Кіріспе
1836-1841 жылдар аралығында АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы Филипп Пендлтон Барбур (25 мамыр 1783 – 25 ақпан 1841) – АҚШ Өкілдер палатасының оныншы спикері және АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы. Ол екі лауазымда да қызмет атқарған жалғыз адам. Вирджиния штатының Гордонсвилл қаласында туған Барбур Уильям және Мэри колледжінде оқығаннан кейін Гордонсвиллде заңгерлік қызметін бастады. Барбурдың бірнеше туыстары, оның ішінде ағасы Джеймс Барбур, жоғары саяси лауазымдарға ие болды. Барбур 1814 жылы Демократиялық-республикалық партиясының мүшесі ретінде Өкілдер палатасына сайланды. Ол 1821 жылдан 1823 жылға дейін спикер болып бір мерзім қызмет етті және 1824 жылы Конгресске қайта сайланудан бас тартты. Барбур 1827 жылы Эндрю Джексонның жақтасы ретінде Конгресске оралды. Барбур 1830 жылға дейін Конгресте жұмыс істеді, содан кейін Вирджиния штатының Шығыс округінің АҚШ округтік сотының судьясы болып тағайындалды. Президент Джексон 1835 жылы Габриэль Дюваллдың отставкасынан босаған орынды толтыру үшін Барбурды Жоғарғы Сотқа тағайындады. Барбур 1841 жылы қайтыс болғанға дейін Сотта қызмет етті. Сотта Барбур Джексонның принциптерін және штаттардың құқықтарын қолдады.
Philip Pendleton Barbour (May 25, 1783 – February 25, 1841) was the tenth speaker of the United States House of Representatives and an associate justice of the Supreme Court of the United States. He is the only individual to serve in both positions. Born in Gordonsville, Virginia, Barbour established a legal career in Gordonsville after studying at the College of William & Mary. Several members of Barbour's family, including his brother, James Barbour, went on to hold prominent political office. Barbour won election to the House of Representatives in 1814 as a member of the Democratic Republican Party. He served a single term as Speaker from 1821 to 1823 and declined to seek re election to Congress in 1824. Barbour returned to Congress in 1827 as an ally of Andrew Jackson. Barbour served in Congress until 1830, when he accepted appointment as a judge of the United States District Court for the Eastern District of Virginia. President Jackson appointed Barbour to the Supreme Court in 1835 to fill a vacancy caused by the resignation in 1835 of Gabriel Duvall. Barbour served on the Court until his death in 1841. On the Court, Barbour generally supported Jacksonian principles and states' rights.
Ерте және отбасылық өмірі
Барбур Вирджиния штатының Ориндж округіне қарасты Гордонсвиллдің жанында, заң шығарушы, көрші және Джеймс Мэдисонның алғашқы саяси қолдаушысы болған плантатор Томас Барбурдың ұлы болып дүниеге келді. Ол атасы Филипп Пендлтонның құрметіне аталған, осылайша ол саясаткер және судья Эдмунд Пендлтонмен туысқандық байланысы болды. Оның отбасы Вирджинияның ең көне әулеттерінің бірі саналды, олар шотланд саудагерінің ұрпақтары еді, ол Талияферро ханымға үйленген және Вирджиния штатының Калпепер округіне жақын жерде қоныс тепкен. Ағасы Джеймс Барбур сияқты, Филип те Вирджиния штатының Уильямсбург қаласында заңгер Сент-Джордж Такерден заң оқуын бастамас бұрын, қарапайым және жеке мектептерде білім алды, бірақ қаржылық қиындықтар Такерді 1799 жылы осы келісімді тоқтатуға мәжбүр етті. Ол көп ұзамай Кентуккиге байлық табу үшін көшіп кетті, бір жыл заң оқығаннан кейін адвокаттық алқаға қабылданды және Бардстаун қаласында заңгерлікпен айналыса бастады. Бір жыл өткен соң, достары оны Вирджинияға оралып, Уильям және Мэри колледжінде оқуын жалғастыруға көндірді. 1802 жылы ол Гордонсвиллдегі отбасылық үйінің жанында заңгерлікпен айналыса бастады. 1804 жылы Барбур жергілікті плантатордың қызы Франсис Джонсонға үйленді, олардың Секстус Барбур есімді бір ұлы болды. Барбур құлдарға ие болған.
