Генри Хаттлестон Роджерс: Америкалық кәсіпкер және қаржыгер
Henry Huttleston Rogers
Генри Х. Роджерс (1840-1909) – американдық кәсіпкер, «Standard Oil» компаниясының басшысы, мұнай, газ, мыс және теміржол салаларында табыс жасаған. Марк Твенмен достығымен де белгілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бизнесмен (1840–1909)
American businessman (1840–1909)
Генри Хатлстон Роджерс (29 қаңтар 1840 – 19 мамыр 1909) – американдық өнеркәсіпші және қаржыгер. Ол мұнай өңдеу бизнесі арқылы байлыққа ие болды, сонымен қатар Standard Oil компаниясының жетекшісіне айналды. Ол газ, мыс және теміржол салаларындағы көптеген корпорациялар мен бизнес кәсіпорындарында да маңызды рөл атқарды. Марк Твенмен жақын достық қарым-қатынаста болды. Роджерстің мұнай өнеркәсібіндегі табысы 1866 жылы Чарльз Праттпен бірлесіп, мұнай өңдеу кезінде шикі мұнайдан нафтаны бөліп алудың жақсартылған әдісін ойлап табуымен басталды. Джон Д. Рокфеллер 1874 жылы оның және Пратттың бизнесін сатып алды, содан кейін Роджерс Standard Oil компаниясында жылдам өрледі. Ол мұнай тасымалдау үшін теміржол вагондарының орнына ұзақ құбыржол салу идеясын ұсынды. 1880 жылдары ол мүдделерін мұнайдан тыс, мыс, болат, банк ісі және теміржол салаларына, сондай-ақ ірі қалаларды көмір газымен қамтамасыз ететін Consolidated Gas Company-на дейін кеңейтті. 1890 жылдары Рокфеллер мұнай бизнесінен шегінген кезде, Роджерс Standard Oil компаниясындағы маңызды тұлғаға айналды. 1899 жылы Роджерс Монтана штатының Бутте қаласында Amalgamated Copper трестін құрды, ол электр желілерін салу үшін елге сым қажет болғандықтан, өте жоғары сұранысқа ие болды. Оның соңғы ірі жобасы – Батыс Вирджинияның көмір кен орындарын қамтамасыз ету үшін Вирджиния теміржолын салу болды. 1890 жылдан кейін ол белгілі меценатқа айналып, Марк Твен мен Букер Т. Вашингтонның досы және қолдаушысы болды.
Henry Huttleston Rogers (January 29, 1840 – May 19, 1909) was an American industrialist and financier. He made his fortune in the oil refining business, becoming a leader at Standard Oil. He also played a major role in numerous corporations and business enterprises in the gas industry, copper, and railroads. He became a close friend of Mark Twain. Rogers' success in the oil industry began with Charles Pratt in 1866, when he invented an improved process by which naphtha was separated from crude oil during oil refining. John D. Rockefeller bought his and Pratt's business in 1874, and Rogers rose rapidly in Standard Oil. He designed the idea of a very long pipeline for transporting oil, as opposed to using railway cars. In the 1880s, he broadened his interests beyond oil to include copper, steel, banking, and railroads, as well as the Consolidated Gas Company that provided coal gas to major cities. By the 1890s, as Rockefeller was withdrawing from the oil business, Rogers was a dominant figure at Standard Oil. In 1899, Rogers set up the Amalgamated Copper trust, based in Butte, Montana, that dominated an industry in high demand as the nation needed wire to build its electric networks. His last major enterprise was building the Virginian Railway to service the West Virginia coal fields. After 1890, he became a prominent philanthropist, as well as a friend and supporter of Mark Twain and Booker T. Washington.
Ерте өмір және білім
Роджерс 1840 жылдың 29 қаңтарында Массачусетс штатының Фэрхейвен қаласында дүниеге келді. Ол Роуленд Роджерстің (бұрынғы кеме капитаны, бухгалтер және азық-түлік дүкеншісі) және оның әйелі Мэри Элдредж Хатлстонның үлкен ұлы болды. Екеуі де янкилер еді және 1620 жылы «Мейфлауэр» кемесімен келген паломниктердің ұрпақтары еді. Оның анасының отбасы бұрын «Хаддлстон» деп жазған, кейін «Хатлстон» орфографиясын қолданды. (Осы себепті Роджерстің есімі жиі қате жазылады.) Роджерстің бала кезінде Массачусетс штатының Маттапоисет қаласына қысқа уақытқа көшкеннен басқа, отбасы Фэрхейвенде тұрды – бұл Нью-Бедфордтың кит аулау портынан Акушнет өзені арқылы орналасқан балықшылар ауылы. Фэрхейвен – Оңтүстік жағалаудағы шағын теңіз жағалауындағы қала, батысында Акушнет өзенімен және оңтүстігінде Бъзардс шығанағымен шектеседі. 1850-ші жылдардың ортасында кит аулау Жаңа Англияда құлдырап бара жатқан өнеркәсіп еді. Көп ұзамай кит майының орнына керосин мен табиғи газ қолданыла бастады. Генри Роджерстің әкесі, отбасын асырау үшін теңіздегі өмірден басқа жұмысқа ауысқан Жаңа Англияның көптеген адамдарының бірі болды. Роджерс орташа білімді студент болды және 1856 жылы жергілікті орта мектептің алғашқы түлектерінің қатарында болды. Әке-шешесімен бірге тұрып, ол «Олд Колони» темір жолының алғашқы бөлімшесі – «Фэрхейвен» филиалында экспресс-жүгірге және тежегіш ретінде жұмысқа орналасты. Ол үш-төрт жыл жұмыс істеп, тапқан ақшасын мұқият жинады.
