Кіріспе

Ұлыбританиядағы музыка фестивалі

Уайт аралы фестивалі 1970 жылғы 26-31 тамыз аралығында Англиядағы Уайт аралының батыс жағындағы Афтон Даун аймағында өткен музыка фестивалі болды. Бұл 1968 және 1970 жылдар аралығында аралда өткен үш фестивальдің соңғысы еді және ол өз кезіндегі ең ірі музыкалық шара ретінде танылды, Вудстоктан да көп адам қатысты. Бағалаулар әртүрлі болғанымен, Гиннес рекордтар кітабы 600 000-700 000 адам келгенін көрсеткен. Оны жергілікті ағайындылар Рон және Рей Фолк өздерінің Fiery Creations Ltd компаниясы және ағасы Билл Фолк арқылы ұйымдастырды және жарнамалады. Рон Смит құрылыс басқарушысы болды, ал Рикки Фарр – төрешілік жасаған жүргізуші. Фолктар ұйымдастырған бұрынғы Уайт аралы фестивальдері 1968 және 1969 жылдары Джефферсон Эйрплайн, Тираннозавр Рекс, The Move, The Pretty Things, Джо Кокер, Moody Blues (1969 жылғы фестивальде өнер көрсетті), The Who және Боб Дилан сияқты артистерді ұсыну арқылы жақсы даңққа ие болды. Бұл Диланның 1966 жылғы мотоцикл апатынан кейінгі екінші өнер көрсетуі болды – алғашқысы Вуди Гатридің естелік концертінде The Band тобымен үш әннен тұрды. Осы фестивальден алынған көптеген фрагменттер жазбалар мен бейнелерде пайда болды.

Суретшілер құрамы

1970 жылғы фестиваль, өткен жылы өткен Вудстоктан кейін бір қадам алға жылжуды көздеп, Джими Хендриксті шақырды. Хендрикс қатысатыны расталғаннан кейін Рори Галлахер, Cactus, Chicago, The Doors, Lighthouse, Moody Blues, The Who, Майлз Дэвис, Джоан Баиз, Джони Митчелл, Jethro Tull, Sly and the Family Stone, Ten Years After, Emerson, Lake & Palmer және Free сияқты әртістер де қатысты. Іс-шараның орны әдемі болғанмен, ыңғайсыз еді, себебі басым жел дыбысты арена бойымен қанатын соғып, дыбыс жүйесін The Who тобының жеке дыбыс күшейткіштерімен толықтыруға тура келді. Ұйымдастырушылар 600 000 адамды 100 000-нан аз тұрғыны бар аралға тасымалдаумен байланысты логистикалық қиындықтарға да тап болды. Аралдың көлік инфрақұрылымы жазғы демалыс маусымында келушілердің көптігінен бұрыннан-ақ жүктеліп қойған еді. Француз анархистері пышақтармен қаруланып, паромда тәртіпсіздік тудырды. Саяси және логистикалық қиындықтар ұйымдастырушыларды фестивальтен пайда табу мүмкін емес екеніне көндірді, соның салдарынан оны «тегін фестиваль» деп жариялады, дегенмен көрермендердің көп бөлігі билеттерді бұрыннан төлеп қойған болатын, ал іс-шара сол кезде түсірілді. Фестивальдің коммерциялық сәтсіздігі оның Уайт аралындағы соңғы, осы сипаттағы іс-шара болғанын қамтамасыз етті, және одан кейін 32 жыл бойы мұндай фестивальдер өткізілмеді.

