Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бейсболшы (1917–1994)
Native American baseball player (1917–1994)
Элли Пирс Рейнольдс (10 ақпан 1917 – 26 желтоқсан 1994) – американдық кәсіби бейсбол ойыншысы, Үлкен Лига бейсболында (MLB) ойнаған. Рейнольдс MLB-де «Кливленд Индианс» (1942–1946) және «Нью-Йорк Янкис» (1947–1954) командаларында тамыр жарды. Крик тайпасының мүшесі Рейнольдс «Супершеф» деген лақап атымен белгілі болды. Рейнольдс Капитолий Хилл орта мектебін және Оклахома ауыл шаруашылығы және механикалық колледжін (A&M) бітірді, онда ол көптеген спорт түрлерінен қабілетін көрсетті. Оклахома A&M бейсбол командасының жаттықтырушысы Генри Иба, Рейнольдсты найза тастаумен айналысқанда байқап алды. Оклахома A&M-де бейсбол және американдық футболда өте жақсы ойнағаннан кейін Рейнольдс бейсболға кәсіби түрде көшуге шешім қабылдады. MLB мансабында Рейнольдс 182–107 есебімен жеңіс-жеңіліс көрсеткішіне, 3.30 орташа ұпай жинау көрсеткішіне және 1423 соққыға ие болды. Рейнольдс алты рет MLB All-Star (1945, 1949, 1950, 1952, 1953, 1954) және алты рет Әлем сериясының чемпионы (1947, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953) атанды. 1951 жылы ол жылдың ең үздік американдық кәсіби спортшысы ретінде Хикок белбеуін жеңіп алды. Сондай-ақ, ол Ұлттық бейсбол даңқы залына енуге үміткер болды, бірақ сайланбады.
Allie Pierce Reynolds (February 10, 1917 – December 26, 1994) was an American professional baseball pitcher in Major League Baseball (MLB). Reynolds pitched in MLB for the Cleveland Indians (1942–1946) and New York Yankees (1947–1954). A member of the Creek nation, Reynolds was nicknamed "Superchief". Reynolds attended Capitol Hill High School and the Oklahoma Agricultural & Mechanical College (A&M), where he was a multi sport athlete. Henry Iba, baseball coach of the Oklahoma A&M baseball team, discovered Reynolds while he was practicing his javelin throws. After excelling at baseball and American football at Oklahoma A&M, Reynolds chose to turn professional in baseball. In his MLB career, Reynolds had a 182–107 win–loss record, 3.30 earned run average, and 1,423 strikeouts. Reynolds was a six time MLB All Star (1945, 1949, 1950, 1952, 1953, 1954) and six time World Series champion (1947, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953). He won the Hickok Belt in 1951 as the top American professional athlete of the year. He has also received consideration for induction into the National Baseball Hall of Fame, though he has not been elected.
