Кноул: Тарихи Англия сарайы

Кіріспе

Тарихи ағылшын ел үйі

Кноул (/n//oʊ//l///) – Ұлттық қорға тиесілі ел үйі және бұрынғы архиепископ сарайы. Ол Кент графтығының батысындағы Севеноакс қаласының оңтүстік-шығысында орналасқан Кноул саябағында жайласқан. Бұл үй Англиядағы ең ірі бес үйдің қатарына кіреді, кез келген өлшем бойынша, жалпы ауданы төрт акрды құрайды. Қазіргі үй XV ғасырдың ортасына дейін салынған, ал 16-ғасырдың басында және әсіресе 17-ғасырдың басында маңызды кеңейтімдер жасалған. Оның I санаттағы тізімі ортағасырлық және Стюарт кезеңдерінің құрылыстарының үйлесімін, әсіресе орталық фасадын және мерекелік залдарын көрсетеді. 2019 жылы ғимараттардың құрылысын қалпына келтіру және дамыту мақсатында "Кноулдан шабыттанған" ауқымды консервация жобасы аяқталды, осы арқылы оның маңызды коллекцияларын сақтауға көмектеседі. 1600 жылдан бері 400 жыл бойы әртүрлі деңгейде басқарылып келе жатқан, үйді қоршаған бұғы паркі де сақталған.

Орналасқан жері

Кноул Севеноакстың оңтүстік шетінде, Батыс Кент аймағында орналасқан. Солтүстікке қарай жер Дарент аңғарына қарай төмендеп, Солтүстік Даунс етегіндегі Холмсдейлдің тар, құнарлы жазығына дейін жетеді. Севеноакстың өзінде құмды топырақтар бар, орта ғасырларда дәстүрлі Велден әдісімен, мал жаюға, қалың жайылымға және ағаш өндіруге пайдаланылған орманды жерлер кездеседі. Кноул иелігі Төменгі Гринсэндтің жақсы су өткізетін топырағында орналасқан. Ол Лондонға жеткілікті жақын болғандықтан, мемлекеттік істерге қатысқан иелеріне оңай қол жеткізуге мүмкіндік берді, және Генри VIII-нің сөзімен айтқанда, "бұл берік, толық, денсаулыққа пайдалы жер" болды. Сонымен қатар, онда көбік судың мол қоры болды. Үйдің алдындағы төбешік жер оны желден қорғайды. Орманды ландшафт ағаш ғана емес, сонымен қатар ірі үйдің ет қажеттілігін қамтамасыз ететін жайылымға да мүмкіндік берді. Бұдан әрі, ол 15 ғасырдың соңына дейін қоршалған, бұғыларға арналған тамаша саябақ болды. Үй мен Севеноакс елді мекені арасындағы құрғақ аңғар екі ит пен ақ бұғы арасындағы жарыс пен аң аулауға қолайлы табиғи жол ұсынады.

Ерте тарих

1290 жылдары осы өнімділіктің негізгі бөлігінің алғашқы тіркелген иесі Роберт де Кноль болды. Дегенмен, оның осы өнімділікте болған мүлкі туралы ештеңе белгілі емес. Гровхерстер және Эшбернхэмдер отбасылары 1360 жылдарға дейін осы өнімділікті кезекпен иеленгені белгілі, ал Кноль поместьесі алғаш рет 1364 жылы айтылады. 1419 жылы 800 акр жерді алып жатқан бұл өнімділікті Дарем епископы Томас Лэнгли сатып алды, ал 1429 жылға қарай ол оны 1500 акрға дейін кеңейтті. Өнімділік Лэнгли отбасының қолында, шамамен, 1440 жылдардың ортасына дейін болды, содан кейін оны Джеймс Файнс, бірінші лорд Сей және Селе сатып алды. Осы ауысудың мән-жайлары белгісіз, бірақ лорд Сей және Селе осы өнімділікті қосымша, кейде күштеп, жақын жерлерді сатып алу арқылы кеңейткені анық. Мысалы, 1448 жылы Реджинальд Пекхэм "өлім жазасымен қорқытып" Сейге Seal (қазіргі өнімділіктің солтүстік-шығыс шетінде) жерін сатуға мәжбүр болды. Жерді күштеп алу үйдің кейінгі тарихында қайталанды, оның ішінде архиепископ Томас Кранмер мен Генрих VIII арасындағы жағдайларда да. Лорд Сей және Селе Кнольде құрылыс жобасын бастаған сияқты, бірақ ол 1450 жылы қайтыс болған кезде аяқталмады. Кенттегі оның ықпалды лауазымын аяусыз пайдалануы Джек Кейд көтерілісіне түрткіс болды. Сей және Селе Генрих VI бастаған, Кейдтің бүлікшілері Лондонға келген кезде олардың талаптарына жауап ретінде құрылған асығыс комиссияның шешімімен жазаланды.

Архиепископ Буркье үйі

Джеймс Файннстің мұрагері Уильям, екінші барон Сей және Селе, 1456 жылы мүлікті 400 маркаға (266 фунт стерлинг 13 шиллинг 4 пенни) Кентербери архиепископы, Ең Құрметті Томас Буркьеге сатты. Ол бұл аймақта Олфорд сарайымен бірге үлкен меншікке ие болған, бірақ Кноульдің құрғақ, денсаулыққа жақсы жағдайлары оны қызықтырды. Архиепископ Буркье, әдетте, құрылыс жұмыстарын қолдағыдағы үйді күрделі жөндеуден бастаған болар. 1456 мен 1486 жылдар аралығында Буркье және оның Отфорд билігіндегі сот орындаушысы Джон Граймсдич қазіргі үйдің құрылысын қадағалады. Жаңартылған үй архиепископ үшін 1459 жылы, ол алғаш рет онда болғанда, қолайлы болған болуы керек, бірақ ол өмірінің соңғы жылдарында, әсіресе 1480 жылдан кейін, шамамен 69 жасында суфраганды тағайындағаннан бастап онда көбірек уақыт өткізді. 1480 жылы Томас Кардинал Буркье, ол 1473 жылдан бері осы лауазымда болғандықтан, үйді Кентербери архиепископиясына тапсырды. Келесі жылдары Кноуль үйі кеңейтілді, оған қазір Грин-корт деп аталатын үлкен аула және жаңа кіреберіс мұнарасы салынды. Бұлар Буркьеден кейінгі біреудің жұмысы деп ұзақ уақыт ойланды, бірақ Олден Грегоридің терең зерттеуі Буркьедің осы жұмыстарға жауапты екенін көрсетті. Ол 1471 жылы IV Эдуардтың таққа қайта отыруынан кейін орнаған саяси тұрақтылықты пайдаланып, өзінің мүлігіне одан әрі инвестиция жасады.

