1983 жылғы Бейрут шабуылдары

Кіріспе

1983 жылы 23 қазанда Ливанның Бейрут қаласындағы шабуылдар

1983 жылғы 23 қазанда Ливанның Бейрут қаласында американдық және француз әскери қызметкерлері орналасқан ғимараттарда екі жүк көлігі бомбасы жарылды. Бұл Ливан азаматтық соғысы кезіндегі көпұлттық күштердің (МНФ) Ливан операциясының аясындағы бейбітшілік сақтау миссиясы болды. Шабуыл салдарынан 307 адам қаза тапты: 241 америкалық және 58 француз әскери қызметкері, алты бейбіт тұрғын және екі шабуылшы. Сол жексенбі күні таңертең алғашқы жанкешті бомбалаушы 2-ші теңізшілер дивизиясының 8-ші теңізшілер батальонының (BLT 1/8) 1-ші батальонының казармасы ретінде қызмет еткен ғимаратта жүк көлігі бомбасын жарылып, 220 теңізші, 18 теңізші және үш сарбазды өлтірді. Бұл оқиға Екінші дүниежүзілік соғыстағы Иво Дзима шайқасынан бері АҚШ теңізшілер корпусы үшін ең көп шығын әкелген күн болды, сондай-ақ Вьетнам соғысындағы Тет шабуылының алғашқы күнінен бері АҚШ қарулы күштері үшін ең көп шығын әкелген күн еді. Жарылыста тағы 128 америкалық жараланды. Кейіннен 13 адам жарақаттан қайтыс болды, олар қаза тапқандардың қатарына қосылды. Бірінші жарылыста ғимараттың жанындағы сауда орынында жұмыс істеген және ұйықтаған зейнеткер ливандық ер адам да қаза тапты. Жарылғыш заттардың күші шамамен TNT-ге тең деп есептелді. Бірнеше минуттан кейін екінші жанкешті бомбалаушы француз контингенті орналасқан тоғыз қабатты Драккар ғимаратына шабуыл жасады, ол бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан еді. 1-ші парашютші-шабуылшы полкінен 55 десантшы және 9-шы парашютші-шабуылшы полкінен үш десантшы қаза тауып, 15-і жарақат алды. Бұл Алжир соғысынан бері француз әскері үшін ең ауыр шығын болды. Француз ғимаратындағы ливандық күзетшінің әйелі мен төрт баласы да қаза тапты, ал тағы жиырмадан астам ливандық бейбіт тұрғындары жарақат алды. Исламдық жихад деп аталатын ұйым шабуылға жауапкершілікті мойнына алып, мақсаты Ливаннан МНФ-ті шығару екенін мәлімдеді. Сол кездегі АҚШ қорғаныс министрі Каспар Вайнбергердің сөзіне сәйкес, бомбалауды кім жасағаны туралы мәлімет жоқ. Кейбір сарапшылар Хезболла мен Иранның рөлін атап көрсетіп, оны "басынан аяғына дейін ирандық операция" деп сипаттайды. Бомбалау кезінде Хезболланың бар болғандығы туралы бір пікірге келмейді. Бұл шабуылдар халықаралық бейбітшілік сақтау күштерінің Ливаннан шығуына әкелді, олар Палестина Азат ету ұйымының (ПАҰ) 1982 жылы Ливанға Израильдің басып кіруінен кейін орналасқан еді.

On October 23, 1983, two truck bombs were detonated at buildings in Beirut, Lebanon, housing American and French service members of the Multinational Force in Lebanon (MNF), a military peacekeeping operation during the Lebanese Civil War. The attack killed 307 people: 241 U. S. and 58 French military personnel, six civilians, and two attackers. Early that Sunday morning, the first suicide bomber detonated a truck bomb at the building serving as a barracks for the 1st Battalion 8th Marines (Battalion Landing Team – BLT 1/8) of the 2nd Marine Division, killing 220 marines, 18 sailors and three soldiers, making this incident the deadliest single day death toll for the United States Marine Corps since the Battle of Iwo Jima in World War II and the deadliest single day death toll for the United States Armed Forces since the first day of the Tet Offensive in the Vietnam War. Another 128 Americans were wounded in the blast. 13 later died of their injuries, and they are counted among the number who died. An elderly Lebanese man, a custodian/vendor who was known to work and sleep in his concession stand next to the building, was also killed in the first blast. The explosives used were later estimated to be equivalent to as much as of TNT. Minutes later, a second suicide bomber struck the nine story Drakkar building, a few kilometers away, where the French contingent was stationed. 55 paratroopers from the 1st Parachute Chasseur Regiment and three paratroopers of the 9th Parachute Chasseur Regiment were killed and 15 injured. It was the single worst French military loss since the end of the Algerian War. The wife and four children of a Lebanese janitor at the French building were also killed, and more than twenty other Lebanese civilians were injured. A group called Islamic Jihad claimed responsibility for the bombings and said that the aim was to force the MNF out of Lebanon. According to Caspar Weinberger, then United States Secretary of Defense, there is no knowledge of who did the bombing. Some analysis highlights the role of Hezbollah and Iran, calling it "an Iranian operation from top to bottom". There is no consensus on whether Hezbollah existed at the time of bombing. The attacks eventually led to the withdrawal of the international peacekeeping force from Lebanon, where they had been stationed following the Palestine Liberation Organization (PLO) withdrawal in the aftermath of Israel's 1982 invasion of Lebanon.

Уақыт шкаласы

6 маусым 1982 ж. – Израиль Ливанның оңтүстігінде әскери операция жүргізеді: «Галилея үшін бейбітшілік» операциясы. 23 тамыз 1982 ж. – Башир Джемайел Ливан президенті болып сайланды. 25 тамыз 1982 ж. – Шамамен 400 француз, 800 итальяндық әскер және 32-ші теңіз жаяу әскері бөлімінің (MAU) 800 теңізшісі Палестина Азат ету Ұйымының (ПАҰ) жасақтарын эвакуациялауды бақылау үшін бейбітшілік сақтау күштерінің құрамында Бейрутке орналастырылды. 10 қыркүйек 1982 ж. – ПАҰ Халықаралық күштердің (ХК) қорғауымен Бейруттен шығып кетті. Содан кейін АҚШ президенті 32-ші MAU-ға Бейруттен кетуге бұйрық берді. 14 қыркүйек 1982 ж. – Ливан президенті Башир Джемайел қаза тапты. 16-18 қыркүйек 1982 ж. – Сабра және Шатила трагедиясы орын алды. 19 қыркүйек 1982 ж. – Бейрут жағалауындағы USS John Rodgers эсминеці мен USS Virginia ядролық крейсері Бейрутке қарап тұрған Сук әл-Гарб қаласына Ливан армиясын қолдау үшін артиллериялық оқтармен шабуыл жасады, олар Сирия қолдауымен жүрген друздар жасақтары мен палестиналық жасақтардың шабуылына ұшыраған болатын. Шабуылды тоқтату үшін 300-ден астам 5 дюймдік снарядтар атылды. 20 қыркүйек 1982 ж. – Бейруттегі АҚШ елшісінің резиденциясы оққа түсті; екінші күні АҚШ әскери кемелері қарсы шабуыл операцияларын қайтадан жүргізді. 21 қыркүйек 1982 ж. – Башир Джемайелдің інісі Әмин Джемайел Ливан президенті болып сайланды. 29 қыркүйек 1982 ж. – 32-ші MAU Бейрутке қайта орналастырылды (негізінен БИА-да), онда 2200 француз және итальяндық ХК әскерлері бар еді. 30 қазан 1982 ж. – 32-ші MAU 24-ші MAU-мен алмастырылды. 15 ақпан 1983 ж. – 32-ші MAU, 22-ші MAU болып қайта аталды, 24-ші MAU-ды алмастыру үшін Ливанға оралды. 18 сәуір 1983 ж. – Бейруттегі АҚШ елшілігіне жасалған шабуыл салдарынан 63 адам қаза тапты, оның ішінде 17 американдық азамат болды. 17 мамыр 1983 ж. – 17 мамыр келісіміне қол қойылды. 30 мамыр 1983 ж. – 24-ші MAU 22-ші MAU-ды алмастырды.

