Томас Поуналл: Британдық чиновник және саяхатшы

Кіріспе

Британдық отаршылдық шенеунік Томас Поунолл (крещен 4 қыркүйек 1722 Н. С. – 25 ақпан 1805) – британдық отаршылдық лауазымды тұлға және саясаткер. Ол 1757 жылдан 1760 жылға дейін Массачусетс шығанағының губернаторы болды, ал кейін 1767 жылдан 1780 жылға дейін Парламент палатасында отырды. Америка революциясы алдында Солтүстік Америка колонияларында кеңінен саяхаттап, колонияларға салық салуға Парламенттің тырысуларына қарсы шықты және революцияға дейін колониялық ұстанымдарды аздықтың жақтаушысы болды. Классикалық білім алған және Лондондағы отаршылдық әкімшілігімен байланысы жақсы болған Поунолл алғаш рет 1753 жылы Солтүстік Америкаға сапар шекті. 1755 жылы Нью-Джерсидің вице-губернаторы болып тағайындалғанға дейін екі жыл колонияларды зерттеумен айналысты. 1757 жылы ұзақ жылдар губернаторлық қызмет атқарған Уильям Ширлидің отставкаға жіберуіне көмектескеннен кейін Массачусетс губернаторы болды. Оның басқаруы француз және үнді соғысы (Жеті жылдық соғыс) кезінде басым болды, онда Поунолл Массачусетс провинциялық милициясын соғысқа дайындауда маңызды рөл атқарды. Ол отаршылдық әкімшілікке әскери араласуға қарсы болды, соның ішінде британдық әскерлерді жеке үйлерге орналастыруға жасалған әрекеттерге де қарсылық көрсетті және отаршылдық жиналысымен жақсы қарым-қатынаста болды. 1760 жылы Англияға оралған Поунолл колониялық мәселелерге қызығушылығын жалғастырып, колониялардағы жағдай туралы кеңінен таралған материалдарды жариялады, оның ішінде «Колониялар әкімшілігінің» бірнеше басылымдары да болды. Парламент мүшесі ретінде ол үнемі колониялық ұстанымдарды қолдады, бірақ көп жетістікке жете алмады, бірақ революциялық соғыс басталғаннан кейін соғыс күшін қолдады. 19 ғасырдың басында ол сауда кедергілерін азайту немесе жою және Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы тығыз қарым-қатынасты орнатудың ерте жақтаушысы болды. Кейбір жазушылар Поуноллдың британдық үкіметтік тәжірибелерді сынаған хаттардың авторы – Джуниус екенін болжады. Джон Адамс: «Менің ойымша, Поунолл осы провинцияда тәжді білдірген ең конституциялық және ұлттық губернатор болды» деп жазды.

British colonial official
the divine

Thomas Pownall (bapt. 4 September 1722 N. S. – 25 February 1805) was a British colonial official and politician. He was governor of the Province of Massachusetts Bay from 1757 to 1760, and afterwards sat in the House of Commons from 1767 to 1780. He travelled widely in the North American colonies prior to the American Revolutionary War, opposed Parliamentary attempts to tax the colonies, and was a minority advocate of colonial positions until the Revolution. Classically educated and well connected to the colonial administration in London, Pownall first travelled to North America in 1753. He spent two years exploring the colonies before being appointed Lieutenant Governor of New Jersey in 1755. He became governor of Massachusetts in 1757 after helping engineer the recall of longtime Governor William Shirley. His administration was dominated by the French and Indian War (the Seven Years' War) in which Pownall was instrumental in raising Massachusetts provincial militia for the war effort. He opposed military interference in colonial administration, including attempts to quarter British troops in private homes, and had a generally positive relationship with the colonial assembly. Returning to England in 1760, Pownall continued to be interested in colonial affairs, publishing widely read materials on conditions in the colonies, including several editions of The Administration of the Colonies. As a Member of Parliament he regularly advocated for colonial positions, without much success, but supported the war effort once the Revolutionary War began. In the early 19th century he became an early advocate of the reduction or removal of trade barriers, and the establishment of a solid relationship between Britain and the United States. Several writers have proposed that Pownall was Junius, a pseudonymous writer of letters critical of British governmental practices. John Adams wrote, "Pownall was the most constitutional and national Governor, in my opinion, who ever represented the crown in this province."

Ерте өмір

Томас Пауналл Уильям мен Сара (Бурнистон) Пауналлдың үлкен ұлы, Джон Бернистон мен оның әйелінің қызы. Оның әкесі ауылдық помещик және солдат болған, нашар денсаулығының және 1735 жылы ерте қайтыс болуының салдарынан отбасы қиын жағдайға түскен. 1722 жылдың 4 қыркүйегінде (Жаңа стиль) Линкольнде крещение алған Томас, Линкольн грамматикалық мектебінде және Кембридждегі Тринити колледжінде білім алды, онда 1743 жылы бітірді. Оның білімі оны классикалық және заманауи философтармен, сондай-ақ ғылыммен таныстырды. Оның алғашқы жарияланымы – 1752 жылы жарық көрген үкіметтің пайда болуы туралы трактаты Кембриджде жасалған жазбалар негізінде жазылған.

