Бадди Рич: Американдық джаз дауылшысының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық джаз дауылпашысы және оркестр жетекшісі (1917–1987)

Бернард "Буди" Рич (30 қыркүйек 1917 – 2 сәуір 1987) – американдық джаз дауылпашысы, ән жазушы, әнші, дирижер және оркестр жетекшісі. Ол барлық уақыттағы ең ықпалды дауылпашылардың бірі саналады. Рич Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданында туып өскен. Ол дәстүрлі ұстау тәсілін жақтады, бірақ кейде томдарды ойнағанда симметриялық ұстау тәсілін де қолданды. Коммерциялық сәттілікке және музыкалық талантына қарамастан, Рич нота оқуды ешқашан үйренбеді, барабан партияларын тыңдап, жадынан ойнауды артық көрді.

Ерте өмір және мансап

Рич Бруклиндегі Шепсхед шығанағында, Нью-Йоркте, Бесс Скольник пен Роберт Ричтің еврей отбасында дүниеге келді. Екі жасқа толғанға дейін ол ата-анасының водевильдегі қойылымында қатысты, бірақ үзіліс кезінде оркестрге жасырын кіріп, барабаншының таяқтарын алуға тырысты. Рич барабанда ойнауға жеткілікті жасқа толғанда джаз клубтарына жиі кіргізіп баратын. Төрт жасында ол Бродвейде "Baby Traps the Drum Wonder" ретінде "Жұлдыздар мен жолақтар мәңгілік" күйін барабанда орындады. Ол әнші және стэп биші болған. Шоу Ричтің нұсқауларды орындамағанын сезіп, барабаншыдан: "Кім үшін ойнайсың? Мен үшін бе, өзің үшін бе, кім үшін?" деп сұрады. Рич өзі үшін және көрермендері үшін ойнағанын мойындады, содан кейін Шоу Ричке Томми Дорсиден алған ұсынысты қабылдауын кеңес берді: "Менің ойымша, онда сен бақытты боласың". Рич Шоудың кеңесін қабылдады. Шоумен гастрольде болған кезде Рич 14 жасар Мел Брукстің алты ай бойы барабан сабағын берді. 21 жасында ол Эндрюс сестерге сүйенген Вик Шоен оркестрімен алғашқы ірі жазбасына қатысты. 1939 жылы Рич Дорси тобына қосылды, 1942 жылы АҚШ Теңіз жаяу әскеріне қосылды, онда ол дзюдо нұсқаушысы болып қызмет етті және ешқашан жауынгерлік қимылдарға қатыспады. 1944 жылы медициналық себептермен запасқа шығарылды. Теңіз жаяу әскерінен кейін ол Дорси тобына оралды. 1946 жылы Франк Синатраның қаржылық қолдауымен ол топ құрды және 1950-ші жылдардың басына дейін топтарды ара-тұра жетектеп жүрді. Соғыстан кейін Рич өзінің жеке биг-бэндын құрды, ол көбінесе Аполлон театрында ойнады және Фрэнк Синатраның қосалқы вокалымен танымал болды. Томми Дорсимен бірге ойнағаннан басқа (1939–42, 1945, 1954–55), Рич Бенни Картермен (1942), Гарри Джейммен (1953–56, 1964, 1965), Лес Браунмен, Чарли Вентурамен, "Филармониядағы джазбен" және Чарли Паркермен ("Bird and Diz", 1950) бірге ойнады. 1955 жылы Джин Крупа мен Бадди Рич "Bernie's Tune" әнін қамтыған "Krupa and Rich" альбомын жазды. 1966 жылдан қайтыс болғанға дейін ол танымалдылығы төмендеген кезеңде табысты биг-бэндтерді жетектеді. Ол клубтарда ойнауын жалғастырды, бірақ сұхбаттарында тобының көп бөлігі клубтарда емес, жоғары мектептерде, колледждерде және университеттерде өнер көрсеткенін айтты. Ол көптеген жазбаларда сессиялық барабаншы болды, онда оның ойнауы көбінесе биг-бэндтік орындауына қарағанда аз байқалды. Әсіресе Элла Фицджеральд пен Луи Армстронгтың сессиялары және бассист Рей Браун мен гитарист Херб Эллиспен Оскар Петерсонның триосы ерекше көзге түсті. 1968 жылы Рич үндістандық таблашы Устад Алла Рахамен "Rich à la Rakha" альбомында жұмыс істеді. Ол 1966 жылы "Swingin' New Big Band" альбомында шыққан "West Side Story" әніне арналған попурридің биг-бэндтік аранжировкасын орындады. Билл Реддидің "West Side Story Medley" әуенін орындауы Ричтің барабанын топқа үйлестіре білу қабілетін көрсетті. Рич 1960-шы жылдардың ортасында музыкалық сахнадан Леонард Бернштейннің "Вест-Сайд Стори" әуендерінің аранжировкасын алды; ол музыканы өте қиын деп тапты және оны жетілдіруге шамамен бір ай бойы үнемі репетиция жасады. Кейін ол тікелей эфирдегі қойылымдарының негізгі бөлігіне айналды. 1982 жылы 20 тамызда Франк Синатраның Америка үшін концерті кезінде орындалған "Пролог/Джет әнінің" алты минуттық орындалуы "Frank Sinatra: Concert for the Americas" DVD-де бар. 2002 жылы "The Lost West Side Story Tapes" DVD-сі шықты, онда 1985 жылғы осы және басқа да номерлердің орындалуы жазылған. "Channel One Suite" әнінің тірі жазбасы 1968 жылы Caesars Palace-де жазылған "Mercy, Mercy" альбомында бар. Альбом "Бадди Ричтің биг-бэндының ең жақсы жазбасы" деп мақталып, жоғары бағаланды.