Саяси және сот қызметі
Барбор 1812-1814 жылдар аралығында Вирджиния делегаттар палатасының мүшесі ретінде қоғамдық өмірін бастамас бұрын сегіз жыл заңгер болып жұмыс істеді. АҚШ өкілі Джон Доусон қайтыс болған соң Барбур оның орнын толтыру үшін өткізілген арнайы сайлауда жеңіске жетіп, 1814 жылдың 19 қыркүйегінен 1825 жылдың 4 наурызына дейін АҚШ өкілдер палатасында Джефферсондық республикашыл ретінде қызмет етті, ал 1821-1823 жылдары спикер қызметін атқарды. Барбур саясатқа елде саяси өзгерістер орын алған кезде қатысты. Бұрын штат құқықтарын жақтаған, қазіргі президент Джеймс Мэдисон, Генри Клей және оның інісі Джеймс, қазір АҚШ сенаторы, ұлттық саясатты қолдауға көшкен кезде Барбур штаттардың құқықтары және Конституцияның қатаң түсіндірілуі туралы Джефферсондық "Ескі республикалық" принциптерін берік қорғады.
Конгресстегі бірінші мерзім
Барбурдың конституциялық консерватизмге деген беделі 1817 жылғы Бонус заңына қарсылығымен артып өсті. Бұл заң жобасы Буффало, Нью-Йорк пен Нью-Орлеан, Луизиананы Вашингтон арқылы байланыстыратын жолдар сияқты ішкі жақсарту жобаларын федералды қаржыландыруға мүмкіндік берді. Барбур федералды қаржыландырылатын ішкі жобаларды Конгресс өкілеттігінен тыс, демек конституцияға қайшы және штаттардың егемендігіне зиян келтіретін деп есептеді. Барбур штаттарды егеменді, саяси қауымдастықтар ретінде қарастырды, олар үлкен саяси династиядан тәуелсіз және егер федералды үкімет штаттардың құқықтарын бұзса, Одақтан шығуға құқылы болды. Ол Миссуридің құл мемлекеті ретінде Одаққа қабылдануына қойылған шектеулерге қарсы күрескенде осы аргументті пайдаланды. Барбур сондай-ақ Миссуридің бос қара американдықтардың штатына кіруіне тыйым салғанын қорғады. Бұл тыйым Конституцияның IV бабын бұзады дегендерге ол бос қара американдықтарға тыйым салу, штатқа ауыртпалық болатын кедей ақ адамдарға тыйым салудан ешқандай айырмасы жоқ деп жауап берді. Ол "азамат" терминінің бос немесе еркін қара американдықтарға қатысы жоқ деп мәлімдеді. Құл мемлекеттеріне қойылған ұлттық шектеулерге қарсылығы оның штаттардың құқықтарын қорғауға деген құштарлығын күшейтті, сонымен қатар саясатта құлдыққа қолдау көрсету аргументтерін дамытуға көмектесті. Барбур Конгрессмен ретінде қорғаныс тарифінің конституциялық болуын алғаш рет ашық түрде жоққа шығарған белгілі саясаткер болды.
improvement projects such as building roads like that being constructed to connect Buffalo, New York to New Orleans, Louisiana, through Washington. Barbour viewed federally funded internal projects as outside the sphere of Congress' powers and therefore unconstitutional and undermining state sovereignty. Barbour viewed states as sovereign, political communities, independent of an overarching political dynasty and free to secede from the Union if the federal government infringed on the rights of the states, an argument that he employed when countering restrictions to Missouri's admission to the Union as a slave state. Barbour also defended Missouri's ban on free Black Americans entering the state. To those who argued that this ban was a violation of Article IV of the Constitution, he replied that banning free Black Americans was no different than banning destitute white men who would become a burden on the state. He argued that the term "citizen" did not apply to Black Americans, whether free or not. His opposition to national restrictions on slave states served to foment his passion for states' rights but also develop his pro slavery argument in politics. As a Congressman, Barbour was the first prominent politician to openly contest the constitutionality of protective tariffs.