Тюдор дәуіріндегі Ноул

Кардинал Буркье 1486 жылы қайтыс болғаннан кейін, Кноулді келесі төрт архиепископ басқарды: Джон Мортон (1487–1500), Генри Дин (1501–1503), Уильям Уорхэм (1504–1532) және, соңында, Томас Кранмер. Сэр Томас Мор архиепископ Мортонның сарайында той-думанға қатысты, ал оның «Benedictus Deus» лозунгысы үлкен Тюдор каминінің үстінде және екі жағында орналасқан. Генрих VII кейде келіп тұратын, мысалы, 1490 жылдың қазан айының басында және қыс ортасында. Кардинал Буркье паркті елендер паркі үшін қоршап алған, ал Генрих VIII архиепископ Уорхэмге елендер аулау үшін келіп тұратын көрінеді. Уорхэм қайтыс болғаннан кейін және оның ізбасары тағайындалғанға дейін Генрих жақын маңдағы Отфорд пен Кноулдағы меншіктерін қызы Мэри үшін ыңғайлы резиденциялар ретінде пайдаланды, ол анасы Екатерина Арагоннан ажырасу процесі кезінде болды. Ол 1532 жылдың 27 қарашасынан 1533 жылдың 5 наурызына дейін Кноулде тұрды. Уорхэмнің ізбасары, архиепископ Томас Кранмер, Кентербери архиепископтығының уақытша міндеттерін алды. Алайда, бұл олармен бірге айтарлықтай қарыздар мен жерді басқарудың күрделі талаптарын әкелді, бұл монастырлардың таратылуымен және шіркеу байлығына жасалған кең ауқымды шабуылдармен байланысты кең аудандағы жер аударуларының фонында болды. Сондықтан Кранмер Генрих VIII-нің жер алмасу туралы қайта-қайта талаптарына қарсы тұра алмады. Бұл 1536 және 1546 жылдар аралығында созылған ұзақ процесс болды, сондықтан Генрихтің Кноулді, мысалы, елендер паркі ретінде қалағанын елестетудің қажеті жоқ. 1537 жылы Кноул иелігі, тағы бес иелік және адвокаттар мен әнханалардың бірқатары, архиепископтың Отфордтағы билігін құрайтын, Генрих VIII-ге «алмастырылды». Қарсылығында Кранмер Кентербери мен Довер арасындағы бұрынғы аббаттықтар мен приораттардан тұратын пакет алды. Кноул 1547 жылдың тамыз айында оның жүрегі Эдуард VI билік құрған кезде Сомерсет герцогы Эдуард Сеймурға берілді, бірақ 1549 жылы Сомерсеттің өлім жазасына кесілгеннен кейін ол Таққа қайта оралды. Мэри резиденцияны Кентербери архиепискобы Реджинальд Кардинал Полеге қайтарды, бірақ 1558 жылы олардың қайтысымен үй Таққа қайта оралды. 1560-шы жылдардың басында королева Елизавета I Кноулды Роберт Дадлиге берді, бірақ ол оны 1566 жылы қайтарды. Алайда, ол бұрыннан (1 ақпан 1566) Томас Рольфке жалға берген болатын. Осы шарт бойынша Кноулдің «иелігі мен сарайы» және елендері бар паркі, сондай-ақ Пэнтерст паркі және басқа да жерлер соңғысына тоқсан тоғыз жылға 200 фунт стерлингтік жалда берілді. Жалға беруші барлық жөндеу жұмыстарын жүргізуге міндетті болды және ол өте ерекше құқықты (өзіне және оның мұрагерлеріне және тағайындағандарына) қалалық үйді қалаған уақытта иеленуге құқылы болды, бірақ бұл құқық қақпа үйіне де, басқа да үй-жайларға да қолданбады. Жалға алушыға қалаған жері бойынша сарайды өзгертуге немесе қайта құруға рұқсат берілді. Осы арада Елизавета бұл иелікті өзінің туысы Томас Саквиллге берген болуы мүмкін, ол сол кезде Лорд Бакхерст атағын иеленген. Сол кезде Кноул иелігі үшін бәсекелестік болды. Рольф көп ұзамай қайтыс болды, ал жалға алу шартының қалдығын жергілікті бай заңгер Джон Леннард (Шевенингтен) сатып алды. Ол Севеноакс маңында біртіндеп үйлер желісін құрды, оның ішінде Шевенинг иелігі және Нокхольт пен Холстед приходтарындағы жақын жерлер, барлығы Севеноакстан солтүстікке қарай. Леннард Рольфтің кенеттен қайтысы алдында жалға алу шартын сатуға қысым жасады, бірақ сол сәтте Лорд Бакхерст та жалға алу шартына бәсекеге түсті. Кноул Леннардтың жергілікті жер иеліктеріне 1570 жылы расталған кезде маңызды үлес қосты. Алайда, Бакхерст әлі де егістікке кейбір құқықтарды, соның ішінде парктегі елендердің меншігін талап ете алды. Джон Кноулға көшіп келді, бірақ оның ұлы Сампсонға, лорд Дейкінің күйеуіне, қосалқы жалға берді. Кноул иелігі Сампсон үшін өте құнды болды, ол 1599 жылы 218 фунт, 6 шиллинг және 8 пенни аренда төледі. Сампсон Леннардтың қызы Маргарет, бір кезде Довер қамалының лейтенанты және Грумбридж қаласында тұратын маңызды Кент отбасының кіші ұлы сэр Томас Уоллермен үйленді. Неке шартында ерекше талап Маргарет пен Томас Кноулде тұруы керек деп белгіленді, бұл жерде Маргарет ұлы Уильямды дүниеге әкелді, шамамен 1598 жылы. Шомылдыру рәсімі 3 желтоқсанда Севеноакс шіркеуінің тізілімінде тіркелген. 1613 жылы Уильям әкесінің барондық орнын мұра етіп, сэр Уильям Уоллер болды. Кейіннен ол Англия азамат соғысы кезінде парламенттік армияға басшылық етті.

After Cardinal Bourchier's death in 1486, Knole was occupied by the next four archbishops: John Morton (1487–1500), Henry Deane (1501–1503), William Warham (1504–1532) and finally Thomas Cranmer. Sir Thomas More appeared in revels there at the court of Archbishop Morton, whose cognizance (motto) of Benedictus Deus appears above and to either side of a large late Tudor fireplace there. Henry VII was an occasional visitor, as in early October and midwinter 1490. Cardinal Bourchier had enclosed the park with a pale to make a deer park and it seems that Henry VIII used to visit Archbishop Warham to hunt deer. After the death of Warham and before the appointment of his successor, Henry found his properties in nearby Otford and Knole useful residences for his daughter Mary, at the time of the protracted divorce from her mother, Catherine of Aragon. She was at Knole from 27 November 1532 to 5 March 1533. Warham's successor as archbishop, Thomas Cranmer, acquired all the temporalities of the See of Canterbury. However, these brought with them substantial debts and complex demands of land management, set against a backdrop of massive land transfers associated with the dissolution of the monasteries and broader assaults on church wealth. Cranmer was, therefore, unable to withstand repeated demands from Henry VIII for exchanges of land. This was a long term process stretching between 1536 and 1546, so that there is no need to imagine that Henry wanted Knole, specifically, for example as a deer park. In 1537 the manor of Knole, and five other manors and a number of advowsons and chantries largely forming the archbishop's bailiwick of Otford, were 'exchanged' with Henry VIII. In return, Cranmer received a package primarily consisting of former abbeys and priories between Canterbury and Dover. Knole was granted to Edward Seymour, Duke of Somerset, in August 1547 at the start of his nephew Edward VI's reign, but following Somerset's execution in 1549 it reverted to the Crown. Mary gave the residence back to her Archbishop of Canterbury, Reginald Cardinal Pole, but with their deaths in 1558 the house reverted to the Crown. In the early 1560s, Queen Elizabeth I gave Knole to Robert Dudley, but he returned it in 1566. However, he had already granted a lease (1 February 1566) to one Thomas Rolf. Under this the 'manor and mansion house' of Knole and the park, with the deer, and also Panthurst Park and other lands, were demised to the latter for the term of ninety nine years at a rent of £200. The landlord was to do all repairs, and reserved the very unusual right (to himself and his heirs and assigns) to occupy the mansion house as often as he or they chose to do so, but this right did not extend to the gate house, nor to certain other premises. The tenant was given power to alter or rebuild the mansion house at his pleasure. Meanwhile, Elizabeth had possibly granted the estate to her cousin Thomas Sackville who, at that time, had the title of Lord Buckhurst. There was competition at that time for the Knole estate. Rolf died very soon after, and the residue of the lease was bought by a wealthy local lawyer, John Lennard (of Chevening). He had gradually built up a network of properties around Sevenoaks, including the manor of Chevening, and adjoining property in the parishes of Knockholt and Halstead, all just to the north of Sevenoaks. Lennard had already pressurised Rolf to sell the lease before his sudden death but, at the same point, Lord Buckhurst was also competing for the lease. Knole was a significant addition to Lennard's local land holdings when it was confirmed, around 1570. However, Buckhurst was still able to insist upon some rights on the estate, including the ownership of at least some of the deer in the park. John moved to Knole, but gave his son Sampson, Lord Dacre's son in law, a sub lease. The Knole estate was worth a great deal to Sampson, bringing him in 1599 rents worth £218, 6s and 8d. One of Sampson Lennard's daughters, Margaret, married Sir Thomas Waller, at one time lieutenant of Dover Castle and the younger son of an important Kent family, with their seat at Groombridge. An unusual term in the marriage covenant stipulated that Margaret and Thomas should live at Knole which is where Margaret gave birth to her son William, probably in 1598. The baptism is recorded in the Sevenoaks parish register for 3 December. In 1613, William inherited his father's baronetcy, becoming Sir William Waller. He later commanded a parliamentary army with some distinction during the English Civil War.