Rich was born in Sheepshead Bay, Brooklyn, New York, to Jewish parents Bess Skolnik and Robert Rich, both American vaudevillians. Before he turned two, he was part of his parents' act in vaudeville, but on breaks he would sneak into the orchestra pit and try to get the drummer's sticks. Rich would often sneak into jazz clubs at an age when he looked old enough to sit on the drum set. He was on Broadway as Baby Traps the Drum Wonder at age four, playing "The Stars and Stripes Forever" on a drum. He was a singer and tap dancer. For Shaw's part, he felt that Rich didn't follow direction and finally asked the drummer, "Who are you playing for? Me, yourself, who?" Rich admitted that he played for himself and his audience, whereupon Shaw suggested that Rich should accept the offer he had received from Tommy Dorsey: "I think you'd be happier there." Rich took Shaw's advice as a dismissal. When Rich was home from touring with Shaw, he gave drum lessons to a 14 year old Mel Brooks for six months. At 21, he participated in his first major recording with the Vic Schoen Orchestra who backed the Andrews Sisters. In 1939 Rich joined the Dorsey band, leaving in 1942 to join the United States Marine Corps, in which he served as a judo instructor and never saw combat. He was discharged in 1944 for medical reasons. After leaving the Marines, he returned to the Dorsey band. In 1946, with financial support from Frank Sinatra, he formed a band and continued to lead bands intermittently until the early 1950s. Following the war, Rich formed his own big band, which often played at the Apollo Theater and featured backing vocals from Frank Sinatra. In addition to playing with Tommy Dorsey (1939–42, 1945, 1954–55), Rich played with Benny Carter (1942), Harry James (1953–56–62, 1964, 1965), Les Brown, Charlie Ventura, Jazz at the Philharmonic, and Charlie Parker (Bird and Diz, 1950). In 1955, Gene Krupa and Buddy Rich recorded the collaboration album titled Krupa and Rich, which featured the song "Bernie's Tune", in which they traded drum solos for a total of six minutes. From 1966 until his death, he led successful big bands in an era when their popularity had waned. He continued to play clubs but stated in interviews that the majority of his band's performances were at high schools, colleges, and universities rather than clubs. He was a session drummer for many recordings, where his playing was often less prominent than in his big band performances. Especially notable were sessions for Ella Fitzgerald and Louis Armstrong, and the Oscar Peterson trio with bassist Ray Brown and guitarist Herb Ellis. In 1968, Rich collaborated with the Indian tabla player Ustad Alla Rakha on the album Rich à la Rakha. He performed a big band arrangement of a medley from West Side Story that was released on the 1966 album Swingin' New Big Band. The "West Side Story Medley", arranged by Bill Reddie, highlighted Rich's ability to blend his drumming into the band. Rich received the West Side Story arrangement of Leonard Bernstein's melodies from the musical in the mid 1960s; he found the music quite challenging and it took him almost a month of constant rehearsal to perfect. It later became a staple of his live performances. A six minute performance of "Prologue/Jet Song" from the suite, performed during Frank Sinatra's portion of the Concert for the Americas on August 20, 1982, is on the DVD "Frank Sinatra: Concert for the Americas". In 2002, a DVD was released called The Lost West Side Story Tapes that captured a 1985 performance of this along with other numbers. A live recording of the "Channel One Suite" is on the album Mercy, Mercy recorded at Caesars Palace in 1968. The album was acclaimed as the "finest all round recording by Buddy Rich's big band".

