Джеффри Титфорд – британдық саясаткер, UKIP партиясының бұрынғы басшысы және Еуропалық парламент депутаты. Саяси мансабы, партиялар тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ұлыбританияның Тәуелсіздік партиясының бұрынғы жетекшісі (1933 жылы туған)
Former Leader of the UK Independence Party (born 1933)
Джеффри Уильям Титфорд (1933 жылдың 24 қазанында туған) – 2000 жылдан 2002 жылға дейін Ұлыбританияның Тәуелсіздік партиясының (UKIP) жетекшісі болған британдық саясаткер. Ранноктың лорд Пирсоны отставкаға кеткеннен кейін 2010 жылдың қыркүйегінен қарашасына дейін ол қайтадан уақытша жетекші болып қызмет етті. Сондай-ақ ол 1999 жылдан 2009 жылға дейін Шығыс Англия өкілі ретінде Еуропалық парламентте мүше болды.
Jeffrey William Titford (born 24 October 1933) is a British politician who served as leader of the UK Independence Party (UKIP) from 2000 until 2002. He served again as interim leader in September to November 2010, following the resignation of Lord Pearson of Rannoch. He was also a Member of the European Parliament (MEP) for the East of England from 1999 to 2009.
Өмірбаян
UKIP-ке қосылмас бұрын, ол әр түрлі уақытта Консервативтік партияның (оны жергілікті кеңесші болған), «Жаңа Британия» партиясының және Референдум партиясының мүшесі болды. 1997 жылғы жалпы сайлауда ол Референдум партиясының ең сәтті үміткері болды, Харвичте дауыстардың шамамен 10 пайызын жеңіп алды. Сол жылы ол UKIP-ке қосылды. 1999 жылы Титфорд Еуропалық парламенттегі UKIP өкілі болған алғашқы адамдардың бірі болды. 2000 жылы UKIP-тің сол кездегі жетекшісі Майкл Холмс қалысқандықтан отставкаға кетті. Титфорд партияны қайта біріктіруге және оның үгіт-насихат жұмысындағы тиімділігін қалпына келтіруге уәде беріп, келесі басшылық сайлауда тар үлкен жеңіске жетті. Ол мұнда сәттілікке қол жеткізді. 2001 жылы «The Guardian» газеті оны «жағымды мінезді адам, Вилли Уайтлоу сияқты тұлға және осындай қақтығысқа толы партияға лайықты жетекші» деп сипаттады. Ол UKIP-ті 2001 жылғы жалпы сайлауға бастап барды, онда 420-дан астам үміткер тіркелді, бірақ ешқандай үлкен жетістікке қол жеткізілмеді (бірақ партия кіші партиялардың ішіндегі ең ірісі ретінде бекітілді). Титфорд 2004 жылғы Еуропалық сайлауға стратегиялық жоспарлау үшін ізбасарына уақыт беру мақсатында 2002 жылдың қазан айында партия жетекшісі лауазымынан кетті. Ол сондай-ақ Шығыс Англиядағы саяси науқандарға көбірек уақыт жұмсағысы келді, онда ол Еуропалық парламент депутаты ретінде белсенді қызметін жалғастырды. Ол 2004 жылғы Еуропалық сайлауда дауыс беру үлесінің айтарлықтай өскен сайлауға қайта сайланды. Бұл сайлауда UKIP тағы бір Еуропалық парламент депутатын, Том Уайзды сайлады. 2005 жылғы жалпы сайлауда Титфорд Харвичтен қайта үміткерлік етті. Ол алты үміткердің ішінде 2314 дауыс жинап, 4,6% дауыс алып, төртінші орынға ие болды, салым ақшасын жоғалтты. Титфорд 2009 жылғы Еуропалық сайлауда Еуропалық парламентінен кетті. Оның және Уайздың орнын Шығыс Англиядан UKIP Еуропалық парламент депутаты ретінде Дэвид Кэмпбелл Баннерман мен Стюарт Агню басты. UKIP-тегі көптеген адамдар Титфордты партияның ең көрнекті ағасы санайды. 2005 жылдың қазан айында UKIP жетекшісі Роджер Кнапман Титфордты партия төрағасының міндетін уақытша атқаруға тағайындады. Саясатқа белсенді түрде араласудан бұрын ол кәсіпкер болған. Ол Ұлттық жерлеу бюросының президенті болды.
Before joining UKIP, he had been at various times a member of the Conservative Party (for whom he was a local councillor), the New Britain Party and the Referendum Party. He was the most successful Referendum Party candidate in the 1997 general election, winning nearly 10 per cent of the vote in Harwich. Later that year he joined UKIP. In 1999, Titford became one of the first UKIP representatives to win a seat in the European Parliament. UKIP's then leader, Michael Holmes, resigned in 2000 amidst serious infighting. Titford narrowly won the ensuing leadership election, promising to reunite the party and restore its effectiveness as a campaigning organisation. This he largely succeeded in doing. The Guardian newspaper described him in 2001 as "an emollient man, a sort of Willie Whitelaw figure, and an ideal leader for such a fractious party". He led UKIP into the 2001 general election, in which it stood more than 420 candidates but failed to make any breakthroughs (although it did consolidate its position as the largest of the smaller parties). Titford stepped down as party leader in October 2002, in order to allow his successor time to plan his strategy for the 2004 European elections. He also wanted to spend more time on political campaigns in the East of England, where he continued to be an active MEP. He was re elected with a greatly increased share of the vote in the 2004 European elections. At this election, UKIP also returned a second MEP, Tom Wise. At the 2005 general election, Titford again contested Harwich. He came fourth of six candidates, polling 2,314 votes, a share of 4.6%, losing his deposit. Titford stepped down from the European Parliament at the 2009 European elections. He and Wise were succeeded as UKIP MEPs for the East of England by David Campbell Bannerman and Stuart Agnew. Titford is regarded by many in UKIP as the nearest the party has to an elder statesman. In October 2005, UKIP's leader Roger Knapman announced that he was appointing Titford as party chairman for an interim period. Before entering politics he was a businessman. He was president of the National Association of Funeral Directors.