Кіріспе
Комедия стилі - комедия стилі. Slapstick – бұл қалыпты физикалық комедияның шегінен асып түсетін, күшейтілген физикалық әрекеттерді қамтитын юмор стилі. Slapstick қасақана зорлық-зомбылықты да, сондай-ақ жағдайға байланысты туындайтын зорлық-зомбылықты да қамти алады, көбінесе аралар мен баспалдақтар сияқты құралдарды тиімсіз пайдаланудан туындайды. Бұл термин 16 ғасырда Италияда кең таралған, физикалық комедия стилі – commedia dell'arte үшін жасалған құрылғыдан шыққан. "Шапалақтау таяғы" екі жұқа ағаш тілімшеден тұрады, олар актерді соққанда "шапалақ" дыбысын шығарады, күлкілі әсер үшін көп күш қажет емес. Физикалық шапалақтау таяғы дәстүрлі және танымал "Панч және Джуди" қуыршақ қойылымының маңызды бөлігі болып табылады. Slapstick юморының қазіргі заманғы мысалдары: "Үш батпақшы", "Жылаңаш тапанша" және "Мырза Бин".
the style of comedy
Slapstick is a style of humor involving exaggerated physical activity that exceeds the boundaries of normal physical comedy. Slapstick may involve both intentional violence and violence by mishap, often resulting from inept use of props such as saws and ladders. The term arises from a device developed for use in the broad, physical comedy style known as commedia dell'arte in 16th century Italy. The "slap stick" consists of two thin slats of wood, which makes a "slap" when striking another actor, with little force needed to make a loud—and comical—sound. The physical slap stick remains a key component of the plot in the traditional and popular Punch and Judy puppet show. More contemporary examples of slapstick humor include The Three Stooges, The Naked Gun and Mr. Bean.
Шығу тегі
"Слапсстик" атауы итальяндық batacchio немесе bataccio сөздерінен шыққан – ағылшын тілінде "slap stick" деп аталатын, commedia dell'arte-де қолданылатын екі ағаш тақтадан жасалған, таяққа ұқсас зат. Оны соққанда қатты дыбыс естіледі, бірақ соққы алған адамға тиетін күш өте аз болады. Сондықтан актерлер бір-бірін көп рет соғып, қатты дыбыс шығарып, ешқандай зақым немесе аз ғана ыңғайсыздық тудырады. Осымен қатар, үрленетін қап (қазіргі уақытта оның бір түрі – қысыммен дыбыс шығаратын ойыншық) ең алғашқы арнайы эффекттердің бірі болды.
Ерте пайдаланған
Слэпстик комедиясының тарихы ғасырлармен есептеледі. Шекспир комедияларына көптеген қуғын-сүргін мен ұрып-соғу сахналарын енгізген, мысалы, "Қателіктер комедиясы" пьесасында. 19 ғасырдың басында Англияда пантомима қазіргі формасын алды, оның құрамында слэпстик комедиясы болды: оның ең танымал өкілі, Джозеф Гримальди – қазіргі клоунның әкесі – слэпстикке қатысып, Смитсоновский институтының мәлімдемесінше, ол "көрермендерді күлкіге шақырып, жолақтарда домалатып жіберген әзілді төбелес жасады". Комедиялық қойылымдар 1850 жылдары танымал болған британдық музыкалық театрларда да жиі кездеседі. 1662 жылдың 9 мамырында Англияда алғаш рет пайда болған Пунч пен Джуди шоуларында Пунч басқа кейіпкерлерге қарсы үлкен слэпстик қолданады.
Фред Карно
Британдық комедианттар, пантомима мен мюзик-холл скетчтерінде өнерлерін шыңдаған, Чарли Чаплин, Стэн Лорел, Джордж Формби және Дэн Лено сияқтылар бар. 1890 жылдары диалогсыз скетч комедияның бір түрін жасаған ықпалды ағылшын мюзик-холл комедияшысы және театр кәсіпкері Фред Карно, ал Чаплин мен Лорел оның "Фред Карно армиясы" құрамындағы жас комедияшылардың қатарында болды. Чаплиннің он бес жылдық мюзик-холл мансабы оның кейінгі фильмдеріндегі комедияға, әсіресе пантомимаға зор ықпал етті. Карноның өмірбаянында Лорел: "Фред Карно Чарлиге [Чаплинге] және маған комедия туралы барлығын үйреткен жоқ. Ол бізге көбін үйретті" деді. Американдық кино продюсері Хэл Роуч Карноны "ғана емес, гений, ол - комедиялық комедияның бастауын салған адам. Біз Голливудта оған көп қарыздармыз" деп сипаттады.
Кино және теледидардағы
Америка вадевилінің 19-шы және 20-шы ғасырдың басындағы этникалық сахналық қойылымдарында кейіннен танымал болғаннан бастап, бұл стиль Хал Роуч пен Мак Сеннет режиссерлік еткен қара-ақ фильмдердің "алтын дәуірінде" кеңінен зерттелді. Онда Чарли Чаплин, Мэйбл Норманд, Эбботт пен Костелло, Лорел мен Харди, Үш қасқыр, және Ларри Семон сияқты көрнекті актерлер ойнады. "Бетке торт лақтыру" әзілі, яғни бір адам екіншісін тортпен ұруы, осы дәуірде кең таралды. Тыныш комедия француз фильмдерінде де танымал болды, оның ішінде Макс Линдер, Чарльз Принс және Сара Духамель фильмдері бар. 1930 жылдан бастап slapstick анимациялық мультфильмдерде де жиі қолданылатын элементке айналды; мысалдарға Диснейдің Микки Маус және Дональд Дак мультфильмдері, Уолтер Ланцтың Вуди Дөңгелек, Аю отбасы, MGM-нің Том мен Джерри, Ван Беурен студиясының басқаша Том мен Джерри мультфильмдері, Warner Bros. Looney Tunes / Merrie Melodies, MGM-нің Барни Аю және Текс Эверидің Скриви Тиық кіреді. Кейіннен slapstick жапондық Tokusatsu телесериалдарында – Kamen Rider Den O, Kamen Rider Gaim, Kamen Rider Drive, Ұлыбританиядағы The Benny Hill Show-да Бенни Хилл және АҚШ-та 1960 жылдардағы үш телесериалда – "Гиллиган аралы", "Бэтмен", "Ұшқан монах" және "Мен Люсиді жақсы көремін" қолданылды.