Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ерте магниттік жазу технологиясы
Early magnetic recording technology
Сыммен жазу, сондай-ақ магниттік сыммен жазу деп те аталады, – алғашқы магниттік жазу технологиясы, аудио сақтаудың аналогтық түрі. Ол дыбыс сигналдарын жұқа болат сымға магниттелу деңгейлерін өзгерту арқылы жазды. Алғашқы қарапайым магниттік диктофонды 1898 жылы Вальдемар Пулсен ойлап тапты. Ал 1903 жылы Массачусетс штатының Спрингфилд қаласындағы Америка телеграф компаниясы өндірген «Телеграф» – коммерциялық тұрғыда қолдануға ұсынылған алғашқы магниттік диктофон болды. Сымды жазу басқа жылдам тартылып, сол сәтте жазу басына берілетін электрлік аудиосигналдың қарқындылығы мен полярлығына сәйкес сымның әрбір нүктесін магниттейді. Кейіннен сымды сол немесе ұқсас басқа тартқанда, басқа электр сигналы берілмейді, өтетін сымнан туындаған өзгермелі магниттік өріс басқа ұқсас өзгермелі электр тогын тудырады, бұл бастапқы сигналды төмендетілген деңгейде қайта жасайды. Магниттік сыммен жазу 1950 жылдары магниттік таспамен жазумен алмастырылды, бірақ осы екі ортаның бірін немесе екіншісін пайдаланатын құрылғылар көп жылдар бойы дерлік бір уақытта дамып келді. Олардың принциптері мен электроникасы шамалы ғана ерекшеседі.
Wire recording, also known as magnetic wire recording, was the first magnetic recording technology, an analog type of audio storage. It recorded sound signals on a thin steel wire using varying levels of magnetization. The first crude magnetic recorder was invented in 1898 by Valdemar Poulsen. The first magnetic recorder to be made commercially available anywhere was the Telegraphone, manufactured by the American Telegraphone Company, Springfield, Massachusetts in 1903. The wire is pulled rapidly across a recording head which magnetizes each point along the wire in accordance with the intensity and polarity of the electrical audio signal being supplied to the recording head at that instant. By later drawing the wire across the same or a similar head while the head is not being supplied with an electrical signal, the varying magnetic field presented by the passing wire induces a similarly varying electric current in the head, recreating the original signal at a reduced level. Magnetic wire recording was replaced by magnetic tape recording by the 1950s, but devices employing one or the other of these media had been more or less simultaneously under development for many years before either came into widespread use. The principles and electronics involved are nearly identical.
Тарих
Алғашқы сымдық диктофонды 1898 жылы даниялық инженер Вальдемар Пульсен ойлап тапты және өзінің өніміне Telegraphone деген саудалық атау берді. 1920-1930 жылдар аралығында диктанттарды және телефон әңгімелерін жазу үшін бірнеше компания (негізінен American Telegraphone Company) сымдық диктофондарды үздіксіз өндірді, бірақ бұл жаңа технологияны қолдану өте шектеулі болды. Осы кезеңде осы мақсаттар үшін әдетте балауыз цилиндрлерін жазу ортасы ретінде пайдаланған Dictaphone және Ediphone жазғыштары қолданылды. Сыммен жазудың ең жоғары деңгейі шамамен 1946 жылдан 1954 жылға дейін жалғасты. Бұл техникалық жетістіктердің және Brush Development Company (Кливленд, Огайо штаты) мен Armour Research Foundation (Armour Technology Institute, кейін Illinois Institute of Technology-дің IIT Research Institute) лицензиялаған арзан конструкцияларды дамытудың нәтижесінде болды. Екі ұйым (Brush және Armour) АҚШ, Жапония және Еуропадағы ондаған өндірушілерге лицензия берді. Мысалдардың бірі – Wilcox Gay, сондай-ақ кейбір авторлар арнайы нұсқаулықтар дайындады. Бұл жақсартылған сымдық диктофондар кеңселерде ғана емес, сонымен қатар үйде де қолданылатын ойын-сауық құрылғылары ретінде сатылды. Олар отбасы мен достары туралы қысқа жазбалар жасауға және радиодан үзінділерді жазуға арналған үйдегі ацетат дискілік диктофондарға қарағанда бірнеше артықшылықтар ұсынды. Үйде жасалған фонограф пластинкаларынан айырмашылығы, болат сымды жаңа жазбалар үшін қайта пайдалануға болады және дискілік жазғыштармен мүмкін болатын бірнеше минуттық аудиодан гөрі ұзақ үзіліссіз жазбалар жасауға мүмкіндік берді. 