Коэнс Вирджинияға қарсы
Коэнс Вирджинияға қарсы (1821) ісінде конгрессмен Барбур Вирджиния штатының мүддесін қорғай отырып, Жоғарғы соттың осы істі қарау құзыреті туралы мәселені көтерді. Бұл істе Балтимор қаласынан екі адам Вирджинияда D.C. лотерея билеттерін сатқаны үшін сотталған болатын. Барбур Жоғарғы соттың құзыреті жоқ екенін, себебі шетелдік лотерея билеттерін сатуға тыйым салатын заң Вирджинияға қатысты емес, бұл мәселе таза жергілікті сипатта екенін жеткізді. Ол сондай-ақ, он бірінші түзету Вирджиния штатының келісімінсіз оған қарсы сот процесін бастауға тыйым салады деп мәлімдеді. Алайда, Бас судья Маршалл Жоғарғылық қағидасының, VI баптың 2 тармағына сүйене отырып, соттың құзыреті бар екенін мәлімдеді. Бұл іс Барбурдың АҚШ-тың жетінші президенті Эндрю Джексон сайланған кезде Вирджиния штатының саяси ықпалы төмендеп, партиялар арасында билік ауысып жатқан саяси жүйедегі Ескі республикашыл көшбасшы ретіндегі беделін нығайтты.
Джексондық Демократиялық-Республикалық партиясы
Эндрю Джексонның 1828 жылы сайлануы Ескі Республикалық партияның Джексондық Демократиялық Республикалықтар мен оларға қарсы Ұлттық Республикалықтарға екіге бөлінуіне алып келді. Джексон Ескі Республикалық принциптер негізінде, мысалы Джефферсонның Гамильтонның Ұлттық банкіне наразылығы сияқты мәселелерде Демократиялық партияны құрды. Президенттік екі мерзімінде Джексон АҚШ-тың Екінші банкін жойды, сондай-ақ жеке бас бостандығын, штаттардың құқықтарын және құлдықты қолдады.
Мемлекеттік судья және Конгрессте екінші мерзім
Барбур 1824 жылы қайта сайланудан бас тартты және 1825 жылы Вирджиния университетінің заң профессоры болу үшін Томас Джефферсонның ұсынысын қабылдамады. Оның орнына, Вирджиния штатының заң шығарушы органы оны Вирджинияның Бас сотының судьясы етіп сайлады, бұл қызметке бұрынғы судья Хью Холмс қайтыс болғаннан кейін кірді. Барбур екі жыл бойы штаттық судья болып қызмет етті. 1827 жылы Барбур Джексондықтардың қатарынан Өкілдер палатасына оралды. Палатадағы екінші мерзіміндегі алғашқы екі жылда ол Сот комитетінің төрағасы болды. 1829 жылы Барбур Джефферсондық ескі республикашылдардың бірі болып, Джексондық демократтарға қосылып Ұлттық банкке қарсы күресті. Ол АҚШ-тың Екінші банкін мемлекеттік мекеме болып көрінетін, бірақ шындығында жеке кәсіпорын болып табылатын және федералдық қаражатпен қаржыландырылған құрылым ретінде әшкерелеуге тырысты. Оның банкке қарсы науқаны күшті нәтиже бермесе де, Барбурдың штаттық егемендікті қорғауы, Ұлттық банкті тарату және Миссури сияқты штаттарда құлдықты заңдастыруы президент Эндрю Джексонның оған деген құрметін арттырды. Сондай-ақ 1829 жылы, АҚШ өкілі қызметін атқарумен қатар, Барбур 1829-1830 жылдарғы Вирджиния Конституциялық конвенциясына делегат болып сайланды. Конвенция оны екінші президенті етіп тағайындады, алғашқы президент Джеймс Монро денсаулығының нашарлауына байланысты 8 желтоқсанда қызметтен бас тартуға мәжбүр болды. Осылайша, Барбур (Монро, Джеймс Мэдисон және Джон Маршал сияқты көрнекті вирджиниялықтармен бірге) құлдықтың штаттағы рөлі туралы пікір таластарын шектеуге және конвенцияның пікір алмасуын өкілдік пен сайлау құқығы мәселелеріне аударды (Вирджинияда жер иелері ғана дауыс беруге құқылы болған соңғы штаттардың бірі еді, ал құл иелерінің билігі пропорционалды емес еді). Конституция 1830 жылы қабылданды, штаттың солтүстік және батыс аймақтарының қарсы дауысына қарамастан (олардың көп бөлігі Барбур қайтыс болғаннан кейін ондаған жылдар өткен Американдық Азамат соғысы кезінде Батыс Вирджинияға бөлініп кетті).
