Кіріспе
The Clash – ағылшын панк-рок тобы The Clash-тің 1977 жылғы студиялық альбомы. Альбом 1977 жылдың 8 сәуірінде CBS Records лейблы арқылы жарық көрді. 1977 жылдың ақпан айында үш апта ішінде 4000 фунт стерлинг сомасында жазылып, араластырылған бұл альбом, Ұлыбритания хит-парадтарында 12-орынға жетті және көптеген ретроспективті рейтингтерде барлық уақыттағы ең ұлы панк-альбомдарының бірі ретінде танылды. Альбомдағы әндердің авторы – гитаристтер Джо Страмер және Мик Джонс, ерекше жағдай ретінде регги үлгісінде орындалған "Полиция және ұрылар" әні есепке алынбайды. "What's My Name" әнінің авторы ретінде Clash тобының негізін қалаушы мүшесі Кит Левен де көрсетілген, ол 1976 жылдың қыркүйегінде топтан кеткен. "Janie Jones", "White Riot" және "London's Burning" сияқты альбомның жазбаларынан шыққан бірнеше ән панк жанрының классикасына айналып, синглдар тізімдерінде кең таралған алғашқы панк-әндердің қатарына кірді. The Clash альбомында Джонс пен Страмер гитарада және вокалде ойнаса, Пол Симонон бас-гитарада, ал Терри Чаймс барабанда орындады, бұл оның топпен бірлескен жалғыз студиялық жұмысы болды. (Чаймс пен Роб Харпер 1977 жылдың мамырында Топпер Хедсон топқа тұрақты барабаншы болып қосылғанға дейін The Clash тобымен ара-тұра барабан шалды. ) Альбомның түпнұсқа мұқабасында Чаймс "Tory Crimes" деген атпен көрсетілген. The Clash 1979 жылға дейін АҚШ-та жарық көрмеді, бұл топтың АҚШ-тағы екінші шығарылымы болды. АҚШ нұсқасы тректер тізімін айтарлықтай өзгертті, тректердің ретін өзгертіп, бірнеше әндерді альбомға енбеген, аралықта жазылған әндермен алмастырды.
The Clash is the debut studio album by the English punk rock band the Clash, released on 8 April 1977 through CBS Records. Recorded and mixed over three weeks in February 1977 for £4,000, it would go on to reach No. 12 on the UK charts, and has been included on many retrospective rankings as one of the greatest punk albums of all time. Songs on the album were composed by guitarists Joe Strummer and Mick Jones, with the notable exception of the reggae cover "Police and Thieves". The song "What's My Name" is co credited to Clash founding member Keith Levene, who left the band in September 1976. Several songs from the album's recording sessions, including "Janie Jones", "White Riot", and "London's Burning" became classics of the punk genre and were among the first punk songs to see significant presence on singles charts. The Clash featured Jones and Strummer sharing guitar and vocal duties, with Paul Simonon on bass and Terry Chimes on drums, his only studio appearance with the band. (Chimes and Rob Harper drummed intermittently with The Clash until Topper Headon joined the band as permanent drummer in May 1977.) Chimes was credited as "Tory Crimes" on the album's original sleeve. The Clash was not released in the US until 1979, making it the band's second US release. The US version also included a significantly different track listing, changing the track order and swapping out several songs for non album tracks recorded in the interim.
Өмірбаян
Альбомның көп бөлігі Лондонның Харроу-роудтағы әлеуметтік тұрғын үйлердің биік ғимаратының 18-ші қабатында, Мик Джонстың әжесі жалға алған пәтерде ойластырылды. Ол жиі олардың тікелей концерттерін көруге баратын. Альбом 1977 жылдың ақпан айында CBS Studio 3 студиясында үш демалыс күні ішінде жазылды. Үшінші сессияның соңында альбом толыққанды жазылып, микстелді, ал наурыз айының басында жазбалар CBS студиясына тапсырылды. Оның жасалуына 4000 фунт стерлинг жұмсалды.
Альбомның мұқабасы
Мұқабаның дизайнын поляк суретшісі Рослав Сайбо жасаған. Альбомның алдыңғы мұқабасындағы фотосуретті Кейт Саймон түсірді, ол Камден базарындағы топтың "Репетиция репетициялары" ғимаратының кіреберісінің тіке қарсысындағы аллеяда түсірілген. Барабаншы Терри Чаймс, сол кезде The Clash тобының толық құрамында болғанмен, суретте көрінбеді, себебі ол бұл топтан кетуге қаулы еткен еді. Кейт Саймонның осы фотосессиясынан алынған тағы бір сурет 2003 жылы жарық көрген Rude Boy британдық арнайы басылымының DVD-сінде пайда болды. Артқы жақтағы полиция қызметкерлерінің шабуылдап келе жатқан суретін Рокко Макаули түсірді, ол 1976 жылы Ноттинг-Хилл карнавалында болған тәртіпсіздік кезінде түсірілген – бұл "Ақ көтеріліс" (White Riot) әніне шабыт берген оқиға.
