Эдвард Стюарт Планк: Бейсбол жұлдызының өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Америкалық бейсболшы (1875-1926), 1970-ші жылдардағы питчер

Эдвард Стюарт Планк (31 тамыз 1875 – 24 ақпан 1926), «Геттисбург Эдди» деген лақап атымен танымал, американдық кәсіби бейсболшы. Питчер Планк 1901 жылдан 1914 жылға дейін «Филадельфия Атлетикасы», 1915 жылы «Сент-Луис Терриерс», 1916 және 1917 жылдары «Сент-Луис Браунс» командаларында ойнады. Планк 200 ойын, содан кейін 300 ойын жеңген алғашқы солжақ питчер болды, қазір 326 мансаптық жеңісімен солжақ питчерлер арасында барлық уақыттағы жеңістер бойынша үшінші орында (барлық уақытта 13-ші) және 66 ойынмен солжақ питчерлер арасында мансаптық жеңістер бойынша бірінші орында тұр. Планк ойнаған кезде «Филадельфия» бес рет Әлем сериясына қатысты, бірақ ол жарақат алғандықтан 1910 жылғы Әлем сериясынан тыс қалды. Планк Әлем сериясындағы мансабында 1.32 орташа ұпай жинады, бірақ ол бұл ойындарда 2-5 есебімен сәттіліксіз болды. Планк 1926 жылы инсульттан қайтыс болды. 1946 жылы ол Ардагерлер комитетімен Бейсбол Даңқы залына сайланды.

Ерте өмір

Планк Пенсильвания штатының Геттисбург қаласына жақын жердегі фермада өскен. Ол Марта МакКрири мен Дэвид Планктың жеті баласының төртіншісі болды. Оның әкесі Геттисбургте мектеп директоры және салық жинаушы болған. Планк 17 жасқа дейін бейсбол ойнамаған, содан кейін Геттисбург ауданындағы жергілікті командалар үшін ойнай бастады. Ол бейсбол добын амбардың есігіне лақтырып жаттығу жасады, ал әкесі есікте қалған ойықтар үшін оны жазалады. Планк шамамен 22 жаста болғанда, Геттисбург колледжінің питчинг жаттықтырушысы Фрэнк Форман оны колледждің бейсбол командасына қатысуға шақырды. Бірақ келесі мамыр айында Форман Планкті Филадельфия Атлетикс командасының басқарушысы Конни Макке ұсынды, оған Планктың ойыны ұнады және онымен келісімшартқа қол қойды. Планк өзінің үлкен лигасындағы дебютін 1901 жылғы 13 мамырда Атлетикс сапында өткізді. Жаңадан келген ойыншы ретінде Планк жақсы өнер көрсетті. Атлетикс 1910 жылы Әлем сериясына оралды, бірақ Планк қол ауруынан қатыса алмады, бірақ газеттер оның серия кезінде табанына тұратынын болжады. 1911 жылы Планк 1901 жылғы командадан қалған соңғы Атлетикс мүшесі болды. 1911 жылғы команда Әлем сериясына қатысып, тағы да Гиганттармен кездесті. Планк екінші ойында жеңіске жетіп, бесінші ойында жеңіліске ұшырағаннан кейін, Атлетикс серияны алты ойында жеңді. 1913 жылы Атлетикс және Гиганттар Әлем сериясында тағы да кездесті, ал Планк екінші және бесінші ойындарда Мэтьюсонмен кездесті. Мэтьюсон екінші ойында Гиганттардың жеңісін қамтамасыз ету үшін Планктың оныншы иннингтегі соққысын қабылдады, бірақ Планк және Атлетикс серияның бесінші және шешуші ойында Мэтьюсонды 3:1 есебімен жеңді. 1914 жылы Планк Филадельфиямен өткізген соңғы жылы тағы да Әлем сериясына қатысты. Планк екінші ойында толық ойын өткізді, бірақ 1:0 есебімен жеңіліп, Бостон Брэйвз командасы серияны төрт ойында жеңіп алды. Филадельфиядағы мансабында Планк жеті рет 20 жеңіске жеткен ойынның ең тұрақты питчерлерінің бірі болды. Ойнаған төрт Әлем сериясында Планк 1.32 ERA көрсетті, бірақ 2–5 жеңіс-жеңіліс көрсеткішіне ие болды. Планк Атлетикс командасының ең жақсы питчерлерінің бірі болғандықтан, Мак оны Әдетте Әлем сериясында Атлетикс Гиганттармен ойнағанда, тағы бір Даңқ залынан шыққан Кристи Мэтьюсонмен кездестірді. Планк өзінің Әлем сериясының барлық алты бастамасында да толық ойын өткізді. Оның тыныш мінезі оны басқа Атлетикс питчерлері, мысалы, Даңқ залынан шыққан Уодделл мен Чиф Бендер сияқты БАҚ назарынан тыс қалдырды, бірақ Планк осы екеуінен де көп ойын жеңді. 