1832 жылғы сайлау науқаны мен федералды округтің судьясы
Барбур сонымен қатар канцлерлік лауазымнан және АҚШ Бас прокуроры қызметінен бас тартты. Ол ақыры 1830 жылдың 15 қазанында Конгресс депутаты қызметінен кетіп, президент Джексонның Вирджиния штатының Шығыс округінің АҚШ округтік сотының судьясы қызметіне тағайындалуын қабылдады. Джексон 1830 жылдың 8 қазанында Джордж Хей босатқан орынға Барбурды тағайындады. Барбур 1830 жылдың 14 желтоқсанында ресми түрде ұсынылып, екі күннен кейін Сенатта бекітілді, содан кейін 1836 жылдың 17 наурызына дейін қызмет етті. 1832 жылы демократтар, Мартин Ван Бюреннің партияның вице-президенттікке кандидат ретінде таңдалуына наразы болып, Вирджинияда конвент өткізді, онда олар Джексонды президенттікке, ал Барбурды вице-президенттікке ұсынды. Барбур ақыры өзінің кандидатурасын қайтарып алып, Джексон-Ван Бюрен билетін қолдады, бірақ альтернативті демократтық билет бірнеше оңтүстік штаттардағы дауыс бюллетендерінде де пайда болды. Барбур сондай-ақ апелляциялық сот судьясы, губернатор және АҚШ сенаторы лауазымдарына ұсынылғаннан бас тартты. Барбурдың Вирджиниядан тыс жерде сайлаушылардың қолдауын ала алатыны белгісіз болғанмен, Демократиялық билет бойынша оның жүргізген науқаны партиялардың ұқсастықтарын көрсетіп, Демократиялық партияға қолдау жинады. Сайлаушылар, Барбур сияқты адам, тіпті оның вирджиниялық әріптестері басқа принциптерді таңдаған кезде де, партиясына адал болса, Демократиялық партияға қосыла алады деп ойлады, демек демократтардың бірдей құндылықтарды ұстануы керек. Джексондық Демократиялық партияға қосылу арқылы Барбур Ескі Республикалық принциптерді жаңа саяси династияға бекітіп, Джефферсонның мұрасын жалғастырып, демократиялық принциптердің күшін одан әрі нығайтты. Бұл Азамат соғысы кезінде «Одақ» термині Солтүстікке қатысты қолданылғанға дейін, Конституцияның алғашқы нұсқасынан бері бар болған мәңгілік Одаққа байланысты бөліністің болуы керек емес деген Линкольннің пікіріне ұқсас еді. Сондықтан Барбурдың отставкасы екінші партиялық жүйені Демократиялық партияны американдық жүйедегі соғыс идеологиясы, ұлттық реформалар, экономиканы үнемдеу және республикалық конституционализмді қайта жаңғырту арқылы біріктіру арқылы құруға мүмкіндік берді.
Тағайындау
1835 жылы Бас судья Маршаллдың қайтысы және судья Габриэль Дюваллдың отставкасы Жоғарғы Сотта екі вакансия тудырды. Президент Джексон, екінші президенттік мерзімінің соңында, Дюваллдың орнын толтыру үшін судья Барбурды ұсынды. Ұлтшылдар Джексонның Барбурды тағайындауынан қауіптенді, себебі Барбурдың Конгрестегі үкіметке қарсы қызметі мен демократиялық көзқарастары Маршалл соты кезінде қол жеткізілген федералдық биліктің үстемдігіне нұқсан келтіруге тырысатынын көрсетеді. Осы қауіптің салдарынан шешімді бекіту процесі қиынға соқты, Сенаттың шешімін кейінге жылдыруға екі рет әрекет жасалды. 1836 жылдың 15 наурызында Сенат Барбурды 30 дауысқа 11 дауыспен тағайындады.