Әндер
"Дженни Джонс" атты ашылу трекінің тақырыбы 1970-ші жылдары Лондондағы әйгілі жезөкшехана иесі болды. "Қашықтан басқару" әні Мик Джонс Anarchy Tour гастрольдерінен кейін жазылды және концерттерді тоқтатуға қатысты азаматтық зал бюрократтары, полиция, ірі бизнес және әсіресе жазба компаниялары туралы өткір бақылауларды қамтиды. CBS әнді топпен кеңеспей-ақ, жеке ән ретінде шығаруға шешім қабылдады. "I'm So Bored with the USA" ("Мен АҚШ-тан қатты жалықтым") әні Мик Джонстың "I'm So Bored with You" ("Мен сенің қылығыңнан қатты жалықтым") әнінен дамыды, ол Ұлыбританияның американдануын айыптайды. "White Riot" ("Ақ көтеріліс") - The Clash тобының тұңғыш синглы. Ән қысқа және қарқынды, екі аккордты өте жылдам ойналатын панк стилінде (бүкіл әнге бес аккорд қолданылады). Мағынасы бойынша, ол кластық экономика және нәсіл туралы. Альбомның екінші жағының ашылу трекі "Карьералық мүмкіндіктер" сол кездегі Англиядағы саяси және экономикалық жағдайға шабуыл жасайды, жұмыс орындарының жетіспеушілігін, сондай-ақ бар жұмыстардың көңілсіздігі мен тартымсыздығын көрсетеді. Мик Джонс орындаған "Protex Blue" ("Protex Blue") әні 1970-ші жылдардағы презервативтер бренді туралы. Ол Виндзор сарайының дәретханасындағы контрацепция автоматтарынан шабыттанды. Ән "Джонни, Джонни!" деп айқайлап аяқталады, "Джонни" британдық сленгінде презервативті білдіреді. Альбомдағы "White Riot" ("Ақ көтеріліс") әнінің нұсқасы альбом үшін жазылмаған; оның орнына түпнұсқа демо (CBS-ке келісімшартқа қол қойғанға дейін Beaconsfield Studios студиясында жазылған) қолданылды. Топ трек-тізім тым қысқа екенін түсінгеннен кейін "Police & Thieves" ("Полиция және ұрылар") әні альбомға қосылды. Бұл сессияларда топ The Wailers тобының "Dancing Shoes" ("Би кезеңдері") әнін де орындады. "Garageland" ("Гараж елі") әні Чарльз Шаар Мюррейдің The Clash тобының Sex Pistols Screen on the Green концертіндегі өнерін сынаған пікіріне жауап ретінде жазылды: "The Clash – қозғалтқышы қосылған күйде дереу гаражға қайтарылуы керек гараж тобының түрі". Бұл альбомға жазылған соңғы трек болды.
Шығару
The Clash 1977 жылдың 8 сәуірінде Ұлыбританияда CBS Records арқылы жарық көрді, дыбыс жазу инженері Саймон Хамфри және The Clash тобының тікелей дыбыс операторы Микки Фут жасады, CBS Whitfield Street студиясының №3-ші студиясында (қазір бұзылған). The Clash панк-тобы үшін ерекше түрлі музыкалық стильге ие болды, регги мен ерте рок-н-ролл әсерлері анық байқалады.