Ертедегі Стюарт Ноул және Саквиллдер

Дудли бастапқыда 99 жылға жалға бергендіктен, Томас Саквилл қалған 51 жылдық мерзімін 4000 фунт стерлингке сатып алып, 1603 жылы қайтарып ала алды. Леннард өсіп келе жатқан қарыздары болғандықтан ғана емес, сонымен қатар 1604 жылы Лорд-казначей Томас Саквилл басқарған комиссиядан Дакер титулын алу ниетімен сатуға қуанышты болды. Бұл жай ғана оқиға болмауы мүмкін. Саквиллдің ұрпақтары – Дорсет графтары мен герцогтары, Саквилл барондары содан бері осы мүлікке иелік етіп келеді немесе онда тұрып жатыр. Томас Саквилл, сол кездегі лорд Бакхерст, соттағы және үкіметтегі жоғары мәртебесіне лайық үй салу үшін бірнеше басқа да жерлерді қарастырды. Алайда, ол Кнолдың көптеген артықшылықтарын елемеді: төбедегі үй үшін сирек кездесетін жақсы көзді су, мол ағаш, бұғы паркі және Лондонға жақын орналасқандығы. Ол дереу ірі құрылыс бағдарламасын бастады. Бұл бағдарлама екі жыл ішінде аяқталуы тиіс еді, және шамамен 200 жұмысшы жұмыс істеді, бірақ жартылай сақталған есептер 1608-1609 жылдары да үлкен шығындар жұргенін көрсетеді. Хэддон-холлдан басқа, Англиядағы барлық сақталған ғалың үйлерден айырмашылығы, Кнол бүгін Томас қайтыс болған кездегідей көрінеді, ол «17 ғасырдың басынан бері қозғалмай, өсу мен шіру арасында тепе-теңдікте тұрды». Томас ұлы Роберт Саквилл, Дорсет екінші графы, титулдар мен иеліктерді мұраға алды және Кнолді қайта жаңарту жөніндегі әкесінің жұмысын былай сипаттады: «жақында қайта салынған, амбары, тұрағы, көгершін үйі және басқа да ғимараттары бар, сондай-ақ әртүрлі сарайлар, бау-бақшалар мен далалар тас қабырғамен қоршалған, жақсы егілген жеміс-жидек ағаштары, көлдер және басқа да көптеген ләззатты ойын-сауықтар мен ойластырылған нәрселер Кнолл паркінде орналасқан, аталған үйді жаңадан салуға, егістіктерді жасауға және көлдерді, аулаларды, бау-бақшаларды және далаларды жабдықтауға соңғы жеті жылда кемінде отыз мың фунт стерлинг жұмсалды, бұл туралы есептерде көрсетілген. Бұлардың барлығы қазір Дорсет графының жеке меншігінде және сатуға лайық». Екінші граф Кнолдан ұзақ уақыт рахаттана алмады, өйткені ол 1609 жылдың қаңтарында қайтыс болды. Оның екі ұлы, өз кезегінде, титул мен иеліктерді мұраға алды, біріншісі Ричард Саквилл, Дорсет үшінші графы (1589-1624), содан кейін саяси жағынан маңыздырақ Эдвард Саквилл, Дорсет төртінші графы (1590-1652). Бұл графтардың ешқайсысы Кнолда тұрақты түрде тұрмады. Бірінші графтың жағдайында бұл, әрине, жөндеу жұмыстарына байланысты болды. Үшінші граф көбінесе сотында тұрды, бірақ ол өзінің аң аулау аттары мен итттерін сонда ұстағаны белгілі. Үшінші графтың әйелі, леди Энн Клиффорд, осы жұптың әкесінен, Джордж Клиффордтан, Камберленд үшінші графынан мұрагерлік туралы дау кезінде бір уақыт Кнолда тұрды. Осы кезеңдегі Дорсет графтарының үй шаруашылығының каталогы сақталған. Онда қызметшілердің есімдері мен атқаратын жұмыстары көрсетілген, сондай-ақ олардың кешкі ас кезінде қай жерде отыратындары көрсетілген. Тізімге екі африкалық қызметші кірді: кір жуу бөлмесінде жұмыс істейтін Грейс Робинсон және ас үйде жұмыс істейтін Джон Морокко. Екеуі де «Blackamoors» деп сипатталған. 1623 жылы Кнол үйінің үлкен бөлігі өртеніп кетті.

Since Dudley had originally granted a 99 year lease, Thomas Sackville could only take it back by buying out the remaining 51 years of the lease for £4,000, which he did in 1603. Lennard was happy to sell, not only because of his mounting debts but also because he wished to gain the Dacre title, which he did in 1604 from a commission headed by the Lord Treasurer, Thomas Sackville. This is unlikely to have been a coincidence. Sackville's descendants, the Earls and Dukes of Dorset and Barons Sackville, have owned or lived in the property ever since. Thomas Sackville, at that time Lord Buckhurst, had considered a number of other sites to build a house commensurate with his elevated status in court and government. However, he could not overlook the multiple advantages of Knole: a good supply of spring water (rare for a house on a hill), plentiful timber, a deer park and close enough proximity to London. He immediately began a large building programme. This was supposed to have been completed within two years, employing some 200 workmen, but the partially surviving accounts show that there was continuing, vast expenditure even in 1608–1609. Unlike any surviving English great house apart from Haddon Hall, Knole today still looks as it did when Thomas died, having managed "to remain motionless like this since the early 17th century, balanced between growth and decay." Thomas's son, Robert Sackville, second earl of Dorset, took over the titles and estates, gave a description of his father's work on re modelling Knole: "late re edified wth a barne, stable, dovehouse and other edifices, together wth divers Courts, the gardens orchards and wilderness invironed wth a stone wall, well planted wth choise frute, and beawtified wth ponds, and manie other pleasureable delights and devises are situate wthin the Parke of knoll, the charge of new building of the said house and making planting and furnishing of the said ponds yards gardens orchards and wilderness about Seaven yeares past Thirty thosand pounds at the least yet exstant uppon Accounpts. All wch are now in the Earle of dorsetts owne occupacon and are worth to bee sold." The second earl did not enjoy Knole for long, since he died in January 1609. His two sons, in turn, inherited the title and estates, first Richard Sackville, third earl of Dorset (1589–1624) and then the much more politically significant Edward Sackville, fourth earl of Dorset (1590–1652). None of these earls lived permanently at Knole. In the first earl's case, this was no doubt due to the renovations. The third earl lived mostly at court, though he is known to have kept his hunting horses and hounds there. The wife of the 3rd Earl, Lady Anne Clifford, lived at Knole for a time during the couple's conflict over her inheritance from her father, George Clifford, third earl of Cumberland. A catalogue of the household of the Earl and Countess of Dorset at Knole from this time survives. It records the names and roles of servants and indicates where they sat at dinner. The list includes two African servants, Grace Robinson, a maid in the laundry, and John Morockoe, who worked in the kitchen. Both are described as "Blackamoors". In 1623, a large part of Knole House burnt down.