Теледидардағы рөлдері

1950 жылдары Рич «The Steve Allen Show» және басқа да телешоулардың қонағы болды, әсіресе Джонни Карсон жүргізген «The Tonight Show» бағдарламасында жиі көзге түсті. Рич пен Джонни өмір бойы дос болды, ал Джонни Карсонның өзі барабанға құмар болатын. 1973 жылы PBS телеарнасы Ричтің 1973 жылғы 6 ақпанда Нью-Йорктің Рочестер қаласындағы «Top of the Plaza» клубындағы өнер көрсетуін көрсетті. Мыңдаған барабаншы Баддидің толық концерттік ортадағы өнерін көруге алғаш рет мүмкіндік алды, және көптеген барабаншылар осы бағдарламаны өз өнеріне зор ықпал еткен деп санайды. Оның ең көп таралған теледидардағы өнер көрсетулерінің бірі 1981 жылғы «The Muppet Show» эпизодында болды, онда ол «Muppet» барабаншысы Animal (Фрэнк Оз сомдады, барабанын Ронни Веррелл ойнады) есімді кейіпкермен барабанға тартысқа түсті. Ричтің теледидардағы танымал барабан тартыстарына Джин Крупа, Эд Шонесси және Луи Беллсон да қатысты.

Тәуекелдер, техника және орындаушылық

Рич өзінің ықпалы ретінде Джин Крупа, Джо Джонс, Чик Уэбб, Рей Маккинли, Рей Бодук және Сид Кэтлеттті атады. Ол әдетте таяқтарды дәстүрлі ұстау тәсілімен ұстайтын. Едендік барабандарды ойнағанда, айқас ұстау тәсілін қолданды (қолды қолға кесіп), бұл оның көрерменді таң қалдыратын трюктерінің бірі болды, көбінесе залдан шулы қол соққыларын тудыратын. Оның тағы бір әсерлі тәсілі – таяқтарды дөңгелек қозғалыспен бір-біріне шапалап, жылдам орындалатын ролл, «соққылармен» немесе бір соққылы техникамен жасалатын. Ұзақ барабандық солистің көңілсізденуіне жол бермес үшін ол жиі контрастты техникаларды қолданды. Оның күшті, жарқын өнер көрсетулерінен бөлек, ол тыныш үнді бөлімдерге де көшетін. Көптеген солистік орындарында ол әдетте тұзақ барабанында қарапайым бір соққылы роллмен бастап, оның жылдамдығы мен күші арта түсер еді, содан кейін дыбыс баяулағанда таяқтарын жиектің жақын жеріне жылжытатын, ақырында жиекте ойнап, жылдамдығын сақтайтын. Содан кейін ол осы әсерді кері қайтаратын, күшін арттыра отырып, тұзақтың ортасына қарай баяу қозғалатын. Ол қуатты барабаншы ретінде танымал болғанымен, щеткаларды да қолданды. The Lionel Hampton Art Tatum Buddy Rich Trio (1955) альбомында ол көбінесе тек щеткалармен орындады. 1942 жылы Рич пен Генри Адлер «Тұзақ барабанының заманауи орындалуы» атты кітапты жазды, ол тұзақ барабанының ең танымал оқулықтарының бірі саналады. Адлер Ричпен бұрынғы студенті арқылы танысқан. Адлер: «Бала маған Крупадан да жақсы ойнайтынын айтты. Бадди сол кезде жасөспірім еді, ал оның досы – менің алғашқы шәкірім. Бадди ойнады, мен оның қолына қарадым. Ол мені таң қалдырды. Ол менің жасағым келгеннің бәрін жасады, оны оңай орындады. Мен оның ата-анасымен кездескенде, оның мұғалімі кім екенін сұрадым. «Ол ешқашан оқымаған», – деді олар. Бұл мені қуантты. Мен бұл тек ақыл-ойыңның ғана емес, сонымен қатар денеңнің де қабілеті екенін түсіндім». Адлер Ричті ойнауға үйреткені туралы қауесетті жоққа шығарды. «Әрине, ол менен сабақ алды, бірақ барабанды қалай ұстауға үйрену үшін ол маған келген жоқ. Мен Баддиге нота оқуға үйреттім. Ол алты сабақ алып, алты аптаға жолға шығып, қайта оралады. Ол жаттығу жасаған жоқ. Ол жаттығу жасай алмады, себебі ол қайда барса да, оны құрметпен барабаншылар ілесіп жүретін. Оның жаттығуға уақыты болмады. Томми Дорси Баддидің кітап жазуын сұрады, ол маған хабарласуын айтты. Мен кітапты жаздым, ал Томми алғы сөзді жазды. Техникалық тұрғыдан алғанда, мен Баддидің мұғалімі болдым, бірақ ол өзінің техникасын меңгергеннен кейін маған келді». Modern Drummer журналымен сұхбатта Бадди жаттығу туралы былай деді: «Мен жаттығуға аса мән бермеймін. Менің ойымша, қаншалықты көп жаттығу жасасаң, соншалықты жақсы боласың деген пікір – жаңылыс. Ойнау арқылы ғана жақсарасың. Бір күн бойы барабанмен бірге жертөледе отырып, жаттығулар жасасаң да, егер оркестрде ойнамасаң, стиль, техника және талғамды үйренбейсің, оркестрмен бірге ойнауды үйренбейсің. Бұл жұмыс табуға ұқсайды, кез келген жұмыс – дамуға мүмкіндік. Ал жаттығу, одан бөлек, көңілсіз». Сол мақалада Рич барабанды жалаңаш қолмен ойнауға да қарсы екенін айтты. Оған мұндай нәрсеге қабілеттілігі туралы сұрағанда, ол: «Иә, бірақ неге қолыңды қирату керек? Мен қолдарымды барабанның жиегіне ұрып сындырудан гөрі, қолдарымды пайдаланудың жүздеген жолын ойлап таба аламын». 1968 жылдың наурыз айында ол 1961 жылы 50 000 долларлық табысын жасырғаны үшін кінәлі деп танылды және бес жылға сотқа тартылды, 2 500 доллар айыппұл салынды және IRS-ке 40 000 доллар төлеуге міндеттелді. 1969 жылдың шілдесінде оған бұрынғы салықтары үшін 141 606 долларлық салық өндірісі салынды. Рич келесі айда банкротқа ұшырады, ал IRS Лас-Вегастағы үйін тәркіледі.

