Уильям О'Брайен: Ирландтық ұлтшыл саяхатшы және журналист
William O'Brien
Уильям О'Брайен (1852-1928) – ирландтық ұлтшыл, журналист, саяхатшы, жер реформасы мен Ирландияның өзін-өзі басқаруы үшін күш салған тұлға. Тарихымен танысыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық ұлтшыл журналист және саясаткер
Irish nationalist journalist and politician
Уильям О'Брайен (2 қазан 1852 – 25 ақпан 1928) – ирландиялық ұлтшыл, журналист, аграрлық агитатор, әлеуметтік революционер, саясаткер, партия жетекшісі, газет баспагері, автор және Ұлыбритания мен Ирландия Біріккен Корольдігінің Парламентінің депутаты. Ол 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Ирландиядағы жер реформасы науқанымен және ирландиялық өзін-өзі басқару құқығын алуға жасаған келісімшіл әрекеттерімен ерекше көзге түсті.
William O'Brien (2 October 1852 – 25 February 1928) was an Irish nationalist, journalist, agrarian agitator, social revolutionary, politician, party leader, newspaper publisher, author and Member of Parliament (MP) in the House of Commons of the United Kingdom of Great Britain and Ireland. He was particularly associated with the campaigns for land reform in Ireland during the late 19th and early 20th centuries as well as his conciliatory approach to attaining Irish Home Rule.
Отбасы, білім
Уильям О'Брайен Корк округіндегі Маллоу қаласындағы Банк Плейс көшесінде, заңгер кеңсесінің қызметкері Джеймс О'Брайеннің екінші ұлы және оның әйелі Кейт, жергілікті дүкенші Джеймс Неглдің қызы болып дүниеге келді. Анасының жағынан ол Маллоу маңында ұзақ жылдар бойы қоныстанған және жақын орналасқан Нагл тауларына атын берген Нагл атымен белгілі Норман әулетінен тараған. Ол анасы арқылы мемлекет қайраткері Эдмунд Берктің анасының туыстарымен, сондай-ақ ақын Эдмунд Спенсердің әулетімен де байланысты болды. Дегенмен, Нагл әулеті бұрынғы беделі мен байлығын жоғалтқан еді. Осы айда, отыз сегіз жыл бұрын Томас Дэвис та Маллоуда дүниеге келген. О'Брайеннің Ирландия тәуелсіздігін қолдауы, оның құрметті қалаласы сияқты нағыз дәстүрде болды. Оның соңынан еріп, ол ирландтықтың көп қырлы екенін мойындады. О'Брайен бастауыш білімін болашақта жақын саяси байланыста болатын қалалық тұрғын, Донерайлдің каноны Шиханмен бірге алды. Ол Клойн епархиялық колледжінде орта білім алып, діни төзімділікпен танымал ортада тәрбиеленді. Ол осы тәжірибені ерте жасынан бастап бағалады, ол Ирландия ұлттық өмірінде мұндай төзімділік қажеттігі туралы оның кейінгі көзқарасына зор әсер етті.
William O'Brien was born at Bank Place in Mallow, County Cork, as the second son of James O'Brien, a solicitor's clerk, and his wife Kate, the daughter of James Nagle, a local shopkeeper. On his mother's side, he was descended from the distinguished Norman family of Nagles, long settled in the vicinity of Mallow giving their name to the nearby Nagle Mountains. He was also linked through his mother with the statesman Edmund Burke's mother's family, as well as with the poet Edmund Spenser's family. The Nagles however, no longer held the status or prosperity they once had. In the same month thirty eight years earlier Thomas Davis was born in Mallow. O'Brien's advocacy of the cause of Irish Independence was to be in the same true tradition of his esteemed fellow townsman. Following in his footsteps he acknowledged the existence of many strands of Irishness. O'Brien shared his primary education with a townsman with whom he was later to have a close political connection, Canon Sheehan of Doneraile. He enjoyed his secondary education at the Cloyne diocesan college, which resulted in his being brought up in an environment noted for its religious tolerance. He greatly valued having had this experience from an early age, which strongly influenced his later views on the need for such tolerance in Irish national life.
Журналистиканың алғашқы кезеңдері
1868 жылы қаржылық қиындықтар О'Брайен отбасын Корк қаласына көшіруге мәжбүр етті. Бір жыл өткен соң әкесі қайтыс болды, ал ағасы, інісі және әпкесінің аурулары оның анасы мен туыстарын асырауға себеп болды. Ол әрқашан жақсы жазатын жазушы болғандықтан, газет тілшісі болып жұмысқа орналасты, бастапқыда Cork Daily Herald газетінде. Осы мансап оны қоғамдық қайраткер ретінде таныстырды. Ол Queen's College, кейін University College Cork-та заңды оқуға түсты, бірақ бітірмегенімен, өмір бойы осы оқу орнына адал болды және жеке қағаздарын оған мұра етіп берді.
