Америкалық композитор және пианист Эми Бич

Америкалық композитор Эми Бич (1867-1944) туралы ақпарат. Бірінші ірі американдық әйел композиторы, «Gaelic» симфониясы және концерттері. Музыка, тарих.

21 мин оқу

100%

Дереккөз: Amy Beach — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық композитор және пианист (1867–1944)

Эми Марси Чейни Бич (5 қыркүйек 1867 – 27 желтоқсан 1944) – американдық композитор және пианист. Ол ірі масштабты академиялық музыканы жазған алғашқы табысты американдық әйел композиторы болды. Оның 1896 жылы Бостон симфониялық оркестрінде тұсаукесері өткен "Гельдік" симфониясы – американдық әйел құрастырып, жариялаған тұңғыш симфония. Ол еуропалық білім алмастан жетістікке жеткен алғашқы американдық композиторлардың бірі және өз заманының ең беделді және танымал американдық композиторларының қатарында болды. Пианист ретінде ол АҚШ және Германиядағы концерттерінде өзінің шығармаларын орындағаны үшін жоғары бағаланды.

Ерте жылдары және музыкалық білім

Эми Марси Чейни 1867 жылдың 5 қыркүйегінде Нью-Гэмпшир штатының Хенникер қаласында Чарльз Эббот Чейнидің (Бэйтс колледжін негізін қалаған Орен Б. Чейнидің інісінің ұлы) және Клара Имоген (Марси) Чейни отбасында дүниеге келді. Отбасында өнерге қабілеттілік мұра болып сақталған: Клара "тамаша пианист және әнші" болған, ал Эми бала кезінен-ақ дарынды екенін көрсетті. Ол бір жасында қырық әнді дәл айта алды, екі жасында қарсы әуендерді импровизациялай білді, ал үш жасында өздігінен оқуға үйренді. Төрт жасында, бауырының Вест-Хенникердегі фермасында пианино болмаса да, бір жазда фортепианоға арналған үш вальс жазды; оның орнына, ол шығармаларды ойда құрастырып, үйге келген соң орындады. Ол музыканы құлағымен ойнауға да қабілетті болды, тіпті төрт бөлімді әндерді де жатқа айтатын. Осындай жас шақтағы ерекше музыкалық қабілеттерін оның тумысынан болған белгілі бір ерекшеліктерімен байланыстыруға болады. Біріншіден, оның абсолютті тыңдауы болды, бұл оған музыканы тек құлағымен ойнауға мүмкіндік берді. Сонымен қатар, ол синестезияны бастан өткерді, яғни әрбір нота белгілі бір түспен байланысты болды. Бұл оның ноталарға деген сезімталдығын арттырып, құлағымен ойнауды осындай қабілеттері жоқ музыканттарға қарағанда оңайлатты. Осы туа біткен қабілеттері оны ерекше дарынды тұлға ретінде ғана емес, музыкалық жетістікке ұмтылысын да күшейтті. Отбасы оның музыкалық қызығушылықтары мен талаптарына ілесіп қалуға тырысты. Анасы оған ән айтып, ойнап берді, бірақ баланың отбасылық пианинода ойнауына кедергі келтірді, өйткені баланың тілегін орындау ата-ана билігіне нұқсан келтіреді деп ойлады. Эми үйде орындалатын музыканы жиі талап ететін, егер ол оның стандартына сай келмесе, ашуға мініп кететін. Эми алты жасында анасынан фортепиано сабақтарын бастады, көп ұзамай Гендель, Бетховен және Шопеннің шығармаларын, сондай-ақ өз шығармаларын қоғамдық орында орындады. Мұндай концерттердің бірі «The Folio» өнер журналында жарияланды, содан кейін бірнеше агенттер жас пианистке концерттік тур ұсынды, бірақ оның ата-анасы бас тартты – бұл шешім үшін Эми кейінірек оларға риза болды. 1875 жылы Чейнилер отбасы Бостоннан Мистик өзенінің арғы жағында орналасқан Челсиге көшіп келді. Олар Эмиді еуропалық консерваторияға жіберуге кеңес берді, бірақ оның орнына жергілікті білім беруді таңдады, Эрнст Перрабоны және кейінірек Франц Листтің шәкірті болған Карл Баерманнды фортепиано сабақтарына шақырды. 1881–82 жылдары он төрт жастағы Эми Джуниус У. Хиллден гармония және контрапунктті де оқыды. Бұл оның композитор ретіндегі жалғыз ресми білімі болды, бірақ "[ол теория, композиция және оркестрлеу туралы таба алатын барлық кітапты жинады, өзіне контрапункт, гармония, фуга үйретті", тіпті Геварт пен Берлиоздың оркестрлеу туралы француз трактаттарын, "көптеген композиторлардың киелі кітабы" саналатын, өзіне арнап ағылшын тіліне аударды.

Amy Marcy Cheney was born in Henniker, New Hampshire, on September 5, 1867 to Charles Abbott Cheney (nephew of Oren B. Cheney, who co founded Bates College) and Clara Imogene (Marcy) Cheney. Artistic ability ran in the family: Clara was reputedly an "excellent pianist and singer," while Amy showed every sign of being a child prodigy. She was able to sing forty songs accurately by age one, she was capable of improvising counter melody by age two, and she taught herself to read at age three. At four, she composed three waltzes for piano during one summer at her grandfather's farm in West Henniker, NH, despite the absence of a piano; instead, she composed the pieces mentally and played them when she returned home. She could also play music by ear, including four part hymns. These extraordinary musical talents at such a young age can be associated with certain innate conditions she possessed. Firstly, she possessed perfect pitch, which enabled her to play music entirely by ear. Additionally, she experienced synesthesia, a condition where each key was associated with a particular color. This heightened sensitivity to keys made playing by ear more feasible for her compared to musicians without such abilities. These inherent abilities not only defined her as a noteworthy prodigy but also fueled her desire for musical excellence. The family struggled to keep up with her musical interests and demands. Her mother sang and played for her, but attempted to prevent the child from playing the family piano herself, believing that to indulge the child's wishes in this respect would damage parental authority. Amy often commanded what music was played in the home, becoming enraged if it did not meet her standards. Amy began formal piano lessons with her mother at age six, and soon gave public recitals of works by Handel, Beethoven, and Chopin, as well as her own pieces. One such recital was reviewed in arts journal The Folio, and multiple agents proposed concert tours for the young pianist, which her parents declined – a decision for which Amy was later grateful. In 1875, the Cheney family moved to Chelsea, a suburb just across the Mystic River from Boston. They were advised there to enroll Amy in a European conservatory, but opted instead for local training, hiring Ernst Perabo and later Carl Baermann (himself a student of Franz Liszt) as piano teachers. In 1881–82, the fourteen year old also studied harmony and counterpoint with Junius W. Hill. This would be her only formal instruction as a composer, but "[s]he collected every book she could find on theory, composition, and orchestration she taught herself counterpoint, harmony, fugue," even translating Gevaert's and Berlioz's French treatises on orchestration, considered "most composers' bibles," into English for herself.