Қызмет мерзімі
Барбур Жоғарғы Сотта бес жыл қызмет етті. Ол 155 істі қарап, бір маңызды пікір және екі қарсы пікір жазды. Штаттардың құқықтарына, қатаң құрылымдық тәсілге және федералды биліктің шектелуіне деген құштарлығы Тани Сотының мұрасын қалыптастыруға көмектесті. Барбурдың алғашқы мерзімінде (1837) ол Маршаллдың сот ұлтшылдығының жетістіктерін азайтатын үш істі қарады: Бриско Кентүки штатының банкіне қарсы, Чарльз өзенінің көпірі Уоррен көпіріне қарсы және Нью-Йорк Милнге қарсы. Барбур сот төрешісі Нью-Йорк пен Милн арасындағы істе көпшіліктің пікірін жазды. 1824 жылы Нью-Йорк штаты барлық кеме капитандарынан жолаушылар туралы жеке ақпаратты көрсететін есеп беруді талап ететін заң қабылдады, мақсаты – контрабанда мен кедейлердің иммиграциясын болдырғысы келді, оларға штат көмектесе алмайтын. Кеме капитаны Милн заңға бағынудан бас тартты, сондықтан ол түрмеге қамалды және айыппұл төледі. Іс сотқа заңның Сауда бабын бұзғаны туралы мәселе бойынша жіберілді, АҚШ Конституциясы, 1-бап, 8-тармақ. Барбур Нью-Йорк заңы Сауда бабын бұзбайды деп шешті, себебі ол штатқа «өз ішкі тәртібін реттеу және одаққа ешқандай зиян келтірмеуге» берілген билікті жүзеге асыру болды. Адамдар «сауданың нысаны емес, импортталған тауарлар емес, сондықтан Конгреске сауданы реттеуге берілген биліктің құрылымына және мемлекеттерге импортталған тауарларға баж салымын салуға тыйым салуға негізделген ойларға түсе алмайды». Барбур сот төрешісі заңның қоғамның денсаулығы мен әл-ауқатын қорғау үшін полиция билігінің актісі ретінде жарамды екенін мәлімдеді. Штаттың өзінің халқы мен аумағындағы заттарға билік ету құқығы болғандықтан, «штаттың билігі толық, шексіз және ерекше». Барбурдың Милн ісіндегі шешімін Танидің Чарльз өзенінің көпірі ісіндегі пікірі де қолдады, онда адамдардың құқықтары бар және әрбір азаматтың бақыты мен әл-ауқатын қамтамасыз ету үшін мемлекет пен ұлт оларды сақтауға міндетті. Милн Барбурға Жоғарғы Сот үшін штаттардың конституциялық көзқарасын дамытуға көмектесті, федералды сауда билігінің ауқымын тарылтып, штаттық полиция билігін кеңейтті. Бриско Кентүки штатының банкіне қарсы және Чарльз өзенінің көпірі Уоррен көпіріне қарсы істерде Барбур көпшілікпен дауыс берді, соның салдарынан штаттарға көбірек билік берілді және Маршалл Сотының ұлтшылдығы әлсіреді. Барбур сотта көп уақыт өткізбегендіктен, сот шешімдерінің үлкен жиынтығын жинамады, бірақ Кендаллға қарсы АҚШ ісінде (1838) және Холмсқа қарсы Дженнисон ісінде (1840) қарсы пікірлер жазды. Бұл екі қарсы пікір Джексонның саяси ұмтылыстарын қолдап, штаттық егемендікке шектеулерге қарсы шығып, федералды билікті азайтуға тырысты. Кендалл ісі атқарушылық актілерді сот бақылауымен айналысты. 