Financial misfortune in 1868 caused the O'Brien family to move to Cork City. A year later his father died, and the illness of his elder and younger brother and his sister resulted in him having to support his mother and siblings. Always a prolific writer, it quickly earned him a job as a newspaper reporter, first for the Cork Daily Herald. This was to be the primary career which first attracted attention to him as a public figure. He had begun legal studies at Queen's College, later University College Cork, but although he never graduated, he held a lifelong attachment to the institution, to which he bequeathed his private papers.
Саяси шығу тегі
О'Брайеннің саяси идеялары, көптеген замандастары сияқты, фениандық қозғалыс пен ирланд шаруаларының ауыр жағдайымен қалыптасты. Оның үлкен ағасы 1867 жылғы көтеріліске қатысқан. Бұл О'Брайеннің өзінің фениандық бауырластыққа белсенді қатысуына, ал 1870-ші жылдардың ортасында "Кешкі естеліктерде" (443–4 беттер) "күш қолдану арқылы бөлінуге тырысудың қажетсіз сәтсіздігі мен қорқынышты жазасынан" деп сипаттағандықтан, одан бас тартуына әкелді. Журналист ретінде оның назары ең алдымен шаруалардың күйзелісіне аударды. "Freeman's Journal" газетінің штатында жұмыс істейтін ол 1877 жылғы Рождествоға дейін Галти тауларын аралап, олардың жағдайын сипаттаған мақалалар жариялады. Бұл мақалалар Ирландиядағы тергеу журналистикасының алғашқы мысалы ретінде мойындалды. Кейіннен олар памфлет түрінде жарық көрді. Осы әрекетімен ол алғаш рет парламенттік реформа және баспасөздің жаңа күші арқылы ғана қоғамдық пікірді ашық саяси қызмет және сайлау арқылы Ирландия мәселелерін конституциялық жолмен шешуге бағыттай алатынына сенім білдірді. Бұл, ең алдымен, жаңа ирландтық "Үй билігі" қозғалысының үміттеріне жауап беру болды.
From an early age O'Brien's political ideas, like most of his contemporaries, were shaped by the Fenian movement and the plight of the Irish tenant farmers, his elder brother having participated in the rebellion of 1867. It resulted in O'Brien himself becoming actively involved with the Fenian brotherhood, resigning in the mid 1870s, because of what he described in 'Evening Memories' (p. 443–4) as "the gloom of inevitable failure and horrible punishment inseparable from any attempt at separation by force of arms". As a journalist, his attention was attracted in the first place to the suffering of the tenant farmers. Now on the staff of the Freeman's Journal, after touring the Galtee Mountains around Christmas 1877 he published articles describing their conditions. They are generally acknowledged as the earliest example of investigative journalism in Ireland. They later appeared in pamphlet form. With this action, he first displayed his belief that only through parliamentary reform and with the new power of the press that public opinion could be influenced to pursue Irish issues constitutionally through open political activity and the ballot box. Not least of all, responding to the hopes of the new Irish Home Rule movement.
Біріккен Ирландия редакторы
1878 жылы ол Чарльз Стюарт Парнеллмен үй басқару мәселесі жөніндегі жиынға қатысты. Парнелл оның журналист және жазушы ретіндегі ерекше қабілетін таныды, бұл оның жаңа буын саясаткерлерінің бірі болуына септігін тигізді. Кейіннен ол 1881 жылы Ирландия Ұлттық Жер Лигасының «United Ireland» журналының редакторы қызметіне тағайындады. Парнеллмен және Ирландия парламенттік партиясымен (IPP) байланысы салдарынан ол қазан айында Парнелл, Диллон, Уильям Редмонд және басқа ұлтшыл көшбасшылармен бірге Килменхэм түрмесіне қамалды. 1882 жылдың сәуір айына дейін түрмеде отырған кезінде ол танымал Жер соғысының «Жалдаусыздық манифестін» жазды – О'Брайен жеке басқарып, Жер Лигасы мен Гладстон үкіметі арасындағы қақтығысты күшейткен жалдау төлемеу схемасы.
In 1878 he met Charles Stewart Parnell MP at a Home Rule meeting. Parnell recognised his exceptional talents as a journalist and writer, influencing his rise to becoming a leading politician of the new generation. He subsequently appointed him in 1881 as editor of the Irish National Land League's journal, United Ireland. His association with Parnell and the Irish Parliamentary Party (IPP) led to his arrest and imprisonment with Parnell, Dillon, William Redmond and other nationalist leaders in Kilmainham Gaol that October. During his imprisonment until April 1882 he drafted the famous Land War No Rent Manifesto – a rent withholding scheme personally led by O'Brien, escalating the conflict between the Land League and Gladstone's government.