Бастапқы еңбек жолы

Томас Кембридж университетінде оқып жүрген жылдары оның інісі Джон британдық колониялық істерді қадағалайтын Сауда кеңесінде жұмысқа орналасып, бюрократиялық сатыдан жылдам өсті. Ағайындылардың әрқайсысы бір-біріне қолдау көрсетіп, мансаптық жолда алға жылжуға көмектесті. Джон Томасқа колониялық кеңседе жұмыс тауып берді, онда ол колониялардағы лауазымдарға ие болу және ықпал ету мүмкіндіктерін білді. 1753 жылы Нью-Йорк губернаторы болып тағайындалған сэр Денверс Осборнның жеке хатшысы ретінде ол Америкаға барды. Осборн Нью-Йоркке жеткеннен кейін бірнеше күн өткен соң өзіне-өзі қол жұмсады, соның салдарынан Поуналл жұмыссызда қалды және оны қолдайтын адам да болмады. Поуналл Америкада қалып, американдық колониялардың жағдайын зерттеумен шұғылданды. Келесі айларда ол Мэрилендтен Массачусетске дейін кеңінен саяхат жасады. Ол колониядағы жетекші тұлғалар мен қоғамдық өмірдің белгілі өкілдерімен танысты, Бенджамин Франклин және Массачусетс губернаторы Уильям Ширли сияқты ықпалды адамдармен қарым-қатынас орнатты. Губернатор Осборнға Нью-Йорк маңындағы алты ирокез тайпасы арасындағы наразылықтың күшеюімен күресу тапсырылған еді (олардың жері қазіргі Нью-Йорк штатының орталық және батыс бөліктерін, сондай-ақ Пенсильванияның бір бөлігін қамтиды). Поуналл бұл мәселені зерттеді, сондықтан Пенсильваниядағы байланыстары оны 1754 жылғы Албани конгресіне бақылаушы ретінде шақырды. Оның үндістермен колониялық байланыстардың сипаты (үнді саудасын бақылау үшін саяси күрес, үнді жерлерін жемқорлықпен және алаяқтықпен иемдену) туралы байқаулары оны колониялық басқаруға қатысты бірқатар ұсыныстар жасауға итермеледі. Ол үндістер ісі жөніндегі король тағайындаған басқарушыны құруды ұсынды, атап айтқанда, ирокез тайпалары арасында үлкен беделі бар Нью-Йорктің үндістер ісі жөніндегі комиссары Уильям Джонсонды. Ол сондай-ақ колониялардың батысқа қарай кеңеюін басқару жолдары туралы ой-пікірлерін білдірді. Конгрестен кейін Поуналл Филадельфияға оралды. Осы уақытта ол Франклинмен жақын достық қарым-қатынасын нығайтты және онымен бірлесіп бизнес-жобаларға инвестиция салуды бастады. Албани конгресінде колониялық одақ құруды ұсынған Франклин Поуналлдың жазбаларына да үлес қосып, оның әсерінің нақты сипаты әлі анықталған жоқ. Филадельфияда болған кезінде Поуналл картограф Льюис Эванспен тығыз ынтымақтастық орнатты, екеуі де француз және үнді соғысында Жаңа Франциямен даулы аймақтардың дәл карталарын жасау қажеттігін түсінді. Эванс 1755 жылы жариялаған картасын Поуналлға арнады, бұл оған кең танымал болды. 1755 жылы патша Поуналлдың Уильям Джонсонды үндістер ісі жөніндегі басқарушы етіп тағайындау ұсынысын қабылдады.

During Thomas's years at Cambridge, his younger brother John acquired a job at the Board of Trade, which oversaw British colonial affairs, and rapidly rose in the bureaucracy. The brothers were influential supporters of each other in their efforts to advance. John secured a job for Thomas in the colonial office, where he became aware of the possibilities for advancement and influence in colonial postings. In 1753 he went to America as private secretary to Sir Danvers Osborn, just appointed governor of New York. Osborn committed suicide several days after reaching New York, leaving Pownall without a job and a sponsor. Pownall chose to remain in America, devoting himself to studying the condition of the American colonies. In the following months he travelled widely, from Maryland to Massachusetts. He was introduced into the highest circles of leadership and society in the colonies, and established relationships with a number of influential people, including Benjamin Franklin and Massachusetts Governor William Shirley. Governor Osborn had been instructed particularly to deal with the rising discontent among the six Iroquois nations whose territory abutted New York (and is encompassed by central and western Upstate New York and part of Pennsylvania). Pownall had studied the matter, and he was consequently invited by his Pennsylvania connections to attend the 1754 Albany Congress as an observer. His observations on the nature of colonial dealings with the Indians (including political infighting for control of the Indian trade, and the corrupt and fraudulent acquisition of Indian lands) led him to draft a number of proposals related to colonial administration. He proposed the establishment of a crown appointed superintendent of Indian affairs, specifically William Johnson, New York's commissioner for Indian affairs who was highly influential with the Iroquois nations. He also articulated visions for managing the expansion of the colonies to the west. After the conference Pownall returned to Philadelphia. In this time he apparently deepened a close friendship with Franklin, with whom he began to invest in business ventures. Franklin, who had unsuccessfully proposed colonial union at the Albany conference, may have contributed to Pownall's writings, although the exact nature of his influence is unclear. While in Philadelphia Pownall also established a close collaboration with cartographer Lewis Evans, both of whom recognized the need for accurate maps of the inland regions of North America then being disputed with New France in the French and Indian War. The map Evans published in 1755 was dedicated to Pownall, and brought the latter wide publicity. Pownall's recommendation of William Johnson as superintendent of Indian affairs was implemented by the crown in 1755.

