Уолтер Рид (1851-1902) – АҚШ армиясының дәрігері, сары қызбаның жұққанын анықтаған. Панама каналын салуға көмектесті. Эпидемиологияға үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының дәрігері және медициналық зерттеушісі (1851–1902)
АҚШ армиясының хирургы
US Army physician and medical researcher (1851–1902)
the U. S. army surgeon
Уолтер Рид (13 қыркүйек 1851 – 22 қараша 1902) – АҚШ армиясының дәрігері, 1901 жылы кубалық дәрігер Карлос Финлейдің сары қызылшаның тікелей байланыс емес, нақты бір маса түрі арқылы таралатыны туралы теориясын растаған топқа жетекшілік етті. Бұл жаңалық эпидемиология және биомедицина салаларының дамуына түрткіс берді және АҚШ-қа Панама каналын салу жұмысын қайта бастауға және аяқтауға (1904–1914 жж.) тікелей мүмкіндік жасады. Рид Финлей бастаған және «АҚШ-тың алғашқы бактериологы» деп аталған Джордж Миллер Стернберг басқарған жұмысты жалғастырды.
Walter Reed (September 13, 1851 – November 22, 1902) was a U. S. Army physician who in 1901 led the team that confirmed the theory of Cuban doctor Carlos Finlay that yellow fever is transmitted by a particular mosquito species rather than by direct contact. This insight gave impetus to the new fields of epidemiology and biomedicine, and most immediately allowed the resumption and completion of work on the Panama Canal (1904–1914) by the United States. Reed followed work started by Finlay and directed by George Miller Sternberg, who has been called the "first U. S. bacteriologist".
Ерте және отбасылық өмірі
Уолтер Рид Вирджиния штатының Глостер қаласында дүниеге келді. Ол Лемуэль Саттон Ридтің (саяхатшы методист пасторы) және оның бірінші әйелі Фараба Уайттің бесінші баласы еді. Ол өскен кезінде әкесі уағыздау сапарларында болғанда анасының туыстарымен бірге Солтүстік Каролина штатының Мурфрисборо қаласында тұрды. Кейіннен оның екі үлкен ағасы танымал болды: Дж.С. әкесі сияқты Вирджинияда пастор болды, ал Кристофер Уичитада, Канзас штатында, кейіннен Сент-Луис, Миссуриде судья қызметін атқарды. Олардың балалық шағындағы үйі Мурфрисборо тарихи ауданының құрамына кіреді. 1866 жылдың желтоқсанында Американдық Азамат соғысы аяқталғаннан кейін, пастор Рид Вирджиния штатының Харрисонбург қаласынан Мэри Си. Берд Кайл ханымға үйленді, одан қызы дүниеге келді. Содан кейін Рид Нью-Йорк университетінің Манхэттендегі Беллвью ауруханасының медициналық колледжіне түсті, онда 1870 жылы екінші дәрігерлік диплом алды, ал оның інісі Кристофер заң практикасын ашуға тырысты. Нью-Йорк қаласындағы бірнеше ауруханада стажировкадан өткеннен кейін Уолтер Рид 1875 жылға дейін Нью-Йорк қалалық денсаулық сақтау басқармасында жұмыс істеді. Ол 1876 жылдың 26 сәуірінде Солтүстік Каролинадан келген Эмили Блэкуэлл Лоуренс (1856–1950) әйелге үйленді және оны өзімен бірге батысқа алып кетті. Кейіннен Эмили Уолтер Лоуренс Рид (1877–1956) ұл және Эмили Лоуренс Рид (1883–1964) қыз туды. Шекаралық лагерьлерде қызмет еткен кезде, олар Сюзи есімді үнді қызын асырап алды.