1914 жылдың қарашасында Планк Нью-Йорк Хайлендерске сатылады деген қауесет тарады. Желтоқсан айында Планк Федералды лигада ойнауға келісімшартқа қол қойды. Мак Планктың кетуіне өкініш білдірмеді, "Мен оған сәттілік тілеймін. Мен онымен аяқтап қалдым. Ол ақшаны іздеді. Ол керемет питчер еді және әлі де жақсы питчер", - деді ол. Ол заңсыз лиганың Сент-Луис Терриерс командасында ойнап, 21 ойын жеңіп алды, бұл оның 20 жеңіске жеткенінің сегізінші және соңғы реті болды. Кейбір бейсбол анықтамалық еңбектер Федералды лиганы үлкен лига ретінде танудан бас тартады, сондықтан Планкқа жеті 20 жеңіске жететін маусым мен 305 жалпы жеңіске ие болды. Федералды лига тарағаннан кейін Планк еркін агенттікке өтініш берді, бірақ 1916 жылы Сент-Луис Браунс командасына тиесілі деп жарияланды. Сол жылдың қыркүйек айында Планк тағы он маусымға дейін алаңға шыға алатынын болжап, "Бұл маусымда басқа жылдарға қарағанда көбірек топқа ие болғанымды білмеймін, бірақ кез келген жағдайда менде бұрынғыдай көп нәрсе бар деп ойлаймын" деді. Алайда 1917 жылдың маусым айында газеттер Планктың мансабының аяқталғанына хабар берді; ол қол проблемаларымен күресті және бір сәтте жүйке бұзылуына байланысты командадан кетті. 1917 жылдың қазанында Планк бейсболдың стресінен туындаған іш ауруына байланысты зейнеткерлікке шықты. Оның соңғы ойыны 1917 жылғы 6 тамызда Уолтер Джонсон мен Вашингтон Сенаторларына қарсы 1:0 есебімен 11 иннингтік толық жеңіліс болды. Оның мәлімдемесін ескермей, Нью-Йорк Янкис урбан Шокер мен Ник Каллоп, Фриц Мейсел мен Джо Гедеон, Лес Нунамейкер және Планк пен Дел Пратт үшін Браунс командасына ақша берді. Планк Нью-Йоркке хабарлаудан бас тартып, зейнеткерлікке шыққандығын айтты. Сонымен қатар, ол 1921 жылға дейін АЛ-де ең көп ұтып алған (сол немесе оң қолы) питчер болды, ол Уолтер Джонсоннан асып түсті. Планк жақсы боксшы ретінде танымал болды. Оның ең танымал соққысы "қайырмалы от" деп аталды. Денесі арқылы лақтырылған, ол үйге бұрыштап жетті, бұл соққыны ұстауды қиын етіп, әсіресе сол жақтан ойнайтындар үшін қиын болды. Жақсы мінезді Планк Атлетикс штабындағы жаңа питчерлерге кеңес беруге уақыт бөлді, сондай-ақ команданың талпынышпен жүретін маскоты Луи Ван Зельстпен достық қарым-қатынас жасады. Планк мансабынан кейін денсаулығы нашарламады, бірақ 1926 жылғы 22 ақпанда оның әйелі күйеуінің сол жағынан паралич болғанын және сөйлеуінің бұзылғанын көрді. Планк үйіне келгеннен кейін, отбасылық дәрігері мен әйелі оны емдеу үшін ауруханаға жатқызудың орнына сол жерде қалдыруға шешім қабылдады. Пичер қысқа ғана уақытқа жақсару белгілерін көрсетті, содан кейін есінен айырылу эпизодтары басталды. Ол сөйлеу қабілетін жоғалтты және 24-і күні ешкім оның жазылуын күтпеді. Ол күні сағат 14:49-да қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін екі күннен кейін Планктың жаназасы Геттисбургтегі Бірінші Пресвитериан шіркеуінде өтті. Пастор У. С. Спейс: "Эдди өзінің ерлігіне, ата-анасына, әйеліне және үйіне, Құдайына және шіркеуіне адал болды. Кез келген адам туралы одан жақсы не айтуға болады?" деді. Анна 1955 жылы қайтыс болғанға дейін тағы 29 жыл өмір сүрді. Бұрынғы командаласы Джек Кумбс: "Мен сол кезде көптеген бейсболшылар қазіргідей болмаған шақта, осылай шабыттандыратын адаммен тығыз байланыста болғаныма әрқашан ризамын" деді. Планк Эрмесон және Жақсы Самаритян ложасының 336-мүшесі болды.