Ерте мансап

Эми Чейни өзінің концерттік дебютін 1883 жылғы 18 қазанда Бостонның Музыка залында Адольф Нойендорф басқарған "Променадтық концертте" жасады, онда ол Шопеннің Ми-бемоль мажордағы рондосын орындады және Мошелесстің соль минорындағы үшінші фортепиано концертінде солист болды, бұл жалпы мақтауға ие болды: биограф Фрид Блоктың айтуынша, «дебютке одан да жағымды сын айту қиын», ал оның тыңдаушылары «өте ынталы» болды. Одан кейінгі екі жылда ол Чикеринг залында өнер көрсетті және Бостон симфониясының 1884–85 жылғы маусымының соңғы қойылымында басты рөлде ойнады. Кейін Эми 1885 жылы Мендельсон концертіне дайындалған бір репетицияны еске алады, онда дирижер жасөспірім солисті сақтауға тырысып, соңғы бөлімде оркестрдің темпін баяулатты. Бірақ ол фортепианоны ойнай бастағанда, толық белгіленген темппен орындады: «Оның мені аяғанын білмедім, бірақ темптің созылғанын сезіндім, мен оркестрді дұрыс ритмге келтірдім».

Неке

Эми сол жылы (1885) Бостондық хирург, Гарвард оқытушысы және өзінен жиырма төрт жас үлкен әуесқой әнші доктор Генри Харрис Обри Бичке (1843–1910) тұрмысқа шықты (ол кезде ол он сегіз жаста болатын). Кейіннен оның есімі концерттік бағдарламаларда және жарияланған шығармаларда «H.H.A. Бич ханым» деп тіркелді. Неке оның «оның мәртебесіне сәйкес өмір сүруге, яғни қоғамдық әйел және өнерді қолдаушы ретінде өмір сүруге» дайындығымен шартталды. Ол ешқашан пианинодан сабақ бермеймін деп келісті, бұл қызмет әйелдермен кеңінен байланыстырылып, «қосымша табыс табу» мүмкіндігі ретінде қарастырылды. Ол сондай-ақ жылына екі қоғамдық концертке шектелуге, түскен табысты қайырымдылыққа жұмсауға және өзін орындаудан гөрі композицияға арнауға келісті (бірақ ол өзінің жазғандай, «алдымен мен пианист едім»). Композиция бойынша өзін-өзі оқытуына доктор Бичтің әйелінің жеке репетитормен оқуын қабылдамауы себеп болды. Мұндай шектеулер сол кездегі орта және жоғары таптағы әйелдерге тән еді: еуропалық әріптесі Фанни Мендельсонға түсіндірілгендей, «Музыка, мүмкін, оның [Фаннидің ағасы Феликс Мендельсонның] кәсібіне айналады, ал сіз үшін ол тек әшекей болуы керек». 1942 жылы некелік өмірін еске түсіріп, Бич: «Мен бақытты болдым, ол да қанағаттанды» және «Мен ешқашан қайталанбайтын бақытты кезеңге жататынмын» деді. 1910 жылы Генридің қайтысынан кейін Германияда өнер көрсеткен ол «H.H.A.» дегенді «Эми» деп ауыстырды, себебі «ханым» деген сөз неміс тыңдаушыларын қызықтырған, бірақ содан кейін өмірінің соңына дейін H.H.A. Бич ханым деп қолданды.

Атақтылық

Оның маңызды композиторлық жетістігі – Ми-бемоль мажордағы мессасы болды, оны 1892 жылы Гендель мен Хайдн қоғамының оркестрі орындады. Бұл оркестр 1815 жылы құрылғаннан бері әйел композитордың ең бір шығармасын орындаған емес. Газеттегі музыка сыншылары мессаға жауап ретінде Бичті Американың ең көрнекті композиторларының бірі деп жариялады, шығарманы Керубини мен Бахтың мессаларымен салыстырды. Бич бұл жетістікті музыка тарихындағы маңызды кезеңмен жалғастырды: оның Гейл симфониясы – американдық әйелдің жазып, жариялаған алғашқы симфониясы. Оның тұсаукесері 1896 жылдың 30 қазанында Бостон симфониясының орындауымен өтті, бұл "ерекше табысқа" ие болды. Дегенмен, "симфонияның артықшылықтары мен кемшіліктері қандай болғанына қарамастан, сыншылар оларды композитордың жынысына қатыстыруға тырысты". Композитор Джордж Уайтфилд Чадвик (1854–1931) Бичке хат жазып, өзінің және әріптесі Хорацио Паркердің (1863–1919) Гейл симфониясының тұсаукесеріне қатысқанын және одан қатты ләззат алғанын жеткізді: "Кез келгеніміздің жақсы шығармасын естіген сайын, мен әрқашан мақтан сезінемін, сондықтан сіз де осылардың біріне жатасыз, ұнасаңыз да, ұнамасаңыз да – жігіттердің бірі". Бұл "жігіттер" – ресми түрде Екінші Жаңа Англия мектебі деп танылған композиторлар тобы болатын, олардың қатарында Чадвик пен Паркерден басқа Джон Ноулз Пейн (1839–1926), Артур Фут (1853–1937) және Эдвард Макдауэлл (1860–1908) де бар еді. Бичтің қосылуымен олар "Бостондық алтылық" деп аталды, олардың ішінде Бич ең жасы болды. 1900 жылы Бостон симфониясы Бичтің фортепиано концертін, композитордың өзінің орындауымен тұсаукесер етті. Кейбір деректерде бұл шығарма Бичтің музыкалық өмірін бақылау үшін анасы мен күйеуіне қарсы күресін көрсетеді делінеді. Қорытындылай айтқанда, Бич – симфониялар жазу арқылы үлкен танымалдылыққа ие болған алғашқы американдық әйелдердің бірі болды.