Rich cited Gene Krupa, Jo Jones, Chick Webb, Ray McKinley, Ray Bauduc, and Sid Catlett as influences. He usually held his sticks with the traditional grip. He used the matched grip when playing floor toms around the drum set while performing cross stickings (crossing arm over arm), which was one of his party tricks, often leading to loud cheers from the audience. Another technique he used to impress was the stick trick, a fast roll performed by slapping two drumsticks together in a circular motion using "taps" or single stroke stickings. He often used contrasting techniques to keep long drum solos from getting mundane. Aside from his energetic, explosive displays, he would go into quieter passages. One passage he would use in most solos started with a simple single stroke roll on the snare drum picking up speed and power, then slowly moving his sticks closer to the rim as he got quieter, and eventually playing on the rim itself while still maintaining speed. Then he would reverse the effect and slowly move towards the center of the snare while increasing power. Though well known as a powerful drummer, he did use brushes. On the album The Lionel Hampton Art Tatum Buddy Rich Trio (1955) he played with brushes almost exclusively. In 1942, Rich and Henry Adler wrote Buddy Rich's Modern Interpretation of Snare Drum Rudiments, which is regarded as one of the more popular snare drum rudiment books. Adler met Rich through a former student. Adler said, "The kid told me he played better than Krupa. Buddy was only in his teens at the time and his friend was my first pupil. Buddy played and I watched his hands. Well, he knocked me right out. He did everything I wanted to do, and he did it with such ease. When I met his folks, I asked them who his teacher was. 'He never studied', they told me. That made me feel very good. I realized that it was something physical, not only mental, that you had to have." Adler denied the rumor that he taught Rich how to play. "Sure, he studied with me, but he didn't come to me to learn how to hold the drumsticks. I set out to teach Buddy to read. He'd take six lessons, go on the road for six weeks and come back. He didn't practice. He couldn't, because wherever the guy went, he was followed around by admiring drummers. He didn't have time to practice. Tommy Dorsey wanted Buddy to write a book and he told him to get in touch with me. I did the book and Tommy wrote the foreword. Technically, I was Buddy's teacher, but I came along after he had already acquired his technique." In a Modern Drummer interview, Buddy had this to say about practicing: "I don't put much emphasis on practice anyhow. I think it's a fallacy to believe that the more you practice, the better you become. You can only get better by playing. You can sit in a basement with a set of drums and practice rudiments all day long, but if you don't play with a band, you won't learn style, technique, and taste, and you won't learn how to play for a band and with a band. It's like getting a job, any kind of job, it's an opportunity to develop. And practice, besides that, is boring. I know teachers who tell their students to practice three, four, six hours a day. If you can't get what you want after an hour of