Кіріспе

«Водка тарихы» (История водки, Romanized: ) – Уильям Похлобкиннің академиялық монографиясы, ол Ланге Церетто сыйлығымен марапатталды. Бұл еңбек 1979 жылы аяқталғанмен, КСРО тарағанға дейін жарияланбады. Кітабында Похлобкин, ең бастысы, ресейлік водканың тек қара бидайдан ғана заңды түрде өндірілуін қалаған.

Кітап

Көп жылдық қажырлы зерттеулерден кейін Похлобкин Ресейдегі алғашқы астықты арақ 1430 жыл шамасында Мәскеу Кремліндегі Чудов монастырының қабырғасында Исидор есімді монах тарапынан дистилляцияланған болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Көрініп тұрғанындай, дистилляция технологиясы 1440 жылдары Мәскеу қаласына тарады. Похлобкин тыйым салу мен маскүнемдік – бір-бірін күшейтетін жайсыздықтар дейді. Оның пікірінше, арақты жауапкершіліксіз және мәдениетсіз ішу адамды мас етеді, ал арақтың өзі емес. Орыс тіліндегі кейінгі басылымдардың арасында "Tsentrpoligraf" баспасының 2005 жылғы жұмсақ мұқабалы басылымы бар.

Сын

Кітап жарық көргеннен кейін үш жыл өткен соң Дэвид Кристиан оны Slavic Review журналында сынап жазды. Ол кітапта келтірілген статистикаға күмән тудырды. Кристианның пікірінше, дистилляция (дәмдеу) және мемлекеттік монополия сияқты ұғымдардың анықтамалары соншалықты тұманды болғандықтан, Похлобкин олардың алғаш рет қашан пайда болғаны туралы нақты деректер келтіргенін анықтау қиын болды. "Водка" сөзінің алғашқы қолданылуы және оның пайда болуы туралы пікір-таластар тым күрделі, шатастырушы, қайталанатын, тіпті кейде өзіне қайшы және сенімсіз деп танылды. Кристиан сонымен қатар кітаптағы капитализмге қарсы айқын ұстаным мен сталиндік мақтандықты да атап көрсетті. Сынға ұшыраған тағы бір мәселе – Дмитрий Менделеевтің "Су мен спирттің қосылысы туралы" еңбегіне жасалған баса назар. Похлобкин Менделеевтің деректерін болжамды түрде пайдаланып, спирт пен су ерітіндісіне ерекше "биохимиялық және физиологиялық қасиеттер" жатқызды.