Жесір қалған, Еуропадағы жылдары

Бичтің күйеуі 1910 жылдың маусымында қайтыс болды (ерлі-зайыптылар баласыз болған), ал анасы 7 айдан кейін. Оның әкесі Чарльз Чейни 1895 жылы қайтыс болды. Бич біршама уақыт жұмыс істей алмады. Ол жазылуына үмітпен Еуропаға барды. Еуропада ол өзінің атын "Эми Бич" деп өзгертті. Ол "Берлин корольдік операсының примадоннасы" болған американдық сопрано Марселла (Марсия) Крафтпен бірге саяхаттады. Бичтің Еуропадағы алғашқы жылы "толыққанды демалысқа" арналды. 1912 жылы ол біртіндеп концерттер беруді қайта бастады. Оның еуропалық тұңғыш өнері 1912 жылдың қазан айында Дрезденде болды, онда скрипкашы "Др. Бюлаумен" бірге скрипка және фортепиано сонатасын орындап, жағымды пікірлер алды. 1913 жылдың қаңтарында Мюнхенде ол тағы да скрипкалық сонатасымен концерт берді, бірақ енді үш ән жинағымен, екеуі өзінің, біреуі Брамстың, сондай-ақ Бах, Бетховен және Брамстың соло фортепиано туындыларымен. Екі сыншы жағымсыз пікір білдірді, біреуі Бичтің әндерін "әдемілікке құмар" деп атады. Ол алаңдамады, көрермендердің "көп және өте ынталы" болғанын айтты. Бичтің әндері мен соло фортепианолық шығармаларының ноталарына сұраныс артты, бұл Бичтің баспашысы Артур П. Шмидт неміс музыка дүкендеріне ұсынғаннан асып кетті. Гамбургтегі бір сыншы: "Біздің алдымызда жоғары музыкалық дарыға ие, гениймен нұрланған музыкалық жаратылыс тұр" деп жазды. 1929 жылы Бич кемесі мен оның ішіндегі заттарын тауып алды. 1915 жылы Сан-Францискодағы Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесі Панама каналының ашылуын және қаланың 1906 жылғы жер сілкінісі мен өрттен қалпына келуін атап өтті. Эми Бичтің музыкасының концерттері мен қабылдауларымен 1915 жылы жиі құрметтелді, ал оның Панама әнұраны осы оқиғаға арнап жазылды. 1915 және 1916 жылдары Бич Сан-Францискодағы әпкесі Франк пен туысы Этельге барды, олар сол кезде оның ең жақын туыстары болды. 1916 жылдың 6 тамызында Бич, Франк және Этель Сан-Францискодан бірге кетіп, Франктің күйеуі Лайман Клементті қалдырып кетті, "елу жылдық неке белгісіз себептермен бұзылды". Үш әйел Нью-Гэмпшир штатының Хиллсборо қаласында тұрып қалды, онда Франк пен Бичтің анасы дүниеге келген. Лайман Клемент 1917 жылдан 1922 жылы қайтыс болғанға дейін Калифорниядағы ардагерлер үйінде "тұрақтады". Концерттік турлар мен Этельдің 1920 жылы қайтыс болғанға дейін ауруынан басқа, Бич уақытының бір бөлігін Нью-Йоркте өткізді. Бір кісі одан "С.С. А. ханымның қызысыз ба?" деп сұрады. Ол үйленгеннен кейін есімін қайтадан қолданды, бірақ кітаптар мен қағаз қағаздарында "Эми Бич" деп жазды. Бірнеше жазда ол Кейп-Кодтағы Массачусетс штатының Центервилл қаласындағы үйінде композиция жазды. Артур П. Шмидт жариялаған композицияларынан табыс алуды жалғастыра отырып, 1914-1921 жылдары Г. Ширмер жариялаған жаңа композициялары болды. Сентервилл коттеджін Бич өзінің ең сәтті әнінің "Экстази" 1892 жылы шыққан әнінің авторлық жарнасына сатып алған бес акр жерінде салған. 1921 жылдан бастап ол әр жазда Питерборо, Нью-Гэмпширдегі Макдауэлл колониясында бірнеше шығармалар жазды және басқа да композиторлар мен / немесе музыканттармен кездесті, соның ішінде Эмили Фрэнсис Бауэр, Марион Бауэр, Мейбл Уилер Дэниелс, Фанни Чарльз Диллон және Этель Гленн Иер, олар "Бичтің ұзақ уақыт досы болды немесе болды". Бірақ музыкалық топта "буындық және жыныстық бөлінулер" болды, кейбіреулері Бичтің музыкасы "қазірде сәнді емес" деп ойлады. 1924 жылы Бич Бостондағы күйеуінен мұрагерлік алған үйін сатып жіберді. Оның әпкесі Франк 1920 жылы "әлсіз" болып, 1924 жылы деменциямен ауырады және 1925 жылы қарашада Хиллсборо қаласында қайтыс болды, содан кейін Бичтің Этель мен Франк сияқты жақын туыстары болған жоқ. 1930 жылдың күзінде Бич Нью-Йоркте студиялық пәтер жалдады. Ол жерде ол Санкт-Бартоломей епископ шіркеуінің ресми композиторы болды. Оның музыкасы шіркеуде өткен 20 жыл ішінде қолданылған, "H. H. A. Бич" деп аталып, 1931 жылдан бастап "ханым" деген сөз қосылды. Ол өзінің ең үздік американдық композитор мәртебесін жас музыканттардың мансабын дамытуға пайдаланды. Үйленген кезінде жеке музыка сабақтарын бермеуге келіскен болса да, Бич 20-ғасырдың басында музыка мұғалімі болып жұмыс істей алды. Ол Нью-Ингланд музыка консерваториясының кеңесшілер кеңесінің президенті болып қызмет етті. Ол әртүрлі жас композиторларға, музыканттарға және студенттерге кеңес беру және пікір берумен айналысты. Бич осы жас композиторларға тәлімгер ретінде қызмет етіп, оларды еңбекке толы тәжірибе арқылы шеберліктерін жетілдіруге уақыт жұмсады. Оның "Жас композиторларға арналған музыканың он қағидасы" атты құжатында Бич жас музыканттарға әртүрлі жанрлардағы туындыларды талдауға, техникалық прогреске және мүмкіндігінше әртүрлілікке уақыт жұмсауды ұсынды. 1904 жылдан 1943 жылға дейін Бич фортепианодағы ойнауды дамыту, дайындық және зерделеу техникаларына қатысты көптеген мақалалар жариялады, оның көптеген тұжырымдары өзінің тәжірибесіне негізделген. Оның мәртебесі мен музыкалық білімді қолдауына байланысты, ол әртүрлі білім беру мекемелері мен клубтарда сұранысқа ие болды, мысалы, Нью-Гэмпшир университеті, онда ол 1928 жылы құрметті магистр дәрежесін алды. Ол сондай-ақ балаларды музыкаға үйретуге және білім беруге көмектесетін "Бич клубтарын" құруға жұмыс істеді. Ол музыкалық білім беру және әйелдерге бағытталған бірнеше ұйымдардың жетекшісі болды, соның ішінде Америка композиторлар қоғамының бірінші президенті. Бич 1928-29 жылдардың қысы мен көктемін Римде өткізді. Ол "күнделікті" концерттерге қатысты және Респигидің 1928 жылы жазылған "Feste Romane" туындысын "керемет" деп тапты, бірақ Пол Хиндэмиттың бір шығармасын ұнатпады. 1929 жылдың наурыз айында ол Римдегі американдық ауруханаға көмектесу үшін концерт берді, онда оның "Жыл көктемде" әні қайтадан орындалып, "көп ақша" жиналды. Бич, Римдегі достары сияқты, итальяндық диктатор Муссолиниге қысқа мерзімге ғана құрмет көрсетті. Ол Марселла Крафт әншісімен кездесу үшін Лейпцигте екі апталық тоқтаумен АҚШ-қа оралды. Жүрек ауруы Бичтің 1940 жылы зейнетке шығуына және 1944 жылы Нью-Йорк қаласында қайтыс болуына әкелді. Оның шығармалары негізінен романтикалық стильде, көбінесе Брамс немесе Рахманиновтің шығармаларымен салыстырылады. Кейінгі туындыларында ол тональностьтан алыстап, толық тонды шкалаларды және экзотикалық гармония мен техникаларды қолданды. Бичтің шығармаларына бір актілі опера "Кабилдо" және басқа да әртүрлі туындылар кіреді.