Walter Reed was born in Gloucester, Virginia, the fifth child of Lemuel Sutton Reed (a traveling Methodist minister) and his first wife, Pharaba White. During his youth, the family resided at Murfreesboro, North Carolina with his mother's family during his father's preaching tours. Two of his elder brothers later achieved distinction: J. C. became a minister in Virginia like their father, and Christopher a judge in Wichita, Kansas and later St. Louis, Missouri. Their childhood home is included in the Murfreesboro Historic District. After the American Civil War in December 1866, Rev. Reed remarried, to Mrs. Mary C. Byrd Kyle of Harrisonburg, Virginia, with whom he had a daughter. Reed then enrolled at the New York University's Bellevue Hospital Medical College in Manhattan, New York, where he obtained a second M. D. in 1870, as his brother Christopher attempted to set up a legal practice. After interning at several New York City hospitals, Walter Reed worked for the New York Board of Health until 1875. He married Emily Blackwell Lawrence (1856–1950) of North Carolina on April 26, 1876, and took her West with him. Later, Emily gave birth to a son, Walter Lawrence Reed (1877–1956) and a daughter, Emily Lawrence Reed (1883–1964). While posted at frontier camps, the couple also adopted a Native American girl named Susie.
АҚШ әскери медицина корпусы
Жастық шағындағы ықпалының шектеулі екенін және қалалық өмірге қанағаттанбағанын сезінген Рид АҚШ Армиясының медициналық корпусына қосылды. Бұл оған кәсіби мүмкіндіктер мен отбасын құру және асырау үшін шамалы қаржылық тұрақтылықты қамтамасыз етті. 1875 жылы Рид қиын тридцат сағаттық емтиханды сәтті тапсырғаннан кейін, Армияның медициналық корпусы оны ассистент хирург қызметіне қабылдады. Осы кезде оның екі бауыры Канзаста жұмыс істеп жүрді, ал Уолтер көп ұзамай Американың батысына жіберілді. Келесі он алты жыл бойы Армия оны әртүрлі бекеттерге тағайындады, онда ол американдық әскерилер мен олардың отбасыларына ғана емес, сонымен қатар түрлі американдық тайпаларға да жауапты болды, бір кезде бірнеше жүз апашқа, оның ішінде Джеронимоға да қарады. Рид эпидемиялардың қаншалықты зиян келтіретінін байқады және санитарлық жағдайларға қатысты алаңдаушылығын сақтады. Соңғы сапарларының бірінде ол Джонс Хопкинс университетінің ауруханасының патология зертханасында патология және бактериология бойынша қосымша курстарды аяқтады. Небраска штатындағы Форт-Робинсон бекетінде ол швейцариялық иммигрант Жюль Сандостың құдыққа құлап, білігін сындырған аяғын емдеді. Рид Сандостың аяғын ампутациялауды қалаған, бірақ Сандос келісім бермеді, ал Рид ұзақ емдеу курсы арқылы аяқты сақтап қалды. Ридтің Сандостың әкесіне жазған хатының суреті оның қызы Мари Сандостың 1935 жылғы Сандостың өмірбаяны "Олд Жюльдің" бірінші басылымында жарияланды. 1893 жылы Рид Джордж Вашингтон университетінің Медицина және денсаулық сақтау ғылымдары мектебіне және Вашингтондағы жаңадан ашылған Армия медициналық мектебіне қосылды, онда ол Бактериология және Клиникалық микроскопия профессоры қызметін атқарды. Оқытушылық міндеттерінен басқа, ол медициналық зерттеу жобаларын белсенді түрде жүргізді және кейіннен Ұлттық денсаулық сақтау және медицина мұражайына (NMHM) айналған Армия медициналық мұражайының кураторы болып қызмет етті. Бұл лауазымдар Ридке медицина әлемінің шетінен шығуға мүмкіндік берді. 