Нью-Джерсидің вице-губернаторы

Пауналл өз қаражаты есебінен тіршілік етіп, бір күні жұмысқа орналасады деген үмітте болды. 1755 жылдың мамыр айында ол Нью-Джерси вице-губернаторы болып тағайындалды, оның жауапкершілігі көне губернатор Джонатан Белчердің өлімін күтуден және жалғасып жатқан соғысқа қатысты әскери кеңестерге қатысудан аспады. Бірақ Белчер күткеннен ұзақ өмір сүрді (1757 жылы қайтыс болды), ал Пауналл мазасыздыққа толы болды. Әскери кеңестер оны Джонсон мен Ширли арасындағы билік күресіне тартты (Ширли 1755 жылдың шілдесінде генерал Эдвард Брэддоктың қайтысынан кейін бас қолбасшы болып көтерілді) – бұл күрес үндістердің істерін басқару мәселесіне байланысты болды. Пауналл бұрынғы бір рет Ширлиден көрген немқұрайлылыққа байланысты оған жаман ниеттілікпен қарады, және ол Нью-Йорк губернаторы сэр Чарльз Хардиге жолдаған есептерімен, Джонсонның басқа қолдаушылары ұсынған зиянды айыптаулармен бірігіп, Ширлидің бас қолбасшы лауазымынан алынуына себеп болды. Пауналл 1756 жылдың басында Англияға оралды, онда Джонсонның айыптауларын растады және жаңа бас қолбасшы лорд Лудонның «Ерекше хатшысы» (бұл лауазымды Пауналл өзі ойлап тапқан) болып тағайындалды. Пауналл Англияда болғанда Ширлидің беделі оның әрекеттерінен туындамаған айыптауларға байланысты зардап шекті – оған қарсы жаудың қолына әскери ақпараттың тиіп кеткені туралы айыптаулар таралды, және Сауда кеңесі оны қайта шақыруға шешім қабылдады. Сонымен қатар, Пенсильванияның иелері Пауналлға губернаторлық қызметін ұсынды, бірақ оның кең ауқымды өкілеттіктерді талап етуі оларды ұсыныстан бас тартуға мәжбүр етті. Пауналл бұл жағдайды өз пайдасына пайдаланып, «иелерінің ақылға сыймайтын, қараңғы көзқарасы» себебінен ұсыныстан бас тартқанын жариялады. Ол 1756 жылдың шілдесінде лорд Лудонмен бірге Америкаға қайтып келді, бірақ Ширлидің әскери басшылығына қатысты тыңдауларда Лудонды өкілдік ету үшін Англияға қайта оралды. Лорд Лудон Пауналлға өзінің әскери жоспарлары мен мақсаттарын да жеткізді. Лондонда ол жаңа Питт-Ньюкасл министрлігінің мүшелеріне Солтүстік Америкадағы жағдай туралы хабарлаумен тығыз айналысты. Осы мәселелердегі еңбегінің нәтижесінде 1757 жылдың наурыз айында ол Массачусетс губернаторы болып тағайындалды. Ол отаршылдық істердегі қабілеттілігі үшін құрметке ие болды, бірақ сонымен қатар мақтандығы мен шаршаңқы мінезі үшін, сондай-ақ Ширлидің құлдырауына себеп болған рөлі үшін де сынға ілінді.

Pownall had been living at his own expense, in the hopes that a posting would eventually come his way. In May 1755 he was appointed Lieutenant Governor of New Jersey, with little responsibility beyond anticipating the death of the aging governor, Jonathan Belcher, and attending military conferences concerning the ongoing war. Belcher, however, proved to be longer lived than expected (he died in 1757), and Pownall was restless. The military conferences drew him into an ongoing power struggle between Johnson and Shirley (who rose to become military commander in chief upon the death of General Edward Braddock in July 1755) over the management of Indian affairs. Pownall already harboured some dislike of Shirley over an earlier snub, and his reports to New York Governor Sir Charles Hardy, combined with damaging allegations provided by other Johnson supporters, led to Shirley's dismissal as commander in chief. Pownall returned to England in early 1756, where he confirmed the Johnson allegations, and was rewarded with a post as "Secretary Extraordinary" (a title of Pownall's creation) to the new commander in chief, Lord Loudoun. While Pownall was in England, Shirley's reputation was further damaged by allegations (not apparently furthered by Pownall's action) that he had let military information fall into enemy hands, and the Board of Trade decided to recall him. Pownall was also offered the governorship of Pennsylvania by its proprietors; however, his demands for wide ranging powers in the post led them to retract the offer. Pownall turned this to his own advantage, widely publicizing the fact that he had turned down the offer because of the "unreasonable, unenlightened attitude of the proprietors." He accompanied Lord Loudoun back to America in July 1756, but again returned to England to represent Loudoun in hearings on Shirley's military leadership. Lord Loudoun also instructed Pownall on his military plans and objectives. In London he became closely involved in informing members of the new Pitt Newcastle Ministry of the state of affairs in North America. His performance in these matters resulted in his appointment as governor of Massachusetts in March 1757. Although he was admired for his competence in colonial affairs, he was also criticised for his vanity and temper, as well as his role in bringing about Shirley's fall.