Жоспарлау қиындықтары

1970 жылы ұсынылған фестивальге Уайт аралының тұрғындары бұрынғы жылдарға қарағанда әлдеқайда ұйымдасқан қарсылық көрсетті. Уайт аралы британдықтардың әулетті жандардың зейнеткерлік демалысына тамаша орын болды, сонымен қатар яхташылардың да сүйікті мекені еді. Көптеген жергілікті тұрғындар "хиппилер" мен "фриктердің" көптеп келуіне қарсы болды. Осының нәтижесінде "Уайт аралы округтік кеңесінің 1971 жылғы заңына" түнгі уақыттағы ірі жиындырлыстарды бақылауға бағытталған қосымша тараулар енгізілді. Бұрынғы жылдары музыкалық фестиваль өткізу үшін бірнеше акр жерді жалға алу ұйымдастырушылар мен жергілікті фермерлер арасындағы қарапайым коммерциялық мәселе болған, бірақ 1970 жылға қарай бұл шешімдер бірнеше жергілікті кеңес комитеттерінің бекітуіне қатысты, олар фестивальға қарсы тұрғындар қауымдастықтарының ықпалында болды. Осы қоғамдық бақылаудың салдарынан үшінші фестиваль үшін таңдалған ең қолайлы орын жабылды, ал ұйымдастырушылардың билік тарапынан ұсынылған жалғыз орынды – Шығыс Афтон фермасын, Афтон Даунын қабылдауға мәжбүр болды. Бұл орынды таңдаудың күтпеген салдары ретінде, үлкен төбеден көрінетін болғандықтан, көптеген адамдар шараны тегін тамашалай алды.

26 сәрсенбі

Judas Jump: Энди Боун мен Хенри Спинеттидің Herd тобынан және Амен Корнердің Аллан Джонсынан тұратын ауыр прогрессивті рок тобы. Кэти Смит: Ричи Хавенстің "Stormy Forest" лейблімен келісім шарт жасасқан калифорниялық әнші-күйші жақсы қарсы алынды. Розали Соррелс: Дэвид Бромберг гитарамен сүйемелдеген тағы бір фольклорлық музыкант. Дэвид Бромберг: Бромберг концерт тізімінде болмаған, бірақ ол өнер көрсетті. "Мистер Божанглз" әні "The First Great Rock Festivals of the Seventies" альбомына енгізілді. Крис Кристоферсон: даулы өнер көрсетті. Нашар дыбысқа байланысты көрермендер оның өнерін естімеді, сондықтан олар оны ұнатпайтын сияқты көрінді. Көрермендер оның "Blame It on the Stones" әнін дұрыс ести алмағандықтан, ол сахнадан ысырылды, ал көрермендердің білімі жоқтары оның Rolling Stones және бүкіл жастар қозғалысын сынап бағалап жатыр деп ойлады. "Бұл толығымен апат болды", - деп еске алады Кристоферсон. "Олар бізді жек көріп, бәрін жек көріп, бізді, Джони Митчеллді, Джоан Баезді, Слай Стоунды ұнатпады, тіпті Джими Хендрикске нәрсе лақтырды. Түннің соңында олар сыртқы қабырғаларды бұзып, сауда орындарын өртеп, шатырларын жаққан, дөрекі сөздер айқайлаған. Тыныштық пен махаббаттың орны болмады". Mighty Baby: психоделикалық рок тобы.