1948 жылға дейін АҚШ-та коммерциялық түрде қол жетімді болмаған алғашқы магниттік таспалар тым қымбат, күрделі және көлемді болғандықтан бұл деңгейдегі сымдық диктофондармен бәсекелесе алмады. Алайда, 1950 жылдардың бірінші жартысында үйде және кеңселерде пайдалануға жеткілікті арзан, қарапайым және ықшам магнитофондар пайда бола бастады және олар сымдық диктофондарды нарықта жылдам алмастырды. Сыммен жазу 1940 жылдардың басынан бастап кейбір ұшақтардың бортындағы жазғыштарда да қолданылды, негізінен экипаж мүшелері арасындағы немесе жердегі станциялармен радио әңгімелерін жазу үшін. Болат сым магниттік таспаға (пластмасса негізінде) қарағанда ықшам, берік және жоғары температураға төзімді болғандықтан, сымдық диктофондар осы мақсатта 1950 жылдарға дейін өндірілуін жалғастырды және одан кейін де біраз уақыт қолданыста болды. Сондай-ақ, 1950-1970 жылдар аралығында спутниктер мен басқа да пилотсыз ғарыш аппараттарында деректерді жазу үшін сымдық диктофондар жасалды.
The first wire recorder was invented in 1898 by Danish engineer Valdemar Poulsen, who gave his product the trade name Telegraphone. Wire recorders for dictation and telephone recording were made almost continuously by multiple companies (mainly the American Telegraphone Company) through the 1920s and 1930s, but use of this new technology was extremely limited. Dictaphone and Ediphone recorders, which still employed wax cylinders as the recording medium, were the devices normally used for these applications during this period. The peak of wire recording lasted from approximately 1946 to 1954. It resulted from technical improvements and the development of inexpensive designs licensed internationally by the Brush Development Company of Cleveland, Ohio and the Armour Research Foundation of the Armour Institute of Technology (later the IIT Research Institute of the Illinois Institute of Technology). The two organizations (Brush and Armour) licensed dozens of manufacturers in the U. S., Japan, and Europe. Examples are Wilcox Gay, and some authors to prepare specialized manuals. These improved wire recorders were not only marketed for office use, but also as home entertainment devices that offered advantages over the home acetate disc recorders which were increasingly sold for making short recordings of family and friends and for recording excerpts from radio broadcasts. Unlike home cut phonograph records, the steel wire could be reused for new recordings and allowed much longer uninterrupted recordings to be made than the few minutes of audio per side possible with disc recorders. The earliest magnetic tape recorders, not commercially available in the United States until 1948, were too expensive, complicated, and bulky to compete with these consumer level wire recorders. During the first half of the 1950s, however, tape recorders which were sufficiently affordable, simple, and compact to be suitable for home and office use started appearing and they rapidly superseded wire recorders in the marketplace. Wire recording was also used in some aircraft flight recorders beginning in the early 1940s, mainly for recording radio conversations between crewmen or with ground stations. Because steel wire was more compact, robust, and heat resistant than magnetic tape (which is plastic based), wire recorders continued to be manufactured for this purpose through the 1950s and remained in use somewhat later than that. There were also wire recorders made to record data in satellites and other uncrewed spacecraft of the 1950s to perhaps the 1970s.