Алғашқы жылдар
Рейнольдс 1917 жылғы 10 ақпанда Оклахома штатының Бетани қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Дейв Рейнольдс Мускоги (Крик) тайпасының мүшесі болды және ол да тіркелді. Ол әкесінің шіркеу командасында жылдам лақтырумен софтбол ойнады, бұл команда жексенбі күндері ойнамайтын. Иба Рейнольдсты оның питчерлерінің қолдары ауырғанда, олар сауығып жатқанда соққы беруге шақырды. Ешқандай жаттығу лақтырусыз Рейнольдс алғашқы төрт соққышыны да ұрып жіберді, ешқайсысы да допқа тимеді. Рейнольдс 1938 жылы аға сыныбында команда капитаны болды және команданы штаттық конференция бейсбол чемпионатында жеңіске жеткізді. Рейнольдс Ұлттық футбол лигасының «Нью-Йорк Джайентс» командасына жартылай қорғаушы ретінде шақырылды. «Индианс» командасы оның атлетикалық қабілеттеріне байланысты Рейнольдсты қақпашыға айналдыруды қалады, бірақ Рейнольдс позицияны өзгертуден бас тартты. Үйіне деген сағыныш күшейіп, мансабының барлық уақытын екінші лигада өткізгісі келмеген Рейнольдс 1942 жылғы маусымнан кейін бас лигаға көтерілмесе зейнетке шығуды қарастырды. 1942 жылы Рейнольдс 18-7 есебімен, 1.56 орташа ұпаймен (ERA), 11 толық ойынсыз, 21 толық ойын және 231 иннингте 193 соққыны ұтып алды, бірақ отбасылық жағдайлар мен футболдан алған жарақаттарына байланысты әскери қызметке жарамсыз болды және оны әскерге шақыруға болмады. Рейнольдс 1943 жылғы маусымды резервтік питчер ретінде бастады және 20 маусымда алғашқы ойынын өткізді. «Индианс» командасының ойыншы-менеджері Лу Будро Рейнольдсты оның төзімділігіне байланысты ойындар арасында резерв ретінде пайдаланды. Рейнольдс 1945 жылы 130 басумен Американдық лигасында көшбасшы болды. «Индианс» командасында өткізген бес жылында ол негізінен бастапқы питчер ретінде пайдаланылды, бірақ ол болашақта өзінің айрықша қасиеті болатын әмбебаптығын көрсетті. Ол «Индианс» үшін 139 ойын өткізіп, 100-і басталып, 27-ін аяқтады. Оның әмбебаптығының алғашқы дәлелі – 41 толық ойын, 9 толық ойынсыз және 8 құтқарылған ойын.
Reynolds was born on February 10, 1917, in Bethany, Oklahoma. His father, Dave Reynolds, was a member of the Muscogee (Creek) Nation and he also became enrolled. He played fast pitch softball for his father's church team, which did not play on Sundays. Iba asked Reynolds to throw batting practice while his pitchers recovered from sore arms. Without taking any warmup pitches, Reynolds struck out the first four batters without any making contact. Reynolds was the team's captain playing as an outfielder–pitcher during his senior year in 1938, and he led the team to victory in the state conference baseball championship. Reynolds was drafted by the New York Giants of the National Football League as a halfback. The Indians wanted to convert Reynolds to catcher due to his athleticism, but Reynolds refused to change positions. Becoming increasingly homesick and not wanting to spend his entire professional career in the minor leagues, Reynolds considered retiring after the 1942 season if he did not get promoted to the majors. In 1942, Reynolds went 18–7 with a 1.56 earned run average (ERA), 11 shutouts, 21 complete games, and 193 strikeouts in 231 innings pitched, but due to his family and football injuries, he did not enlist in the military and was not eligible to be drafted. Reynolds began the 1943 season as a relief pitcher, making his first start on June 20. Indians player manager Lou Boudreau used Reynolds as a reliever in between starts due to his resiliency. Reynolds led the AL in walks with 130 in 1945. During his five years with the Indians he was primarily used as a starting pitcher, although he did display the versatility that would become his hallmark. He pitched in 139 games for the Indians, starting 100 and finishing 27. Early evidence of his versatility is demonstrated by his 41 complete games, 9 shutouts and 8 saves.