Beach's husband died in June 1910 (the couple had been childless) and her mother 7 months later. Her father, Charles Cheney, had died in 1895. Beach felt unable to work for a while. She went to Europe in hopes of recovering there. In Europe she changed her name to "Amy Beach". She travelled together with Marcella (Marcia) Craft, an American soprano who was "prima donna of the Berlin Royal Opera." Beach's first year in Europe "was of almost entire rest." In 1912 she gradually resumed giving concerts, Her European debut was in Dresden, October 1912, playing her violin and piano sonata with violinist "Dr. Bülau," to favorable reviews. In Munich in January 1913, she gave a concert, again with her violin sonata, but now with three sets of songs, two of her own and one by Brahms, and solo piano music by Bach, Beethoven, and Brahms. Two critics were rather unfavorable, one calling Beach's songs "kitschy." She was unfazed, saying the audience was "large and very enthusiastic." Demand arose for sheet music of Beach's songs and solo piano pieces, beyond the supply that Beach's publisher Arthur P. Schmidt had available for German music stores. A Hamburg critic wrote "we have before us undeniably a possessor of musical gifts of the highest kind; a musical nature touched with genius." Beach eventually recovered the trunk and contents in 1929. In 1915, the Panama–Pacific International Exposition in San Francisco commemorated the opening of the Panama Canal and the city's recovery from the 1906 earthquake and fire. Amy Beach was honored often by concerts of her music and receptions during 1915, and her Panama Hymn was commissioned for the occasion. In 1915, and again in 1916, Beach visited her aunt Franc and cousin Ethel in San Francisco, who by then were her closest living relatives. About August 6, 1916, Beach, Franc, and Ethel left San Francisco together, leaving Franc's husband Lyman Clement behind, a "fifty year old marriage broken apart", for unknown reasons. The three women took up residence in Hillsborough, New Hampshire, where Franc and Beach's mother had been born. Lyman Clement "was settled" in a Veterans' Home in California from 1917 until his death in 1922. Aside from concert tours and the time of Ethel's illness until her death in 1920, Beach also spent part of her time in New York City. Someone had asked her if she was the daughter of Mrs. H. H. A. Beach. She resumed using that married name, but used "Amy Beach" on bookplates and stationery. For a few summers, she composed at her cottage in Centerville, Massachusetts on Cape Cod. While continuing to get income from her compositions published by Arthur P. Schmidt, during 1914–1921 she had new compositions published by G. Schirmer. The Centerville cottage had been built on a five acre property Beach had bought with royalties from one song, Ecstasy, 1892, her most successful up until then. From 1921 on she spent part of each summer as a Fellow at the MacDowell Colony in Peterborough, New Hampshire, where she composed several works and encountered other women composers and/or musicians, including Emilie Frances Bauer, Marion Bauer, Mabel Wheeler Daniels, Fannie Charles Dillon, and Ethel Glenn Hier, who "were or became long time friends" of Beach. But there were "generational and gender divisions" among the Fellows in music, with some feeling that Beach's music was "no longer fashionable". In 1924 Beach sold the house in Boston she had inherited from her husband. Her aunt Franc had become "feeble" around 1920, developed dementia in 1924, and died in November 1925 in Hillsborough, after which Beach had no surviving relatives as close as Ethel and Franc had been. In the fall of 1930 Beach rented a studio apartment in New York. There she became the virtual composer in residence at St. Bartholomew's Episcopal Church. Her music had been used during the previous 20 years in services at the church, attributed to "H. H. A. Beach", with "Mrs." added only from 1931 on. She used her status as the top female American composer to further the careers of young musicians. While she had agreed not to give private music lessons while married, Beach was able to work as a music educator during the early 20th century. She served as President of the Board of Councillors of the New England Conservatory of Music. She worked to coach and give feedback to various young composers, musicians, and students. Beach acted as a mentor for these young composers encouraging them to spend time perfecting their craft through laborious practices. Written in her document, "Music’s Ten Commandments as Given for Young Composers," Beach suggested young musicians spare no time analyzing works from every genre, their technical progress, and to employ variety whenever possible. From 1904 to 1943, Beach published numerous articles focusing on programming, preparation, and studying techniques for serious piano players, basing many of her findings on her own practice routine. Given her status and advocacy for music education, she was in high demand as a speaker and performer for various educational institutions and clubs, such as the University of New Hampshire, where she received an honorary master's degree in 1928. She also worked to create "Beach Clubs," which helped teach and educate children in music. She served as leader of some organizations focused on music education and women, including the Society of American Women Composers as its first president. Beach spent the winter and spring of 1928–29 in Rome. She went to concerts "almost daily" and found Respighi's Feste Romane, just written in 1928, to be "superbly brilliant," but disliked a piece by Paul Hindemith. In March 1929 she gave a concert to benefit the American Hospital in Rome, in which her song "The Year's at the Spring" was encored and a "large sum of money" was raised. Beach, like her friends in Rome, briefly became an admirer of the Italian dictator Mussolini. She returned to the United States with a two week stopover in Leipzig, where she met her old friend, the singer Marcella Craft. Heart disease led to Beach's retirement in 1940 and her death in New York City in 1944. Her writing is mainly in a Romantic idiom, often compared to that of Brahms or Rachmaninoff. In her later works she experimented, moving away from tonality, employing whole tone scales and more exotic harmonies and techniques. Beach's compositions include a one act opera, Cabildo, and a variety of other works.