Магниттік пішім
Поулсеннің алғашқы телеграфоны және басқа да өте ерте жазғыш құрылғыларында дыбыс жазу/қайта ойнату басының екі полюсі сымның қарама-қарсы жақтарына орналастырылған. Сондықтан сым қозғалыс бағытына перпендикуляр бағытта магниттеледі. Мұндай магниттеу әдісінің шектеуі тез анықталды: ойнату кезінде сымның бұрылуына байланысты, сымның магниттелуі бастың екі полюсіне тік бұрышпен келгенде, бас шығаратын сигнал дерлік нөлге жетеді. Жазғышты жақсарту үшін екі полюсті сымның бір жағына орналастырып, сымды бойлық бағытта немесе ұзындығы бойынша магниттеуге қол жеткізілді. Сонымен қатар, полюстер "V" пішіндес етіп жасалды, соның арқасында бас сымды қамтитын болды. Бұл магниттеу әсерін күшейтті, сондай-ақ қайта ойнату кезінде басқа сезімталдығын арттырды, себебі ол сымнан магниттік ағынның көбірек бөлігін жинады. Бұл жүйе толығымен бұрылудан қорғалмаса да, бұрылудың әсері айтарлықтай азайтылды.
Poulsen's original Telegraphone and other very early recorders placed the two poles of the record/replay head on opposite sides of the wire. The wire is thus magnetised transversely to the direction of travel. This method of magnetization was quickly found to have the limitation that as the wire twisted during playback, there were times when the magnetization of the wire was at right angles to the position of the two poles of the head and the output from the head fell to almost zero. The recorder was improved by placing the two poles on the same side of the wire so that the wire was magnetised along its length or longitudinally. Additionally, the poles were shaped into a "V" so that the head wrapped around the wire to some extent. This increased the magnetising effect and also increased the sensitivity of the head on replay because it collected more of the magnetic flux from the wire. This system was not entirely immune to twisting but the effects were far less marked.
Медиа сыйымдылығы мен жылдамдығы
Таспалық жазғыш құрылғылармен салыстырғанда, сыммен жазғыш құрылғылардың медиа жылдамдығы жоғары, бұл металл сымды пайдаланудың қажетті шарты. Стандартты соғыстан кейінгі сымдық жазғыштар секундына 24 дюйм (610 мм/с) номиналды жылдамдықты қолданады, сондықтан бір сағаттық сым катушкасының ұзындығы 7200 фут (шамамен 2200 м) болады. Сымның диаметрі өте кішкентай болғандықтан, диаметрі аз катушкаға да мұндай үлкен ұзындықты орау мүмкін болды, кейінгі модельдерде диаметрі 0,8 мм-ге дейін жетті, бұл 1898 жылғы Поулсеннің телеграфонында қолданылған сымға қарағанда жақсарту болды. 1945 жылдан кейін жасалған көптеген жазғыштарда 30 және 15 минуттық сымдар қолданылды. Кейбір жоғау жүктемелі жазғыштар үлкен Armour катушкаларын пайдаланады, олар бірнеше сағат бойы үздіксіз жазуға жететін сымды сыйымды. Сымды бастан өткізу үшін қолданылатын катушканың диаметрі ұлғайған сайын, сымның нақты жылдамдығы бірте-бірте артады. Стандарттау осы ерекшеліктің басқа құрылғыда жазылған катушканың ойнатылуына әсер етуіне жол бермеді, бірақ жазылған сымның бастапқы ұзындығын кесу немесе оны бірнеше катушкаға бөлу арқылы айтарлықтай өзгерту дыбыстық бұрмалануға әкелуі мүмкін.
Compared to tape recorders, wire recording devices have a high media speed, made necessary because of the use of the solid metal medium. Standard postwar wire recorders use a nominal speed of 24 inches per second (610 mm/s), making a typical one hour spool of wire 7,200 feet (approx. 2200 m) long. This enormous length is possible on a spool less than in diameter because the wire was very fine, having a diameter of for later models, an improvement over Poulsen's Telegraphone of 1898 which used wire. Smaller 30 and 15 minute lengths of wire were employed by the majority of recorders made after 1945. Some heavy duty recorders use the larger Armour spools, which can contain enough wire to record continuously for several hours. Because the wire is pulled past the head by the take up spool, the actual wire speed slowly increases as the effective diameter of the take up spool increases. Standardization prevented this peculiarity from having any impact on the playback of a spool recorded on a different machine, but audible consequences can result from substantially altering the original length of a recorded wire by excisions or by dividing it up onto multiple spools.