Қабылдау
The Clash сыншылардың жоғары бағасын алды және Ұлыбритания хит-парадында 12-орынға дейін көтерілді. Марк Перри Sniffin’ Glue журналында: “The Clash альбомы – айнадай. Ол барлық жамандықтарды көрсетеді. Ол бізге шындықты ашады. Мен үшін бұл тарихындағы ең маңызды альбом” деп жазды. 1977 жылғы сәуір айтындағы Zigzag журналындағы Крис Нидстің шолуында: “Бұл мен жылдар бойы естіген ең қызықты альбом, және ол жасалған ең маңызды пластинкалардың бірі” делінген. 1979 жылы The Village Voice газеті үшін жазған тұтынушылар нұсқаулығында сыншы Роберт Кристагау альбомның АҚШ-тағы шығарылымына “А” бағасын берді және былай деді: “Тректен-трекке дейін, бұл АҚШ-та жасалған ең ұлы рок-н-ролл альбомы (плюс лимиттік бонус сингл) болуы мүмкін. Бұл альбом, топтың британдық дебютінен 14 тректің 10-ын, сондай-ақ 45 айналымдық пластинкада ғана қолжетімді 13 тректен 7-ін ұсынады. [ ] The Clash альбомының британдық нұсқасы – әлемде жасалған ең ұлы рок-н-ролл альбомы”. Газеттегі онжылдық қорытындысы бойынша ол британдық нұсқаны 1970-жылдардың ең жақсы альбомы деп атады. 1993 жылы New Musical Express журналы альбомды барлық уақыттағы ең ұлы альбомдар тізімінде 13-орынға қойды. NME The Clash альбомын 70-ші жылдардың ең ұлы альбомдары тізімінде үшінші орынға иеленді, ал шолуда: “Панктің жылдам ойлайтын миы, ең қатты және ең асығыс гитаралармен винилге түсірілді. Ол көптеген адамдардың өмірін түбірімен өзгертті” деп жазды. 1999 жылы Q журналы Clash-тің “1977 жылғы дебюттік альбомындағыдай панк емес екенін” жазды, оны “әлі де ашумен толқыған” және “лирикалық жағынан күрделі” альбом деп сипаттады. Q журналы 2000 жылы The Clash альбомын “Барлық уақыттағы 100 ең ұлы британдық альбом” тізімінде 48-орынға, ал 2002 жылы “Барлық уақыттағы 100 ең жақсы панк альбом” тізіміне енгізді. Spin журналы 2001 жылы альбомды “50 ең маңызды панк пластинкасы” тізімінде үшінші орынға қойды, оны “алиенцияланған ашу, корпоративтік қарсылық, қуаншалы нәсілдік шатасу, жаңарушылық уағыз және шаршаған импульс ретіндегі панк” деп сипаттады. 2003 жылы Mojo журналы The Clash альбомын “Top 50 Punk Albums” тізімінде екінші орынға иеленді, оны “соңғы панк-протест альбомы” деп атады. Сол жылы АҚШ нұсқасы Rolling Stone журналының “Барлық уақыттағы 500 ең ұлы альбом” тізімінде 77-орынды иеленді. Альбом 2012 жылы 81-орынға, ал 2020 жылы 102-орынға түсті. Альбом Роберт Димеридің “1001 Albums You Must Hear Before You Die” кітабына енді. Белгілі ямайкалық продюсер Ли Перри 1977 жылы Лондонда болғанда альбомды естіп, оны Боб Марлиге ойнатты, ол өз кезегінде “Punky Reggae Party” әнінде The Clash туралы айтты.
In his 1979 consumer guide for The Village Voice, critic Robert Christgau gave the album's US release an "A" grade and stated, "Cut for cut, this may be the greatest rock and roll album (plus limited edition bonus single) ever manufactured in the U. S. It offers 10 of the 14 titles on the band's British debut as well as 7 of the 13 available only on 45. [ ] The U. K. version of The Clash is the greatest rock and roll album ever manufactured anywhere". In his decade end list for the newspaper, he ranked the UK version as the best album of the 1970s. In 1993, the New Musical Express ranked the album number 13 on its list of the greatest albums of all time. NME also ranked The Clash number three on its list of the Greatest Albums of the '70s, and wrote in the review that "the speed freaked brain of punk set to the tinniest, most frantic guitars ever trapped on vinyl. Lives were changed beyond recognition by it". In 1999, Q magazine wrote that the Clash "would never sound so punk as they did on 1977's self titled debut", calling it a "lyrically intricate" album that "still howled with anger". Q placed The Clash at number 48 on its list of the "100 Greatest British Albums Ever" in 2000, and included the album in its "100 Best Punk Albums of All Time" list in 2002. Spin ranked the album at number three on its 2001 list of the "50 Most Essential Punk Records", calling it "punk as alienated rage, as anticorporate blather, as joyous racial confusion, as evangelic outreach and white knuckles and haywire impulses". In 2003, Mojo ranked The Clash at second place on its list of the "Top 50 Punk Albums", deeming it "the ultimate punk protest album". The same year, the US version was ranked number 77 on Rolling Stones list of the 500 greatest albums of all time. The album was re ranked at number 81 in 2012, and at number 102 in the 2020 update. The album was included in Robert Dimery's 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Noted Jamaican producer Lee Perry heard the album while in London in 1977, and played it to Bob Marley, who in turn mentioned the Clash on his own track "Punky Reggae Party".
Трек тізімі
Барлық жетекші вокалды Джо Страмер орындады, ескерілген жағдайларды қоспағанда.