Симфониялық шығармалар

Бич Гейл симфониясын (1896) және До-диез минорындағы фортепиано концертін (1898–99) жазды. Тағы бір оркестрлік шығарма, "Bal masque", жеке фортепианомен орындалатын нұсқаға ие. "Eilende Wolken" және "Jephthah's Daughter" атты тағы екі шығарма оркестр мен дауысқа арналған.

Хорлық шығармалар

Бичтің қасиетті хорлық шығармалары көбінесе төрт дауыс пен органға арналған, бірақ кейбіреулері дауыс пен оркестрге арналған, соның ішінде Ми-бемоль мажордағы (1892) Мессасы және оның Санкт-Францисктің Күн әніне (1924, 1928) жасаған қосымшасы, алғаш рет Нью-Йорктегі Сент-Бартоломей шіркеуінде орындалды. Органмен бірге Те Деумның орындалуы алғаш рет Бостон қаласындағы Эммануэль епископ шіркеуіндегі ерлер мен балалар хорымен таныстырылды. Вашингтондағы Капитолий Хилл хор қоғамы 1998 жылы Бичтің "Күн әнін", жеті қауымдастық жауаптарын және басқа да шығармаларын жазды. Бұл жазбаларды қоғамның музыкалық жетекшісі, 1983 жылы қоғамды құрған Бетти Бьюкенен басқарды. Оркестр, фортепиано немесе органмен сүйемелденген ондаған тұрмыстық хорлық шығармалар бар. Бір кезде баспагер Артур П. Шмидт Бичке оның "хорлық шығармаларының іс жүзінде сатылмағанын" айтып шағымданған.

Камералық музыка

Бичтің камералық музыка композицияларына скрипка сонатасы (жеті түрлі лейблде жазылған), романс және скрипка мен фортепианоға арналған тағы үш шығарма, фортепиано триосы, струнный квартет және фортепиано квинтеті кіреді. Эми Бичтің өмірінде жарық көрген 300-ден астам шығармасының ішінде барлық жанрды қамтитын ең ірі санаты – оның көркем әндері мен вокалды камералық музыкасы. Бұлардан өзге, ол көптеген камералық шығармалар мен фортепианоға арналған транскрипциялар жазды, соның ішінде Балқан тақырыптарына арналған вариациялар, Бичтің 1904 жылы Балқандағы сол кездегі Осман империясына қарсы көтерілістерге жауап ретінде жазылған «ең ұзақ және ең маңызды жеке» фортепиано шығармасы. Оның он екі туындысы аспаптық камералық шығармалар болып табылады. Бичтің музыкалық шеберлігінің ерекше бір жағы – оның виртуоз пианист ретіндегі рөлі, ол өзінің де, басқа авторлардың да шығармаларын үнемі орындап тұрды. Ол Германияда, Жаңа Англияда және Тынық мұхитының жағалауына дейін кеңінен гастрольдік сапарлар жасады, осы арқылы еуропалық-американдық концерттік музыкасын батыс штаттарына жеткізді. Бичтің ең көп орындалатын аспаптық шығармаларының екеуі – фортепиано мен скрипкаға арналған Ля минорындағы соната, Op. 34 және Фа диез минорындағы квинтет, Op. 67, олар АҚШ және Германияда кеңінен қойылымдарға алынды. Бичтің композитор ретіндегі шеберлігі мен дәстүрге адалдығын көрсететін тағы бір маңызды туындысы – оның Струнный квартеті, Op. 89.