Миссия

1982 жылдың 6 маусымында Израиль қорғаныс күштері (ИҚК) «Галилея үшін бейбітшілік» операциясын бастап, Ливанға басып кірді. Мақсаты – Ливан мен Израильдегі Палестина Азаттық Ұйымы (ПАҰ) мен Сирия күштері арасында 40 шақырымдық буферлік аймақ құру еді. Израильдің басып кіруіне АҚШ жасырын қолдау көрсетті және АҚШ Израильге қару-жарақ және материалдық-техникалық жабдықтар түрінде ашық әскери көмек берді. АҚШ-тың Ливанға Израильдің басып кіруін қолдауы, сондай-ақ Ливан президенті Башир Жемайел мен Ливан қарулы күштеріне (ЛҚК) АҚШ-тың қолдауы көптеген адамды наразылыққа толы қылды. Башир Жемайел заңды түрде сайланған президент болғанымен, ол марониттік христиан және Израильдің жасырын байланысшысы еді. Бұл факторлар Ливанның мұсылман және друздар қауымдастықтарының наразылығын тудырды. Бұл ашуды оңшыл фалангистер, көбінесе маронит ливандық милициясы күшейтті, олар президент Жемайелмен тығыз байланыста болды. Фалангистердің милициясы Ливандағы мұсылман және друздар қауымдастықтарына қарсы көптеген қанды шабуылдар жасады және 1982 жылы Ливан күштерінің Палестина босқындар лагерьлері Сабра мен Шатилаға жасаған қырқындарын жасады, ал ИҚК қауіпсіздікті қамтамасыз етіп, жай ғана бақылады. Фалангистердің Сабра мен Шатилаға жасаған шабуылдары 1982 жылдың 14 қыркүйегінде сайланған президент Башир Жемайелдің қазасына жауап ретінде жасалды. Баширдің інісі Амин Жемайел Ливан президенті болып сайланды және Амин марониттердің мүддесін қорғауды және ілгерілетуді жалғастырды. Бұл жағдайдың бәрі, британдық сыртқы тілші Роберт Фиск айтқандай, ливандық мұсылмандар арасында, әсіресе Батыс Бейрут шұңқырында тұратын шииттер арасында МНҚ-ға деген жағымсыз пікір тудырды. Ливан мұсылмандары МНҚ, әсіресе американдықтардың Ливанды басып алуға тырысқан маронит христиандарына әділетсіз қолдау көрсетіп отыр деп сенді. Осының салдарынан мұсылмандық фракциялар МНҚ бейбітшілік сақшыларына артиллериялық, минометтік және жеңіл қарудан атуды бастады. Бейбіт уақыттағы қақтығыс ережелеріне сәйкес, МНҚ бейбітшілік сақшылары – негізінен АҚШ және Франция күштері – өз бейтараптығын сақтау үшін күш қолдануды барынша шектеді. 1983 жылдың 23 қазанына дейін МНҚ-ның әрбір АҚШ теңізшісіне он ереженің орындалуы талап етілді: Постта, жылжымалы немесе жаяу патрульде жүрген кезде, қарудағы магазинде оқ болсын, құлпы жабық, қару қауіпсіз күйде, патронда оқ болмасын. Комиссияланған офицердің нұсқауы болмаса, немесе өзіңізді қорғау үшін дереу әрекет ету қажет болмаса, патронда оқ салмаңыз. Экипажға арналған қаруларға арналған оқ-дәрілерді қолжетімді, бірақ қаруға салмастан сақтаңыз. Қарулар әрдайым қауіпсіз күйде болуы керек. Өзіңізді қорғау үшін жергілікті күштерге көмек сұраңыз. Бас штабқа хабарлаңыз. Кез келген міндетті орындау үшін күшті барынша азайтыңыз. Міндетті орындау үшін күш қолдануды тоқтатыңыз. Егер сіз жаудан атыс естісеңіз, атыс көзіне бағыттаңыз. Мүмкін болса, достық снайперлерді пайдаланыңыз. Азаматтық мүлікті құрметтеңіз, достас күштерді қорғау үшін қажет болмаса, оған шабуыл жасамаңыз. Бейкүнә азаматтарды зиян келтірмейтіндей қорғаңыз. Қызыл Крест, Қызыл Жарты Ай сияқты танылған медициналық ұйымдарды құрметтеңіз және қорғаңыз. 1983 жылдың 23 қазанындағы таңда АҚШ теңізшілерінің штаб-пәтеріндегі периметр күзетшілері 1-3 ережелерді толық орындады және бомбалаушыны тежеуге немесе тоқтатуға жеткілікті жылдамдықпен ату мүмкіндігіне ие болмады (төмендегі «Бомбалау: 1983 жылдың 23 қазаны, жексенбі» бөлімін қараңыз). 1982 жылы Иран Ислам Республикасы Ливандағы Сирия бақылауындағы Бекаа аңғарында база құрды. Осы базадан Иранның Ислам революциялық гвардиясы (ИРГК) «Хезболланы Иранның өкілетті армиясы ретінде жұмыс істеу үшін құрды, қаржыландырды, оқытты және жарақтандырды». Кейбір сарапшылардың пікірінше, жаңадан құрылған Иран Ислам Республикасы бомбалық шабуылдарға тікелей қатысқан және оның шабуылдарды ұйымдастыруына себеп болған басты фактор – Американың Иран-Ирак соғысында Иракқа қолдау көрсетуі және Иракқа 2,5 миллиард долларлық сауда кредитін беруі, сонымен қатар Иранға қару-жарақ жеткізуді тоқтатуы болды. Бомбалауға бірнеше апта қалғанда Иран өз жауына қару-жарақ беру жазаға тартылуы мүмкін екенін ескертті. 1983 жылдың 26 қыркүйегінде «Ұлттық қауіпсіздік агенттігі (ҰҚА) Иранның құпия қызметі, Ақпарат және қауіпсіздік министрлігінен (АҚМ) Дамаскідегі елшісі Әли Акбар Мохташемиге жіберілген дипломатиялық хабарламаны ұстады». Хабарламада елшіге «Америкалық теңізшілерге қарсы сенсациялық әрекет жасау» тапсырылды. 26 қыркүйектегі хабарлама теңізшілерге бомбалаудан кейін үш күн өткен 26 қазанға дейін жеткізілмеді. Иранның қатысуы туралы қазіргі кезде көпке белгілі мәліметтердің көп бөлігі, мысалы, Иранмен жабдықталған PETN, бомбалаушының аты-жөні және ұлты, 2003 жылғы сот процесінде ғана жарияланды, Питерсон және т.б. Ислам Республикасына қарсы сот процесі. Адмирал Джеймс «Эйс» Лион, АҚШ теңіз күштерінің зейнеткері, және ФБР-дің криминалистикалық жарылғыш заттарды зерттеушісі Дэнни А. Дефенбаудың куәлігі, сондай-ақ «Махмуд» (лақап аты) есімді Хезболла жеке тобының жауабы ерекше ашып айтты.

On June 6, 1982, the Israel Defense Forces (IDF) initiated Operation "Peace for Galilee" and invaded Lebanon in order to create a 40 km buffer zone between the PLO and Syrian forces in Lebanon and Israel. The Israeli invasion was tacitly approved by the U. S., and the U. S. provided overt military support to Israel in the form of arms and materiel. The U. S.' support for Israel's invasion of Lebanon taken in conjunction with U. S. support for Lebanese President Bachir Gemayel and the Lebanese Armed Forces (LAF) alienated many. Bachir Gemayel was the legally elected president, but he was a partisan Maronite Christian and covert associate of Israel. These factors served to disaffect the Lebanese Muslim and Druze communities. This animosity was made worse by the Phalangist, a right wing, largely Maronite Lebanese militia force closely associated with President Gemayel. The Phalangist militia was responsible for multiple, bloody attacks against the Muslim and Druze communities in Lebanon and for the 1982 atrocities committed in the PLO refugee camps, Sabra and Shatila by Lebanese Forces (LF), while the IDF provided security and looked on. The Phalangist militia's attacks on Sabra and Shatila were purportedly a response to the September 14, 1982, assassination of President elect Bachir Gemayel. Amine Gemayel, Bachir's brother, succeeded Bachir as the elected president of Lebanon, and Amine continued to represent and advance Maronite interests. All of this, according to British foreign correspondent Robert Fisk, served to generate ill will against the MNF among Lebanese Muslims and especially among the Shiites living in the slums of West Beirut. Lebanese Muslims believed the MNF, and the Americans in particular, were unfairly siding with the Maronite Christians in their attempt to dominate Lebanon. As a result, this led to artillery, mortar, and small arms fire being directed at MNF peacekeepers by Muslim factions. Operating under the peacetime rules of engagement, MNF peacekeepers – primarily U. S. and French forces – used minimum use of force as possible in order to avoid compromising their neutral status. Until October 23, 1983, there were ten guidelines issued for each U. S. marine member of the MNF:

When on post, mobile or foot patrol, keep loaded magazine in weapon, bolt closed, weapon on safe, no round in the chamber. Do not chamber a round unless instructed to do so by a commissioned officer unless you must act in immediate self defense where deadly force is authorized. Keep ammo for crew served weapons readily available but not loaded in the weapon. Weapons will be on safe at all times. Call local forces to assist in self defense effort. Notify headquarters. Use only minimum degree of force to accomplish any mission. Stop the use of force when it is no longer needed to accomplish the mission. If you receive effective hostile fire, direct your fire at the source. If possible, use friendly snipers. Respect civilian property; do not attack it unless absolutely necessary to protect friendly forces. Protect innocent civilians from harm. Respect and protect recognized medical agencies such as Red Cross, Red Crescent, etc. The perimeter guards at the U. S. Marine headquarters on the morning of October 23, 1983, were in full compliance with rules 1–3 and were unable to shoot fast enough to disable or stop the bomber (see Bombings: Sunday, October 23, 1983 below). In 1982, the Islamic Republic of Iran established a base in the Syrian controlled Beqaa Valley in Lebanon. From that base, Iran's Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) "founded, financed, trained and equipped Hezbollah to operate as a proxy army" for Iran. Some analysts believe the newly formed Islamic Republic of Iran was heavily involved in the bomb attacks and that a major factor leading it to orchestrate the attacks on the barracks was America's support for Iraq in the Iran–Iraq War and its extending of $2.5 billion in trade credit to Iraq while halting the shipments of arms to Iran. A few weeks before the bombing, Iran warned that providing armaments to Iran's enemies would provoke retaliatory punishment. On September 26, 1983, "the National Security Agency (NSA) intercepted an Iranian diplomatic communications message from the Iranian intelligence agency, the Ministry of Information and Security (MOIS)," to its ambassador, Ali Akbar Mohtashemi, in Damascus. The message directed the ambassador to "take spectacular action against the American Marines." The intercepted message, dated September 26, would not be passed to the Marines until October 26: three days after the bombing. Much of what is now public knowledge of Iranian involvement, e. g., PETN purportedly supplied by Iran, the suicide bomber's name and nationality, etc., in the bombings was not revealed to the public until the 2003 trial, Peterson, et al v. Islamic Republic, et al. Testimony by Admiral James "Ace" Lyon's, U. S. N. (Ret), and FBI forensic explosive investigator Danny A. Defenbaugh, plus a deposition by a Hezbollah operative named Mahmoud (a pseudonym) were particularly revealing.

Оқиғалар

1983 жылғы 14 шілдеде Ливан қарулы күштерінің патрулі ливандық друздық әскерлерінің шабуылына ұшырады. 15-17 шілдеде ливандық әскерлер Бейрутте шииттік «Амаль» жасағымен мектептен шииттерді шығару мәселесіне байланысты қақтығысқа түсті. Сонымен бірге, Шуф аймағында Ливан қарулы күштері мен друздық жасақтар арасындағы шайқас күрт күшейді. 22 шілдеде Бейрут халықаралық әуежайы (BIA), АҚШ-тың 24-ші теңіз жаяу әскері-амфибиялық бөлімшесінің (24th MAU) штабы, друздық минометтер мен артиллериясымен атқыланды, нәтижесінде үш АҚШ теңізшісі жараланды және әуежай уақытша жабылды. Бұл оқиға Ливандағы шиит қауымы мен Израиль арасындағы қарым-қатынасты күрт шиеленістірді. Бұл өз кезегінде, АҚШ-пен де шиеленісті күшейтті.

Бомбалау: 1983 жылдың 23 қазанында

Сағат 06:22 шамасында 19 тонналық сары Mercedes Benz ашық борты бар жүк көлігі Бейрут халықаралық әуежайына келді. 1-ші батальон 8-ші теңіз жаяу әскерлері (BLT), подполковник Ларри Герлахтың басқаруымен, 24-ші теңіз экспедициялық күшінің (MAU) бағынышты бөлімшесі болды. Көлік, олар күткен су тасымалдайтын машина емес еді. Оның орнына, ол жарылғыш заттармен толтырылған, ұрланған жүк көлігі еді. Жүргізуші көлігін әскери базаға апаратын жолға бұрды. Ол тұраққа кіріп, оны айналып, жылдамдығын арттырып, тұрақ пен ғимаратты бөліп тұрған 2 метрлік биіктіктегі тікенек сымдарынан жасалған кедергіні бұзып өтті. Сымдар "біреудің бұтақтарды басып келе жатқандай" дыбыс шығарып жарылды. Содан кейін көлік екі күзет посттарының арасынан және периметрдегі тізбекті қоршаудың ашық есігінен өтіп, ғимараттың алдындағы күзет бекетін қиратып, 1-ші батальон 8-ші теңіз жаяу әскерлерінің (BLT) казармасы қызметін атқаратын ғимараттың вестибюліне соқтығысты. Қақпадағы күзетшілердің әрекеттеріне қатысты шектеулер болғандықтан, жүк көлігіне жылдам жауап беру қиынға соқты. Бомбалау күні күзетшілерге қаруларында оқ-дәрісі бар, құлпы жабық, қауіпсіз режимде және патронсыз қару ұстауға бұйрық берілді. Тек бір күзетші, ЛКл Эдди ДиФранко ғана патронды ұңғымаға салуға үлкерді. Бірақ сол кезде көлік ғимараттың кіреберісіне соқтығысып жатқан еді. Өзін-өзі құрбан еткен Иран азаматы Исмаил Аскари, кейіннен шамамен 12 000 фунт TNT-ге тең болатын жарылғыш заттарды жарылысқа келтірді. Компоненттерінің қарапайымдылығына және кең қолжетімділігіне қарамастан, газбен күшейтілген құрылғы өлімге әкелетін қару болуы мүмкін. Бұл құрылғылар жанар май-ауа немесе термобарикалық қаруларға ұқсас болды, бұл үлкен жарылыс пен зақымдануды түсіндіреді. Федералдық тергеу бюросының (ФБР) сараптамалық тергеуі бомбаның соншалықты күшті болғанын көрсетті, тіпті күзетшілер қақпа мен ғимараттың арасында көлікті тоқтатып алғанда да, ғимаратты құлатуы мүмкін еді. Өзін-өзі құрбан еткен бомбашы "Драккар" ғимаратына қарай жүк көлігімен келе жатқанда, француз парашютистері көлікке және оның жүргізушісіне атыс ашты. Бұл Францияның 1962 жылы Алжир соғысы аяқталғаннан бергі ең ауыр әскери шығыны болды.

At around 06:22, a 19 ton yellow Mercedes Benz stake bed truck drove to the Beirut International Airport. The 1st Battalion 8th Marines (BLT), commanded by Lieutenant Colonel Larry Gerlach, was a subordinate element of the 24th MAU. The truck was not the water truck they had been expecting. Instead, it was a hijacked truck carrying explosives. The driver turned his truck onto an access road leading to the compound. He drove into and circled the parking lot, and then he accelerated to crash through a 5 feet (2 m) high barrier of concertina wire separating the parking lot from the building. The wire popped "like somebody walking on twigs." The truck then passed between two sentry posts and through an open vehicle gate in the perimeter chain link fence, crashed through a guard shack in front of the building and smashed into the lobby of the building serving as the barracks for the 1st Battalion 8th Marines (BLT). The sentries at the gate were operating under rules of engagement which made it very difficult to respond quickly to the truck. On the day of the bombing, the sentries were ordered to keep a loaded magazine inserted in their weapon, bolt closed, weapon on safe and no round in the chamber. Only one sentry, LCpl Eddie DiFranco, was able to chamber a round. However, by that time the truck was already crashing into the building's entryway. The suicide bomber, an Iranian national named Ismail Ascari, detonated his explosives, which were later estimated to be equivalent to approximately 12,000 pounds of TNT. Despite the lack of sophistication and wide availability of its component parts, a gas enhanced device can be a lethal weapon. These devices were similar to fuel air or thermobaric weapons, explaining the large blast and damage. An after action forensic investigation by the Federal Bureau of Investigation (FBI) determined that the bomb was so powerful that it probably would have brought down the building even if the sentries had managed to stop the truck between the gate and the building. As the suicide bomber drove his pickup truck toward the "Drakkar" building, French paratroopers began shooting at the truck and its driver. It was France's worst military loss since the end of the Algerian War in 1962.