Азамат соғысы, Қауымдастық және Реставрация кезінде Ноул

Эдуард, салыстырмалы түрде орташа роялист, 1642 жылдың жазында Ноулдан алыста болғанда, ол және оның ағайыны, сондай-ақ фактотумы сэр Джон Саквилл қару-жарақ жинап, жергілікті ерлерді Азамат соғысы кезінде I Чарльз үшін күресуге дайындады деген күдікке ұшырады. Қару-жарақтардың жиналғаны туралы қауесет Парламентке сэр Джоннан келген деп саналатын ұсталған хат арқылы жетті. 1642 жылдың 14 тамызында Парламент Кенттік пуритан отбасының мүшесі полковник Эдвин Сэндистің басқаруымен үш атты әскерді Ноулден осы қаруларды тәркілеуге жіберді. Сэр Джон шіркеуде жексенбілік құлшылықта болды, ал Сэндис әскерлерімен бірге шіркеу аяқталғанша сыртында күтті. Жергілікті тұрғындар оны құтқаруға тырысты, бірақ әскердің күшті екенін тез түсінді, сондықтан сэр Джон тұтқындалып, Флит түрмесіне жеткізілді. Сэндистің әскерлері содан кейін Ноулге барып, Дорсет графының басқарушысының айтуынша, 186 фунт стерлингке зиян келтірді және "барлық қару-жарақ бес вагонға тиеліп алынды (sic passim)". Шындығында, қару-жарақтар солдаттарға қарағанда антиквариаттарға көбірек қызығушылық тудырды; мысалы, он үш "ескі француз пістолеті, олардың төртеуі құлыптары бар [және] қалған тоғызы құлыптары жоқ" болды. Сэндис "500-600 адамға арналған қару-жарақ" тәркілегенін мәлімдеді, бірақ бұл рас емес. Дегенмен, Лордтар палатасы "Патшалыққа қызмет етуге жарамды қару-жарақтар қолданылуы керек" деп шешті. Сонымен қатар, палата да тартып алынды. Эдуард Кноульге келген залал мен тәркілеуді Азамат соғысының сөзсіз бөлігі деп қабылдады, ол 1642 жылы Оксфордта I Чарльз бен оның әріптестеріне сөйлеген сөзінде былай түсіндірді: "Мен үшін осы соғыстарда басқаларға қарағанда көп зардап шектім, үйлерім тінтіліп, қару-жарағым алынды, ал ұлым мен мұрагерім түрмеге қамалды; бірақ мен осы әдепсіздіктерді елемеймін, өйткені олардың қажет екенін білемін". Парламент өзінің бақылауындағы округтерді басқару үшін округтік комитеттер құрды. Алғашқы 12-18 ай бойы Кент комитеті Ноулде орналасқан, бірақ оның өте үлкен округтің бір шетінде болуы алдымен Айлсфордқа, содан кейін Мейдстоунға көшірілуіне әкелді. Комитеттен басқа, округ қазынасы, 75-150 адамнан тұратын күзет және "үй шаруашылығы" деп аталатын адамдар да мұнда орналасқан. Өзінің әртүрлі тұрғындарына қамтамасыз ету үшін Комитет Кноул иелігін ғана емес, сонымен қатар жергілікті жер иелерінен, таңқаларлықтай, сэр Джонның әйелі Леди Саквилльден де жерлерді жалға алды. Осы кезеңге қатысты кейбір есептер сақталған. Олар, мысалы, goodman Скиннерге "Ноул Паркгейтіне қарау" үшін бірнеше фунт сыйлық бергенін көрсетеді. Басқа шығындар әлдеқайда жоғары деп саналды, соның ішінде "сераль" деп аталатын жергілікті жаулардың айтуынша, үй шаруашылығы үшін 3091 фунт стерлинг. Комитет отырыстары қазіргі уақытта Ақындар салоны деп аталатын бөлмеде өтті, онда қолданыстағы жиһазды пайдаланудан басқа, шейнектерге, үстел маталарына және кілемдерге 153 фунт стерлинг, күміс бұйымдарға, шамданға, шыныларға, құмыраларға және ішу мүйіздеріне 22 фунт стерлинг жұмсалды. Сонымен қатар, қосымша төсек-орындар Севеноакстың екінші жағындағы Томас Фарнабидің тартып алынған үйі Киппингтоннан әкелінді. Соғысқа қатысы бар діни мәселелердің бір белгісі "капелладағы рельстерді алып тастау және жерді тегістеу үшін жұмыс істейтін ағаш ұсталары мен басқалар" үшін 1170 фунт стерлинг жұмсалғанынан көрінеді. Алайда комитет 1645 жылдың сәуірінен бұрын Айлсфорд монастырына көшіп кеткен. Эдуард Саквилл 1652 жылы қайтыс болғанда, оның ұлы Ричард графтық атағын ғана емес, сонымен қатар едәуір қарыздар болған мүлікті де мұра етті, бұл оның әкесі Азамат соғысындағы рөлі үшін Парламент салған айыппұлдардың салдарынан болды. Ол I Чарльздың қайта орнатылуынан кейін кейбір қоғамдық жұмыстарға қатысқанына қарамастан, патшаны өлтірушілерді соттау комиссиясының мүшесі болғанына қарамастан, тыныш түрде жұмыстан кетуге тырысты. Алайда, Лейди Фрэнсис Кранфилдпен, Лайонел Кранфилдтің қызымен некелесуі Ноул үшін маңызды болды. Ағасы қайтыс болғаннан кейін, ол Миддлсекстің иелігін, соның ішінде Эссекстегі Копт Холлды мұра етті. Ричард 27 тамызда 1677 жылы Ноулде қайтыс болды, бірақ оның ұлы, Дорсеттің алтыншы графы Чарльз (1643-1706), 1701 жылы Копт Холлды сатты. Көптеген мазмұндар содан кейін Ноулге көшіріліп, коллекцияны айтарлықтай байытты. Бұларға Картон галереясындағы Рафаэль карикатураларының Даниэль Майтенс салған көшірмелері, көптеген портреттер мен жиһаз кіреді. Джон Фредерик Саквилл, Дорсет герцогының үшінші ұлы (1745-1799) Чарльзбен бірге қазір Ноул үйінің керемет жинағына жауапты екі негізгі коллекционер ретінде қарастырылады. Чарльз кейінгі Стюарт сарайындағы маңызды тұлға болды; Вита Саквилл Уэст оны "Ноулдегі портреттер галереясындағы ең көңілді және әдемі тұлғалардың бірі" деп атайды. Ол ақын және меценат болды, I Чарльздың лорд-камергеріне және "өнер министріне" айналды, ал Ноулдегі "ақындар салоны" әдеби қоғамның әңгімелесуіне арналған орынға айналды. 1688 жылдан кейін Джон Драйден католик көзқарастарына байланысты лауреат ақынды қызметтен босатылды, ол Вильгельм мен Марияға адалдық сертіне бас тартты. Чарльз оған жомарт ақшалай сыйлықтармен көмектесті, Драйденнің соттағы өміріне наразы болғанына қарамастан. Бір рет Ноулде тамақ ішкен кезде Драйден табағының астынан жүз фунттық банкнот тапты. Драйден ғана емес, сонымен қатар осы дәуірдің бірнеше ақындары Ноулде қонақ болған. "Ақындар салоны" бүгінде Ноулдегі жеке Саквилл Уэст отбасының пәтерлерінің бір бөлігі болып табылады.

Edward, a relatively moderate royalist, was away from Knole in the summer of 1642, when he and his cousin and factotum Sir John Sackville fell under suspicion of stockpiling arms and preparing local men to fight for Charles I during the Civil War. The rumours of the cache of arms reached Parliament in an intercepted letter for which Sir John was notionally the source. On Sunday 14 August 1642, Parliament sent three troops of horse under Colonel Edwin Sandys, a member of a Kentish puritan family, to seize these arms from Knole. Sir John was in the congregation for the parish Sunday service and Sandys waited with his troops outside the church until it had finished. Local people tried to rescue him but they quickly judged that the troops were too strong for them, and Sir John was arrested and taken to the Fleet prison. Sandys's troops then moved to Knole where, according to the earl of Dorset's steward, they caused damage to the value of £186, and 'The Armes they have wholie taken awaie there being five wagenloads of them (sic passim).' In fact, the arms were largely of more interest to antiquarians than to soldiers; they included, for example, thirteen 'old French pistolls whereof four have locks [and] the other nine have none'. Sandys claimed that he had seized ' armes for 500 or 600 men', but this is untrue. Nevertheless, the House of Lords resolved that 'such [arms] as are fit to be made use of for the Service of the Kingdom are to be employed'. In addition, the House was sequestrated. Edward accepted the seizures and damage to Knole as an inevitable part of the Civil War, as he explained in a speech to Charles I and his peers in Oxford, in 1642: 'For my particular, in these wars I have suffered as much as any, my Houses have been searcht, my Armes taken thence, and my sonne and heire committed to prison; yet I shall wave these discourtesies, because I know there was a necessity they should be so.' Parliament established County Committees to govern the counties under its control. For the first 12 to 18 months of its operation, the Kent Committee was based at Knole, until its obvious disadvantage, being at one end of a very large county, led to its removal first to Aylesford and then to Maidstone. Apart from the committee, the county treasury was based here, along with a bodyguard of between 75 and 150 men and the so called 'Household'. To provision its varied occupants, the Committee not only used the Knole estate but also rented fields from local landowners, including, surprisingly, Lady Sackville (Sir John's wife). Some accounts for the period survive. They show, for example, a gift of a few pounds to goodman Skinner for 'looking to Knole Parkgate.' Other expenditure was seen as much more extravagant, including £3091 for the Household, called the 'seraglio' by local enemies. Committee meetings were held in the room now known as Poets' Parlour where, in addition to using the existing furnishings, £153 was spent on sheets, table linen and carpets and £22 on silverware, candlesticks, glasses, jugs and drinking horns. Additional beds were also brought from Kippington, Thomas Farnaby's sequestered house from the other side of Sevenoaks. One indication of the religious issues involved in the War is shown from the expenditure of £1 17s 4d for the 'carpenters and others employed in taking away the rails and levelling the ground in the chapel at Knole'. Nevertheless, the committee had moved to Aylesford Priory before April 1645. When Edward Sackville died in 1652, his son Richard inherited not only the earldom, but estates in substantial debt, not least owing to fines imposed by Parliament for his father's role in the Civil War. He practised quiet retrenchment, despite taking part in some public work following the Restoration of Charles II, including membership of the commission for the trial of the regicides. However, his marriage to Lady Frances Cranfield, daughter of Lionel Cranfield, was important for Knole. When her brother died, she inherited the Middlesex estates, including Copt Hall in Essex. Richard died at Knole on 27 August 1677. but his son, Charles, the sixth earl of Dorset (1643–1706), sold Copt Hall in 1701. Many of the contents were then moved to Knole, substantially enriching the collection. These include the copies by Daniel Mytens of Raphael cartoons in the Cartoon Gallery and many portraits and pieces of furniture. Along with John Frederick Sackville, the third duke of Dorset (1745–1799), Charles can now be seen as one of the two principal collectors responsible for the remarkable holdings of Knole House. Charles was an important figure in the late Stuart court; Vita Sackville West calls him 'one of the most jovial and debonair figures in the Knole portrait gallery.' He was a poet and patron who became Charles II's lord chamberlain and 'unofficial minister of the arts', with the 'poets' parlour' in Knole becoming a venue for literary society to converse. After 1688, John Dryden ceased to be poet laureate, owing to his catholic views which meant he refused the oath of allegiance to William and Mary. Charles stood by him with generous gifts of money, despite Dryden's bitterness about his treatment at court. On one occasion, dining at Knole, Dryden found a hundred pound note under his plate. Not only Dryden but several other poets of the age appear to have been guests at Knole. The so called 'Poet's Parlour' is today part of the private Sackville West family apartments at Knole.