Массачусетс шығанағының губернаторы

Поуналл Бостонға 1757 жылдың тамызының басында келді. Ол жақсы қабылданып, 3 тамызда қызметін бастады. Ол бірден соғысқа байланысты дағдарысқа ілікті. Француз әскері Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Форт-Уильям-Генриге қарай жылжып келе жатқаны хабарланды, ал ондағы әскери командир шұғыл түрде ополчение шақыру туралы өтініш білдірді. Поуналл ополчение ұйымдастыруда белсенділік танытты, бірақ қаруға шақыру кеш болды, себебі Форт-Уильям-Генри қысқа қоршаудан кейін соғыстың ең қорқынышты қасіреттеріне ұшырады. 1757 жылдың қыркүйегінде Поуналл Нью-Джерсиге губернатор Джонатан Белчердің қосылу рәсіміне қатысу үшін сапарлады және Нью-Йоркте лорд Лаудунмен кездесті. Бас қолбасшы Массачусетс Бас сотының өзі ұсынған талаптарды толық орындамағанын қанағаттандырмады және Поуналлді жауапты деп есептеді. Поуналл әскерилердің азаматтық істерге араласуына қарсы болды, Лаудун осы қауіпті өзінің мақсаттарын іске асыру үшін пайдаланды, провинциялық жиналысты басқаруға емес, жетелеуге губернатордың қажеттілігін айтты. Кездесу шиеленіскен, ал Лаудун кейін Лондонға Поуналлдың ұстанымын қатты сынап, басқару туралы оның идеяларын «жоғарыдан қараушылық» деп атап хат жазды. Лаудун Бостондағы британдық әскерлерді азаматтарға орналастыру туралы талабына провинциялық соттың қарсылығына тап болды және провинцияға қосымша әскерлер жіберіп, тұрғын үйлерді күшпен иеленумен қорқытты. Поуналл Бас соттың Лаудунның талаптарына келісуін сұрады және әскерлерді қонақүйлер мен басқа да қоғамдық орындарға орналастыруға рұқсат беретін заңға қол қойды. Заң танымал болмады және Поуналл Лаудунды және оның саясатын қолдаған жергілікті баспасөзде жағымсыз бейнеленді. Алайда Поуналлдың Лаудунмен болған әңгімелері оның отаршылардың ұстанымын жақсы білгенін көрсетті: «Бұл провинцияның тұрғындары ағылшын туған азаматтардың табиғи құқықтарына ие, осы құқықтарды пайдалану оларды қатыгез, басқыншы жауға қарсы тұруға шабыстайды және жігерлендіреді». Ол патшалық губернатор мен оның жиналысы арасындағы қарым-қатынас туралы да нақты айтты: «Губернатор осы халықты басқаруға тырысуы керек, өйткені ол оларды жетелемейді және оларды қадам сайын жетелеуі керек, өйткені ол [sic] бағынып жүреді». Ол өз идеяларына соншалықты берілгендіктен, отставкаға кетуді ұсынды, бірақ Лаудун оны қызметте қалуға көндірді. Поуналл кейіннен 1765 жылғы квартирлеу туралы заңның бөліктерін жазды, бұл заң колонияларда кеңінен қарсылық тудырды. 1758 жылдың қаңтар айында Поуналл Уильям Питтке бірнеше хат жазып, отаршылдық үкімет пен британдықтардың әскери және азаматтық әкімшіліктері арасындағы қарым-қатынасты қоршаған қиын мәселелерді атап өтті. Ол Лондонға соғыстың отарлық шығындарының көбірек бөлігін төлеуді ұсынды; бұл идеяны іске асыру соғыстың қалған жылдарында ополчениеге жаңадан қосылудың айтарлықтай өсуіне әкелді, оның ішінде 1758 жылғы науқанға Массачусетстен 7000 адам. Поуналл ополчение жүйесін реформалау үшін Жалпы сот арқылы заң жобасын өткізе алды. Заң жобасына Поуналлдың икемді және арзан ұйымға қол жеткізуге тырысқан барлық өзгерістері кірмеді, сондай-ақ оның шарттары жергілікті лауазымды адамдардың қолына отаршылдарға көбірек билік берді және губернатордың бақылауын азайтты. Реформаларға қарамастан, ополчениеге жауынгерлерді тарту қиын болды, ал жауынгерлік партиялар жиі қорланды және таспен атқыланды, бұл бірнеше рет тәртіпсіздікке әкелді. Алайда Поуналл провинцияның толық квотасын ополчениеге тартуға сәттілікке жетті, ал оның соғыс күш-жігеріне белсенді көмегі Питттен, Сауда кеңесінен және жаңа бас қолбасшы Джеймс Аберкромбиден мақтау алды. Сәттілікке толы Поуналл генерал Джеффри Амхерстке Пенобскот шығанағында француз қозғалысына қарсы тұру үшін форт құру идеясын ұсынды. Бұл аймақ 1755 жылдан бері мезгіл-мезгіл шекаралық шабуылдардың ортасы болды, оның ішінде 1758 жылдың көктемінде Сент-Джорджға жасалған ірі шабуыл да болды. Бұл идея аймаққа үлкен экспедицияға айналды, ол Амхерсттің ғана емес, жиналыстың да мақұлдауын алды. Поуналл экспедицияны басқарды, Форт Поуналлдің құрылысын қадағалады және оны жылдың басты жетістігі деп санады. Оның табыстылығы сол аймақтағы жерді аздап игеруді бастады. Поуналл билікке біршама қиын бастағанмен, оның провинциядағы танымалдылығы оның өкілеттігі өткен сайын өсті. Ол балықшылардың қажеттіліктерін мұқият қарастырды, әскери биліктерді ауыр бюрократиядан құтылуға сәтті көндірді және жергілікті саудагерлерге жол салды. Ол Томас және Джон Хэнкок басқарған кәсіпорындарға инвестиция жасады және оның кеткеніне байланысты Массачусетс саудагерлерінің тобы тарапынан мақтау алды. Бос адам болған ол әйелдерге көңіл бөлетін адам ретінде танымал болды және әлеуметтік өмірге белсенді қатысты. Ол дінге берілмегенімен, Англикан шіркеуіне үнемі қатысты, сонымен қатар жергілікті Конгрегациялық шіркеулерге де жиі баратын. Ол ополчениеге қосылу, орналастыру және жабдықтау мәселелерінде әскери және провинциялық талаптар арасында келісімге келу арқылы қиын мәселелерді шеше білді. Алайда ол өзінің лейтенант-губернаторы Томас Хатчинсонмен шиеленіскен қарым-қатынасқа ие болды. Екеуі де бірін-бірі сенбеді, Поуналл Хатчинсонды өзінің ішкі кеңесінен үнемі шеттетушілікке ұшыратты, бірақ оны ополчениеге қосылу мәселелерін шешу сияқты міссияларға жіберді. Поуналл колонияны тастап кеткенге дейін жасаған соңғы істерінің бірі - ұзақ жылдар бойы Хатчинсонның қарсыласы болған Джеймс Отис ағаны жиналыстың спикері етіп тағайындауды бекіту болды. 1759 жылдың соңында Поуналл Питтке Англияға оралуға рұқсат сұрап хат жазды, себебі «Мен бірдеңеге пайдалы бола аламын» деді. Себебі қандай болса да, Сауда кеңесі король Джордж II қайтыс болғаннан кейін колониялық лауазымдарды қайта бөлуге кірісті, соның салдарынан Поуналл Оңтүстік Каролина губернаторы болып тағайындалды және Англияда демалысқа шығуға рұқсат алды. Оның Бостондан кетуі ополчениеге жаңадан қосылу мәселелері және қаладағы ірі өрттің салдарымен байланысты кешікті, соның салдарынан ол 1760 жылдың маусымына дейін кетпеді.