1896 жылы Рид алғаш рет медициналық зерттеуші ретінде көзге түсті. Ол Потомак өзенінің жағасында орналасқан сарбаздардың арасындағы сары қызудың өзен суын ішуден туындамағанын дәлелдеді. Ол шенеуніктерге сары қызуға шалдыққан сарбаздардың түнде жергілікті батпақты ормандар арқылы жүруге дағдыланғанын көрсетті. Сары қызуға шалдықпаған офицерлер мұндай іс-әрекеттер жасаған жоқ. Рид сонымен қатар Потомак өзенінен су ішкен жергілікті азаматтардың аурудың таралуына қатысы жоқ екенін дәлелдеді. Рид испан-американ соғысы кезінде АҚШ армиясының лагерьлеріндегі ауруларды зерттеу үшін Кубаға барды. 1898 жылы тиф эпидемиясын зерттеу үшін құрылған комиссия төрағасы болып тағайындалған Рид және оның әріптестері бұл эпидемияның фекалиялармен және масалармен ластанған тамақ немесе сумен байланысты екенін көрсетті. Сол кезде сары қызу да Армия үшін проблемаға айналды, Кубада мыңдаған сарбаздар қаза тапты. 1900 жылдың мамыр айында майор Рид Кубаға оралды, ол Армияның бас хирургы Джордж Миллер Стернберг тарапынан тропикалық ауруларды, әсіресе сары қызуды зерттеу үшін құрылған тергеу комиссиясын басқаруға тағайындалды. Стернберг аурудың микробтық теориясының кеңінен қабылдануы және микробиалды инфекцияларды зерттеудің жаңа әдістерінің пайда болуы кезінде бактериологияның алғашқы сарапшысы болды. Рид Кубада АҚШ Армиясының сары қызу комиссиясын басқарған кезде, комиссия сары қызудың масалар арқылы таралатынын көрсетті және оның фомиттер арқылы таралады деген кең таралған сенімді жоққа шығарды (сары қызу құрбандарының дене сұйықтықтары мен нәжісімен ластанған киімдер мен төсек жабдықтары). Бұл тұстар 1900 жылдың қарашасында Ридтің көмекшісі және досы Джесси Уильям Лазердің есімімен аталған АҚШ Армиясының Лазер лагерінде жүргізілген тәжірибелер сериясында көрсетілді. Бұл қауіпті зерттеулер еріктілердің қатысуымен, соның ішінде медициналық қызметкерлердің қатысуымен жүргізілді, олар сары қызумен жұқтырған масалардың тістеуіне рұқсат берді. Бұл зерттеудің қорытындылары көп ұзамай Панамада қолданылды, онда Панама каналын салу кезінде сары қызудың таралуын тоқтату үшін көбінесе масаларды жою шаралары қолданылды. Панамада сары қызудың эпидемиясы 20 жыл бұрын ғана Панама аралшасынан каналды салуға тырысқан француздық экспедицияларды қиын жағдайға түсірген. Сары қызуды "жеңгені" үшін Ридке көп құрмет көрсетілсе де, Рид өзі кубалық медицина ғалымы Карлос Финлейді сары қызудың таратушысы ретінде масаны анықтағанымен және ауруды қалай бақылауға болатынын ұсынғанымен құрметтеді. Рид өзінің мақалаларында жиі Финлейді сілтеме жасайтын және жеке хаттарында оның идеясына авторлық құқығын берді. Кубалық дәрігер масалардың сары қызудың таратушысы деген гипотезаның тұрақты жақтаушысы болды және ауруды тарататын түрді дұрыс анықтады. Оның гипотезаны дәлелдеуге бағытталған тәжірибелері көптеген медициналық сарапшылар тарапынан ескерілмеді, бірақ Ридтің зерттеулерінің негізі болды. Соңғы кезде медициналық және әскери қызметкерлерді зерттеу субъектілері ретінде пайдаланудың саясаты мен этикасы сұрақ тудырды. Рид 1901 жылы Кубадан оралды, сары қызу тақырыбында сөз сөйлеуін және жарияланымдарын жалғастырды. Оның зерттеулері үшін Рид Гарвард пен Мичиган университетінен құрметті дипломдар алды. 1902 жылдың қараша айында Рид аппендициттен зардап шекті. Ол 1902 жылдың 23 қарашасында осыған байланысты туындаған перитониттен 51 жасында қайтыс болды. Ол Арлингтон ұлттық зиратқа жерленді.