1700 жылдан бастап біледі

Лионель Саквилл Ганноверлік мұрагерлік құқығын қолдаушы болды және 1714 жылы I Георгий оны Гартер орденімен, ал 1720 жылы Дорсет герцогі титулымен марапаттады. 1730 жылы сэр Роберт Уолпол оны Ирландияның лорд-лейтенанты етіп тағайындады. Көп уақыт өткен соң, 1757 жылы, оған Ноул паркінде милиция заңына қарсы наразылық білдірген халық шабуыл жасады. Бірақ ол шағын кавалерия жасағының келуі арқасында құтылды және 1765 жылы Ноул үйінде бейбіт қайтыс болды. Оның әйелі Элизабет патшайым Аннаның құрметті қызметкері болған. Оның жақын досы, леди Бетти Жермен, Ноулде соншалықты ұзақ өмір сүрді, сондықтан оның жатын бөлмесі, қонақ бөлмесі және қытай шкафы бүгінгі күнге дейін оның есімімен аталады. Лионельдің ұлы Чарльз, Дорсеттің 2-ші герцогы, әкесінен төрт жыл ғана өмір сүрді, бірақ оның немересі, 3-ші герцог, Ноул үшін әлдеқайда маңызды тұлға болды. 1770 жылы Grand Tour сапарынан әртүрлі ескі шеберлердің туындыларын әкелгенімен қатар, ол заманауи суретшілердің де ынталы меценаты болды. Сэр Джошуа Рейнольдс толық бой суретін салды, ал герцог Рейнольдстің тағы бірнеше суреттерін сатып алды, олардың он бірі әлі күнге дейін Рейнольдс бөлмесінде қойылған. Джон Фредериктің жалғыз ұлы, төртінші герцог Джордж 1815 жылы 21 жасында қайтыс болды, ал Ноулды 1825 жылы үшінші герцогтің жесірі олардың қызы Мэри, Плимут графинясына қалдырды. Ол 1864 жылы баласыз қайтыс болып, оны өз әпкесі графня Де Ла Варр мен оның еркек мұрагерлеріне қалдырды. Соңында ол соңғысының төртінші ұлы Мортимер Сэквилл Вестке, 1-ші барон Сэквиллге, содан кейін оның мұрагерлеріне өтті. Бірақ лорд Сэквиллдің үйді және оның иелігін сақтауға жеткілікті қаражаты болмады. Ол мұралық заттарды сатуды бастады, осылайша поместьеді жалғастыра алды. Сэквилл Весттің ұрпақтарының арасында жазушы Вита Сэквилл Вест болды. Оның 1922 жылы жарық көрген «Ноул және Сэквиллдер» атты еңбегі ағылшын елдік үйлері туралы әдебиеттегі классика саналады. Оның романтикалық стилі кейде тарихи дәлдігі күмәнді болғанымен, ол үйдің жинағындағы сол кездегі қолжазбалар мен кітаптарға толық қол жеткізуге негізделген, бірақ олардың көп бөлігі қазір Кент округі мұрағатында (алғашқыда Кент зерттеулер орталығында; сондықтан кейбір каталог жазбаларында CKS деп белгіленген, ал қазір Кент тарихы және кітапхана орталығында) Мейдстоун қаласында сақталады. Осы кітап жарық көргеннен кейін көп ұзамай, 1922 жылдың желтоқсанында Вита алғаш рет Вирджиния Вульфпен кездесті, ол оның досы болды және 1920 жылдардың соңында оның сүйіктісіне айналды. Вульф 1927-1928 жылдардың қысында «Орландо» романын жазды, бұл үйдің тарихы мен Сэквилл Весттің ата-бабаларына негізделген, әсіресе Витаның кітабында ұсынылған эксперименталды, бірақ оңай түсінілетін роман болды. Сэквилл отбасының тұңғыштық құқығының саликалық ережесін сақтауы Витаның әкесі Лионель (1867-1928), 3-ші лорд Сэквилл қайтыс болғаннан кейін Ноулды мұраға алуына кедерес келтірді. Ол бала тудыруға құштар емес еді, бұл да оған пайдалы болды, бірақ сол кезде бұл ой оны мазалады. Вульф оған Ноулдің фантастикалық нұсқасын сыйлады, оны оқығаннан кейін Вита Вирджинияға: «Сен мені Ноул туралы үзінділеріңмен жылаттың, сен жамансың» деп жазды. Бұл сезімді Витаның Хогарт басылымындағы кейбір фотосуреттерде тарихи үлгі ретінде пайдаланылуы күшейтуі мүмкін. Олардың үшеуі, шын мәнінде, Ноулдегі суреттерден алынған: «Бала кезіндегі Орландо» жас Эдвард Сэквиллдің қос портретінен; «Архерцогиня Харриет» Лорд Сэквиллдің жеке коллекциясындағы Сомерсеттің төртінші графинясы Мэридің суретінен; «Елші ретіндегі Орландо» Розальба Каррьераның Дорсеттің бірінші герцогы Лионель Сэквиллдің портретінен. 1928 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін үй мен поместье Лионельдің кіші інісі Чарльзға (1870-1962) тиді. Мүмкін, оны Витаға жұбаныш ретінде қарау дұрыс болар, бірақ онда Ноул мен Сэквиллдер туралы көптеген тікенді пікірлер, хаттар мен тізімдердің өзгертілген нұсқалары бар: «Тізімдердің бізге әсері» біз зеңдей бастадық. Бірақ тоқтатсақ, каталогтың аяқталғаны емес, тек қана қажырлы болғаны. 99 бетті жалғастыру керек және т.б.

Lionel Sackville was a key supporter of the Hanoverian Succession and was rewarded by George I with the Garter in 1714 and the dukedom of Dorset in 1720. In 1730, Sir Robert Walpole appointed him lord lieutenant of Ireland. Much later, in 1757, he was attacked in Knole Park by a mob protesting against the Militia Bill. However, he was saved by the arrival of a small cavalry force and died peacefully in Knole House in 1765. His wife, Elizabeth, had been a maid of honour to Queen Anne. Her great friend, Lady Betty Germain(e), lived at Knole for such a long time that her bedroom, sitting room and china closet are, to this day, named after her. Lionel's son, Charles, 2nd Duke of Dorset, only survived his father by four years, but his grandson the 3rd Duke was a much more significant character for Knole. An avid collector with the means to satisfy his acquisitiveness, he not only brought back various old masters from his Grand Tour in 1770, but also became a discerning patron for contemporary artists. Sir Joshua Reynolds painted a full length portrait and the duke also acquired several other paintings by Reynolds, eleven of which are still on display in the Reynolds Room. John Frederick's only son, George, the fourth duke, died in 1815 aged 21, and Knole was then left by the third Duke's widow in 1825 to their daughter Mary, Countess of Plymouth. She died childless in 1864, leaving it to her sister Countess De La Warr and her heirs male. It ultimately passed to the latter's fourth son, Mortimer Sackville West, 1st Baron Sackville, and thence to his successors. However, Lord Sackville's resources were insufficient to maintain the house and its possessions. He began selling a number of the heirlooms to enable him to keep the estate going. The Sackville West descendants included writer Vita Sackville West. Her Knole and the Sackvilles, published 1922, is regarded as a classic in the literature of English country houses. Its rather romantic style is sometimes of dubious historical accuracy but it is based upon full access to the manuscripts and books at that time in the House's collection, though many are now in the Kent County Archives (originally at the Centre for Kentish Studies; hence CKS in some catalogue records, and now at the Kent History and Library Centre) in Maidstone. It was soon after this book's publication, in December 1922, that Vita first met Virginia Woolf who, became a friend and, for a while in the later 1920s, her lover. Woolf wrote Orlando over the winter of 1927–1928, an experimental, though accessible, novel which drew on the history of the house and Sackville West's ancestors, particularly as presented in Vita's book. The Sackville family custom of following the Salic rules of primogeniture was to prevent Vita from inheriting Knole upon the death of her father Lionel (1867–1928), the 3rd Lord Sackville. As she was not philoprogenitive, this was as well, but the thought hung heavily on her at this time. Woolf gave her a fantastical version of Knole and, when Vita had read it, she wrote to Virginia, 'You made me cry with your passages about Knole, you wretch.' This sentiment may be heightened by the uses of Vita as a historical model for some of the photos in the original Hogarth edition. Three of these are, in fact, adapted from pictures at Knole: 'Orlando as a boy' from the young Edward Sackville in the double portrait; 'Archduchess Harriet' from a picture of Mary, fourth countess of Somerset in Lord Sackville's private collection and 'Orlando as Ambassador' from a portrait of Lionel Sackville, the first duke of Dorset by Rosalba Carriera. On her father's death in 1928, the house and estate went to Lionel's younger brother, Charles (1870–1962). It is perhaps fairer to see it as a work of consolation to Vita, though it is one that also contains a number of barbed comments about Knole and the Sackvilles, with its altered versions of letters and lists:
Already – it is an effect lists have upon us – we are beginning to yawn. But if we stop, it is only that the catalogue is tedious, not that it is finished. There are ninety nine pages more of it And so on and so on.