practice, you're not going to get it in four days." In the same article, Rich also discourages playing drums with one's bare hands. When asked if he could do such a thing, he replied, "Yes, but why destroy your hands? I could think of a hundred ways to use my hands rather than to break them on the rim of a drum." In March 1968 he was convicted of failing to report $50,000 of income in 1961 and was given five years' probation, fined $2,500 and ordered to pay the IRS $40,000. In July 1969, they placed a tax lien on him for $141,606 for back taxes. Rich filed for bankruptcy the next month, and the IRS seized his home in Las Vegas.

Тұлға

Рич өте тез ашуға бейім еді. Әнші Дасти Спрингфилд бірнеше күн бойы "Ричтің қорлаулары мен шоу-бизнестің бұзушылықтарына шыдағаннан кейін" оны қақпақтап жіберді. Ол Фрэнк Синатрамен қарым-қатынаста болды, кейде Томми Дорсидің тобының мүшелері ретінде екеуі де төбелес шығаратын. Дегенмен, олар өмір бойы дос болып қалды, ал Синатра 1987 жылы Ричтің жерлеу рәсімінде оған еске алу сөздерін айтты. 1983 жылы Рич төрттік айналма жол операциясын жасады, және Синатра оны ауруханада жиі барып көріп тұрды. Билли Кобэм Ричпен жас кезінде клубта кездесіп, оның барабанына қол қоюын сұрағанын, бірақ Рич оны "қарқынмен төмен қабатқа жібергенін" айтты. Рич каратеден қара белбеуге ие болды, бұл оған, мінезіне және денсаулығына пайдалы болды. Басист Билл Кроудың айтуынша, Рич Чарли Паркердің барабаншысы болған кезде Макс Роучтың артықшылығына күшті реакция жасады, әсіресе джаз сыншысы Роуч Ричті әлемдегі ең ұлы барабаншы ретінде басып өткенін мәлімдегенде. Барабаншы Джон JR Робинсон Роучпен бірге болғанын айтты, Рич жанында отырған әдемі әйелмен бірге көлікпен өтіп, "Эй, Макс! Мұны жеңіп көр!" деп айғайлады. Бір жазбада Рич тромбоншы Дейв Паничиді сақал өсіргені үшін жұмыстан шығарумен қорқытады. Ол өз тобының мүшелерін көп рет жұмыстан босатумен қорқытса да, көбінесе оны істемеді және, көбінесе, музыканттарын теледидар мен басылымдардағы сұхбаттарда мақтап айтты. 1987 жылдың 1 сәуірінде, Ричтің қайтысынан бір күн бұрын, оны Мел Торме барып көріп, Ричтің соңғы тілектерінің бірі оның ашу-ызасының жазылған үнтаспаларын тыңдау екенін айтты. Торме Ричтің өмірбаянын жазуға кірісіп, кітапқа үнтаспалардың үзінділерін қосты, бірақ ол Ричке ешқашан үнтаспаларды ойнатқан жоқ. Мел Тормедің Бадди туралы өмірбаянында Бадди өзінің тобымен қатал болғанымен, кейбір мүшелер оған қарсы тұрған бірнеше жағдай болды деп жазады. Бір музыкант Ричке: "Мен осы оркестрге музыка ойнау үшін келдім, теңізшілерге емес!" деді. Тағы бір жағдай австралиялық музыкант Баддимен автобуста қатты пікірталасқа түскен кезде болды. Торме Баддидің рок музыкасын ұнатпайтындығын да білген, бірақ ол "кейбір рок барабаншылары концерттен кейін Баддиге құттықтауға келгенде, ол әрқашан әдепті және сыпайы болды. Ол ешқашан, әсіресе менің қасымда болғанда, оларды кемсіткен жоқ" деді. Рич кантри музыкасын "үлкен кері қадам" деп санайтын және "жастар музыканың бір немесе екі аккордты ойнаудан гөрі көбірек нәрсені білдіретінін түсінуі керек" деп ойлады. Мидың ісігінен жасалған операциядан кейін медициналық емдеу кезінде, оның есірткіге аллергиясы бар ма деп сұраған медбикеге Рич "Иә, кантри және батыс музыкасы" деп жауап берді.