Нью-Йорк янкилері (19471954)
1946 жылдың 11 қазанында «Индианс» командасы Рейнольдсты «Нью-Йорк Янкиз» клубына екінші базашы Джо Гордонға айырбастады. 1946 жылғы маусым бойы мүмкін ауыстыру туралы әңгімелер тарады. «Янкиздің» ішкі алаңдағы ойыншылары жеткілікті болғанмен, питчерлерге мұқтаждығы болды. «Индианс» командасын ойыншы-менеджер Лу Будро басқарды, ол шортстоп позициясында ойнаған, бірақ оларға екінші базада көмек керек еді. Кливленд Гордонды қалап, «Янкиз» клубына Боб Феллерден басқа кез келген питчерді ұсынды. «Янкиздің» атқарушы директоры Ларри МакФайл «Янкиздің» жұлдызы Джо ДиМаджиомен әлеуетті ауыстыруды талқылады. Бастапқыда МакФайл Red Embree-ді алғысы келсе де, ДиМаджио: «Рейнольдсты алыңыз. Мен жылдам допты соққылай білемін, бірақ ол қалаған кезде маған оны соққылауға мүмкіндік береді» деді. Рейнольдс дереу «Янкиздің» ең үздік питчеріне айналып, алғашқы маусымында Американдық лигасында ең жоғары жеңіс көрсеткішін тіркеді. 1949 жылы Вик Раши мен Эдди Лопатқа қосылған ол бес рет қатарынан лига чемпиондарын жеңіп алған «Янкиз» командасының жұлдызы болды, мұндай жетістік бұрын-соңды болған емес. 1951 жылдың 12 шілдесі мен 28 қыркүйегінде Рейнольдс ешқандай соққы жібермеді. Ол бір маусымда екі рет но-хиттер жасаған алғашқы Американдық лига питчері және 1938 жылы Джонни Вандер Мирден кейін бейсбол тарихында осы көрсеткішті қайталады. Бұл көрсеткіш әлі де бір маусымда ең көп но-хиттер жасаған бас лигалық рекорд болып табылады, осы рекордты ол және Вандер Мир Virgil Trucks (1952), Нолан Райан (1973), Рой Халладей (2010) және Макс Шерцер (2015) сияқты ойыншылармен бөліседі. Оның екінші но-хиттері 1951 жылдың 28 қыркүйегінде «Бостон Ред Сокс» командасын 8:0 есебімен жеңіп, «Янкиз» клубына Американдық лиганың байрағын жеңуге мүмкіндік берді. «Янкиз» командасы 28 қыркүйекте өткен екі ойынның екінші жартысында чемпион атанды. Рейнольдс тоғыз ойыншыны атып түсірді. Ол төрт рет базаға жүрді, бірақ «бостондық ешбір ойыншы соққы алуға жақын болған жоқ». Тоғызыншы таймда екі аут болғанда Тед Уильямс «Янкиздің» қақпашысы Йоги Берраға жоғары соққы берді. Берра допты түсіріп, қауіпті Уильямсқа қарсы соққыны ұзартты. Рейнольдс сабырлы болып, Берраға: «Уайымдама, Йоги, біз оны қайтадан табамыз» деді. Рейнольдс дұрыс айтты, Уильямс тағы да жоғары соққы берді, бірақ Берра бұл жолы допты ұстады. 1953 жылдың көктемінде Стенгел Рейнольдсты негізінен резервтік питчер ретінде пайдаланды, бірақ ол 15 матчке қатысып, 5 толық ойын ойнады, өйткені Рейнольдс көп демалыссыз соққы бере білді және «Янкиздің» түстен кейінгі ойындарында көлеңкелер алаңға түскен кезде оның жылдам допын пайдалана білді. Алайда Рейнольдс шілде айында команда автобусы Филадельфиядағы ойыннан кейін вокзалға бара жатқанда арқасын жарақаттап, бақылауын жоғалтты. 