Скрипка мен скрипка үшін А минорлы соната, Оп. 34

1897 жылдың қаңтар айында Бич Франц Кнайзельмен бірге өзінің фортепиано мен скрипкаға арналған сонатасының премьерасын орындады, 34-ші бөлімін 1896 жылдың көктемінде жазған. Франц Кнайзель Бостон және одан тыс жерлерде жетекші скрипкашы болды, оны 20 жасында Бостон симфониялық оркестрінің дирижері Вильгельм Герике оркестрдің концертмейстері ретінде шақырған. Бостонға келгеннен кейін көп ұзамай ол Бостон симфониясының тағы үш аспапшысымен бірге Кнайзель аспаптар квартетін құрды. (Квартет 1917 жылға дейін жұмыс істеді. Осы арада Кнайзель 1905 жылы Нью-Йоркке көшіп келді.) 1894 жылы Бич квартетке қосылып Роберт Шуманның Ми-бемоль мажордағы фортепианолық квинтетін, Op. 44 орындады. Үшінші бөлім, Largo con dolore, сыншылар арасында ең көп дау тудырды, кейбіреулер оның әсемдігі мен құштарлықты шақыратын табиғатын мақтаса, ал басқалары оның ұзақтығын тым созылған және монотонды деп сынады. Берлиндегі сыншылар сонатаға жағымды жауап берді, оның техникалық жетілуін және скрипка мен фортепианоның жекелеген бөліктеріндегі тамаша қолданылуын атап өтті. Оларды сынға алғанда, олар оның камералық музыка үшін тым виртуозды екенін айтты, ал Berliner Volks Zeitung газетінің басқа рецензенті Бичтің композициялық стилін Шуман мен Брамстың туындысы деп сипаттады, бірақ Бичтің әйел екенін осы кемшілікке түсіндірді (классикалық музыкада сексизм кең таралған және өте күшті болды). Ол былай деп жазды: «Стилінде ол ерекше емес; оның Шуман мен Брамсқа тәуелділігі күдіссіз, бұл кемшілік, ол үшін әйелдік мінез негіз және ақталу береді. Соната скрипка мен фортепиано бөліктерінде де көркем және әдемі, бірақ соңғы бөлімде камералық музыканың белгіленген шектерінен асып түседі». Бич 1905 жылы өзінің үш бөлімді фортепиано мен струнный квинтетін F минорында, Op. 67 жазды. Бичтің өмірінде квинтет концерттерде де, радиода да жиі орындалды. Бұл орындалымдар көбінесе композитор-пианисттің сүйемелдеуімен, струнный квартеттермен бірге, соның ішінде 1916-17 жылдары Кнайзель квартетімен жасаған ұзақ турне кезінде берілді, бұл квартет үшін 33-ші және соңғы маусым болды. Бич олармен бірге Бостон, Бруклин, Чикаго және Филадельфияда өзінің квинтетін орындады. Бичтің камералық шығармаларының ішінде бұл шығарма оның музыкасындағы Брамстың ықпалының ең айқын мысалы ретінде сипатталды, оның тікшелі хроматикалық мелодиясы мен қарама-қарсы лирикалық бөлімдері, иррегулярлық фраза ұзындығы, тональдық өзгерістері мен бай текстурасы, сонаталық аллегро формасына қатаң ұмтылуы бар. Шын мәнінде, үш шығарманың негізгі тақырыбы Брамстың квинтетінің соңғы бөлімінен алынған, бірақ әртүрлі жолдармен бейімделген және қайта өңделген. Бұл шығарма оның жоғары өнерлі музыка композиторы ретінде беделін арттырды, бірақ кейбір сыншылар оны әлі де ұқсас ер композиторлардың шығармаларынан сәл төмен деп санайды. Сансыз мұқият әрекеттер Бичтің осы шығарманы жазуға деген құлшынысын және оның осы жанрда жазумен таныс еместігін көрсетеді. Римде аяқталған соңғы шығарма үш бөлімнен тұратын бір бөлімнен тұрады және тақырыптық тұрғыдан алғанда аркалық форманы (A B C B1 A1) ұстанады. Бұл шығармада үш түрлі эскимо немесе инуит әуені қолданылады: «Жазғы ән», «Доп ойнау» және «Итатужан әні», Франц Боас кітабынан алынған, ол Алясканың инуит тайпаларына арналған. Бич осы қарыз алынған әуендерді австро-германдық кеңейтілген квази-тональділік пен диссонанс аясында біріктіреді, алдымен әуендердің тікелей мәлімдемелері арқылы, содан кейін көлденең гармониялық құрылымға сіңіріледі. Әуендердің элементтері абстракцияланып, жұмысты тоналды бағытсыз алға жылжытатын контрапункттік желілерге айналады. Текстурасы мен үйлесімділігі кейбір жерлерде өте қатаң, оның ертедегі шығармаларының асыл романтизмінен айырылып, дамушы композитордың модернистік бейімділіктерін көрсетеді.

In January 1897 Beach played with Franz Kneisel the premiere of her Sonata for Piano and Violin, Op. 34, which she had composed in the spring of 1896. Franz Kneisel was a leading violinist in Boston and beyond, having been hired at about age 20 by Wilhelm Gericke, conductor of the Boston Symphony Orchestra, as concertmaster of the orchestra. Soon after arriving in Boston, he formed the Kneisel String Quartet with three other string players of the Boston Symphony. (The Quartet lasted until 1917. Meanwhile, Kneisel moved to New York in 1905.) In 1894 Beach had joined the quartet in performing Robert Schumann's Piano Quintet in E flat, Op. 44. The third movement, Largo con dolore, was the most controversial among critics, with some praising its beauty and passionately evocative nature, while others derided its length as being too far extended and monotonous.</blockquote>Reviewers in Berlin were fairly positive in their response to the Sonata, hailing its technical development and brilliant use of the violin and piano as individual parts. Where criticized, they noted that it was perhaps too virtuosic for chamber music, while another reviewer for the Berliner Volks Zeitung characterized Beach's compositional style as being too derivative of Schumann and Brahms—yet allowed Beach's gender as a caveat for this supposed shortcoming (sexism was common and extreme in classical music). He wrote:<blockquote>In style, she is not individual; her dependence upon Schumann and Brahms is unmistakable, which is a weakness, for which the feminine character furnishes ground and excuse. The sonata is sonorous and graceful in both violin and piano parts, though the latter in the last movement somewhat oversteps the allotted bounds of chamber music. Beach wrote her own three movement Quintet for Piano and Strings in F sharp minor, Op. 67, in 1905. The quintet came to be frequently performed during Beach's lifetime, both in concert and over the radio. These performances were often given by established string quartets accompanied by the pianist composer, including many times during an extended tour with the Kneisel Quartet in 1916–17, which was the 33rd and last season for the quartet. Beach performed her quintet with them in Boston, Brooklyn, Chicago, and Philadelphia. Among all of Beach's chamber works, this work has been described as one of the most distinctly representative of a Brahmsian influence in her music, from the jagged chromatic melody and contrasting lyrical passages, irregularly phrase lengths, its key changes and lush texture, to its strict adherence to the sonata allegro form. The primary theme throughout all three works, in fact, is borrowed from the last movement of the Brahms quintet, albeit adapted and reworked in a variety of ways. This work added to her reputation as a composer of serious high art music, although still deemed slightly beneath the works of similar male composers by some reviewers. Numerous painstaking attempts demonstrate both Beach's devotion to the composition of this piece and her unfamiliarity with writing in this genre. The final work, completed in Rome, consists of a single movement divided into three sections, and thematically speaking, follows an arch form (A B C B1 A1). The piece uses three different Eskimo or Inuit melodies throughout the work: "Summer Song", "Playing at Ball", and "Itataujang's Song", taken from Franz Boas' book on the Alaskan Inuit tribes. Beach integrates these borrowed tunes within a framework of Austro Germanic extended quasi tonality and dissonance, first through more straightforward statements of the melodies and then as assimilated into a horizontal harmonic structure. Elements of the melodies are abstracted and developed into contrapuntal lines which propel the work forward in the absence of clear tonal direction. The texture and harmony is fairly stark in places, lacking the lush Romanticism of her earlier works and representing more Modernist inclinations of a developing composer.