Pownall arrived in Boston in early August 1757. He was well received and assumed his duties on 3 August. He was immediately thrust into a war related crisis. A French force was reported to be moving toward Fort William Henry, in northern New York, and the military commander there had made an urgent call for militia. Pownall was energetic in organizing the militia, but the call to arms came too late, since Fort William Henry fell after a brief siege that was followed by some of the worst atrocities by Indians of the war. In September 1757 Pownall travelled to New Jersey to attend the funeral of Governor Jonathan Belcher and stopped in New York to meet with Lord Loudoun. The commander in chief was upset that the Massachusetts General Court had not fully implemented a variety of demands that he had made, and he held Pownall responsible. Pownall objected to the interference of the military in civilian affairs, the threat of which Loudoun used to implement his agenda, by maintaining that it was necessary for the governor to lead, not drive, the provincial assembly. The meeting was acrimonious, and Loudoun afterward wrote a letter to London that harshly criticised Pownall's position and called his ideas on governance "high handed". Loudoun encountered opposition in the General Court, the provincial assembly, to a demand for British troops to be billeted with civilians in Boston, and he threatened to march additional troops into the province and take housing by force. Pownall requested for the General Court to accede in some way to Loudoun's demands and eventually signed a bill authorizing the quartering of troops in inns and other public spaces. The bill was unpopular, and Pownall was negatively cast in the local press as supportive of Loudoun and his policies. Pownall's exchanges with Loudoun, however, show that he was keenly aware of the colonists' position: "the inhabitants of this province are intitled to the natural rights of English born subjects the enjoyment of these rights will animate and encourage them to resist a cruel, invading enemy." He was equally clear on the relationship between the royal governor and his assembly: "a governor must endeavour to lead those people for he cannot drive them and must lead them step by step as he can gett [sic] footing". He was so committed to his ideas that he offered to resign, but Loudoun encouraged him to remain in the post. Pownall would later author portions of the 1765 Quartering Act, a parliamentary bill whose implementation was widely resisted in the colonies. In January 1758, Pownall wrote several letters to William Pitt the Elder to outline the difficult issues surrounding relations between the colonial government and the military and civil administrations of the British establishment. He specifically recommended for London to offer to pay more of the colonial expenses of the war; the implementation of that idea led to a significant increase in militia recruitment for the remaining years of the war, including 7,000 men from Massachusetts for the 1758 campaign. Pownall was able to move a bill through the General Court to implement reforms of the militia system. The bill did not include all of the changes that Pownall had sought to achieve a more flexible and less costly organization, and its terms also handed more power over the militia in the hands of local officials and reduced the governor's control. Despite the reforms, recruiting for the militia proved difficult, and recruiting parties were often harassed and stoned, which led to rioting on several occasions. Pownall was, however, successful in recruiting the province's full quota of militia, and his energetic assistance in the war effort earned him approbation from Pitt; the Board of Trade; and the new commander in chief, James Abercrombie. Flush with success, Pownall proposed to General Jeffery Amherst the idea of establishing a fort on Penobscot Bay to contest potential French movements in the area. The area had been the site of periodic frontier raids since 1755, including a major attack on St. George in spring 1758. The idea developed into a major expedition to the area, which received not only Amherst's approval but also the assembly's. Pownall led the expedition, oversaw the construction of Fort Pownall and counted it as a major success of the year. Its success kicked off a minor land rush in the area. Although Pownall's start in power was somewhat rocky, his popularity in the province grew as his term progressed. He assiduously saw to the needs of its many fishermen, successfully convinced the military authorities to eliminate burdensome red tape and courted local merchants. He invested in ventures managed by Thomas and John Hancock and was lauded by a group of Massachusetts merchants upon his departure. A bachelor, he was reported to be a ladies' man who was highly engaged in the social scene. Although he was not strongly religious, he regularly attended Anglican services but was also a frequent visitor to local Congregational services. He successfully finessed contentious issues surrounding the recruitment, deployment, and provisioning of militia by negotiating compromises between military and provincial demands. He, however, had a strained relationship with his lieutenant governor, Thomas Hutchinson. The two men never trusted each other, and Pownall regularly excluded Hutchinson from his inner council meetings but instead sent him on missions such as to deal with militia recruitment issues. One of Pownall's last acts before leaving the colony was to approve the appointment of James Otis Sr., a longtime Hutchinson adversary, as speaker of the assembly. In the later months of 1759, Pownall wrote a letter to Pitt to request leave to return to England because "I might be of some service" there. Whatever the reason, the Board of Trade engaged in a reshuffling of colonial positions after King George II died, and Pownall was given the governorship of South Carolina and permission first to take leave in England. His departure from Boston was delayed by militia recruiting issues and the need to deal with the aftermath of a major fire in the city, and he did not leave until June 1760.

Колониялардың басқаруы

Оңтүстік Каролинаның губернаторы болғанмен, ол ешқашан сол жерге бармаған. Ол Массачусетс штатындағы қызметін "қиын" деп сипаттады және 1760 жылдың қарашасында отарлау кеңсесіне, жаңа тағайындалған король Джордж III тікелей бұйрық берсе ғана, тағы бір губернаторлыққа келісетінін хабарлады. Питт оны Ганновер сайлау округіндегі әскери комиссариатқа тағайындады, онда ол 1763 жылы Жеті жылдық соғыс аяқталғанға дейін қызмет етті. Бірақ бұл лауазым оның отаршылдық әкімшіліктегі мансаптық амбицияларын ілгерілетуге көмектеспеді және қаржылық тәртіпсіздіктер туралы айыптауларға әкелді, ол олардан ақталды. Англияға оралғаннан кейін, ол "Колониялардың басқарылуы" атты еңбекті жариялауға дайындады. Алғаш рет 1764 жылы анонимді түрде жарық көрген Поуналл осы еңбекті қайта қарап, 1765 және 1777 жылдар аралығында бірнеше рет қайта жариялады. Он үш колониядағы өршіген шиеленістер туралы пікірлерді қамтитын Солтүстік Америкадағы жағдай туралы құрғақ және күрделі еңбек, Поуналлдың колонияларды қалай дұрыс түрде үлкен империяға біріктіруге болатынын зерттеуге бағытталған болатын. Поуналлдың еңбегі оны американдық бостандыққа қолдаушы ретінде көрсетті. Британия отарларын жоғалтудан қорқыныш білдіргенімен, америкалықтардың Англия, Шотландия және Уэльстегі азаматтары сияқты өкілдік үкімет құқығына ие екенін жазды. Сонымен қатар, британдықтардың отаршылдарға әскери қорғау қызметін көрсетуі, шығындардың бір бөлігін төлеуге де міндеттілік тудыратынын айтты. Ол сондай-ақ, Британ империясының барлық мүшелері үшін, соның ішінде Солтүстік Америкадағы наразы провинциялар үшін де міндетті болатын ортақ саясатты қабылдай алатын күшті орталық заң шығарушы органның қажеттігіне сенімді болды. Ақырында Поуналл, жалғыз шешім – Британия мен колониялардан өкілдер құратын императорлық парламент құру екендігіне келді. Ол императорлық парламент идеясын қабылдаған жалғыз британдық сарапшы болмаса да, көптеген американдықтар оны қабылдауға дайын болмады, сондықтан памфлет жазушылар Джеймс Отис кіші және Джон Дикинсон оның заңнамалық реформаның орталықтандырылған жоспарын айрықша сынады, осы сынды Дикинсонның ықпалды "Пенсильвания фермерінің хаттары" (1768) және Отистің "Британдық колониялардың құқықтары" еңбектерінде де көруге болады.