Plank grew up on a farm near Gettysburg, Pennsylvania. He was the fourth of seven children born to Martha McCreary and David Plank. His father was a school director and tax collector in Gettysburg. Plank did not play baseball until the age of 17, when he started playing for local teams in the Gettysburg area. He practiced pitching by throwing a baseball against his barn door, drawing lectures from his father for all the dents he left. When Plank was about 22, Frank Foreman, the pitching coach at Gettysburg College, asked him to try out for the school's baseball team. However, next May, Foreman recommended Plank to Connie Mack, the manager of the Philadelphia Athletics, who liked what he saw and signed Plank to a contract. Plank made his major league debut for the Athletics on May 13, 1901. As a rookie, Plank pitched well, The Athletics returned to the World Series in 1910, but Plank was forced to sit out with a sore arm, although newspapers were speculating that he would pitch during the series. By 1911, Plank was the last member of the Athletics remaining from the 1901 team. The 1911 team made the World Series and faced the Giants again. After Plank won Game Two and lost in a relief appearance in Game Five, the Athletics won the series in six games. In 1913, the Athletics and Giants met again in the World Series, and Plank faced Mathewson in Games Two and Five. Mathewson hit a tenth inning single off of Plank to set up a Giants victory in Game Two, but Plank and the Athletics bested Mathewson 3–1 in the fifth and deciding game of the series. In 1914, Plank's final year with Philadelphia, he went to the World Series again. Plank pitched a complete game in Game Two, but he lost 1–0 and the Boston Braves won the series in four games. During his tenure in Philadelphia, Plank was one of the most consistent pitchers in the game, winning over 20 games seven times. In the four World Series in which he played, Plank earned a 1.32 ERA but only a 2–5 win–loss record. As Plank was one of the best pitchers on the Athletics, Mack would usually match him up against Christy Mathewson, another Hall of Famer, when the Athletics played the Giants in the World Series. Plank pitched complete games in all six of his World Series starts. His quiet personality led to him getting overshadowed in media coverage by other Athletics pitchers such as Hall of Famers Waddell and Chief Bender, but Plank would win more games than either of these. In November 1914, it was rumored that Plank would be sold to the New York Highlanders. In December, Plank signed a contract to play in the Federal League. Mack expressed no regret at Plank's departure, saying, "I wish him the best of luck I was through with him. He was after the money. He was a wonderful pitcher and he is a good one yet." He played for the outlaw league's St. Louis Terriers and won 21 games, the eighth and final time he reached the 20 win plateau. Some baseball reference works decline to acknowledge the Federal League as a major league, and therefore give Plank credit for only seven 20 win seasons and 305 total wins. When the Federal League folded, Plank applied for free agency but was declared to belong to the St. Louis Browns for 1916. In September of that year, Plank predicted that he might be able to pitch ten more seasons, saying, "I don't know whether it is that I have more on the ball this season than I had in other years, but at any rate I feel that I have just as much stuff as I ever did." However, by June 1917 newspapers reported that Plank's career was nearly