Соло фортепианолық музыка

Вальс Каприс, оп. 4 (1889)
Баллада, оп. 6 (1894)
Эскиздер, оп. 15 (1892)
Бал маскасы, оп. 22 (1894)
Балалар карнавалы, оп. 25 (1894)
Үш пьеса, оп. 28 (1894)
Балалар альбомы, оп. 36 (1897)
Шотланд аңызы және Гавот Фантастик, оп. 54 (1903)
Балқан тақырыптарына вариациялар, оп. 60 (1904)
Төрт эскимос пьесасы, оп. 64 (1907)
Suite Francaise, оп. 65 (1905)
Прелюдия және фуга, оп. 81 (1914)
Қара құстың төбелерінен, оп. 83 (1922)
Фантазия Фугата, оп. 87 (1917)
Айрдың алыс төбелері, оп. 91 (1923)
Кешкі және таңертеңгі ермек торғайы, оп. 92 (1922)
Әже бағшасынан, оп. 97 (1922)
Қош сау, жаз, билейтін жапырақтар, оп. 102 (1924)
Айшығындағы ескі шіркеу, оп. 106 (1924)
Ноктюрн, оп. 107 (1924)
Жалғыз ананың бесік жыры, оп. 108 (1914)
Тироль вальсі Фантазиясы, оп. 116 (1924)
Алтыдан он екіге дейін, оп. 119 (1932)
Үш пьеса, оп. 128 (1932)
Телеңдіктен, оп. 130 (1932)
Бес импровизация, оп. 148 (1924–26)
Каирдің бір бөлігі (шамамен 1928)

Әндер

Бич оның шамамен 150 әнімен танымал болды. Олардың бес шамасындағы әндерінің сөздері оның өзіне және H. H. A. Beach-ке тиесілі, ал қалғандары басқа ақындардың туындылары. "Жыл көктемде" ("Үш Браунинг әні", Op. 44) – Beach-тің ең танымал туындысы болар. Өмірінде әндерінің саны мен танымалдығына қарамастан, Beach-тің әндерінің бірде-бір жинағы шыққан емес. Олардың кейбірін Hildegard Publishing Company және Masters Music Publication, Inc. компанияларынан сатып алуға болады. 1890 жылдардың басында Beach халық әндеріне қызығушылық таныта бастады. Ол бұл қызығушылықты көптеген әріптестерімен бөлісті, соның нәтижесінде американдық музыкадағы алғашқы ұлттық қозғалыс пайда болды. Beach-тің үлесіне халық музыкасынан шабыттанған, шотланд, ирланд, балқан, афроамерикандық және американдық жергілікті халықтардың музыкасынан рух алған тридцатьқа жуық ән кірді.

Жазбалар

Бич – музыканы терең білген, интеллектуалды адам болды, ол журналдарға, газеттерге және басқа да басылымдарға мақалалар жазды. Ол жас музыканттар мен композиторларға, әсіресе әйел композиторларға кеңес берді. Мансаптан бастап, фортепианода ойнау техникасына дейін, Бич "Композиция жасағысы келетін қызға" және "Музыкадағы эмоция мен ақыл-ой" сияқты мақалаларында өз пікірін ашық білдірді. 1915 жылы ол "Жас композиторларға арналған Музыканың он қағидасы" атты еңбегін жазды, онда өзінің тәлімгерлік принциптерін кеңінен жеткізді.

ХХ ғасырдың аяғы мен ХХІ ғасырдың басында қайта жандану және қабылдау

Өмірінде атақ-даңқ пен танымалдыққа ие болғанына қарамастан, Бич 1944 жылы қайтыс болғаннан кейін 20-шы ғасырдың соңына дейін көбінесе назардан тыс қалды. Соңғы онжылдықтарда Бичтің шығармаларына деген қызығушылықты қайта оятуға жасалған тырастықтар үлкен табысқа жетті.

Гелл симфониясы

Симфония заманауи сыншылардың, мысалы, Gramophone журналының Эндрю Аченбахтың мақтауына ие болды, ол 2003 жылы туындыны "үлкен жүрегі, тартымдылығы мен сенімді дамуы" үшін жоғары бағалады. 2016 жылы The Arts Fuse авторы Джонатан Блумхофер былай деп жазды: Менің ойымша, бұл Айвске дейінгі американдық композитордың ең ұлы симфониясы және одан кейінгі көптеген туындылардан едәуір артық. Бұл Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін жазылған американдық симфониялардың ең қызықтысы. [ ] Оның симфониялық оркестрлеудегі шеберлігі тұрақты түрде тамаша және әртүрлі болды. Ол мазмұн мен форманы үйлестіру арқылы Джордж Уайтфилд Чадвик, Джон Ноулз Пейн және Хорацио Паркер сияқты замандастары жетпеген нәрсені жеткізді: Бичтің симфониясы Брамс пен Бетховеннің Атлант мұхиты арқылы тастаған ұзын көлеңкелерінен ешқашан қорқуға жол бермейді. Бұл жанрда осындай қасиеттері жоқ туындылардың көптеген мысалдары бар екенін ескерсек, жаңа, қуаттандыратын және жекелеген шығарма.