Rich was notoriously short tempered. Singer Dusty Springfield slapped him after several days of "putting up with Rich's insults and show biz sabotage". He had a rivalry with Frank Sinatra which sometimes ended in brawls when both were members of Tommy Dorsey's band. Nevertheless, they remained lifelong friends, and Sinatra delivered a eulogy at Rich's funeral in 1987. In 1983, Rich underwent quadruple bypass surgery, and was often visited by Sinatra in the hospital. Billy Cobham said that he met Rich in a club as a youth asking him to sign his snare drum, but Rich "dropped it down the stairs". Rich held a black belt in karate, which proved beneficial to him, his temper, and his health. According to bassist Bill Crow, Rich reacted strongly to Max Roach's increasing popularity when he was the drummer for Charlie Parker, especially when a jazz critic stated Roach had topped Rich as the world's greatest drummer. Drummer John JR Robinson told Crow he was with Roach when Rich drove by with a beautiful woman seated next to him and yelled, "Hey, Max! Top this!" On one recording, Rich threatens to fire trombonist Dave Panichi for having a beard. Although he threatened many times to fire members of his band, he seldom did so and, for the most part, praised his musicians in television and print interviews. The day before his death, April 1, 1987, Rich was visited by Mel Tormé, who claimed that one of Rich's last requests was to hear the tapes of his angry outbursts. Tormé was working on an authorized biography of Rich and included excerpts of the tapes in the book, but he never played the tapes for Rich. In Mel Tormé's biography of Buddy, he notes that while Buddy was tough on his band, there were a few instances when some members stood up to him. One departing musician told Rich, "I came to this band to play music, not join the Marines!" Another instance was when an Australian musician loudly debated with Buddy in the bus. Tormé also was familiar with Buddy's dislike of rock, but he states that "when some of these rock drummers came to greet Buddy after a show, he was always charming and polite. And he never, at least in my presence, disparaged them in any way." Rich held a low opinion of country music, which he considered "a giant step backwards", and opined that "the young people need to realize that there's a lot more to music than just playing one chord or two chords". During medical therapy following a brain tumor operation, a nurse inquiring about drug allergies asked Rich whether there was anything he couldn't take. He replied, "Yes, country and western music."