Адалдық
1945 жылдан кейінгі осы машиналардың бірінде жасалған сымға жазылған дыбыстың сапасы, бірдей сапалы микрофон немесе сигнал көзі болған жағдайда, заманауи грампластинка немесе алғашқы магнитофондармен шамалас келеді. Сымның біртектілігі және жоғары жылдамдығының арқасында, ол шуды азайту жүйелері пайда болғанға дейін магнитофондық жазбалардағы көзге көрінетін фондық сызылудан салыстырмалы түрде бос. Чикагодағы Magnecord Corp компаниясы студиялық қолдануға арналған жоғары сапалы сымдық диктофонды қысқа мерзімге өндірді, бірақ көп ұзамай бұл жүйеден бас тартып, магнитофондарға көшті.
The audio fidelity of a wire recording made on one of these post 1945 machines is comparable to a contemporary phonograph record or one of the early tape recorders, given a microphone or other signal source of equal quality. Because of its homogeneous nature and very high speed, wire is relatively free of the noticeable background hiss which characterized tape recordings before the advent of noise reduction systems. The Magnecord Corp. of Chicago briefly manufactured a high fidelity wire recorder intended for studio use, but soon abandoned the system to concentrate on tape recorders.
Орындау және монтаждау
Пайдаланушы өткізгішті жазу басына орағанда және оны қабылдау катушкасына бекіткенде, пайдалануды жеңілдету үшін кейбір өндірушілер өткізгіштің екі шетіне пластик жолақтарды қосатын. Бұл жолақтар катушкаларға тығыз орналасуы үшін арналған еді. Сымды жазу, ойнату немесе кері орау кезінде катушкада тегіс жиналмауы үшін, көптеген машиналарда жазу басы жоғары-төмен немесе алға-артқа біркелкі қозғалады, сымды тегіс тарату үшін. Кейбір машиналарда бұл функцияны жылдам сым бағыттағыштары орындайды. Олар балық аулау доңғалағында жіпті тарату механизміне ұқсас. Жазу немесе ойнату аяқталғаннан кейін, машинаны одан әрі пайдалану үшін сымды кері орау қажет. Магниттік таспа жазғыштардан айырмашылығы, көптеген сым жазғыштарда қабылдау катушкасын алу мүмкін емес. Сымның үзілуі байлау және қию арқылы жөнделеді. Егер мұндай жөндеу бұрынғы жазбаға жасалса, ойнату кезінде дыбыста қысқа үзіліс пайда болады, бірақ сымның жоғары жылдамдығынан бір дюймдық жоғалту сезілмейтін болуы мүмкін. Алайда, егер сым үзілсе, ол оңай түйіліп қалуы мүмкін, ал түйінді түзету өте қиын. Кейде жалғыз тиімді шешім - түйіліп қалған бөлікті катушкадан мұқият кесіп алып, оны тастау. Сымды өңдеудің қиындығы, монофониялық жазу құралы ретінде болат сымның бірнеше артықшылықтарының арасындағы жалғыз маңызды кемшілік болуы мүмкін. Өңдеу кесу және біріктіру арқылы жасалады. Әр біріктіру түйіні ойнату кезінде жазу басынан өтетін болғандықтан, байланыстың қысқа уақытқа жоғалуы болжамды, ал осыдан туындайтын дыбыс жоғалулары музыкалық жазбаларды өңдеуді қиындатуы мүмкін. Сым магниттік таспаға қарағанда өңдеуге қолайлы болмаса да, радио хабарларын тарату саласында ол транскрипциялық дискілерде жазылған материалды өңдеуге қарағанда үлкен артықшылықтар берді, бұл әдетте бірнеше дискі және секундомерлердің көмегімен жаңа транскрипциялық дискіге көшіру арқылы жасалатын. Желілік радио бағдарламаларын тұрақты түрде дайындап, өңдеген алғашқы бағдарлама CBS-тің Эдвард Р. Мэрроумен бірге дайындаған "Hear It Now" бағдарламасы болды.