1953 жылғы әлем чемпионатына - соңғы ойынында - Рейнольдс үйде бастапқы ойынды өткізді және арқасының жарақатынан қиналды, бірақ резервтік питчер ретінде тағы екі ойында ойнап, серияның соңғы, алтыншы ойынында жеңіске жетті. Рейнольдс 1951 жылы жеті ойынды таза ұтып, Американдық лигасында көш бастады. 1952 жылы ол өзінің ең жақсы маусымын өткізді. Ол мансабында бірінші рет жиырма ойын жеңіп алды (сегіз жеңіліске қарсы). Ол Американдық лигасында орташа ұпай жинауында (2.06), соққыдан (160) және таза ұтылған ойындарда (6) көш бастады. Ол сондай-ақ алты ойынды сақтап қалды. Ол 1949, 50, 52, 53 және 54 жылдары MLB All Star ойындарына қатысты (1945 жылы ресми All Star таңдауы немесе ойыны өткізілмеді). «Янкиз» командасымен Рейнольдс 1947, 49, 50, 51, 52 және 53 жылдары әлем чемпионатына қатысты. Рейнольдс 77 иннингте 2.79 ERA көрсеткішімен 7 жеңіс және 2 жеңіліс тіркеді. Ол әлем чемпионатына алты рет қатысып, әрқайсысында жеңіске жетіп, 1950 және 1952 жылдары жеңімпаз атанды. Рейнольдс 1951 жылы ең үздік кәсіби спортшы ретінде Хикок белбеуін жеңіп алды. Ол сондай-ақ 1951 жылы Американың Бейсбол жазушылар қауымдастығының Нью-Йорк бөлімінде «Жылдың ойыншысы» деп танылды. 1952 жылы Филадельфия Атлетикасының Бобби Шантцінен MVP жүлдегері болды. Рейнольдс 1953 жылғы маусымда «Янкиздің» чартерлік автобусы Филадельфиядағы эстакадаға соқтығысқанда арқасына зақым келген. Ол жарақаттан кейін келесі маусымнан кейін зейнеткерлікке шықты. Бұрынғы команда мүшесі және Американдық лиганың президенті Бобби Браун оның мұрасын атап өтіп, танымал теміржол бейсбол бұқаралық ақпарат құралдарына лақап есімді қолдануға ықпал етті: «Бірақ сіздердің кейбіреулеріңіз естеріңізде болса, сол кезде Санта-Фе темір жолы Калифорниядан Чикагоға дейін жүретін крек пойызы (Super Chief деп аталатын) болды, ол өзінің сән-салтанаты, қуаты және жылдамдығымен танымал болды. Біз әрқашан сол себептерге байланысты Али есімін қолдандық деп ойлаймыз». Браун Рейнольдс өзінің лақап атымен «басты» атағының маңызды екенін айтты. Ол сондай-ақ оның командаластары оны «Шеф» деп атағандарын түсіндірді. «Біз онымен сөйлескенде, оны Али деп атадық. Бірақ ол бөлмеде болмағанда, оны Шеф деп атадық, өйткені ол ең жоғарыда тұрған, нағыз көшбасшы екенін сезіндік». Рейнольдс 1986 жылы Оклахома спорт залының және 1991 жылы Оклахома залының мүшесі атанды. Оклахома штаты өз бейсбол стадионына Рейнольдстың есімін берді. 1993 жылы Рейнольдс Джим Торп қауымдастығынан өмір бойы жетістіктер сыйлығын алды. Қауымдастық 1998 жылы «Allie P. Reynolds Award» сыйлығын тағайындады. Ол жыл сайын Оклахомадағы «оқуда, басшылықта, қоғамдық үлесте және мінезде Allie Reynolds рухын ең жақсы көрсететін жоғары сынып оқушысына» табыс етіледі.