Агитатор және МП
1883 жылдан 1885 жылға дейін О'Брайен Маллоу округінен парламент депутаты болып сайланды. Округ жойылғаннан кейін ол 1885 жылдан 1886 жылға дейін Тирон-Оңтүстік, 1887 жылдан 1892 жылға дейін Солтүстік-Шығыс Корк, 1892 жылдан 1895 жылға дейін және 1901 жылдан 1918 жылға дейін Корк қаласынан Ұлыбритания парламентінде өкілдік етті. Ол үш рет парламентке қатыспады: 1886-1887 жылдары, 1895-1900 жылдары және 1904 жылы сегіз ай бойы. 19 ғасырдың соңындағы Ирландия саясатының шиеленісі кезінде ол түрлі Жер лигасының наразылықтарын қолдағандығы үшін бірнеше рет тұтқындалды және түрмеге қамалды. 1884 жылы «United Ireland» газеті арқылы ол Дублин қамалындағы шенеуніктерге қатысты сенсациялық гомосексуалистік дауға себепкер болды. 1887 жылы О'Брайен Джон Мандевиллмен бірге Митчелстаундағы Леди Кингстонның иелігіндегі жерді жалға алу төңкерілін ұйымдастыруға көмектесті. 9 қыркүйекте Джон Диллон басшылығымен өткен 8 мың адамдық демонстрациядан кейін полиция О'Брайен мен Мандевиллді жаңа мәжбүрлеу заңы бойынша қоздырыс жасады деген айыппен сотқа алып келген қалалық сот ғимаратында үш жалдамалы шаруа атып өлтірді, ал басқалары жараланды. Бұл оқиға Митчелстаун қырғыны деп танылды. Сол жылы мыңдаған наразылар оның түрмеден босатылуын талап етіп Лондонға шеруге шықты және 13 қарашадағы «Қанды жексенбіде» Трафальгар алаңында полициямен қақтығысты. Түрмеде де О'Брайен наразылықтарын тоқтатпады, 1887 жылы түрме киімін киюден бас тартты. Киімсіз қалғаннан кейін, Бларни твиді костюмі жасырын түрде жеткізілді. Ол кейде бұл көпшілікке танымал костюмді парламентте Артур Балфурмен кездескенде киіп жүрді. Оның түрмеге қамалуы да наразылықтарға себеп болды, әсіресе 1887 жылғы Лондондағы «Қанды жексенбі» көтерілісі. 1889 жылы ол сот залынан қашып кетті, бірақ ол қасымызда болмағанда конспирация жасады деген айып тағылды. Ол кепілде босатылған Диллонмен бірге Америкаға, содан кейін Францияға қашып кетті, онда екеуі де Парнеллмен партия басшылығы мәселесі бойынша Булонь-сюр-Мерде келіссөздер жүргізді. Келіссөздер сәтсіз аяқталғаннан кейін, екеуі де Фолкстоунға қайтып, өздерін ұстап берді, содан кейін Клонмель және Галвей түрмелерінде төрт ай өтті. Осы уақытта О'Брайен өзінің саяси болашағын қайта қарастыра бастады, өйткені ол осы жылдар ішінде тоғыз рет сотталған еді, және 1860 жылғы жер реформасы тақырыбындағы фениандық роман, «Біз балалар болғанда» атты танымал романын жазуға уақытты жұмсады, ол 1890 жылы жарық көрді.
From 1883 to 1885 O'Brien was elected MP for Mallow. Following the abolition of that constituency he represented Tyrone South from 1885 to 1886, North East Cork from 1887 to 1892, and Cork City from 1892 to 1895 and from 1901 to 1918, in the House of Commons. There were three periods of absence: 1886–7, from 1895 to 1900, and eight months in 1904. Amid the turmoil of Irish politics in the late 19th century he was frequently arrested and imprisoned for his support for various Land League protests. In 1884, through the newspaper United Ireland he incited a sensational homosexual scandal involving officers at Dublin Castle. In 1887 O'Brien helped to organise a rent strike with John Mandeville during the Plan of Campaign at the estate of Lady Kingston near Mitchelstown, County Cork. On 9 September, after an 8,000 strong demonstration led by John Dillon MP, three estate tenants were shot dead, and others wounded, by police at the town's courthouse where O'Brien had been brought for trial with Mandeville on charges of incitement under a new Coercion Act. This event became known as the Mitchelstown Massacre. Later that year, thousands of demonstrators marched in London to demand his release from prison and clashed with police at Trafalgar Square on Bloody Sunday (13 November). Even in prison, O'Brien continued his protests, refusing to wear prison uniform in 1887. Being left without clothes, a Blarney tweed suit was smuggled in. He occasionally wore this much publicised suit in the Commons when confronting his incarcerator, Arthur Balfour. His imprisonment also inspired protests – notably the 1887 'Bloody Sunday' riots in London. In 1889 he escaped from a courtroom but was sentenced in absentia for conspiracy. He fled to America accompanied by Dillon who was on bail, then to France where both held negotiations with Parnell at Boulogne sur Mer over the leadership of the party. When these broke down, both returned to Folkestone giving themselves up, subsequently serving four months in Clonmel and Galway gaols. Here O'Brien began to reconsider his political future, having already been prosecuted nine times over the years, using the time to write an acclaimed novel, a Fenian romance with a land reform theme set in 1860: When We Were Boys, which was published in 1890.