Үй

Оның күрделі тарихы Ноулдің көптеген даму кезеңдерінің нәтижесі болғанын көрсеткенмен, оның ұлттық маңызы, ең алдымен, 17-ғасыр құрылымы үшін. Ньютонның айтуынша, Ноул – ни өрнек, ни көркем сурет емес. Дегенмен, әсіресе алыстан қарағанда, ол шынайы, Томас Саквилл қайтыс болған жылы болғандай көрінеді. Англиядағы ең үлкен үйлердің ішінде тек Хэддон ғана 17-ғасырдың басынан бері осылай өзгермей сақталған, өсу мен құлдырау арасында тепе-теңдік күйінде. Саквиллдің қайта құрылыс кезінде оның жұмысына көп көңіл бөлген жоқ. Бұл сәулет өнерінің дамуының алдыңғы қатарында болған жоқ, ал 1673 жылы Джон Эвелин оны «үлкен, көне үй» деп атады, бұл Иниго Джонстың классикалық стилінен мүлдем өзгеше, сондай-ақ Саффолк графы Томас Ховардтың Аудли Эндтің сол кездегі қайта құрылысынан да ерекшеленді. Ноул енді Буркьердің ортағасырлық үйіне ұқсамауы мүмкін, бірақ ол әлі де қараңғы, массивті үйлер кешенінің әсерін береді, оның себебі Кенттің қараңғы тас блогын қолдануында. Алайда, Таун оның маңыздылығын дәлелдеп, «Саквилл Ноулде қол жеткізгені – бұл қазіргі кездегі құрылымнан мұраға қалған және жаңадан салынған элементтердің керемет үйлесімі болды» дейді. Ол Кентербери архиепископтарының, мемлекеттегі ең беделді адамдардың бірінің, ортағасырлық үйін алды, ол 16-ғасырда бірнеше рет мақсаты мен иесін өзгерткен және оны Якоб стиліндегі шаруашылық үйіне айналдырды. Саквилл 1605 жылы Данияның Аннасы мен ханзада Генри үшін Амптиллді қайта құру үшін «өте жақсы шебер» Джон Торпты шақырып, одан «жобалар» жасауды сұрады және оны өзінің құрылыс жобаларында да қолданған болуы мүмкін. Якоб стиліндегі фасадынан басқа, бұрынғы үйдің көптеген іздері әлі де сақталған. Солтүстік қанатындағы тас үйдің жоғарғы қабаттарында бірнеше жоғары мәртебелі пәтерлер орналасқан, олардың құрылымдық ерекшеліктері, мысалы, солтүстік жағындағы үлкен гардероб мұнаралары және төмендегі жертөлелердегі 15-ғасырдың соңына жатпайтын қабырға суреттері осыны көрсетеді. 2013 жылы Ноулге Heritage Lottery Fund үйді сақтау және жөндеу жұмыстары үшін 7,75 миллион фунт стерлинг бөлді. 2014 жылы археологтар ортағасырлық қабырға мен шатырдың ағаш бөліктерінің, еден астындағы, әсіресе камин маңындағы емен ағаштарының күйгенін және сызылған белгілермен жазылғанын тапты. Бастапқыда бұқаралық ақпарат құралдарында бұл белгілердің сиқыршылар мен жындардың түсуіне кедергі келтіретін атропалық белгілер немесе «сиқыр белгілері» екені туралы хабарланды. Бұл Англиядағы ортағасырлық және Ренессанс стиліндегі ғимараттарда, соның ішінде Сиссингхерсте де жиі кездесетін осындай белгілердің мүмкін болатын түсіндірулерінің бірі. Алайда, барлық түсіндірулер олардың оттан немесе зұлым рухтардан қорғайтын апотропалық рәсімдер болғанын көрсетеді. Олардың көпшілігі 17-ғасырдың басында Ноулдің қайта құрылуы кезінде жасырылған ортағасырлық белгілер болғандықтан, оларды Джеймс І-нің сиқыршылыққа деген қызығушылығымен байланыстыру қиялға толы, өйткені ол Daemonologie (1597) кітабы жарық көргеннен кейін сиқыршылардың бар екендігіне күмәндана бастады.

Although its complex history reveals Knole to have been the result of many periods of development, its national importance is primarily for its 17th century structure. As Newton puts it:
Knole is neither sublime nor picturesque. It is, however, especially in the distant view, authentic, looking almost exactly now as it did in the year Thomas Sackville died No English great house but Haddon has managed to remain motionless like this since the early seventeenth century, balanced between growth and decay. At the time of Sackville's rebuilding, little notice was taken of his work. It was not at the forefront of architectural development and, in 1673, John Evelyn called it '‘a great old fashioned house', quite unlike the classical style favoured by Inigo Jones and also illustrated by Thomas Howard, the first earl of Suffolk's almost contemporary rebuilding of Audley End. Knole may no longer look much like Bourchier's late medieval house, but it can still give the impression of a sombre, squat, complex of houses, not least thanks to its use of the dark Kentish ragstone. However, Town asserts its importance, arguing that 'what Sackville achieved at Knole was a remarkable synthesis of what was inherited from the existing fabric and what was newly built.' He had taken a great, late medieval house for a series of archbishops of Canterbury, usually among the most powerful men in the state, which had already experienced other changes of function and occupancy during the sixteenth century, and made it a Jacobean country house. Sackville recommended the "very excellent surveyor" John Thorpe to survey and make "plots" in 1605 for the rebuilding of Ampthill for Anne of Denmark and Prince Henry, and may have employed him on his own building projects. Beyond the Jacobean facade, plentiful evidence still exists of the earlier house. One of the main surviving elements is the northern range of Stone Court. The upper floors contain a series of high status apartments, and these are demonstrated by a number of structural features, such as the series of large garderobe towers protruding on the north side and the cellars below, which contain some late 15th century wall paintings. In 2013, Knole was granted £7.75m by the Heritage Lottery Fund for conservation and repair work to the House. As part of this work, in 2014, archaeologists found that the late medieval wall and roof timbers, and the oak beams beneath floors, particularly near fireplaces, had been scorched and carved with scratched marks. Initial media coverage focused on these being apotropaic marks, or "witch marks", to prevent witches and demons from coming down the chimney. This is one of a series of possible interpretations of such marks, which are now being found increasingly on medieval and renaissance building across England, including at Sissinghurst. However, all interpretations suggest they were apotropaic rituals to ward off fire damage or evil spirits. Since many of these are late medieval marks, covered up during the early 17th century rebuilding of Knole, it is fanciful to link them to James I's interest in witchcraft, particularly since, after the publication of his book Daemonologie (1597), he later became much more sceptical about the existence of witches.