Америка

Ұйымдастырылған құтқару жұмыстары бомбалаудан кейін үш минут ішінде бірден басталды және бірнеше күнге созылды. Бөлімнің техникалық қызметкерлері BLT ғимаратында орналасқан жоқ, олар бөлімнің көлік құралдары мен техникалық шеберханаларынан бұрғылау таяқтарын, факелдерді, домкраттарды және басқа да құрал-жабдықтарды жинап, құтқару операцияларын бастады. Осы арада, жауынгер-инженерлер мен жүк көліктерінің жүргізушілері өздерінің штаттық құралдарын, яғни жүк көліктерін және инженерлік техникаларын құтқару жұмыстарына жәрдемдесу үшін пайдалана бастады. 24-ші MAU медициналық қызметкерлері, әскери тіс дәрігерлері лейтенант Гил Бигелоу және лейтенант Джим Уэр, жараланғандарды сұрыптап, емдеу үшін екі медициналық пункт құрды. CH 46 тікұшақтары (Marine Medium Helicopter Squadron (HMM 162)) таңғы сағат 6:45-ке дейін әуеге көтерілді. АҚШ-тың 6-шы флотының жақын жердегі кемелерінен келген әскери дәрігерлер жараланғандарды емдеуге және медициналық эвакуациялауға көмектесу үшін жағаға түсті, сондай-ақ құтқару жұмысына ерікті түрде келген теңізшілер мен теңіз жаяу әскерлері де көмектесті. Ливандық, итальяндық, британдық және тіпті француз әскерлері, өздері де шығынға ұшырағандарына қарамастан, көмек көрсетті. Көптеген ливандық азаматтар құтқару жұмысына ерікті түрде қосылды. Айрықша маңызға ие болған ливандық құрылыс мердігері, Oger Liban фирмасының Рафик Харири, жақын маңдағы BIA құрылыс алаңдарынан ауыр құрылыс техникасын, мысалы, 40 тонналық P & H кран және т.б. ұсынды. Хариридің құрылыс техникасы сәуір айында АҚШ елшілігіне жасалған шабуылдан кейін қирағандарды тазалауға көмектескендей, казармадағы ауыр бетон сынықтарын көтеруге және жоюға өте қажет болды. Құтқарушылар кейде жаудың снайперлері мен артиллериялық атыстан қиындықтарға тап болған кезде, бірнеше теңізшілер BLT 1/8 бомбасынан аман қалғандарды қираған үйінділерден шығарып, тікұшақпен жағалауда орналасқан Iwo Jima-ға жеткізді. АҚШ Әскери-теңіз күштері, Әуе күштері және Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінің медициналық эвакуациялық ұшақтары ауыр жарақат алғандарды Кипрдегі RAF Akrotiri ауруханасына және Батыс Германиядағы АҚШ және Германия ауруханаларына жеткізді. Аман қалғандардың бір бөлігі, соның ішінде подполковник Герлах, итальяндық MNF медициналық пунктына және Бейруттағы ливандық ауруханаларға жіберілді. Израильдің жараланғандарды Израильдегі ауруханаларға эвакуациялау туралы ұсынысы саяси жағдайға байланысты қабылданбады, тіпті Израиль ауруханаларының жоғары деңгейдегі көмек көрсеткені белгілі болғандықтан және Германиядағы ауруханалардан әлдеқайда жақын болғандықтан. 23 қазан күні, жексенбіде түскі уақытта, үйінділерден соңғы аман қалған адам шығарылды – ол лейтенант Дэнни Г. Уилер, BLT 1/8 лютерандық дін қызметкері еді. Басқа да адамдар жексенбі күні аман қалды, бірақ олар қираған үйінділерден шығарылғанға дейін жарақаттарына байланысты қайтыс болды. Сәрсенбі күні, зардап шеккен казармалардан көптеген денелер мен дене бөліктері табылды, ал құтқару жұмыстары жұма күні аяқталды. Бес күннен кейін ФБР тергеу үшін келді, ал теңізшілер өздерінің қызметтеріне оралды. 1983 жылғы 26 қазанда «Нью-Йорк Таймс» газеті анықталған қаза тапқандардың тізімін жариялады. Қорғаныс министрлігі де оқиғадан аман қалғандардың тізімін жариялады. Адамдарды дұрыс анықтамағандықтан және отбасы мүшелеріне жақындарының жағдайы туралы дұрыс емес ақпарат берілгендіктен, ақпарат қайта жарияланды. Арлингтон ұлттық зиратының 59-бөлімінде, барлық құрбандарға арналған ескерткіштердің бірінің жанында бомбалаудан қаза тапқан 21 американдық бейбітшіл адам жерленді.

Organized rescue efforts began immediately – within three minutes of the bombing – and continued for days. Unit maintenance personnel were not billeted in the BLT building, and they rounded up pry bars, torches, jacks and other equipment from unit vehicles and maintenance shops and began rescue operations. Meanwhile, combat engineers and truck drivers began using their organic assets, i. e., trucks and engineering equipment, to help with the rescue operations. 24th MAU medical personnel, Navy dentists LT Gil Bigelow and LT Jim Ware, established two aid stations to triage and treat casualties. Medevac helicopters, CH 46s from Marine Medium Helicopter Squadron (HMM 162), were airborne by 6:45 AM. U. S. Navy medical personnel from nearby vessels of the U. S. Sixth Fleet went ashore to assist with treatment and medical evacuation of the injured, as did sailors and shipboard marines who volunteered to assist with the rescue effort. Lebanese, Italian, British, and even French troops, who had suffered their own loss, provided assistance. Many Lebanese civilians voluntarily joined the rescue effort. Especially important was a Lebanese construction contractor, Rafiq Hariri of the firm Oger Liban, who provided heavy construction equipment, e. g., a 40 ton P & H crane, etc., from nearby BIA worksites. Hariri's construction equipment proved vitally necessary in lifting and removing heavy slabs of concrete debris at the barracks site just as it had been necessary in assisting with clearing debris after the April U. S. Embassy attack. While the rescuers were at times hindered by hostile sniper and artillery fire, several marine survivors were pulled from the rubble at the BLT 1/8 bomb site and airlifted by helicopter to the Iwo Jima, located offshore. U. S. Navy, U. S. Air Force and Royal Air Force medevac planes transported the seriously wounded to the hospital at RAF Akrotiri in Cyprus and to U. S. and German hospitals in West Germany. A few survivors, including Lt. Col. Gerlach, were sent to the Italian MNF dispensary and to Lebanese hospitals in Beirut. Israel's offers to medevac the wounded to hospitals in Israel were rejected as politically unacceptable even though Israeli hospitals were known to provide excellent care and were considerably closer than hospitals in Germany. At about noon Sunday, October 23, the last survivor was pulled from the rubble; he was LTJG Danny G. Wheeler, Lutheran chaplain for BLT 1/8. Other men survived beyond Sunday, but they succumbed to their injuries before they could be extracted from the rubble. By Wednesday, the majority of the bodies and body parts had been recovered from the stricken barracks, and the recovery effort ended on Friday. After five days, the FBI came in to investigate, and the Marines returned to normal duties. The New York Times printed a list of the identified casualties on October 26, 1983. Another list of those who survived the incident was published by the Department of Defense. The information had to be re printed, as individuals were misidentified, and family members were told incorrect statuses of their loved ones. Twenty one U. S. peacekeepers who lost their lives in the bombing were buried in Section 59 at Arlington National Cemetery, near one of the memorials to all the victims.