To facilitate handling as the user threaded the wire across the recording head and affixed it to the take up spool, some manufacturers attached a strip of plastic to each end of the wire. This was designed to press fit snugly into either spool. To prevent the wire from piling up unevenly on the spool as it was recorded, played or rewound, on the majority of machines the head assembly slowly oscillates up and down or back and forth to distribute the wire evenly. On some machines, moving wire guides perform this function. These are similar to mechanisms that distribute line across a fishing reel. After recording or playback, the wire has to be rewound before any further use can be made of the machine. Unlike reel to reel tape recorders, the take up reel on most wire recorders is not removable. A break in the wire is repaired by tying the ends together and trimming. When such a repair is made to an existing recording, a jump in the sound results during playback, but because of the high speed of the wire the loss of an inch due to tying and trimming is trivial and might pass unnoticed. Unfortunately, if the wire breaks it can easily become tangled, and snarls are extremely difficult to fix. Sometimes the only practical solution is to carefully cut the tangled portion away from the spool—an operation which runs the risk of endlessly enlarging the problem—and discard it. The difficulty of handling the wire itself when necessary is arguably the only serious shortcoming, among several definite advantages, of steel wire as a monophonic recording medium. Editing is accomplished by cutting and splicing. As the knot of each splice passes through the head during playback, a very brief loss of normal contact is inevitable and the resulting dropouts can make editing musical recordings problematic. Although wire is not as suitable for editing as magnetic tape (a plastic based material) would prove to be, in the field of radio broadcasting it offered tremendous advantages over trying to edit material recorded on transcription discs, which was usually accomplished by dubbing to a new transcription disc with the aid of multiple turntables and stopwatches. The first regularly scheduled network radio program produced and edited on wire was CBS' Hear It Now with Edward R. Murrow.
Ерекше қолданылуы
1944-1945 жылдары АҚШ армиясының құпия «Ghost Army» әскерінің 3132-ші сигналдық қызмет компаниясы екінші дүниежүзілік соғыста Батыс майданда дыбыстық алдау жасау үшін сымды диктофондарды пайдаланды. Кентукки штатының Форт-Нокс базасында жазылған әскери дыбыстарды қолданып, бірнеше майдандық сценарийлер қайта жаңғыртылды. Көлік құралдарына орнатылған қуатты күшейткіштер мен динамиктер арқылы ойнатылған сымға жазылған аудио, одақтастардың шынайы орналасуын, дислокациясын және операцияларын жасыру үшін қолданылды. 1944 жылы Қайырдағы Жақын Шығыс радиостанциясында египет композиторы Халим Эль-Даб музыка жазу үшін сымды диктофонды пайдаланды. 1946 жылы Чикагодағы Иллинойс технология институтының психология профессоры Дэвид Бодер Еуропаға барып, «қоныс аударғандармен» – көбінесе Холокосттан аман қалғандармен – ұзақ сұхбаттар жазды. Армоур зерттеу қорынан алынған алғашқы сымды диктофонды пайдаланып, Бодер Холокост туралы алғашқы жазылған куәліктерді және, мүмкін, едәуір ұзақтықтағы алғашқы ауызша тарихты жазды. 1946 жылы Норман Корвин және оның техникалық көмекшісі Ли Блэнд Уэнделл Уилкидің достары демеулік еткен және Уилкидің 1942 жылғы сапарынан үлгі алған «бір әлемді аралау» сапарына – сымды диктофонды алып жүрді. Корвин соғыстан кейінгі әлемді құжаттады және оның жазбаларын CBS телеарнасында 13 деректі фильмдер сериясында пайдаланды, бұл радио желілері рұқсат еткен жазылған дыбыстың алғашқы қолданылуларының бірі болды. 