1835 жылы президент Джексон Амос Кендаллды АҚШ пошта министрі етіп тағайындады. Стоктон мен Стокс фирмасы бұрынғы пошта министрімен келісімшарт жасасқан және оның негізінде өтелмеген қарыздарды төлеуді талап еткен, бірақ Кендалл қарызға батқан АҚШ пошта қызметінің басқа кредиторларының пайдасына төлеуден бас тартты. Сот Кендаллды өкілеттігі шегінде әрекет еткен атқарушы билік лауазымды адамына қарсы іс ретінде қарастырды. Сот 1789 жылғы Сот актісінің 25-бабы бойынша істі қарауға құзыреті бар ма және 1789 жылғы Сот актісінің 13-бабы бойынша атқарушы биліктің лауазымды адамына мандамус беруге құқығы бар ма деген мәселелерді қарады. Көпшілік Жоғарғы Соттың «Пошта министрін заң бойынша оған жүктелген кез келген министрлік міндетті орындауға мәжбүрлеу» үшін мандамус ордерін шығара алатынын шешті. Бұл мәселе және шешім Марбериге қарсы Мэдисон (1803) ісімен ұқсас, ол да атқарушы лауазымды адамға мандамус туралы жарлықты қамтыды және VI баптағы Жоғарлық туралы ереже мен халықтық егемендік ұғымы Сотқа мемлекеттік сот істеріне және сот төрелігінен өту құқығына заңды және конституциялық мәселелер бойынша соңғы шешімдер қабылдауға құқық берді. Сот төрелері Тейни мен Катрон Барбурдың пікірін мақұлдады, бұл атқарушылық іс-әрекеттерді бақылау сот билігінің құзырына кірмейді. Барбур «Конгресс федералды сот билігіне мандамусты беру үшін конституциялық өкілеттікке ие» деп сенсе де, төменгі соттың «сұрақтағы бұйрықты беруге құқығы жоқ» екеніне сенді. Пошта министрі президенттің заңмен белгіленген міндеттеріне қатысты нұсқаулары мен бақылауына бағынғанмен, заң «министрлік» болған жағдайда, Конгресс атқарушы лауазымды адамдарды шектей алады және реттей алады. Конгресс атқарушы кеңсесін құрғандықтан, ол атқарушы шешімдерін бақылай алады, бірақ президент федералды соттар тарапынан бақыланбайды. Көпшілік пікір биліктің бөлінісін одан әрі анықтауға көмектессе, атқарушы биліктің актілерін сот бақылауын ынталандырмауға тырысқан Барбурдың қарсы пікірі президент Джексонның ведомстволық теориясын қолдану арқылы, яғни атқарушы биліктің Конституцияны өзіне қатысты түсіндіруге құқығы бар екенін білдірді. Барбурдың Кендалл ісіндегі пікірі оның президент Джексонның саяси бағдарына адалдығын көрсетті. Барбур штаттардың құқықтарын қорғау үшін ең қуатты аргументін Холмсқа қарсы Дженнисон (1840) ісінде жасады, ол Вермонттан Канадаға қашқынды экстрадициялауға қатысты. 1838 жылы Квебек тұрғыны Джордж Холмс Канадада Луи Паскаль Ахилл Ташеге кісі өлтірді деп айыпталды. Холмс АҚШ-қа қашып кетті, онда ол Вермонт штатында ордер бойынша ұсталды. Вермонт штатының губернаторы Сайлас Х. Дженнисон Холмс Канаданың төменгі провинциясының азаматы болғандықтан, оны қамауға алып, Канаданың сот жүйесіне сәйкес қудалану үшін қайтаруға бұйрық берді, тіпті АҚШ-тың Канадамен экстрадиция шарты болмағанмен де. Вермонт Жоғарғы Соты Холмсқа хабеас корпустың бұйрығын беруден бас тартқандықтан, Холмс сотқа өзінің заңсыз түрде қамауда ұсталғаны және жеке бостандығынан айырылғаны туралы шағым түсірді. Іс соттың ұлтшыл және штаттардың құқықтарын қолдайтын судьялар арасындағы қақтығысты одан әрі күшейткен даулы мәселеге айналды. Холмс іс соттың 1789 жылғы Сот актісінің 25-бабына сүйене отырып, істі қарауға құқығы бар ма және губернатордың ордері Конституцияның IV бабының 2-тармағындағы Экстрадиция бабын бұзды ма деген мәселеге қатысты, ол шетелдік үкіметке қашқынды беруге федералды үкіметке құқық берді. Бас сот судьясы Тейни іс соттың құзырына кіретініне және шетелдік қатынастармен