Америка мен Франция жауаптары

АҚШ президенті Рональд Рейган осы шабуылды «өте жамандық» деп атады және Ливанда әскери күшін сақтап қалуге уәде берді. АҚШ қорғаныс министрі Каспар Вайнбергер Ливанда АҚШ теңіз жаяу әскерін орналастыруға қарсы жеке кеңес берген болатын. 1983 жылдың 24 қазанында Франция президенті Франсуа Миттеран және басқа да француз саяхатшылары француз және американдық бомбалау орындарына барып, жеке бас көңіл айтты. Бұл ресми сапар емес еді, президент Миттеран бірнеше сағат қана болды, бірақ ол «Біз қаламыз» деп мәлімдеді. Сапары барысында президент Миттеран американдық табыттардың әрқайсысына барып, қаза тапқан бейбітшілік сақтаушылардың әрқайсысына құрмет көрсету үшін қолмен крест жасады. 1983 жылдың 26 қазанында АҚШ вице-президенті Джордж Буш келді және БЛТ казармасының қираған қалдықтарын аралап көрді. Вице-президент Буш осы жерді аралап, АҚШ «террористтерге мойынсұнбайтынын» айтты. Шабуылға жауап ретінде Франция Бекаадағы Ислам революциялық гвардиясының (ИРГК) позицияларына қарсы әуе шабуылын жасады. Президент Рейган ұлттық қауіпсіздік командасын жинап, Ливанның Баалбегіндегі шейх Абдулла казармасын нысанаға алуды жоспарлады, онда Иранның Ислам революциялық гвардиясы (ИРКК) Хезболла жауынгерлерін оқытып жатыр деген күдік болды. Рейган мен Миттеран бомбалау жоспарланған лагерьке америкалық-француздық бірлескен әуе шабуылын да мақұлдады. АҚШ қорғаныс министрі Вайнбергер бұл операцияға қарсы шықты, себебі сол кезде Иранның шабуылға қатысы бар екені нақты белгілі болған жоқ. Бейруттағы АҚШ теңіз жаяу әскерінің бір бөлігі кемелерге көшірілді, олар нысанаға алынбады, бірақ қажет болған жағдайда Бейрутта жедел әрекет етуге дайын болады. Снайперлер мен артиллерия шабуылынан қорғану үшін әуежайда қалған теңізшілер жер астындағы бекіністерді, кеңестік блоктың CONEX контейнерлерін пайдаланып салды. Полковник Герагти өз бөлімінің шығындарын толықтыру үшін қосымша күш сұрады. Солтүстік Каролина штатындағы Camp Lejeune-де орналасқан және полковник Эдвин К. Келли басқарған екінші теңіз жаяу әскер дивизиясының әуе шабуылы батальоны (BLT 2/6) бомбалаудан кейін 36 сағаттан кем уақыт ішінде төрт C-141 көлігімен Бейрутке жіберілді. Келли лейтенанты ауыр жарақат алған 1/8 батальонының командирі Ларри Герлахты алмастырды. BLT 2/6 штабының барлық штабы мен қызмет көрсету және қару-жарақ компаниялары, сондай-ақ E (күшейтілген) компаниясымен бірге Бейрутке әуемен жеткізілді. Подполковник Келли өз бөлімінің атауын BLT 2/6-дан BLT 1/8-ге өзгертіп, BLT 1/8 аман қалғандарының рухын көтеруге көмектесті. BLT штабы әуежайдың батысындағы қоқыс полигонына көшірілді, ал A (күшейтілген) компаниясы университет кітапханасының позициясынан су үстіндегі резервтік күш ретіндегі кемелерге орналастырылды. 1983 жылдың 18 қарашасында 22-ші МАУ Бейрутке келді және 24-ші МАУ-ды алмастырды. 24-ші МАУ, подполковник Келли BLT 1/8 батальонына басшылық етумен, оқу және қайта жабдықтау үшін теңіз арқылы Лежун лагеріне оралды. Ақырында, АҚШ Бейрут теңіз жаяу әскерінің казармасын бомбалауға байланысты ешқандай маңызды және дереу жауап шабуылы жасалмайтыны белгілі болды, теңізден артиллериялық оқтар мен Друз және Сирия ракеталық және артиллериялық нысаналарын жоюға бағытталған әуе шабуылдарынан басқа. Нақты жауап шабуылы іске аспады, өйткені Ақ үй кеңесшілері арасында, әсіресе Мемлекеттік департаменттегі Джордж П. Шулц пен Қорғаныс министрлігінің Вайнбергері арасында келіспеушілік болды, сондай-ақ Иранның қатысы туралы дәлелдер сол кездегі жағдайға байланысты болды: шабуылға жауапкершілікті өз мойнына алған Исламдық Джихад, Иранның өкілі ретінде әрекет ететін Хезболланың маңдайы болды, бұл Иранға сенуге болатын жоққа шығаруға мүмкіндік берді. 23 қазандағы бомбалаудан кейін, 28 қарашада АҚШ үкіметі «Нью-Джерси» Бейрут маңында тұрақты болады, бірақ экипажы ауыстырылатынын мәлімдеді. 14 желтоқсанда «Нью-Джерси» Бейрут маңындағы жау нысаналарына 16 дюймдік пулеметтерінен 11 снаряд атып жіберді. «Бұл 1969 жылы Вьетнамдағы әскери шебінен кейін әлемнің кез келген жерінде 16 дюймдік снарядтарды қолданудың алғашқы жағдайы болды». 1983 жылдың желтоқсан айында Джон Ф. Кеннеди және Тәуелсіздік ұрыс топтарының АҚШ ұшақтары Ливандағы сириялық нысаналарға шабуыл жасады, бірақ бұл сириялық ракеталық шабуылдарға жауап ретінде болды. Бұл шабуыл шииттік «Хезболла» ұйымының беделін арттырып, өсірді. «Хезболла» ресми түрде шабуылдарға қатысы жоқ екенін мәлімдеді, бірақ көптеген ливандықтар оны осы шабуылдарға қатысқан деп есептеді, өйткені олар «екі шейіт муджахидтің» құрметке лайық екенін айтты, олар «Вьетнамнан бері АҚШ әкімшілігінде жеңіліске ұшырады». «Хезболла» көптеген адамдар үшін «шет елдік оккупацияға қарсы қасиетті мұсылман күресінің алдыңғы шебі» болып көрінді. 1983 жылғы АҚШ Қорғаныс министрлігі комиссиясының есебінде ұлттық қауіпсіздік кеңесі «Американың Ливандағы мақсаттарына жетудің балама жолдарын» зерттеуі және қарастыруы ұсырылды, өйткені «дипломатиялық шешімдерге қарай прогресс баяулағанда» USMNF базасының қауіпсіздігі «нашарлайды». Комиссия терроризмге қарсы «әскери, саяси және дипломатиялық шаралардың» кең ауқымын әзірлеуді қарастыруды ұсынды. Терроризммен күресу үшін «доктрина, жоспарлау, ұйымдастыру, күш құрылымы, білім беру және оқыту» салаларында дайындық деңгейін арттыру қажет болды, ал USMNF сол кезде «террористтік қауіпке қарсы тұруға дайын емес», себебі «оқытудың, штабтың, ұйымдастырудың және қолдаудың» жетіспеушілігі болды. Амал қозғалысының басшысы Набих Берри, бұрын АҚШ араағайындығын қолдаған, АҚШ пен Франциядан Ливандан кетуін сұрады және осы елдерді ливандықтарға қарсы «жаппай қырғынды» жасауға тырысумен және шииттерге қарсы «расизм ахуалын» құрумен айыптады. Исламдық Джихад MNF-ке қарсы жаңа қауіп туралы хабарлады, егер MNF 1984 жылдың жаңа жылға дейін шығып кетпесе, «жер дірілдейтінін» уәделеді. 1984 жылдың 7 ақпанында президент Рейган теңіз жаяу әскерін Ливандан шығаруды бұйырды, бұл шабуылдан кейін Конгрестің миссияға қолдауының азаюына байланысты болды. 22-ші МАУ-дың BIA-дан шығуы 1984 жылдың 26 ақпанында сағат 12:37-де аяқталды. «Жақын жердегі Шуф тауларында Ливан армиясы мен друздардың жасақтары арасындағы шайқас теңіз жаяу әскерінің эвакуациясына шулы фон болды. Бір офицер: «Бұл келісім тоқтап бара жатыр» деді». 1984 жылдың 8 ақпанында «Нью-Джерси» Бейруттың шығысындағы Бекаадағы друздар мен сириялық позицияларына шабуыл жасады. Бұл Корей соғысынан бері ең ауыр жағалаулық бомбалау болды. Әуеден бағытталмаған бомбалау кемесі ізраилдік нысандар туралы ақпаратқа сүйенуге мәжбүр болды. «Тоғыз сағат ішінде «Нью-Джерси» 288 16 дюймдік снарядты атып шығарды, әрқайсысы Volkswagen Beetle сияқты салмаққа ие. Тоғыз сағат ішінде кеме Еуропалық театрдың барлық 16 дюймдік оқ-дәрілерінің 40 пайызын жұмсады [және] шектен тыс асыра сілтеуде» «Нью-Джерси» 18 ай бойы жиналған ашуын босатқандай болды. «Көптеген ливандықтар әлі де «ұшатын Volkswagen» деп аталатын, Шуфқа түскен үлкен снарядтарды есінде сақтайды». Сириялық және друздардың артиллериялық және ракеталық нысаналарын жойғаннан басқа, осы алып снарядтардың шамамен 30-ы Сирияның бас қолбасшылық постына түсті, Ливандағы аға офицерлерімен бірге Сирияның аға қолбасшысын өлтірді. АҚШ-тың үлгісін ұстанған, ақпан айының соңына дейін көпұлтты күштің қалған бөлігі, британдық, француздық және итальяндық әскерлері де шығарылды. Кемедегі 22-ші МАУ жасағы Бейрут маңындағы теңізде қалды, ал 100 адамдық жедел әрекет ету күші...