28 жұма

Fairfield Parlour: Олар I Luv Wight деген атпен «Let The World Wash In» атты сингл жазды, оның фестивальдің ресми әні болуына үміттенді. Бұрын олар Kaleidoscope тобы ретінде де ән жазған. Arrival: Олардың жиынтығында Леонард Коэннің әні болды. Lighthouse: Бұл канадалық топ фестивальде екі рет өнер көрсетті. Taste: Гитарист Рори Галлахер 1966 жылдан 1970 жылға дейін блюз триосымен өнер көрсетті. Бұл олардың соңғы концерттерінің бірі болды, ол түсіріліп, жазылды. 1971 жылы «Live at the Isle of Wight» альбомы жарық көрді. Олардың жиынтығы 2016 жылы шыққан Taste: What's Going on – Live at the Isle of Wight 1970 DVD & Blu-ray дискісінде ұсынылған. Tony Joe White: «Polk Salad Annie» сияқты хиттерін орындады, барабаншысы – Cozy Powell. Тони Джоның толық жиынтығы 2006 жылы Swamp Music (Rhino Handmade коллекциясы, оның Monument жазбалары) альбомы ретінде шықты. Chicago: Олардың жиынтығына «25 or 6 to 4», «Beginnings» және «I'm a Man» әндері кірді. Олардың толық жиынтығы 2018 жылы шыққан Chicago: VI Decades Live (This is What We Do) жинағының бір бөлігі ретінде, сондай-ақ Chicago: Live at the Isle of Wight Festival (2018) альбомы жеке түрде жарық көрді. Family: Олардың жиынтығында «The Weaver's Answer» әні болды, ол олардың визиттік карточкасына айналды. Procol Harum: Топтың жетекшісі Гэри Брукер бұл түннің суық болғанын айтты. «Salty Dog» әні The First Great Rock Festivals of the Seventies альбомына енді. The Voices of East Harlem: Нью-Йорк қаласының Шығыс Гарлем мектебінің оқушыларынан құралған әншілер ансамблі. Олардың өнері бірнеше рет тұрғындардың ыстық ықыласына бөленді. Cactus: Олардың екі әні The First Great Rock Festivals of the Seventies альбомында орын алды. Мюррей Лернердің «Festival» фильмінің көрсетілімі.

Жетістіктердегі алғашқы үлкен рок фестивальдері (1971)

CBS Records-та шығарылған бұл үш LP жинағының бірінші дискісі Екінші жылдық Атланта халықаралық поп-фестиваліне, ал қалған екі дискісі Уайт аралында өткен фестивальге арналған. Уайт аралы дискілерінің продюсері – Тео Мацеро. Фестивальде реті келіп сахнаға шыққандар: Джимми Хендрикс, Слай және Оның Отбасы, Он Жылдан Кейін, Майлз Дэвис, Крис Кристофферсон, Прокол Харум, Кактус, Леонард Коэн және Дэвид Бромберг.

Махаббатқа арнап: Уайт аралы фестивалі

Фестивальдегі барлық қойылымдар марапатталған режиссер Мюррей Лернердің кәсіби түсірілімімен тіркелді. Мақсаты – деректі фильм шығару болған, бірақ қаржылық қиындықтарға байланысты, оқиғадан 27 жыл өткен соң ғана фильм жарық көрді. Ақырында, Лернер фестиваль материалдарынан "Махаббатқа хабар: Уайт аралы фестивалі" атты фильм жасады, ол 1995 жылы Сан-Хосе кинофестивалінде көрсетіліп, 1997 жылы кеңінен таралды. 1997 жылы Castle Communications/Sony Legacy компаниясы саундтрек альбомын да шығарды. Фильм 1970 жылғы оқиғаны теріс жағынан бейнелейді, фестивальге дейін болған зорлық-зомбылық кадрларын қосып. Хэмпшир полициясының бас комиссары сэр Дуглас Осмонд 1971 жылғы Стивенсон есебіне берген куәлігінде (болашақ Уайт аралы фестивальдерін қолдау үшін парламентке ұсынылған) оқиғаның бейбіт өркендеуін баса көрсетті. Фестиваль аяқталғанда, баспасөз өкілдері материал іздеп шаршады және көрермендердің жақсы мінез-құлқына байланысты сәл көңілі қалды.

Ықпал

Гластонбери (1971), Виндзор (1972–74) және Стоунхендж (1974) еркін фестивальдерінің негізін қалаушылар / басты ұйымдастырушылары 1970 жылы IOW-да болды, сәйкесінше Эндрю Керр, Уби Двайер және Уоли Хоуп. Олар бастапқы ұйымның бақылауын жоюдың анархистік сипатынан және шараның соңғы күндерінің еркіндігінен шабыттанды. Шараның 50 жылдығын мерекелеу үшін сол жерде қайта қойылым жоспарланған еді, Джон Лодж, Ten Years After, Pentangle, The Pretty Things және Ник Тернер қатысуға келісті. Алайда, коронавирус пандемиясының салдарынан ол кейінге шегерілді.