1947 жылы американдық тәжірибелі кинорежиссер Майя Дерен өзінің Гюггенхайм стипендиясының қаражатымен сымды диктофон сатып алып, Гаитидің Воду рәсімдерін өзінің «Зорлық-зомбылық туралы ой-толғаныс» деректі фильмі үшін жазды. 1949 жылы Рутгерс университетінің Фулд залында Пол Брейверман Вуди Гатридің концертін сымды диктофонмен 75 минут жазды. Бұл жазба 2001 жылы ғана жарық көрді және Вуди Гатридің тіріде жазылған жалғыз жазбасы болып саналады; ол бірнеше жыл бойы қалпына келтіріліп, 2007 жылы CD-де шығарылды. «The Live Wire: Woody Guthrie in Performance 1949» атты CD кейіннен 2008 жылы «Ең үздік тарихи альбом» номинациясында «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. 1950 жылы АҚШ Ұлттық стандарттар бюросында салынған әлемдегі алғашқы сақталған бағдарламалық компьютерлердің бірі – SEAC цифрлық деректерді сақтау үшін сымды диктофондарды пайдаланды. 1952 жылы Гарвард университетінің физика кафедрасының музыкалық шоу-программасы «The Physical Revue», Том Лерер жазған және Лерер, Льюис М. Бранскомб және басқалар орындаған, кейіннен Нобель сыйлығының лауреаты Норман Фостер Рамзи-младший сымға жазды. Бұл жазба жақында қайта ашылып, онлайн режимінде қолжетімді болды. Сымды диктофондар олардың кеңінен қолданылған кезінде түсірілген кинофильмдерде кейде көрінеді. Мысалы, 1951 жылғы «Шынық» фильмінің түпнұсқасындағы кеңсе көріністерінде терезе жанындағы кішкентай үстелде әдеттегі Вебстер Чикаго құрылғысы анық көрінеді. Кейбір кадрларда (мысалы, 2003 жылғы DVD-де 0:11:40-та) оның екі қосымша катушкасы бар ажыратылған қақпағы да көрінеді. Бұл жағдайда диктофон жай ғана «декорация» ретінде қолданылады және жұмыс істемейді. 1954 жылғы «Драгнет» көркем фильміндегі Энн Робинсонның кейіпкері Protona Minifon сымды диктофонын алып жүріп, маңызды сахнада дәлелдер жинау үшін пайдаланады. 1958 жылғы «Аспандағы тыңшы» триллерінде сымға жазылған дыбыс сюжеттік құрал ретінде қолданылады. «Қауіпті адам» сериалының «Тындырылған хабаршы» (S1E24) эпизодында тыңшы курьер қуыршақтың сымдарын ұстайтын тұтқаның ішінде жасырылған сымға жазылған жазбаны контрабандалық жолмен әкеліп жатыр. Кейіннен кеңседе сымды ойнатқыш арқылы жазылған дыбыс ойнатылып жатқаны көрінеді. «Суперменнің оқиғалары» сериалының 2.18-ші бөлімінде «Жартылай жеке көз» жеке тергеуші Гомер Гаррити клиенттерін жасырын түрде жазу үшін сымды диктофонды пайдаланады. «Хоганның батырлары» сериалындағы фикциялық одақтас офицерлер Клинк командирінің кеңсесінде ағаш жіптерден жасалған тігін қорапшасы ретінде маскировкаланған құрылғыда кездесуді жазу үшін сымды диктофонды пайдаланды. 1966 жылғы «Mission Impossible» эпизодының «Катушка болды» атты эпизодында сымға жазылған жазба туралы әңгіме қозғалады. «S» бөлімінің «Сайқанаға толы үндеу» эпизоды басқа заттың бөлігі ретінде маскираланған сымға жазылған шантаж туралы әңгімелейді. Артур Миллердің 1949 жылғы «Саудагердің өлімі» пьесасында да сымды диктофон сюжеттік құрал ретінде қолданылады. Сол сияқты, 1990 жылы шыққан «Dick Tracy» фильмінде 1930 жылдары Уоррен Битти, атау рөлінде, «Мумблз» (Дюстин Хоффман ойнады) дауысы жазылған сымды манипуляциялап, ойдан шығарылған қылмыскердің түсініксіз сөзін ашып алуға тырысады. 1990 жылғы «The Two Jakes» фильмінде 1948 жылы оқиғалар өрбіген ажырасу ісінен туған қылмысқа орталық орын алған сымға жазылған жазба туралы әңгіме қозғалады. «Bones» сериалының 10-шы сезонының 2-ші эпизодында «Жүрекке тиген сүмбіле» атты эпизодында бұрынғы Дж. Эдгар Гувер агентінің үйінен Кеннедидің ескі сымға жазылған жазбасы табылады.