Өлім

Рич өмірінің соңына дейін гастрольдік сапарлармен жүріп, өнер көрсетті. 1987 жылдың наурыз айының басында Нью-Йоркте гастрольде жүргенде, сол жағының қызметінен айырылғаннан кейін ауруханаға жатқызылды, дәрігерлер бұл инсульт салдарынан болды деп болжады. Ол Калифорнияға, Лос-Анджелестегі UCLA медициналық орталығына тексеру үшін жеткізілді, онда дәрігерлер 16 наурызда миындағы ісікті анықтап, алып тастады. Бір аптадан кейін ол үйге жіберілді, бірақ ауруханада күн сайын химиялық терапиямен емделуін жалғастырды. 1987 жылдың 2 сәуірінде миындағы қатерлі ісіктен емделгеннен кейін күтпеген тыныс және жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Оның әйелі Мари және қызы Кэти оны Лос-Анджелестегі Вествуд Вилидж Мемориал Парк зиратында жерледі. Ол 69 жаста болды. Рич қайтыс болғаннан бері бірнеше еске алу концерттері өткізілді. 1994 жылы Ричтің есімімен аталған құрмет альбомы – Burning for Buddy: A Tribute to the Music of Buddy Rich жарық көрді. Rush тобының барабаншысы және ән жазушысы Нил Пирт продюсерлік еткен альбомда Джо Морелло, Стив Гадд, Макс Роуч, Билли Кобхам, Дейв Векл, Саймон Филлипс, Стив Смит және Пирт сияқты джаз және рок барабаншыларының Ричтің ең танымал өнерлері орындалды, бұл өнерлеріне Buddy Rich Big Band сүйемелдеді. Екінші том 1997 жылы шықты. Ричтің қызы ұйымдастырған DVD құрмет көрсетілімінде Фил Коллинз, Стив Смит және Деннис Чемберс қатысты.

Мұра

Ричтің техникасы, оның ішінде жылдамдық, тегіс орындалу және дәлдік, барабаншылар арасында ең ізделісті және қалыпты стандартқа айналды. Джин Крупа оны "есім тыныс алған ең ұлы барабаншы" деп сипаттады. Blink 182 тобының барабаншысы Трэвис Баркер Ричті барлық уақыттағы ең ұлы барабаншы деп мойындады. Ричтің ықпалы джаз бен рок музыкасына дейін жетеді, соның ішінде Дэйв Векл, Винни Колайута, Адам Нассбаум, Саймон Филлипс, Хал Блейн, Джон Бонхам, Карл Палмер, Иан Пейс, Грегг Биссонет, Джохо Майер, Тре Кул және Билл Уорд сияқты барабаншыларға тарады. Фил Коллинз Ричтің хай-хэттың маңыздылығы туралы пікірін оқығаннан кейін екі бас барабанды қолдануды тоқтатып, хай-хэтты ойнауға көшті.

Марапаттар мен құрметтер

1980 жылы Рич Беркли музыка колледжінің құрметті музыка докторы дәрежесімен марапатталды. 1986 жылы, қайтыс болуына бір жыл қалғанда, Рич перкуссия өнері қоғамының Даңқ залына оркестр жетекшісі және барабаншы ретінде енгізілді. 2017 жылдың 30 қыркүйегінде Рич Палм-Спрингс жұлдыздар аллеясындағы жұлдызбен құрметтелді. 2016 жылы Rolling Stone журналының оқырмандары Ричті барлық уақыттағы 100 ең ұлы барабаншылар тізімінде 15-орынға қойды. 2011 жылы оқырмандар жүргізген дауыс беруде ол 6-орынды иеленді.

Құралдар

Рич Людвиг, Слингерленд және Роджерс барабандарының орындаушысы және қолдаушысы ретінде танымал болды. 1960-шы және 1970-ші жылдары Slingerland-ті қолдаған кезде Рич кейде Fibes тұмсық барабанын Slingerland барабан жиынтығымен бірге пайдаланған. 1970 жылдардың соңында және 1980 жылдардың басында ол толығымен Людвигке көшті. 1983 жылы жүрек талмасынан жазылып жатқанда, Ричке 1940 жылдарғы Слингерленд Radio King жиынтығы сыйға тартылды, ол Eames Drums-тың Джо Максуинисімен жаңартылды, және ол 1987 жылы қайтыс болғанға дейін оны пайдаланды. Ричтің әдеттегі жиынтығына 14"×24" бас барабан, 9"×13" орнатылған том, екі 16"×16" еден том (екінші том көбінесе сүлгі ілуге арналған) және 5.5"×14" тұмсық барабан кірді. Оның тарелкалары көбінесе Avedis Zildjian-нан болды: 14" New Beat hi-hat, 20" орташа райд, 8" сплэш, екі 18" крэш (жұқа және орташа жұқа). Кейде 6" сплэш, ал кейінірек 22" суиш тарелкасын қолданды. Ол сонымен қатар Remo барабан қабықтарын және Slingerland барабан таяқтарын пайдаланды. Оның жеке қолтаңба таяқтары да болды. Мансабының әртүрлі кезеңдерінде ол Ludwig Speed King немесе Rogers бас барабан педалін қолданды.