Бөлмелер

Көптеген мемлекеттік бөлмелерде 17 ғасырдағы корольдік Стюарт жиһаздарының жинағы бар, бұл 6-шы графтың корольдік сарайда Уильям III-ке Лорд-чемберлен ретінде қызмет еткен кезінен алынған сыйлықтар. Оларға үш патшалық төсек, күміс жиһаз (бір жұп шамдандар, айна және киім үстелі, осы типтегі сирек сақталған нұсқалар), ең керемет гобелендер мен маталар, сондай-ақ Кноль диваны кіреді. Көркемдік коллекцияға Ван Дейк, Гейнсборо, сэр Питер Лелли, сэр Годфри Кнеллер және сэр Джошуа Рейнольдс (соңғысы 3-ші герцогтың жақын досы) салған портреттер, сонымен қатар Рафаэльдің эскиздерінің көшірмесі кіреді. Рейнольдстың үй ішіндегі портреттерінің ішінде докторлық мантияс киген кешкі автопортреті, Сэмюэл Джонсон, Оливер Голдсмит және Саквилл үйіне алынған қытайлық паж Ван Йонгтың суреттері бар. Сонымен қатар, ағылшын Ренессансынан сақталған мұралар да бар: өте нәзік итальяндық баспалдақ және Үлкен залдың әсем ойылған шатыры мен камині. Үйдің басты баспалдағының (1605–1608 жылдары салынған) балюстраларындағы финиалдарды құрайтын және геральдикалық қалқандарды қармап тұрған «Саквилл леопардтары» Саквилл гербінен алынған.

Жинақтар

Ұлттық қор өзінің Ноул коллекциясының көп бөлігінің цифрлық тізімін сақтайды. Онда халықаралық деңгейде маңызды жинақтар, әсіресе 17 ғасырға тән мемлекеттік жиһаздар бар.

Меншік ету, күтім және пайдалану

Үйді Ұлттық Траст күтіп, ашады, ол 1947 жылы 4-ші Барон Саквилл сыйлағаннан бері үйге иелік етеді; алайда Траст үйдің өзіне және оған іргелес қарапайым саябаққа ғана ие. Көп айтылатын миф бойынша, Ноул – 365 бөлмелі, 52 баспалдақ, 12 кіреберіс және жеті ауласы бар күнтізбе үйі. Бөлмелердің саны шамамен дұрыс болғанымен, ішкі жөндеулер мен өзгерістер баспалдақтардың санын азайтты. Бұл анықтама біршама еркін, сондықтан Brewhouse Yard және Carpenters Yard сияқты қосымша аулалар оған кірмейді. 2012 жылдың қаңтар айында Ұлттық Траст үйді сақтау және қалпына келтіру жөніндегі жеті жылдық жоспарды бастады, соның ішінде 2,7 миллион фунт стерлинг көлеміндегі қаржы жинау науқаны да бар.

Бау-бақшалар

Кноулде қабырғамен қоршалған бақ бар (30 гектарына үйдің ізі де кіреді). Оранжерея жанындағы дәмдік шөптер бағын 1963 жылы Маргарет Браунлоу жобалаған.

Парктің қалған бөлігі

Жалпы алғанда, үй бұғылардың саябағында орналасқан. Бұл саябақ көбінесе дәстүрлі күйде сақталған, бірақ бақыланатын бұғылар тобының барлық аймаққа қол жеткізуі шектеулі. Кноул паркі бай орманының арқасында ғылыми маңызы бар ерекше табиғат нысаны болып табылады. Кноул 2008 жылғы "Басқа Болейн қызы" фильмінде, сондай-ақ жақын орналасқан Пеншёрст Плейс және Довер қамалымен бірге түсірілген. Ол "Бёрк және Хэр" (2010), "Шерлок Холмс: Көлеңкелер ойыны" және "Кариб теңізінің қарақшылары: Бейтаныс толқындарда" сияқты бірнеше фильмде де пайда болды. Британдық кино институтында 1961 жылғы сол кездегі саябақтың көрінісін көрсететін, тегін қолжетімді отбасылық фильм сақталған. 1950 жылы Севеноакс киноқоғамының, әуесқойлар тобының түсірген фильмінде үй "Саяхатшылардың тынығы" фильмінде көрсетілген.

Негізгі дереккөздер

Кент зерттеулер орталығы, U269 T1 Bdl. А. Early English Books Online, Thomason / 14:E.83[19]. Оксфордтағы кеңес үстелінде айтылған екі сөз. Біріншісі, Бристольдің құрметті Джон Эрлі, қазіргі соғысты жалғастыруды қолдады. Екіншісі, Дорсеттің құрметті Эдвард Эрлі, оның Әміршілігі мен Парламентінің жоғары соты арасындағы тез келісімді жақтады. Оксфордта Леонард Личфилд басып шығарды, ал қазір Лондонда Иоанн Хансон үшін (1642) қайта басылды. Лордтар палатасының журналы, 1642 жылғы 15 тамыздағы дүйсенбі (18 Car 289 vol 5; https://www.britishhistory.ac.uk/lords_jrnl/vol5/pp288-293#h3-0006). Ұлттық мұрағат: PRO, Exchequer, E 101/421/10.

Екіншілік көздер

Барретт Леннард, Томас (1908), «Леннард және Барретт отбасыларының есебі», жеке басылым, https://archive.org/stream/accountoffamilie02barr. Бенсон Уилсон, Эндрю (2002 жылғы қаңтар), «Томас Таллис: Толық жұмыстар, 5-том», signumrecords.com каталогтағы жазбалар: http://www.signumrecords.com/catalogue/choral/thomas-tallis-the-complete-works-volume-5/sigcd016.html. Брэйди, Генри Джон, F.R.A.S. (1839), «Ноулға саяхатшылар нұсқаулығы», (Джеймс Пэйн, Лондон, 1839). Бернс, Роберт Э. (2008), «Саквилл, Лионель Кранфилд, Дорсеттің бірінші герцогы», «Оксфорд ұлттық биография сөздігі» (3.1.2008), 23.2.2018 күні қол жеткізілді. Чемпион, Мэтью (2018), «Отпен күресу: конус тәрізді күйген іздер», «Британдық археология» журналы (2018 жылғы наурыз-сәуір), 36–41 беттер. Кларк, Линда (2004), «Бурчиер, Томас», «Оксфорд ұлттық биография сөздігі», (23.9.2004), 23.2.2018 күні қол жеткізілді. Coward, Barry & Gaunt, Peter (2017), «Стюарт дәуірі», 5-басылым, Routledge. Доннаган, Барбара (2008), «Сэр Уильям Уоллер», «Оксфорд ұлттық биография сөздігі» (3.1.2008), 14.3.2018 күні қол жеткізілді. Дю Булай, Ф.Б.Х. (1952), «Архиепископ Кранмер және Кентербери уақытша иеліктері», «Ағылшын тарихи шолуы», 67-том, 262-нөмір (1952 жылғы қаңтар), 19–36 беттер. Эверитт, Алан М. (1960), «Кент комитетінің есеп кітабы, 1646–1647», «XVII ғасырдағы әртүрлі еңбектер» жинағы, Кент жазбалары, 17-том (1960). Эверитт, Алан М. (1966), «Кент қауымы және Ұлы көтеріліс, 1640–1660», Leicester University Press. Эверитт, Алан М. (1986), «Үздіктілік және отарлау: Кент қонысының эволюциясы», Leicester University Press. Форд, Дейдре (2010), «Кноулдағы тас қоймалар», Севенокс, Кент, Ұлттық траст үшін «Оксфорд археологиясы», https://library.thehumanjourney.net/645/. Грейвс, Майкл (2014), «Саквилл, Роберт, Дорсеттің екінші графы», «Оксфорд ұлттық биография сөздігі» (25.9.2014), 22.02.2018 күні қол жеткізілді. Грегори, Алден (2010), «Кноул: Кентербери архиепискобының үйінің сәулет және әлеуметтік тарихы, 1456–1538», жарияланбаған Суссекс университетінің D Phil диссертациясы, http://sro.sussex.ac.uk/id/eprint/6896/72–83. Харви, И.М.В. (2004), «Кейд, Джон [Джек] [немесе Джон Мортимер; Кент капитаны деп аталған]», «Оксфорд ұлттық биография сөздігі» (23.9.2004), 7.3.2018 күні қол жеткізілді. Хастед, Эдвард (1797), «Кент округінің тарихы және топографиялық шолуы», 3-том. Джексон Стопс, Герваз, «Кноул», Ұлттық траст, 1984. Лейнг, Аластер, «Кноул» кіріспесі, «Ұлттық траст мүліктеріндегі майлы суреттер», Ұлттық траст V томы, South Public Catalogue Foundation/ Ұлттық траст, 2013; кіріспе, 160–162 беттер, содан кейін суреттелген каталог, 162–189 беттер. Лав, Гарольд (2008), «Саквилл, Чарльз, Дорсеттің алтыншы графы және Миддлсекстің бірінші графы», «Оксфорд ұлттық биография сөздігі» (3.1.2008), 23.2.2018 күні қол жеткізілді. Англияның ұлттық мұра тізімі. Ньюман, Джон (2012), «Кент: Батыс және Велд», «Англияның ғимараттары» сериясы, Йель және Лондон: Йель университетінің баспасы. Ньютон, А.П. (1942), «Генерал-майор лорд Саквиллдің қолжазбаларының тізіміне кіріспе», KBE, CB, CMG, Кноулде сақталған, Севенокс, Кент, 1-том, Кранфилд қағаздары, 1551–1612, Тарихи қолжазбалар комиссиясы, 80; HMSO, Лондон, 1942. Римердің «Foedera» томы, 12. Бастапқыда Apud Joannem Neulme, Лондон, 1739–1745 жылдары жарияланған. Онлайн нұсқасы: https://www.britishhistory.ac.uk/search/series/rymer-foedera. Саквилл Вест, Роберт (2010), «Мұрагерлік: Кноул және Саквиллдердің тарихы», Bloomsbury. Саквилл Вест, Вита (1922), «Кноул және Саквиллдер», Heinemann. Саквилл Вест, Вита, «Кноул және оның иелері», Джексон Стопс, Герваз (1984), «Кноул», Ұлттық траст. Смит, Дэвид Л. (1989), «Эдвард Саквиллдің саяси мансабы, Дорсеттің төртінші графы», Кембридж университетінің жарияланбаған докторлық диссертациясы, https://www.repository.cam.ac.uk/handle/1810/250968. Смит, Дэвид Л. (2008), «Саквилл, Эдвард, Дорсеттің төртінші графы», «Оксфорд ұлттық биография сөздігі» (3.1.2008), 22.2.2018 күні қол жеткізілді. Спенс, Ричард Т. (2004), «Клиффорд, Энн [Леди Энн Клиффорд ретінде белгілі], Пемброк, Дорсет және Монтгомери графесі», «Оксфорд ұлттық биография сөздігі», 25.9.2014, 14.3.2018 күні қол жеткізілді. Таун, Эдвард (2010), «A House 'Re edified': Томас Саквилл және Кноулдың өзгеруі, 1605–1608», жарияланбаған докторлық диссертация, Суссекс университеті; онлайн арқылы қол жетімді: http://sro.sussex.ac.uk/id/eprint/6893/. Тернер, Стив (1994), «А Hard Day's Write». Нью-Йорк: HarperCollins. Уитворт, Майкл (2015), «Орландо: өмірбаянға» кіріспе және жазбалар, Оксфордтың әлемдік классикасы, 2015 жылғы басылымға қосылды. Вулф, Вирджиния (1928), «Орландо: өмірбаян», The Hogarth Press. Вормалд, Дженни (2014), «James VI and I», «Оксфорд ұлттық биография сөздігі», 25.9.2014, 28.2.2018 күні қол жеткізілді. Зим, Ривка (2005), «Саквилл, Томас, бірінші Барон Бакхерст және Дорсеттің бірінші графы», «Оксфорд ұлттық биография сөздігі», 28.5.2015, 22.02.2018 күні қол жеткізілді.