Finding his youth limited his influence, and dissatisfied with urban life, Reed joined the U. S. Army Medical Corps. This allowed him both professional opportunities and modest financial security to establish and support a family. After Reed passed a grueling thirty hour examination in 1875, the army medical corps enlisted him as an assistant surgeon. By this time, two of his brothers were working in Kansas, and Walter soon was assigned postings in the American West. Over the next sixteen years, the Army assigned the career officer to different outposts, where he was responsible not only for American military and their dependents, but also various Native American tribes, at one point looking after several hundred Apaches, including Geronimo. Reed noticed the devastation epidemics could wreak and maintained his concerns about sanitary conditions. During one of his last tours, he completed advanced coursework in pathology and bacteriology in the Johns Hopkins University Hospital Pathology Laboratory. While stationed at Fort Robinson, Nebraska, Reed treated the ankle of Swiss immigrant Jules Sandoz, broken by a fall into a well. Reed wanted to amputate Sandoz's foot, but Sandoz refused his consent, and Reed succeeded in saving the foot by an extensive course of treatment. A photograph of a letter from Reed to Sandoz's father is reproduced in the first edition of Old Jules, the 1935 biography of Sandoz by his daughter Mari Sandoz. In 1893, Reed joined the faculty of George Washington University School of Medicine & Health Sciences and the newly opened Army Medical School in Washington, D. C., where he held the professorship of Bacteriology and Clinical Microscopy. In addition to his teaching responsibilities, he actively pursued medical research projects and served as the curator of the Army Medical Museum, which later became the National Museum of Health and Medicine (NMHM). These positions also allowed Reed to break free from the fringes of the medical world. In 1896, Reed first distinguished himself as a medical investigator. He proved that yellow fever among enlisted men stationed near the Potomac River was not a result of drinking the river water. He showed officials that the enlisted men who got yellow fever had a habit of taking trails through the local swampy woods at night. Their fellow officers without yellow fever did not do so. Reed also proved that the local civilians drinking from the Potomac River had no relation to the incidence of the disease. Reed traveled to Cuba to study diseases in U. S. Army encampments there during the Spanish–American War. Appointed chairman of a panel formed in 1898 to investigate an epidemic of typhoid fever, Reed and his colleagues showed that contact with fecal matter and food or drink contaminated by flies caused that epidemic. Yellow fever also became a problem for the Army during this time, felling thousands of soldiers in Cuba. In May 1900, Major Reed returned to Cuba when he was appointed head of an investigative board charged by Army Surgeon General George Miller Sternberg to study tropical diseases, particularly yellow fever. Sternberg was an early expert in bacteriology during a time of great advances due to widespread acceptance of the germ theory of disease and new methods for studying microbial infections. During Reed's leadership of the U. S. Army Yellow Fever Commission in Cuba, the Board demonstrated that yellow fever was transmitted by mosquitoes and disproved the common belief that it was transmitted by fomites (clothing and bedding soiled by the body fluids and excrement of yellow fever victims). These points were demonstrated in a dramatic series of experiments at the US Army's Camp Lazear, named in November 1900 for Reed's assistant and friend Jesse William Lazear, who had died of yellow fever while working on the project. This dangerous research was done using human volunteers, including some of the medical personnel, who allowed themselves to be bitten by mosquitos infected with yellow fever. The conclusions from this research were soon applied in Panama, where mosquito eradication was largely responsible for stemming the incidence of yellow fever during the construction of the Panama Canal. Epidemics of yellow fever in Panama had confounded French attempts to build a canal across the Isthmus of Panama only 20 years earlier. Although Reed received much of the credit for "beating" yellow fever, Reed himself credited Cuban medical scientist Carlos Finlay with identifying a mosquito as the vector of yellow fever and proposing how the disease might be controlled. Reed often cited Finlay in his own articles and gave him credit for the idea in his personal correspondence. The Cuban physician was a persistent advocate of the hypothesis that mosquitos were the vector of yellow fever and correctly identified the species that transmits the disease. His experiments to prove the hypothesis were discounted by many medical experts, but served as the basis for Reed's research. More recently, the politics and ethics of using medical and military personnel as research subjects have been questioned. Reed returned from Cuba in 1901, continuing to speak and publish on the topic of yellow fever. In recognition of his research, Reed received honorary degrees from Harvard and the University of Michigan. In November 1902, Reed suffered a ruptured appendix. He died on November 23, 1902, of the resulting peritonitis, at age 51. He was buried in Arlington National Cemetery.