U. S. President Ronald Reagan called the attack a "despicable act" and pledged to keep a military force in Lebanon. U. S. Defense Secretary Caspar Weinberger, who had privately advised the administration against stationing U. S. Marines in Lebanon, said there would be no change in the U. S.'s Lebanon policy. French President François Mitterrand and other French dignitaries visited both the French and American bomb sites to offer their personal condolences on Monday, October 24, 1983. It was not an official visit, and President Mitterrand only stayed for a few hours, but he did declare "We will stay." During his visit, President Mitterrand visited each of the scores of American caskets and made the sign of the cross as his mark of respectful observance for each of the fallen peacekeepers. U. S. Vice President George H. W. Bush arrived and made a tour of the destroyed BLT barracks on Wednesday, October 26, 1983. Vice President Bush toured the site and said the U. S. "would not be cowed by terrorists." In retaliation for the attacks, France launched an airstrike in the Beqaa Valley against alleged Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) positions. President Reagan assembled his national security team and planned to target the Sheik Abdullah barracks in Baalbek, Lebanon, which housed Iran's Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) believed to be training Hezbollah militants. A joint American–French air assault on the camp where the bombing was planned was also approved by Reagan and Mitterrand. U. S. Defense Secretary Weinberger lobbied successfully against the mission, because at the time it was not certain that Iran was behind the attack. Some of the U. S. Marines in Beirut were moved to transport vessels offshore where they could not be targeted; yet, they would be ready and available to serve as a ready reaction force in Beirut if needed. For protection against snipers and artillery attacks, the Marines remaining at the airport built, and moved into, bunkers in the ground employing 'appropriated' Soviet bloc CONEXes. Col. Geraghty requested and received reinforcements to replace his unit losses. BLT 2/6, the Second Marine Division Air Alert Battalion stationed at Camp Lejeune, North Carolina, and commanded by Col. Edwin C. Kelley, Jr., was dispatched and flown into Beirut by four C 141s in less than 36 hours after the bombing. Lt. Col. Kelley officially replaced the seriously injured BLT 1/8 commander, Lt. Col. Larry Gerlach. The entire Headquarters and Service Company and Weapons Company of BLT 2/6 was airlifted into Beirut, along with Company E (Reinforced). Lt. Col. Kelley quietly redesignated his unit, BLT 2/6, as BLT 1/8 to help bolster the morale of the BLT 1/8 survivors. The BLT headquarters was relocated to a landfill area west of the airfield, and Company A (Reinforced) was repositioned from the university library position to serve as landing force reserve afloat, aboard Amphibious Ready Group shipping. On November 18, 1983, the 22d MAU rotated into Beirut and relieved in place the 24th MAU. The 24th MAU with Lt. Col. Kelley commanding BLT 1/8 returned to Camp Lejeune, NC, by sea for training and refitting. Eventually, it became evident that the U. S. would launch no serious and immediate retaliatory attack for the Beirut Marine barracks bombing beyond naval barrages and air strikes used to interdict continuous harassing fire from Druze and Syrian missile and artillery sites. A true retaliatory strike failed to materialize because there was a rift in White House counsel, largely between George P. Shultz of the Department of State and Weinberger of the Department of Defense, and because the extant evidence pointing at Iranian involvement was circumstantial at that time: the Islamic Jihad, which took credit for the attack, was a front for Hezbollah which was acting as a proxy for Iran, affording Iran plausible deniability. After the October 23rd bombing, on November 28, the U. S. government announced that the New Jersey would remain stationed off Beirut although her crew would be rotated. On December 14, New Jersey fired 11 projectiles from her 16 inch guns at hostile targets near Beirut. "This was the first time 16 inch shells were fired for effect anywhere in the world since the New Jersey ended her time on the gunline in Vietnam in 1969." Also in December 1983, U. S. aircraft from the John F. Kennedy and Independence battle groups attacked Syrian targets in Lebanon, but this was ostensibly in response to Syrian missile attacks on American warplanes. In the meantime, the attack boosted the prestige and growth of the Shi'ite organization Hezbollah. Hezbollah officially denied any involvement in the attacks, but was seen by many Lebanese as involved nonetheless as it praised the "two martyr mujahideen" who "set out to inflict upon the U. S. Administration an utter defeat, not experienced since Vietnam." Hezbollah was now seen by many as "the spearhead of the sacred Muslim struggle against foreign occupation". The 1983 report of the U. S. Department of Defense Commission's on the attack recommended that the National Security Council investigate and consider alternative ways to reach "American objectives in Lebanon" because, "as progress to diplomatic solutions slows," the security of the USMNF base continues to "deteriorate." The commission also recommended a review for the development of a broader range of "appropriate military, political, and diplomatic responses to terrorism." Military preparedness needed improvement in the development of "doctrine, planning, organization, force structure, education, and training" to better combat terrorism, while the USMNF was "not prepared" to deal with the terrorist threat at the time due to "lack of training, staff, organization, and support" specifically for defending against "terror threats." Amal Movement leader Nabih Berri, who had previously supported U. S. mediation efforts, asked the U. S. and France to leave Lebanon and accused the two countries of seeking to commit 'massacres' against the Lebanese and of creating a "climate of racism" against Shias. Islamic Jihad phoned in new threats against the MNF pledging that "the earth would tremble" unless the MNF withdrew by New Year's Day 1984. On February 7, 1984, President Reagan ordered the Marines to begin withdrawing from Lebanon largely because of waning congressional support for the mission after the attacks on the barracks. The withdrawal of the 22d MAU from the BIA was completed 12:37 PM on February 26, 1984. "Fighting between the Lebanese Army and Druze militia in the nearby Shouf mountains provided a noisy backdrop to the Marine evacuation. One officer commented: 'This ceasefire is getting louder.'" On February 8, 1984, the USS New Jersey fired almost 300 shells at Druze and Syrian positions in the Beqaa Valley east of Beirut. This was the heaviest shore bombardment since the Korean War. Firing without air spotting, the battleship had to rely on Israeli target intelligence. "In a nine hour period, the USS New Jersey fired 288 16 inch rounds, each one weighing as much as a Volkswagen Beetle. In those nine hours, the ship consumed 40 percent of the 16 inch ammunition available in the entire European theater [and] in one burst of wretched excess," New Jersey seemed to be unleashing eighteen months of repressed fury. "Many Lebanese still recall the 'flying Volkswagens,' the name given to the huge shells that struck the Shouf." In addition to destroying Syrian and Druze artillery and missile sites, approximately 30 of these behemoth projectiles rained down on a Syrian command post, killing the senior commanding Syrian general in Lebanon along with several of his senior officers. Following the lead of the U. S., the rest of the multinational force, the British, French and Italians, was withdrawn by the end of February 1984. The ship borne 22d MAU contingent remained stationed offshore near Beirut while a detached 100 man ready reaction force remained stationed ashore near the U. S./U. K. Embassy. The 22d MAU was relieved in place by the 24th MAU on April 10, 1984. On April 21, the ready reaction force in Beirut was deactivated and its men were reassigned to their respective ships. In late July 1984, the last marines from the 24th MAU, the U. S./U. K. Embassy guard detail, was withdrawn from Beirut. A 2019 study disputes that the bombings motivated the withdrawal of U. S. forces, arguing instead that the collapse of the Lebanese national army in February 1984 was the primary motivating factor behind the withdrawal.