Barrett Lennard, Thomas (1908), "An account of the families of Lennard and Barrett", private publication, https://archive. org/stream/accountoffamilie02barr. Benson Wilson, Andrew (January 2002), catalogue notes in "Thomas Tallis: The Complete Works, Volume 5" at signumrecords. com: http://www. signumrecords. com/catalogue/choral/thomas tallis: the complete works * volume 5/sigcd016. html. Brady, Henry John, F. R. A. S. (1839), The Visitor's Guide to Knole, (James Payne, London, 1839)The Visitor's Guide to Knole. Burns, Robert E. (2008), Sackville, 'Lionel Cranfield, first duke of Dorset', Oxford Dictionary of National Biography (3.1.2008), accessed 23.2.2018. Champion, Matthew (2018), 'Fighting fire with fire: taper burn marks', in British Archaeology (March–April 2018), 36–41. Clark, Linda (2004),'Bourchier, Thomas', in Oxford Dictionary of National Biography, (23.9.2004), accessed 23.2.2018. Coward, Barry & Gaunt, Peter (2017), The Stuart Age, 5th edition, Routledge. Donnagan, Barbara (2008), 'Sir William Waller', Oxford Dictionary of National Biography, (3.1.2008), accessed 14.3.2018. Du Boulay, F. B. H. (1952), 'Archbishop Cranmer and the Canterbury Temporalities', in English Historical Review vol. 67, no. 262 (Jan 1952), pages 19–36. Everitt, Alan M. (1960), 'An Account Book of the Committee of Kent, 1646–7' in A Seventeenth Century Miscellany, Kent Records, vol. XVII (1960). Everitt, Alan M. (1966), The Community of Kent and the Great Rebellion, 1640–1660, Leicester University Press. Everitt, Alan M. (1986), Continuity and Colonization: the evolution of Kentish settlement, Leicester University Press. Forde, Deidre (2010), Knole Cellars in Stone Court, Sevenoaks, Kent, Oxford Archaeology for the National Trust, https://library. thehumanjourney. net/645/. Graves, Michael (2014), 'Sackville, Robert, second earl of Dorset', Oxford Dictionary of National Biography, (25.9.2014), accessed 22.02.2018. Gregory, Alden (2010) Knole: an Architectural and Social History of the Archbishop of Canterbury's House, 1456–1538, unpublished University of Sussex D Phil Thesis, available at http://sro. sussex. ac. uk/id/eprint/6896/ 72–83. Harvey, I. M. W. (2004), 'Cade, John [Jack] [alias John Mortimer; called the Captain of Kent]', in Oxford Dictionary of National Biography, (23.9.2004), accessed 7.3.2018. Hasted, Edward (1797), The History and Topographical Survey of the County of Kent: Volume 3, Jackson Stops, Gervase, Knole, the National Trust, 1984. Laing, Alastair, foreword to 'Knole' in National Trust (no editor acknowledged), Oil Paintings in National Trust Properties in National Trust V: South Public Catalogue Foundation/ National Trust, 2013; foreword, pp. 160–162, followed by illustrated catalogue, pp. 162–189. Love, Harold (2008), 'Sackville, Charles, sixth earl of Dorset and first earl of Middlesex', Oxford Dictionary of National Biography, (3.1.2008), accessed 23.2.2018. National Heritage List for England|num=1000183|accessdate=17 August 2013. Newman, John (2012), Kent: West and the Weald, in the series The Buildings of England, Yale and London: Yale University Press. Newton, A. P. (1942), Introduction to Calendar of the Manuscripts of Major General Lord Sackville, KBE, CB, CMG, Preserved at Knole, Sevenoaks, Kent, vol. 1, Cranfield Papers, 1551–1612, Historical Manuscripts Commission, 80; HMSO, London, 1942. Rymer's Foedera Volume 12. Originally published by Apud Joannem Neulme, London, 1739–1745. Online edition from https://www. british history. ac. uk/search/series/rymer foedera. Sackville West, Robert (2010), 'Inheritance: The Story of Knole & the Sackvilles', Bloomsbury. Sackville West, Vita (1922), Knole and the Sackvilles, Heinemann. Sackville West, Vita 'Knole and its Owners', in Jackson Stops, Gervase (1984) Knole, The National Trust. Smith, David L. (1989), The Political Career of Edward Sackville, Fourth Earl of Dorset, University of Cambridge unpublished PhD thesis, https://www. repository. cam. ac. uk/handle/1810/250968. Smith, David L. (2008), 'Sackville, Edward, fourth earl of Dorset', Oxford Dictionary of National Biography, (3.1.2008), accessed 22.2.2018. Spence, Richard T. (2004), 'Clifford, Anne [known as Lady Anne Clifford], countess of Pembroke, Dorset, and Montgomery', Oxford Dictionary of National Biography, , 25.9.2014, accessed 14.3.2018. Town, Edward (2010), A House 'Re edified': Thomas Sackville and the Transformation of Knole, 1605–1608, unpublished PhD Thesis, University of Sussex; available online via Sussex Research Online:http://sro. sussex. ac. uk/id/eprint/6893/. Turner, Steve (1994), "A Hard Day's Write." New York: HarperCollins. Whitworth, Michael (2015), Introduction and Notes to Orlando: a Biography, Oxford World Classics, added to the 2015 edition. Woolf, Virginia (1928), Orlando: a Biography, The Hogarth Press. Wormald, Jenny (2014)'James VI and I', Oxford Dictionary of National Biography, , 25.9.2014, accessed 28.2.2018. Zim, Rivkah (2005) Sackville, Thomas, first Baron Buckhurst and first earl of Dorset, Oxford Dictionary of National Biography, , (28.5.2015), accessed 22.02.2018.