In 1944–1945, the 3132 Signal Service Company Special of the U. S. Army's top secret Ghost Army used wire recorders to create sonic deception on the Western Front in the Second World War. Multiple battlefield scenarios were recreated using military sounds recorded at Fort Knox, Kentucky. The wire recorded audio, which was played back through powerful amplifiers and speakers mounted on vehicles, was used to conceal real Allied deployments, locations and operations. In 1944 at the Middle East Radio Station of Cairo, Egyptian composer Halim El Dabh used wire recorders as a tool to compose music. In 1946, David Boder, a professor of psychology at Illinois Institute of Technology in Chicago, traveled to Europe to record long interviews with "displaced persons"—most of them Holocaust survivors. Using an early wire recorder from the Armour Research Foundation, Boder came back with the first recorded Holocaust testimonials and in all likelihood the first recorded oral histories of significant length. In 1946, Norman Corwin and his technical assistant, Lee Bland, took a wire recorder on their One World Flight, a round the world trip subsidized by friends of Wendell Willkie and patterned after Willkie's own 1942 trip. Corwin documented the post war world and used his recordings in a series of 13 broadcast documentaries on CBS—which were also among the first broadcast uses of recorded sound allowed by the radio networks. In 1947, Maya Deren, an American experimental filmmaker, purchased a wire recorder from her Guggenheim Fellowship funds to record Haitian Vodou ceremonies for her documentary: Meditation on Violence. In 1949 at Fuld Hall in Rutgers University, Paul Braverman made a 75 minute recording of a Woody Guthrie concert using a wire recorder. The recording only came to light in 2001, and appears to be the only surviving live recording of Woody Guthrie; it was restored over several years and released on CD in 2007. The CD, The Live Wire: Woody Guthrie in Performance 1949, subsequently won the 2008 Grammy Award for Best Historical Album. One of the world's first stored program computers, SEAC, built in 1950 at the U. S. National Bureau of Standards, used wire recorders to store digital data. In 1952, the Harvard University physics department's musical variety show The Physical Revue, written by Tom Lehrer and performed by a cast including Lehrer, Lewis M. Branscomb and others, was recorded on wire by a later winner of the Nobel Prize, Norman Foster Ramsey Jr. This recording was recently rediscovered and made available online. Wire recorders sometimes appear in motion pictures made during the time of their widest use. For example, in office scenes in the original 1951 version of The Thing, a typical Webster Chicago unit is plainly visible on a small table by the window. In some shots (e. g., at 0:11:40 on the 2003 DVD release), its detached lid, carrying two extra spools of wire, is also visible. In this instance the recorder is simply "set dressing" and is not shown in operation. Ann Robinson's character in the 1954 Dragnet feature film carried and used a Protona Minifon wire recorder to gather evidence in a pivotal scene. The 1958 spy thriller Spy in the Sky! uses a wire recording as a plot device. In the episode "The Relaxed Informer" (S1E24) of Danger Man the spy courier is smuggling a recording made on wire secreted inside the handle holding a puppet's strings. The recording wire is later shown being played in an office using a wire player. In episode 2.18 of Adventures of Superman, "Semi Private Eye", PI Homer Garrity has a wire recorder he uses to surreptitiously record his clients. The fictional Allied officers of Hogan's Heroes used a wire recorder to record a meeting in Kommandant Klink's office on a device that was disguised as a sewing box made of wooden thread spools. A wire recording was the subject of a 1966 Mission Impossible episode titled "A Spool There Was". The Department S episode "A Cellar Full of Silence" revolves around a blackmail recording on a wire disguised as part of another object. A wire recorder is also used as a plot device in Arthur Miller's 1949 play, Death of a Salesman. Similarly, in the 1990 film Dick Tracy, set in the 1930s, Warren Beatty, in the title role, is shown manipulating a wire on which the voice of "Mumbles" (played by Dustin Hoffman) is recorded, in order to decipher the otherwise unintelligible speech of the fictitious criminal. In the 1990 film The Two Jakes, set in 1948, the plot centers around a wire recording made in a divorce case turned homicide. In the TV series Bones, Series 10, Episode 2, "The Lance to the Heart", an old wire recording of JFK is found in the house of a former agent of J. Edgar Hoover.