over; he had struggled with arm problems and had left the team at one point due to a nervous breakdown. He retired in October 1917, citing stomach difficulties brought on by the stress of baseball. His final game was a 1–0 11 inning complete game loss to Walter Johnson and the Washington Senators on August 6, 1917. Despite his announcement, the New York Yankees traded pitchers Urban Shocker and Nick Cullop, infielders Fritz Maisel and Joe Gedeon, catcher Les Nunamaker, and cash to the Browns for Plank and Del Pratt. Plank refused to report to New York, insisting he was retired. In addition, he was the winningest pitcher (left or right handed) in the AL until 1921, when he was surpassed by Walter Johnson. Plank was known as a finesse pitcher with a good sidearm sweeping curveball. His best known pitch was nicknamed the "cross fire." Thrown across his body, it reached home plate at an angle, making it difficult for hitters to track, especially if they were left handed. Friendly by nature, Plank did the unusual by taking time to mentor the rookie pitchers on the Athletics' staff, and he befriended Louis Van Zelst, a hunchback who served as the team's mascot. Plank did not seem to be in ill health after his career, but on February 22, 1926, his wife awoke to discover her husband paralyzed on the left side due to a stroke and suffering garbled speech. Upon arriving at the Plank home, the family physician and Plank's wife decided he should be left where he was for treatment, rather than moved to a hospital. The pitcher showed signs of recovery briefly, then started having bouts of lost consciousness. He lost the ability to speak, and by the 24th, no one expected him to recover. He died at 2:49 P. M. that day. Two days after his death, Plank's funeral was held at Gettysburg's First Presbyterian Church. The Rev. W. C. Space said, "Eddie was true to his manhood, true to his parents, true to his wife and home, true to his God and church. What better could be spoken of any man?" Anna lived 29 more years before her death in 1955. Former teammate Jack Coombs said, "I have always been thankful that I was thrown into such intimate contact with so inspiring a man in the days when the majority of ballplayers were of a much lower type than at the present time." Plank was a Freemason and a member of Good Samaritan Lodge No. 336 in Gettysburg.

Мұра

1943 жылы бұрынғы командаласы Эдди Коллинз Планкті бейсболдағы ең ұлы тастаушы ретінде еске алды. "Ең жылдам емес, ең қиын емес, және ең көп мүмкіндіктерге ие емес, бірақ жай ғана ең ұлы", - деді Коллинз. Бейб Рут оны соққы беру ең қиын тастаушы деп есептеді, ал Тай Кобб оны барлық уақыттағы командасына қосты. Геттисбург колледжі Эдди Планк қайтысынан кейін көп ұзамай колледж аумағында Эдди Планк еске алу спорт залын салуды жоспарлады. Спорт зал 1927 жылы аяқталды және 1962 жылға дейін баскетбол және күрес сияқты жабық спорт түрлері онда өткізілді. Геттисбург қаласының орталығындағы бір мейрамхана Планктың мансабын құрметтейді. Планктың балалық шағындағы шаруашылығының бір бөлігі Планк өрісі деп аталатын тұрғын үйлерден тұрады. Оның иесі Arizona Diamondbacks командасының иесі Кен Кендрик болды және ол Кендрик Бейсбол Даңқы залына берген коллекцияның бір бөлігі еді. Әлемдегі ең құнды бейсбол карточкасы, T206 Honus Wagner карточкасы да сол коллекцияда сақталған. Эдди Планк туралы алғашқы толық биография, Лоуренс Норрдың "Геттисбург Эдди: Эдди Планктың тарихы" кітабы, 2018 жылы Sunbury Press баспасында жарық көрді.