айналысуға федералды үкіметке ерекше құқық берілгеніне сенді, сондықтан губернатор Экстрадиция бабын бұзды. Алайда, соттың пікір таласы 4:4 болғандықтан, сот шағымды қараудан бас тартты. Содан кейін Вермонт Жоғарғы Соты Холмсты босатуға бұйрық берді, себебі сегіз судьяның бесеуі губернатор Экстрадиция бабын бұзды деген пікірін білдірді, бұл Конституция штат лауазымды адамдарына шетелдік үкіметтерге қатысты тәуелсіз әрекет етуге ешқандай құқық бермейтін принципін көрсетеді. Барбур бас сот судьясымен келіспеген төрт судьяның бірі болды. Барбурдың пікірінше, «Вермонт пен Канада арасында қашқынды тапсыру туралы шарт болмағандықтан», қашқынды Канадаға қайтару Конституциямен федералды үкіметке берілген билікті бұзбады, сондықтан «Вермонт губернаторының билігі келісімдер жасау билігінің жатқан күйінде бұзылмайды, себебі, бас сот судьясының бұрын айтқан сөзіне сәйкес, биліктің болуы ғана емес, оның іске асырылуы да үйлесімсіз».
Өлім және мұра
Барбур 1841 жылғы 25 ақпанда коронарлық тромбоз салдарынан қайтыс болды, төсегінде ұйықтағанда, дәл сол кезде Джон Куинси Адамс Африкадан әкелінген тұтқындардың бостандығы үшін күресіп жатқан «Амистад» ісі бойынша аргументтерін айтып жатқанда. Justice Story (құлдыққа қарсы болған және жеке ұлттық сезімі Барбурдан күшті болған) Барбурды жеке құндылықтарына адалдығы, сенімдері үшін табанды күресі және заң білімі арқасында әріптестерінің құрметіне ие болғаны үшін мақтады. Барбур 1840 жылғы халық санағы кезінде елу төрт құлға ие болды. Өмірі бойы Episcopalian дінін ұстанған Филип Пендлтон Барбур Вашингтон, округ Колумбиядағы Конгресс зиратында жерленді. Барбурдың ұзақ жылдар бойы досы және вирджиниялық Питер В. Дэниел АҚШ Жоғарғы сотында оның орнын басып, Джексон принциптерін, штаттардың құқықтарын және Конституцияны қатаң түсіндіруді сақтау арқылы Барбурдың мұрасын жалғастырды. Оның есімімен аталатын жерлерге Батыс Вирджиния штатындағы Барбур округі, Филиппи қаласы (Батыс Вирджиния) және сол жердегі Филип Барбур атындағы орта мектеп кіреді. Барбурдың соттағы қызметі Президент Джексонның ұлттық көзқарасына адалдығын көрсетті, сонымен қатар Конституциядағы штаттардың құқықтарын шектеулі түсіндірді. Барбурдың маңызды сот істеріндегі шешімдері Тейни сотында Джексонның тұрақты мұрасын қалыптастырды. Барбурдың Кендалл ісіндегі ведомстволық теория принциптерін қолдауы, «Нью-Йорк пен Милн» ісіндегі штаттардың құқықтарын қорғауы және Конституцияны мәтіндік тұрғыдан оқып, «Холмс» ісіндегі қарсы пікірінде штат пен Конгресс билігін ажыратуға тырысуы осы мақсатқа қызмет етті. Барбурдың пікірлері Маршалл сотының жұмысын күлдіретін болды және ел поляризацияланған сайын болашақ істерге үлгі ретінде қызмет етті. Барбурдың «Кендалл» ісінде президенттің Конституцияны түсіндіруге құқығы туралы, ал «Коэнс пен Вирджиния» ісінде штаттардың полициялық өкілеттігін қорғауға қатысты аргументтері Бас судья Тейниге «Дред Скотт пен Санфорд» (1857) ісінде құлдардың азамат емес екенін шешуге мүмкіндік берді. Айырықша жағдай, оларды 1861 жылы президент Авраам Линкольн да хабеас корпусты тоқтату туралы жарлық шығару үшін пайдаланды.