Қылмыскерлерді іздеу

Бұл шабуыл кезінде "Исламдық жихад" деп аталатын белгісіз топ шабуылға жауапкершілікті өз мойнына алды. АҚШ үкіметінде вице-президент Буш, Мемлекеттік хатшы Джордж Шульц және Ұлттық қауіпсіздік кеңесшісі Роберт Макфарлейн, бұрын Рейганның Таяу Шығыстағы өкілі болған, Иран және/немесе Сирия бомбалаулар үшін жауапты деп есептеді. Бірнеше жылдық тергеуден кейін АҚШ үкіметі Иран мен Сирияның қолдауымен құрылған, кейін Хезболла деп аталатын ұйымның элементтері осы бомбалауларға, сондай-ақ сәуір айының басында Бейруттағы АҚШ елшілігінің бомбалауына жауапты деген қорытындыға келді. Хезболла атын жасыру үшін "Исламдық жихад" деген атты пайдаланғаны болжанып отыр. Хезболла 1985 жылы өзінің бар екенін жариялады. Осы орайда, президент Рейганның қорғаныс министрі Каспар Вайнбергердің сөзіне сүйенсек, "Біз әлі күнге дейін Бейрут әуежайындағы теңізшілер казармасын бомбалағандардың кім екенін нақты білмейміз, сол кезде де білмедік", – деді.

Бомбалаудан екі жыл өткен соң, АҚШ-тың үлкен қазылар алқасы Имад Мугнияны террористік қызметтері үшін жасырын түрде айыптады. Мугния ешқашан қолға түспеді, бірақ 2008 жылдың 12 ақпанында Сирияда автокөлік бомбасынан қаза тапты. Сарапшылар американдықтардың жауап бермеуі террористік ұйымдарды АҚШ нысаналарына қарсы тағы шабуылдар жасауға жігерлендірді деп санайды. Журналист Робин Райт The Washington Post және The New York Times газеттеріндегі мақалаларды келтіріп, ЦРУ-ның мәлімдемесін былай жеткізді: "Ливанның барлау қызметінің және басқа да шетелдік азаматтардың ЦРУ-да оқудан өткені рас, бірақ бұл біздің [ЦРУ] операциямыз емес, біз оны жоспарлаған да, білген де емеспіз". Райттың сөзіне қарағанда, "АҚШ-тың алаңдаған шенеуніктері Ливандағы жасырын оқу-жаттығу операциясын дереу тоқтатты".

Үйренген сабақтар

Казармадағы жарылыстан кейін көп ұзамай президент Рональд Рейган зейнеткер адмирал Роберт Л. Дж. Лонг басқаратын әскери фактілерді анықтау комиссиясын жарылысты тергеу үшін тағайындады. Комиссияның баяндамасы қауіпсіздікке қатысты кемшіліктер үшін жоғары әскери шенеуніктердің жауапты екенін және апатқа әскери басшылық тізбегі кінәлі екенін көрсетті. Егер казарма күзетшілері зарядталған қарумен қаруланған болса және жарылыс жасаған жүк көлігі оңай өтіп кеткен торапты сымнан гөрі мықты кедергіге тап болғанда, қаза болғандар саны көп еді деген ұсыныс жасалды. Комиссия сондай-ақ, АҚШ командирлері арасындағы "басым көзқарас" Сук әл Гарбтағы мұсылмандарға жасалған теңіз күштерінің оқшалауы мен жүк көлігімен жасалған жарылыс арасында тікелей байланыс бар екенін атап өтті. Жарылыстан кейін және көтерілісшілердің қарапайым жүк көлігі немесе фургонмен үлкен күшті қаруды жеткізе алатынын түсінгеннен кейін, АҚШ және басқа да елдердегі маңызды мемлекеттік нысандардың төңірегінде қорғаныш кедергілері (болардтар) орнатылуы кең таралды, әсіресе шетелде орналасқан батыс азаматтық нысандарда. 2009 жылы "Foreign Policy" журналында жарияланған "Сабақ алынбады" деген мақала АҚШ-тың Ливан азаматтық соғысына әскери араласуы танымал тарихта азайтты немесе назардан тыс қалдырылды деп мәлімдейді, демек, сабақ алынбады, және Ливаннан алынған сабақтар АҚШ әскери түрде басқа да елдерге аралассан "алынбады".

Иранға қарсы азаматтық іс

2001 жылдың 3 қазаны мен 28 желтоқсанында 241 американдық бейбітшілік сақшысының қаза болуынан зардап шеккен отбасылары мен бірнеше жарақат алған аман қалғандар АҚШ-тың Колумбия округінің аудандық сотында Иран Ислам Республикасына және Ақпарат және қауіпсіздік министрлігіне (MOIS) қарсы азаматтық шағымдануға жүгінді. Отбасылар мен аман қалғандар өздерінің жеке шағымдарында Иранның шабуылға жауапты екенін мойындау және мемлекеттік деңгейде ұйымдастырылған терроризм актісінен туындаған заңсыз өлім, дене күші қолдану, шабуыл жасау және әдейі сезімталдықпен эмоционалдық зиян келтіру бойынша өтемақы (компенсациялық және жазалық) және басқа да заң талаптары арқылы көмек сұрады. Бірақ Иран бұл шағымдарға жауап бермеді. Ламберт соттың Шетелдік мемлекеттік иммунитет туралы заңға сәйкес айыпталушыларға қатысты юрисдикциялық құқығы бар екенін, «Хезболла» Иран үкіметінің қолдауымен құрылған және 1983 жылы Иранға толық тәуелді болғанын, ал «Хезболла» шабуылды MOIS агенттерімен бірлесіп жүргізгенін мәлімдеді. Құрбандар отбасыларының адвокаты жаңа мәліметтерді анықтады, соның ішінде АҚШ Ұлттық қауіпсіздік агенттігі Тегерандағы ирандық барлау бас штабынан Дамаскідегі Иран елшісі Ходжат ол-Ислам Әли Акбар Мохташемиге жіберілген хабарды ұстап алғанын білдірді. АҚШ аудандық сотының төрағасы Ройс Ламберт бұл хабарды былай түсіндірді: «Хабарда Иран елшісіне террористік ұйымның жетекшісі Хусейн Мусавимен байланысып, оған «Америка Құрама Штаттарының теңіз жаяу әскеріне қарсы көзге түсетін әрекет жасауды» тапсыру туралы нұсқау берілген». Мусавидің «Исламдық Амалы» «Амаль» қозғалысының бөлігі және «Хезболланың» бастапқы құрамының дербес бөлігі болды. Мұхаммед Сахими мәлімдегендей, АҚШ-тың жоғары лауазымды шенеуніктері бұл хабарды басқаша түсіндірді, бұл оларды Иранға қарсы жауап шараларын қабылдаудан тоқтатты. 2016 жылдың сәуір айында АҚШ Жоғарғы Соты Иранның Орталық банкінің АҚШ-та сақталған тоңдырылған активтерін құрбандардың отбасыларына өтемақы төлеу үшін пайдалануға болатыны туралы шешім қабылдады.