Although he held the governorship of South Carolina, he never actually went there. He characterised his term in Massachusetts as "arduous" and informed the colonial office in November 1760 that he would accept another governorship only if the recently acceded King George III directly ordered it. Pitt appointed him to the military commissary's office in the Electorate of Hanover, where he served until the Seven Years' War ended in 1763. The position did not further his career ambitions in colonial administration, however, and led to allegations of financial irregularities of which he was cleared. Upon his return to England he prepared for publication a treatise entitled The Administration of the Colonies. First published anonymously in 1764, Pownall revised the work and republished the work several times between 1765 and 1777. The work, a dry and complex treatise on the situation in North America that included commentary on the burgeoning tensions in the Thirteen Colonies, was intended by Pownall to explore how the colonies could properly be incorporated into a larger empire. Pownall's work identified him as supportive of American liberty. Although he feared that Britain was losing control of its colonies, he wrote that the Americans were entitled to the same rights of representative government as their fellow subjects in England, Scotland and Wales. At the same time, he insisted that the military protection that the colonists received from Britain created equally extensive obligations to help pay for some of the cost. He was also convinced of the need for a strong central legislature capable of making common policies that would be binding for every member of the British Empire, including the fractious provinces in North America. Pownall eventually decided that the only solution lay in creating an imperial parliament with representatives from both Britain and the colonies. Although he was not the only British commentator to embrace the idea of an imperial parliament, most Americans found it anathema, so much so that the pamphleteers James Otis Jr. and John Dickinson singled out his centralized plan of legislative reform for particular criticism in Dickinson's influential Letters from a Farmer in Pennsylvania (1768). and Otis's Rights of the British Colonies.

Колониалды қолдаушы

Пауналл Массачусетс штатындағы саяси одақтастарымен байланысын жалғастырды және бірнеше рет колониялық мәселелер бойынша пікір білдіру үшін парламенттік комитеттер алдына шақырылды. Егер мүмкіндігі болса, Массачусетске қайта оралуды ойлады, губернаторлық кезінде Мэнде алған жерлерінен өзге Новая Шотландиядағы мүліктерге инвестиция жасап, колониялық меншік мүдделерін кеңейтті. 1765 жылы ол Эверард Фокенердің жесірі, генерал-лейтенант Чарльз Черчилльдің қызы Харриет Фокенерге үйленді. Осылайша ол Марлбороның аристократиялық герцогтарымен байланыс орнатты. Пауналл оның төрт баласын өзінің балаларындай тәрбиеледі. Ол ізгі, зиялы әйел болғандықтан, оның саяси мансабын ілгерілетуде, қоғамдық шаралар ұйымдастыруда және зияткерлік ізденістерін қолдауда серіктес болды. 1767 жылы ол Трегони округінен парламентке сайлауға түсуге оны ынталандырған болуы мүмкін. Ол Массачусетс шындықтарымен хат алысып, провинцияның мүдделерін қорғайтын агенттікке тағайындалуға үміттене бірақ, нәтижеге қол жеткізе алмады. Ол колониялардан жиі қонақтар қабылдады, Пенсильваниядан ескі досы Бенджамин Франклин оның жиі келетін қонағы болды. Колониялардағы шиеленістің күшеюін және парламент басшылығы мен колониялық әкімшіліктің оны одан әрі ушықтыратын қателіктерін алаңдаумен бақылады. Ол парламенттегі өкілдігін 1765 жылғы жатақхана заңына және басқа да таныс емес заңнамаға қарсы отаршылдардың наразылығын атап көрсету үшін пайдаланды. 1768 жылы Тауншенд заңдарына қарсы наразылықтар зорлыққа ұласқаннан кейін Бостонға әскер жіберілгенде, ол Парламентте Британия мен колониялар арасындағы байланыстың үзілуі мүмкін екенін және соңындағы салдары тұрақты жарылысқа алып келуі мүмкін екенін ескертті. Пауналл 1770 жылы Лорд Норттың жек көрінетін Тауншенд заңдарын ішінара жоюына қарсы болды, онда шайға салынатын салық парламенттік биліктің символы ретінде сақталды. Заң жобасын талқылау кезінде Пауналл салықты сақтау американдықтар үшін мойынтұрық емес, керісінше, ағылшындардың мойнына салмақ болатынын және азаматтық соғысқа әкелетінін айтты. Ол бұл сөзді 1770 жылдың 5 наурызында, Бостон қырғыны болған күні айтқан. Парламент американдық мәселелерді түсінбейді деген көңілі толықпағандықтан, ол колониялық тілшілерін конституциялық мәселелерді жалғастыруға және зорлық-зомбылықтан аулақ болуға шақырды. Американың отарлау мәселесі біраз уақытқа сахнадан түсіп қалды. 1772 жылы Пауналл Ұлыбританияда азық-түлік өндірісі мен таратылуын реформалау туралы заң жобасын ұсынды. Ол Палаталар палатасынан өтті, бірақ Лордтар палатасы оны өзгертті, нәтижесінде Палаталар палатасы өзгертілген заң жобасын өкілеттіктерін бұзу деп қабылдамады. Заң жобасы келесі жылы қабылданды және «Губернатор Пауналлдың заңы» деп аталды. Ол көп мақтауға ие болды, соның ішінде Адам Смит сияқты ықпалды тұлғалардан да. Пауналл сонымен қатар Антикварлар қоғамы мен Корольдік қоғамға мүше болып қабылданды.