On October 11, 1946, the Indians traded Reynolds to the New York Yankees for second baseman Joe Gordon. A possible trade was speculated throughout the 1946 season. The Yankees had a wealth of infield talent, but needed pitching help. The Indians were managed by player manager Lou Boudreau, who played shortstop, but they needed help at second base. Cleveland wanted Gordon and offered the Yankees any pitcher on their staff, with the exception of Bob Feller. Yankee executive Larry MacPhail discussed the potential trade with Yankees star Joe DiMaggio. Though MacPhail initially wanted Red Embree, DiMaggio replied: "Take Reynolds. I'm a fastball hitter, but he can buzz his hard one by me any time he has a mind to." Reynolds promptly became the Yankees' best pitcher, recording the highest winning percentage in the AL in his first season as a Yankee. In 1949, joined by Vic Raschi and Eddie Lopat, he was a star of a Yankee team that won the first of five consecutive league championships, a feat that had never been achieved before. On July 12 and September 28, 1951, Reynolds threw no hitters. He was the first American League pitcher to throw two no hitters in a season and only the second player to do so in baseball history, after Johnny Vander Meer threw consecutive no hitters in 1938. This is still the major league record for most no hitters in a single season, a record that he and Vander Meer share with Virgil Trucks (1952), Nolan Ryan (1973), Roy Halladay (2010), and Max Scherzer (2015). His second no hitter, on September 28, 1951, was an 8–0 defeat of the Boston Red Sox which allowed the Yankees to clinch at least a tie of the American League pennant. The Yankees clinched the pennant in the second half of the September 28 double header. Reynolds struck out nine hitters. He walked four, but "not one Boston batter seemed close to getting a hit". With two outs in the ninth inning, Ted Williams hit a pop fly to Yankees catcher Yogi Berra. Berra dropped the ball and prolonged the at bat against the dangerous Williams. Reynolds remained calm, telling Berra, "Don't worry Yogi, we'll get him again." Reynolds was correct and Williams once again popped up, but Berra caught this one. In the spring of 1953, Stengel made Reynolds predominantly a reliever, although he notched 15 starts and 5 complete games, because of Reynolds' ability to pitch without much rest and to use his blazing fastball late in the Yankees' afternoon games when the shadows crept over the mound. However, Reynolds injured his back in July when the team bus was on the way to the train station after a game in Philadelphia—robbing Reynolds of his control. During the '53 World Series—his final one—Reynolds started the opener at home and struggled because of his back injury, but recovered to appear in two more as a reliever—winning the sixth and final game of the Series. Reynolds led the AL in shutouts in 1951 with seven. In 1952, he had his greatest single season performance. He won twenty games for the only time in his career (against eight losses). He led the American League in earned run average (2.06), strikeouts (160), and shutouts (6). He also saved six games. He also played in the MLB All Star Games of 1949, 50, 52, 53, and 54 (no official All Star selection or game was held in 1945). With the Yankees, Reynolds reached the World Series in 1947, 49, 50, 51, 52, and 53. Reynolds had a 7–2 record with a 2.79 ERA over 77 innings in the World Series. He made six relief appearances in the World Series, recording a win or save in each of them, including the clinching games of the 1950, 1952 and 1953 series. Reynolds won the Hickok Belt as the top professional athlete of the year in 1951. He also was voted the Player Of Year in 1951 by the New York chapter of the Baseball Writers' Association of America, In 1952, he was the MVP runner up to Bobby Shantz of the Philadelphia Athletics. Reynolds suffered a back injury when the Yankees' charter bus crashed into an overpass in Philadelphia during the 1953 season. He retired after the following season as a result of the injury. Former teammate and American League President Bobby Brown noted his heritage and a popular railroad influenced the baseball media to use the nickname, "But for some of you too young to remember, the Santa Fe Railroad at that time had a crack train (called the Super Chief) that ran from California to Chicago, and it was known for its elegance, its power and its speed. We always felt the name applied to Allie for the same reasons." Brown notes that Reynolds was not comfortable with the nickname because of the importance of the 'chief' title. He also explained that his teammates called him Chief. "When we talked with him, we called him Allie But when he wasn't in the room, he was referred to as the Chief, because we felt he was the one at the top, the real leader." Reynolds was inducted into the Oklahoma Sports Hall of Fame in 1986 and into the Oklahoma Hall of Fame in 1991. Oklahoma State renamed their baseball stadium after Reynolds. In 1993, Reynolds received the Jim Thorpe Lifetime Achievement Award from the Jim Thorpe Association. The association established the "Allie P. Reynolds Award" in 1998. It is presented annually to the Oklahoma "high school senior who best reflects the spirit of Allie Reynolds by maintaining the highest standards in scholarship, leadership, civic contributions and character".