On October 3 and December 28, 2001, the families of the 241 U. S. peacekeepers who were killed as well as several injured survivors filed civil suits against the Islamic Republic of Iran and the Ministry of Information and Security (MOIS) in the U. S. District Court for the District of Columbia. In their separate complaints, the families and survivors sought a judgment that Iran was responsible for the attack and relief in the form of damages (compensatory and punitive) for wrongful death and common law claims for battery, assault, and intentional infliction of emotional distress resulting from an act of state sponsored terrorism. but did not file any response to the claims of the families. Lamberth concluded that the court had personal jurisdiction over the defendants under the Foreign Sovereign Immunities Act, that Hezbollah was formed under the auspices of the Iranian government and was completely reliant on Iran in 1983, and that Hezbollah carried out the attack in conjunction with MOIS agents. The attorney for the families of the victims uncovered some new information, including a U. S. National Security Agency intercept of a message sent from Iranian intelligence headquarters in Tehran to Hojjat ol eslam Ali Akbar Mohtashemi, the Iranian ambassador in Damascus. As it was paraphrased by presiding U. S. District Court Judge Royce C. Lamberth, "The message directed the Iranian ambassador to contact Hussein Musawi, the leader of the terrorist group Islamic Amal, and to instruct him 'to take a spectacular action against the United States Marines.'" Musawi's Islamic Amal was a breakaway faction of the Amal Movement and an autonomous part of embryonic Hezbollah. According to Muhammad Sahimi, high ranking US officials had a different interpretation from that intercept, which stopped them from ordering a revengeful attack against Iran. In April 2016, the U. S. Supreme Court ruled that frozen assets of Iran's Central Bank held in the U. S. could be used to pay the compensation to families of the victims.

Моссадтың қастандық теориясы

Бұрынғы Моссад агенті Виктор Островский 1990 жылы жазған "Алдау жолымен" атты кітабында Моссадтың бомбалаудың нақты уақыты мен орнын білгенімен, америкалықтарға тек жалпы ақпарат бергенін, ал бұл ақпараттың ешқандай құндылығы болмағанын айтқан. Островскийдің сөзінше, Моссадтың сол кездегі басшысы Нахум Адмони Моссадтың міндеті американдықтардың емес, Израильдің мүдделерін қорғау болғандықтан, американдықтарға нақты мәліметтерді беруден бас тартқан. Адмони шабуыл туралы бұрыннан білгенін жоққа шығарды. Бенни Моррис Островскийдің кітабына жазған рецензиясында Островскийтің "іс жөніндегі қызметкер болып жұмыс істегені аз ғана уақыт болды, тіпті жұмыстан шығарылғанға дейін; агенттіктегі (қысқа) уақытының көп бөлігі стажер ретінде өтті" деп жазды. Ол бөлімделудің салдарынан "ол қазіргі Моссад операциялары туралы көп білмеді және білмейтін, тіпті операциялық тарих туралы да білмейтін" деді. Бенни Моррис казармаға қатысты мәлімдеменің "кереметсіз" екенін және Островскийдің "жасанды" әңгімелерінің бірі екенін, олардың "көп бөлігі ойдан шығарылған" деп жазды.

Ескерткіштер мен еске алу

Бейрут мемориалы теңізшілер корпусының Лежун базасында орнатылды және шабуыл құрбандарына арналған жыл сайынғы еске алу шараларының орны ретінде пайдаланылды. Сонымен қатар, Солтүстік Каролина штатының Джексонвилл қаласындағы USO-да Бейрут мемориалдық бөлмесі құрылды. Қарулы күштердің діни қызметкерлер орталығы, АҚШ армиясы, теңіз күштері және әуе күштері үшін діни қызметкерлер корпусын даярлайтын Форт Джексон, Колумбия, Оңтүстік Каролинадағы оқу орны, Бейрут казармасының шіркеуінен жартылай қираған белгіні сақтап, шабуылда қаза болғандардың естелігі ретінде пайдаланады. Шабуыл кезінде болған теңіз күштерінің діни қызметкерлерінің бірі раввин Арнольд Резникоффтың айтуынша: "Құран-құран арасында біз "Бейбітшілікті сақтау шіркеуі" үшін жасаған фанера тақтаны таптық. Діни қызметкерлер корпусының мөрі қолмен боялған, оның үстінде "Бейбітшілікті сақтау" деген сөздер, ал астында "Шіркеу" деген сөз жазылған. Қазір "Бейбітшілікті сақтау" деген жазу оқылды, бірақ тақтаның төменгі бөлігі қирап, тек бірнеше күйген және сынып қалған ағаш бөліктері қалды. Бейбітшілік идеясы – жоғарыда, соғыстың шындығы – төменде". Арлингтон ұлттық зиратында шабуыл құрбандарының естелігі ретінде ливандық кедр ағашы отырғызылды. Ағаштың алдына орнатылған тақташада: "Бейрут шабуылында қаза тапқан американдықтар мен әлемдегі терроризм құрбандарының естелігі үшін Ливанның осы кедр ағашы өсіп жатыр" деп жазылған. 2008 жылы Вирджиния штатының Квантико қаласындағы Ұлттық теңіз корпусы мұражайы шабуыл мен оның құрбандарын еске алу үшін көрме ашты. Шабуылға арналған бір ескерткіш АҚШ-тан тыс жерде орналасқан, онда шабуыл кезінде Хайфа, Израильдегі USO директоры болған Гилла Герзон, шабуылда қаза болған әрбір АҚШ әскери қызметшісі үшін бір-бірден 241 зәйтүн ағашы бар ескерткіш паркін құруды ұйымдастырды. Ағаштар Бейрутке қарайтын Кармел тауындағы жол бойындағы көпірге алып барады. 2004 жылы Иранның "Жаһандық ислам науқанының шейіттерін еске алу комитеті" атты ұйымы 1983 жылғы жарылыстар мен оның "шейіттерін" еске алу үшін Тегерандағы Бехешт-э-Захра зиратында ескерткіш орнатқаны хабарланды. Бейрут ардагерлері мен олардың отбасы мүшелері АҚШ пошта қызметі мен Азаматтардың маркалық кеңес комитетін шабуыл құрбандарын еске алу үшін марка жасауға көндіруге тырысуда, бірақ ұсыныс әлі мақұлданбаған. Осы уақыт аралығында Бейрут ардагерлері "PC Postage" коммерциялық өндірісіндегі Бейрут мемориалының жеке сатушы маркасын ("Олар бейбітшілікпен келді" деген сөздермен немесе одан тыс) жасады, ол АҚШ пошта қызметімен пошта таңбасы ретінде пайдалануға бекітілген.

A Beirut Memorial has been established at Marine Corps Base Camp Lejeune, and has been used as the site of annual memorial services for the victims of the attack. A Beirut Memorial Room at the USO in Jacksonville, North Carolina has also been created. The Armed Forces Chaplaincy Center, the site of Chaplain Corps training for the U. S. Army, Navy, and Air Force at Fort Jackson, Columbia, South Carolina, includes the partially destroyed sign from the Beirut barracks chapel as a memorial to those who died in the attack. According to Rabbi Arnold Resnicoff, one of the navy chaplains present during the attack, "Amidst the rubble, we found the plywood board which we had made for our "Peace keeping Chapel." The Chaplain Corps Seal had been hand painted, with the words "Peace keeping" above it, and "Chapel" beneath. Now "Peace keeping" was legible, but the bottom of the plaque was destroyed, with only a few burned and splintered pieces of wood remaining. The idea of peace – above; the reality of war – below." A Lebanese cedar has been planted in Arlington National Cemetery near the graves of some of the victims of the attack, in their memory. A plaque in the ground in front of the tree, dedicated in a ceremony on the first anniversary of the attack, reads: "Let peace take root: This cedar of Lebanon tree grows in living memory of the Americans killed in the Beirut terrorist attack and all victims of terrorism around the world." The National Museum of the Marine Corps, in Quantico, Virginia, unveiled an exhibit in 2008 in memory of the attack and its victims. One memorial to the attack is located outside the U. S., where Gilla Gerzon, the director of the Haifa, Israel USO during the time of the attack coordinated the creation of a memorial park that included 241 olive trees, one for each of the U. S. military personnel who died in the attack. The trees lead to an overpass on Mount Carmel looking toward Beirut. In 2004 it was reported that an Iranian group called the Committee for the Commemoration of Martyrs of the Global Islamic Campaign had erected a monument, at the Behesht e Zahra cemetery in Tehran, to commemorate the 1983 bombings and its "martyrs". There is also an ongoing effort on the part of Beirut veterans and family members to convince the U. S. Postal Service and Citizens' Stamp Advisory Committee to create a stamp in memory of the victims of the attack, but the recommendation has not yet been approved. In the meantime, Beirut veterans have created a "PC Postage" commercially produced Beirut Memorial statue private vendor stamp (with or without the words "They Came in Peace") that is approved for use as postage by the U. S. Postal Service.