Pownall continued to communicate with political allies in Massachusetts and was on several occasions called to appear before parliamentary committees to comment on colonial affairs. He considered returning to Massachusetts if a post could be found, and he began investing in property in Nova Scotia by extending his colonial property interests beyond those he had been granted in Maine during his governorship. In 1765, he married Harriet Fawkener, widow of Everard Fawkener and daughter to Lieutenant General Charles Churchill. That gave him a connection to the aristocratic Dukes of Marlborough. Pownall raised her four children as his own. A gracious and intelligent woman, she became a partner in advancing his political career, hosting social events and encouraging his intellectual pursuits. She may have encouraged him to stand for Parliament in 1767, when he won a seat representing Tregony. He renewed correspondence with officials in Massachusetts in the hopes of winning appointment as an agent representing the province's interests but was unsuccessful. He regularly received visitors from the colonies, and Benjamin Franklin, his old friend from Pennsylvania, was a frequent guest. He observed with alarm the rise in tension in the colonies and the missteps of parliamentary leadership and colonial administration that exacerbated, rather than reduced, them. He used his position in Parliament to highlight the colonial objections to the Quartering Act of 1765 and other unpopular legislation. When troops were sent to Boston in 1768 after protests against the Townshend Acts had turned violent, he took to the floor of Parliament to warn that the connections between Britain and the colonies were unraveling and that the end result could be a permanent breach. Pownall was opposed to Lord North's partial repeal in 1770 of the hated Townshend Acts in which the tax on tea was retained as a symbol of parliamentary power. In debate on the act, Pownall pointed out that retention of the tax would be a "millstone" around English necks, rather than a yoke on American ones, and that it would lead to civil war. His speech was delivered on 5 March 1770, the day of the Boston Massacre. Dispirited by his view that Parliament failed to understand the American colonial issues, he urged his colonial correspondents to continue to press constitutional issues and to avoid violence. Colonial American issues then briefly subsided from the stage. In 1772, Pownall introduced legislation reforming food production and distribution in Great Britain. It passed the House of Commons but was amended by the Lords, which led the Commons to reject the amended bill as a violation of its prerogatives. The bill passed the next year and was called "Governor Pownall's Bill". It received much praise, including some from influential figures such as Adam Smith. Pownall was also honoured with membership in the Society of Antiquaries and the Royal Society.

Революция

1773 жылдың желтоқсанында Бостон шай партиясынан кейін Парламент Массачусетс штатын жазалау мақсатында бірқатар заңдар қабылдады. Пауналл пікірді келісімге қарай бағыттай алмады. Ол сондай-ақ Томас Хатчинсонның Бенджамин Франклинге жазған жеке хаттарын жеткізген болуы мүмкін деген күдікпен Хатчинсон хаттары ісіне де қатысты, бірақ Франклин хаттардың авторын анықтаған жоқ. 1774 жылы Пауналл қызметтен босатылғандықтан, өзінің орнын сақтай алмады. Белсенділігін жалғастыруға тырысқан Пауналл Лорд Нортқа жүгінді, ол оған Майнхедтен сайлауда орын алуға көмектесті. Торизмге қарай бет бұрғаны Пауналлдың отарлық жақтастарының арасында алаңдаушылық тудырды, сондай-ақ Норт оның қолдауын алу үшін Пауналлдың жеңілісін ұйымдастырған болуы мүмкін деген болжамдар да бар. Пауналл Солтүстік Америка революциялық соғысының басталуына әкелген пікірталастарда келісімге қолдау көрсетті. Бірақ 1775 жылдың сәуір айында соғыс басталғаннан кейін, оның келісімшіл көзқарастары соғысты қолдаған торилер, сондай-ақ оның ұсыныстарын өздерінің позицияларын әлсіретуге бағытталған әрекет деп қараған вигтер тарапынан қабылданбады. Пауналл 1777 жылға дейін Нортты қолдады, содан кейін бейбітшілік партиясын ашық түрде қолдап мәлімдеме жасады. Францияның Америка тарапынан соғысқа қосылуы оны қайтадан соғысты қолдайтын тори позициясына қайтарды. Дегенмен, оның қолдауы толық болған жоқ, себебі ол американдықтармен келісімге келуді жалғастырды және француздық мәселеде берік патриоттық көзқарас сақтады. Бұл екі ұстанымды қатар ұстау оған оңай болған жоқ, сондықтан ол 1780 жылы қайта сайлануға түспеді. Соғыс жылдарында ол «Колониялар әкімшілігі» еңбегіне бірнеше түзетулер енгізіп, жаңа жағдайларға сәйкес жаңартып, кеңейтті. Ол сонымен қатар Эванс картасын жаңарту және қайта қарау үшін колониялық тілшілерден деректер мен жаңартылған карталар жинады. 1777 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін ол біршама шегініп қалды, бірақ парламентте қатысуын тоқтатпады.

Following the Boston Tea Party in December 1773, Parliament passed a series of bills designed to punish Massachusetts. Pownall was unable to sway opinion toward more conciliatory measures. He was also implicated in the Hutchinson letters affair as someone who may have delivered private letters of Thomas Hutchinson to Benjamin Franklin, but Franklin never identified his source for the letters. Pownall was unable to retain his seat since in 1774, he was voted out of office. Seeking to remain active, Pownall ended up appealing to Lord North, who secured a seat for him in a by election, representing Minehead. The apparent turn towards Toryism alarmed a number of Pownall's colonial supporters; there is also some evidence that North may have engineered Pownall's defeat to gain his support. Pownall supported North's attempts at reconciliation in debates leading to the start the American Revolutionary War. However, once hostilities had begun in April 1775, his conciliatory views were dismissed by war supporting Tories, who opposed them, as well as by Whigs, who saw his proposals as attempts to undercut their positions. Pownall remained nominally in support of North until 1777, when he openly made declarations in support of the peace party. The entry of France to the war on the American side returned him firmly to the pro war Tory position. His support was, however, nuanced since he continued to argue for some sort of conciliation with the Americans and remaining resolutely patriotic with respect to the French. He was not alone among British politicians in being unable reconcile those positions and refused to stand for re election in 1780. During the war years, he published several revisions to The Administration of the Colonies, updating and expanding the work to reflect changing conditions. He also worked to update and revise the Evans map by soliciting data and updated maps from colonial correspondents. He withdrew to some extent in the later years after the death of his wife in 1777 but continued to appear in Parliament.

