Роберт Фицджеральд: Американ ақыны, аудармашы және сыншысы
Robert Fitzgerald
Роберт Фицджеральд (1910-1985) – американдық ақын, аудармашы, сыншы. Грек классикасын аударған еңбектерімен танымал, студенттерге арналған стандартты нұсқалар жазды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық ақын, сыншы және аудармашы (1910–1985)
American poet, critic and translator (1910–1985)
Роберт Стюарт Фицджеральд (12 қазан 1910 – 16 қаңтар 1985) – американдық ақын, әдеби сыншы және аудармашы, грек классикасын аударған еңбектері бір буын ғалымдар мен студенттер үшін негізгі оқу құралына айналды. Ол ежелгі грек және латын тілдерін аударумен ең танымал болды. Сонымен қатар, ол өзінің көптеген өлеңдер жинақтарын да жазды.
Robert Stuart Fitzgerald (12 October 1910 – 16 January 1985) was an American poet, literary critic and translator whose renderings of the Greek classics "became standard works for a generation of scholars and students". He was best known as a translator of ancient Greek and Latin. He also composed several books of his own poetry.
Өмірбаян
Фицджеральд Иллинойс штатының Спрингфилд қаласында өсті және Коннектикут штатының Уоллингфорд қаласындағы The Choate School (қазіргі Choate Rosemary Hall) мектебін бітірді. 1929 жылы Гарвард университетіне түсіп, 1931 жылы оның бірнеше өлеңі Poetry журналында жарияланды. 1933 жылы Гарвардты бітіргеннен кейін ол бір жыл бойы "Нью-Йорк геральд трибюн" газетінде тілші болды. Кейін ол бірнеше жыл "Time" журналында жұмыс істеді. 1940 жылы Уильям Сароян оны "Love's Old Sweet Song" пьесасында "Time" журналының қосымша редакторы ретінде тізімдеді. Екінші дүниежүзілік соғыста ол Гуам және Перл-Харборда АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті. Кейін ол Сара Лоуренс және Принстон университетінде оқытушы болып жұмыс істеді, сондай-ақ "The New Republic" журналының поэзия редакторы болды. 1965 жылы ол Гарвардта Арчибальд МакЛиштің реторика және шешендік өнер профессоры лауазымын иеленді және 1981 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін қызмет етті. Фицджеральд ағылшын тіліне ең поэтикалық аудармашылардың бірі ретінде кеңінен танымал. Ол сонымен қатар 1949 жылдан 1951 жылға дейін Коннектикут штатының Рединг қаласындағы үйінде тұрған Фланнери О'Коннордың әдеби мұрагері болды. Фицджеральдтың сол кездегі әйелі Салли Фицджеральд О'Коннордың қайтысынан кейін оның эсселері мен хаттарын жинақтады. Бенедикт Фицджеральд (Мел Гибсонмен бірге "Массиканың құмарлығы" фильмінің сценарийін жазған), Барнаби Фицджеральд және Майкл Фицджеральд – Роберт пен Саллидің ұлдары. Фицджеральд үш рет үйленген. Кейін ол Коннектикут штатының Хамден қаласына көшіп, ұзаққа созылған аурудан кейін өз үйінде қайтыс болды.
Fitzgerald grew up in Springfield, Illinois, and graduated from The Choate School (now Choate Rosemary Hall) in Wallingford, Connecticut. He entered Harvard in 1929, and in 1931 a number of his poems were published in Poetry magazine. After graduating from Harvard in 1933 he became a reporter for the New York Herald Tribune for a year. Later he worked for several years for Time. In 1940, William Saroyan lists him among "associate editors" at Time in the play, Love's Old Sweet Song. In World War II, he served in the U. S. Navy in Guam and Pearl Harbor. Later he was an instructor at Sarah Lawrence and Princeton University, poetry editor of The New Republic. He succeeded Archibald MacLeish as Boylston Professor of Rhetoric and Oratory at Harvard in 1965 and served until his retirement in 1981. Fitzgerald is widely known as one of the most poetic translators into the English language. He also served as literary executor to Flannery O'Connor, who was a boarder at his home in Redding, Connecticut, from 1949 to 1951. Fitzgerald's wife at the time, Sally Fitzgerald, compiled O'Connor's essays and letters after O'Connor's death. Benedict Fitzgerald (who co wrote the screenplay for The Passion of the Christ with Mel Gibson), Barnaby Fitzgerald, and Michael Fitzgerald are sons of Robert and Sally. Fitzgerald was married three times. He later moved to Hamden, Connecticut, where he died at his home after a long illness.