Бейсбол даңқы залына кандидат
Рейнольдс Американың Бейсбол жазушылары қауымдастығының Ұлттық бейсбол даңқы залына сайлануға лайықты болғанда, 1968 жылғы дауыс беруде оның ең жоғары көрсеткіші 33,6% болды, сайлауға қажетті 75% жетпеді. Ол 8 дауыс алды, сайлау үшін қажетті 9 дауыстан бір дауыс кем. Рейнольдс 2011 жылы 2012 жылға арналған жаңа Алтын дәуір комитетінің тізімінде болды (бұл Ардагерлер комитетінің орнын басты). Комитет үш жыл сайын 1947-1972 жылдар аралығынан іріктелген он кандидатқа дауыс береді. 2014 жылы ол кандидат болған жоқ (комитет ешкімді сайлаған жоқ). Роб Найер Рейнольдстың кандидатурасын бағалай келе, Рейнольдстың "Жесси Хейнс, Лефти Гомес және Уэйт Хойт сияқты жақсы" болғанын айтты, олардың барлығы даңқ залына енген. Бірақ ол "олардың барлығы да шектеулі мүмкіндіктерге ие" деп қосты.
When Reynolds was eligible for election to the National Baseball Hall of Fame by the Baseball Writers' Association of America, his highest vote percentage was 33.6% in the 1968 balloting, short of the 75 percent required for election. He received eight votes, one shy of the nine votes required for election. Reynolds was on the new Golden Era Committee ballot in 2011 for 2012, (replaced the Veterans Committee) The Committee meets and votes every three years on ten candidates selected from the 1947 to 1972 era. He was not a candidate in 2014 (none were elected by the committee). Rob Neyer, in evaluating Reynolds' candidacy, believes Reynolds was "probably as good" as Jesse Haines, Lefty Gomez and Waite Hoyt, who have all been inducted into the Hall of Fame. However, he added that "they're all marginals."
Ойын-сауық мансабынан кейін
Рейнольдс ойыншылық карьерасынан кейін табысты мұнай бизнесменіне айналды. Зейнеткерлікке шыққанға қарамастан, Рейнольдс Бас лига бейсболшыларының қауымдастығының мүшесі болып қалуға рұқсат алды. Ол ойыншылардың зейнетақы қорын құру үшін иелерімен келіссөздер жүргізуде Америка лигасының ойыншы өкілі болды. Кейін ол зейнеткерлік зейнетақы қорының басқарушыларын зейнеткер ойыншылардың құқықтарын "қысқартып жібергені" үшін федералды сотқа берді. 1969 жылы Рейнольдс ААА класты бейсбол лигасы – Америка қауымдастығының президенті болып тағайындалды. Бұл қауымдастық алдыңғы алты жыл бойы тоқтап тұрған еді. Рейнольдс 1971 жылға дейін президент қызметін атқарды, содан кейін отбасымен көбірек уақыт өткізу және басқа бизнес мүдделеріне байланысты отставкаға кетті. Ол 1978 жылдан өліміне дейін Оклахома штатының Анадарко қаласындағы атақты американдық үндістердің Ұлттық Даңқ залының президенті болды. Рейнольдс Оклахома-Ситиде лимфома және қант диабетінің асқынуларынан қайтыс болды. Оның артында бір ұл, бір қыз, сегіз немере және он шөбере қалды.
Reynolds became a successful oil businessman after his playing career. Despite retiring, Reynolds was allowed to remain a member of the Major League Baseball Players Association. He served as the American League player representative in the negotiations with owners to create the players' pension plan. He later sued administrators of the pension plan in federal court for "whittling away" the rights of retired players. In 1969, Reynolds was named the President of the American Association, a Class AAA baseball league. The Association had been dormant for the previous six years. Reynolds served as president until 1971, when he resigned to spend more time with his family and due to competing business interests. He was also the President of the National Hall of Fame for Famous American Indians in Anadarko, Oklahoma, from 1978 until his death. Reynolds died in Oklahoma City due to complications of lymphoma and diabetes. He was survived by a son, a daughter, eight grandchildren and ten great grandchildren.