Пианинолық концерті

Бичтің фортепиано концерті заманауи сыншылар тарапынан назардан тыс қалған шедевр ретінде мақталып келеді. 1994 жылы The Baltimore Sun газетінің Phil Greenfield оны "көрікке толы, тартымды туынды" деп атады, жеткілікті адам тыңдаса, бұл туынды өте танымал бола алады деді. 2000 жылы San Francisco Chronicle газетінің Joshua Kosman да композицияны жоғары бағалап, былай деп жазды: «Оның төрт бөлімі оқиғаларға толы – әдемі пішінделген мелодиялар (олардың бірнешеуі оның әндерінен алынған), айқын ырғақты үлгі және солист пен оркестр арасындағы жанды, кейде қарсыласатын өзара әрекеттесу. Фортепиано партиясы виртуоздық орындауды талап ететіндей жарқын әрі қиын, бірақ оның ішінде әсерлі элемент те бар – туындының ең ашық бөлімдеріне де көлеңке түсіретін сезім. Gramophone журналының Andrew Achenbach оны «амбициялық» және «ерекше көзге түсетін, жан-жақты жетістік» деп жариялады, сонымен қатар үш ерте әннің тақырыптық материалдарын пайдалану арқылы автобиографиялық қызығушылықты оятып, керемет идиомалық солистік жазуға толы екенін айтты. 1999 жылы ол Огайо штатының Цинциннати қаласындағы Америка классикалық музыкасының Даңқ залы мен мұражайына енгізілді. 2000 жылы Boston Pops оның есімін Бостонның Hatch Shell қабырғасындағы гранит тақтаға 87 басқа композитормен бірге алғашқы әйел ретінде жазды. Бичтің 150 жылдығына арналған шара аясында Бостон қаласының мэрі Марти Уолш 2017 жылдың 5 қыркүйегін «Эми Бич күні» деп жариялады. Бичтің туғанына 150 жыл толуына орай The New York Times газеті Уильям Робиннің «Эми Бич, американдық композиторлардың алғашқысы 150 жасқа толды» атты мақаласын жариялады.

Басқа камералық музыка

Эми Бич, скрипка мен фортепианоға арналған соната, Ля миноры, Op. 34: Albany No. 150, Arabesque No. 6747, Centaur No. 2312, 2767, Chandos No. 10162, Koch No. 7223, 7281, NWW No. 80542, Summit No. 270, White Pine No. 202. Chandos 10162 туралы толық ақпарат: Эми Бич, скрипка мен фортепианоға арналған соната Ля миноры; Струнный квартет; Желді аспаптар квинтетіне арналған Пастораль; және «Арман» атты 4 фортепиано эскизі. «Амбаше» камералық ансамблі орындады. Chandos Records 10162. Centaur 2312-де скрипка мен фортепианоға арналған Баркаролла, скрипка мен фортепианоға арналған үш шығарма Op. 40, «Романс» Op. 23 және «Шақыру» Op. 55 бар, оларды Лора Клуггольц (скрипка/альт) және Джилл Тиммонс (фортепиано) орындады. Х.Х.А. (Эми) Бич (1867–1944), екі фортепианоға арналған музыка. Вирджиния Эскин және Кэтлин Супове, пианисттер. Koch 3–7345–2. Эми Бич, Фа диез минорындағы фортепианолық квинтет, Op. 67. Old Stoughton String Quartet. AMRC 0040. Ambache Ensemble Chandos Records 9752. Эми Бич, Әндер. Меццо-сопрано Кэтрин Келтон орындады, пианист Кэтрин Брингеруд сүйемелдеді. Naxos 8559191. Камералық музыка CD: Chandos Records (9752 & 10162) жазбасындағы 2 «Амбаше» ансамблі, екеуі де Penguin Guide-та марапатталды: 1) Фортепианолық квинтет, Op 67; Тема және вариациялар, Op 80; Фортепиано триосы, Op 50. 2) Струнный квартет, Op 89; Скрипкалық соната, Op 34; Пастораль, Op 151; «Арман», Op 50 No 3. Эми Бич, 4 эскиз, Op. 15: No. 3. «Арман», «Романс», Op. 23, Ля минорындағы скрипкалық соната, Op. 34, «Шақыру», Op. 55, Lento espressivo, Op. 125. Маттео Амадаси, альт және Катия Спулуга, фортепиано. Stradivarius STR37259.

Оркестрлік музыка, мүмкін хормен бірге

Эми Бич, Күннің мадағы, Оп. 123; Скрипкаға шақыру, Оп. 55; Дұға және жалбарынумен, Оп. 8; A мажордағы қызметтен «Те Деум», Оп. 63; Мәңгілік Рождество, Оп. 95; Тауда; «Кири Элейсон», Оп. 122; «Санктус», Оп. 122; «Агнус Дей», Оп. 122; Мейірімнің руы, Оп. 125; Кешкі гимн, Оп. 125; «Алғыс айтам», Оп. 147; «Сендерге бейбітшілік қалдырамын», Оп. 8. Капитолий Хилл хор қоғамының орындауы, музыка директоры – Бетти Бьюкенен, Albany Records, 1998, TROY295.
Эми Бич, Ми-бемоль мажордағы Ұлы месса. Стоу фестивалі хоры мен оркестрі орындады. Albany Records, 1995, TROY179.
Эми Бич, Ми-бемоль мажордағы Ұлы месса, Майкл Мей фестивальдік хоры орындады. Компакт-диск. Newport Classic, 1989, 60008.
Эми Бич, пианист Алан Файнбергпен C-минордағы фортепиано концерті және E-минордағы симфония («Гейлик»). Кеннет Шермерхорн жетекшілік еткен Нэшвилл симфониялық оркестрі орындады. Naxos 8559139. Ескерту: бір шолуда «Симфония №2» деп айтылған, бірақ Бич тек бір симфония жазды, ол – «Гейлик». Эми Бич, пианист Мэри Луиза Боеммен (бұл шығарманы 1976 жылы қайта жаңғыртқан алғашқы орындаушы) C-минордағы фортепиано концерті. Вестфалия симфониялық оркестрі Зигфрид Ландау жетекшілігімен орындады. Turnabout QTV, 1976, 34665; Vox Turnabout CD 7196 қайта шығарылды.