Кейінгі өмірі

1780 жылы шілдеде Пауналл анонимді түрде «Еуропа мемлекеттерінің билеушілеріне арналған аса бір көңілді эссе» атты мақала жариялады. Көп тараған бұл құжат Пауналлға Еуропа бойынша кеңінен танымал болуына себеп болды; автор аты-жөнінің жасырынып қалуына «Колониялар әкімшілігінен» алынған ұзақ үзінділердің қолданылуы себепкер болды. Мақалада Еуропа басшыларына жаңадан тәуелсіздік алған АҚШ-пен қалай қарым-қатынас жасау керектігі туралы нұсқаулар берілді, онда Американың тәуелсіздігі мен халық санының жылдам өсуі әлемдік саудаға үлкен өзгерістер әкелетіні айтылды. Ол еуропалық көшбасшылардың дүниежүзілік еркін сауда ережелерін белгілеу үшін кездесу өткізуді ұсынды. Соғыс аяқталғаннан кейін де Пауналл АҚШ-қа деген қызығушылығын сақтап, бірақ ол ешқашан қайта бармады. Ол Массачусетс жасағына офицерлік лауазым алуға тырысты, көбінесе оны Еуропа саяхаттарында көрсету үшін формальды қадам ретінде қарастырды. Ол эссе жазуды (жаңаларын және ескілерін өңдеуді) жалғастырды және 1755 жылғы картасының жаңартылған нұсқасын жариялады. Өмірінің соңғы жылдары Пауналл Испаниядан Латын Америкасының тәуелсіздігін жақтаған венесуэлалық отаршыл генерал Франсиско де Мирандамен танысты. Тарихшы Уильям Спенс Робертсонның сөзіне сүйенсек, Миранда кейінгі еңбектерінде алға қойған маңызды аргументтері Пауналлдың ықпалымен байланысты. Пауналл Мирандаға тікелей көмектесті, британ үкіметіндегі байланыстарын пайдаланып, тәуелсіздік мәселесін ілгерілетуге тырысты. Пауналлдың соңғы маңызды еңбегі – еркін сауданы тағы да қолдайтын және Латын Америкасының тәуелсіздігін британдықтардың қолдауымен, осы нарықтарды британдық және американдық сауда үшін ашудың жолы ретінде қарастыратын трактат болды. Пауналл 1805 жылғы 25 ақпанда Бат қаласында қайтыс болды және Уолкот шіркеуіне жерленді.

Көне заттарды сақтау

Томас Поуналл американдық отаршылдық губернатор және ағылшын саясаткері ретінде кеңінен танымал болғанымен, ол 18 ғасырдың соңындағы антиквариаттық және археологиялық зерттеулерде де маңызды тұлға болды. Брайони Орм Поуналл туралы зерттемесінде оны "әлдебір ең көп назардан тыс қалған ертедегі антикварлардың бірі, және бұл лайық емес" деп атап көрсетеді. Ол осы қызығушылықты әкесі, капитан Уильям Поуналлдан мұра еткен, ол Линкольн соборының айналасында орналасқан Минстер-Ярдтағы №5 Поттергейтте тұрған. Оның әкесі Уильям Стуклимен Линкольн және оның төңірегіндегі ежелгі табылған заттар туралы хат алмасып тұрған, ал Томас Поуналлдың ағасы Джон да археологиялық тақырыптарда жазатын болған. Поуналл Америкаға аттанғанға дейін археологияға деген қызығушылығын көрсеткен, 1752 жылы Линкольнширдегі Глентворттағы римдік вилланың іздерін жазған.

Америкадан оралғаннан кейін, 1770 жылы Антикварлар қоғамының мүшесі болды және «Archaeologia» журналының алғашқы нөмірлеріне көп үлес қосты. Оның жазбаларының кейбіреулері Линкольн төңірегіндегі жаңа жаңалықтарды сипаттайды. Бірақ одан да маңыздысы, ол 1773 жылы Ирландиядағы Нью-Грандж және Солтүстік Уэльс жағалауындағы Пенменмаурдағы Брайх-и-Динас туралы кеңінен жазды. Францияда тұрғанда Римнің қалдықтарын сипаттаған, ал Батқа көшіп келгеннен кейін римдік табылған жерлердің сипаттамаларын берді.

Отбасы және мұра

Поунелл екі рет үйленген. Оның бірінші әйелі – Гарриет Черчилль, сэр Эверард Фокенердің жесірі және генерал-лейтенант Чарльз Черчилльдің заңды емес қызы. 1784 жылы Поунелл Ханна (Кеннет) Астелге үйленді, соның арқасында ол маңызды мүліктерге және жер иеленушілерге тән дәрежеге ие болды. Мэн және Вермонт штаттарындағы Поунал қалалары Томас Поунеллдің құрметіне аталған. Бұл есімнің естелігі 1761 жылы салынған тарихи Поуналбороу соты ғимаратында сақталған. Оның атымен аталған Форт Поуналлдың қираған қалдықтары Мэн штатындағы Форт-Пойнт мемлекеттік саябағында бар.

Юниус

1769 және 1772 жылдар аралығында Лондонның "Public Advertiser" газетінде Junius атты псевдониммен бірқатар хаттар жарияланды. Көптеген хаттарда британ үкіметінің шенеуніктерінің жемқорлығы және билікті теріс пайдалануы туралы айыптаулар келтірілген, осы мәселелер туралы Пауналл да айтқан және жазған. Junius кім болғаны содан бері қазіргі заманғы және тарихи пікірталас тудырып келеді. Қазіргі ғалымдар бұл пікірмен келіспейді және бірнеше дәлелдерге сүйене отырып, хаттардың авторы Филип Францис болған деп санайды.

Томас Поуналлдың басылымдары

Ирландияның Мит графтығындағы Дрогеда маңындағы Нью-Грейндж зират ескерткішінің сипаттамасы. Томас Поуналл, эск., құрметті Грегори Шарпқа, Д. Д., Орта ғибадатхананың магистріне жазған хаты. 1770 жылдың 21-28 маусымында Антиквариаттар қоғамында оқылды. Археология, 2 том (1773), 236–276 беттер.