Rogers was born in Fairhaven, Massachusetts, on January 29, 1840. He was the elder son of Rowland Rogers (a former ship captain, bookkeeper and grocer) and his wife, Mary Eldredge Huttleston. Both parents were Yankees and were descended from the Pilgrims who arrived in 1620 aboard the Mayflower. His mother's family had earlier used the spelling "Huddleston" rather than "Huttleston". (Consequently, Rogers' name is often misspelled.) Except for a brief move to Mattapoisett, Massachusetts, during Rogers' early childhood, the family lived in Fairhaven, a fishing village across the Acushnet River from the whaling port of New Bedford. Fairhaven is a small seaside town on the south coast, bordering the Acushnet River to the west and Buzzards Bay to the south. In the mid 1850s, whaling was already an industry in decline in New England. Whale oil was soon replaced by kerosene and natural gas. Henry Rogers' father was one of the many men of New England who changed from a life on the sea to other work to provide for their families. Rogers was an average student, and he was in the first graduating class of the local high school in 1856. Continuing to live with his parents, he was hired on with the Fairhaven Branch Railroad, an early precursor of the Old Colony Railroad, as an expressman and brakeman. He worked there for three to four years, while carefully saving his earnings.
Мансап
1861 жылы 21 жасар Генри досы Чарльз П. Эллиспен бірге шамамен 600 АҚШ долларын жинады. Олар Пенсильвания штатының батысына, жаңадан ашылған мұнай кендеріне аттанды. Тағы 600 АҚШ долларын қарызға алып, жас серіктестер Мұнай қаласына жақын Макклинтоксвиллде шағын мұнай өңдеу зауытын іске қосты. Жаңа кәсіпорынды «Вамсутта мұнай өңдеу зауыты» деп атады. Роджерс пен Эллистің зауыты алғашқы жылы 30 000 АҚШ доллары табыс тапты. Бұл сома, бір жылдан астам сапарға шығатын үш кит аулау кемесінің орташа табысынан артық еді. Роджерс келесі жылы Фэрхейвенге қысқа демалысқа келгенде, оны сәттілікке жеткен адам ретінде қарсы алды. Пенсильванияда Роджерс Чарльз Праттпен (1830–91) танысты. Массачусетс штатының Уотертаун қаласында туған Пратт, он бір баланың бірі болған. Оның әкесі Аса Пратт, ағаш шебер болған. Ол қарапайым жағдайда өсті, үш қыс бойы Веслиан академиясында оқыды және кейде аптасына бір доллармен күнгершілік еткен. Бостон қаласында Пратт, бояу және кит майы өнімдерімен айналысатын компанияда жұмыс істеді. 1850 немесе 1851 жылы ол Нью-Йоркке келді, онда ұқсас компанияда бояу және маймен айналысты. Пратт табиғи мұнай өнеркәсібінің пионері болды және Нью-Йорк штатының Бруклин ауданында «Astral Oil Works» керосин өңдеу зауытын құрды. Кейіннен Пратт өнімінен «Тибеттің қасиетті шамдары Astral Oil майымен жағылады» деген ұран пайда болды. Ол сондай-ақ Пратт институтын құрды. Пратт, Макклинтоксвиллдегі іссапарда Роджерспен кездескенде, Чарльз Эллисті бұрыннан білген, өйткені ол одан бұрын Фэрхейвенде кит майын сатып алған еді. Эллис пен Роджерстің мұнай ұңғымалары болмағандықтан, олар шикі мұнай сатып алып, оны тазартып, Праттке сатуға мәжбүр болды. Сондықтан екі жас жігіт кішкентай «Вамсутта» мұнай өңдеу зауытының барлық өнімдерін Пратт компаниясына белгілі бір бағамен сатуға келісті. Бұл бастапқыда жақсы жұмыс істеді. Бірнеше айдан кейін, мұнай бағасы спекулянттардың араласуынан күрт өсті. Жас кәсіпкерлер Праттпен жасалған келісімді орындауға тырысты, бірақ көп ұзамай олардың қоры таусылды. Көп ұзамай олар Праттке көп қарызға батып қалды. Чарльз Эллис бас тартты, бірақ 1866 жылы Генри Роджерс Нью-Йорктегі Праттке барып, барлық қарызды өзінің жеке жауапкершілігімен төлейтінін айтты. Праттқа бұл қатты әсер етіп, оны бірден өзінің ұйымына жұмысқа алды.
In 1861, 21 year old Henry pooled his savings of approximately US$600 with a friend, Charles P. Ellis. They set out to western Pennsylvania and its newly discovered oil fields. Borrowing another US$600, the young partners began a small refinery at McClintocksville near Oil City. They named their new enterprise Wamsutta Oil Refinery. Rogers and Ellis and their refinery made US$30,000 during their first year. This amount was more than the earnings of three whaling ship trips during an average voyage of more than a year's duration. When Rogers returned home to Fairhaven for a short vacation the next year, he was greeted as a success. In Pennsylvania, Rogers was introduced to Charles Pratt (1830–91). Born in Watertown, Massachusetts, Pratt had been one of eleven children. His father, Asa Pratt, was a carpenter. Of modest means, he spent three winters as a student at Wesleyan Academy, and is said to have lived on a dollar a week at times. In nearby Boston, Massachusetts, Pratt joined a company specializing in paints and whale oil products. In 1850 or 1851, he came to New York City, where he worked for a similar company handling paint and oil. Pratt was a pioneer of the natural oil industry, and established his kerosene refinery Astral Oil Works in the Greenpoint section of Brooklyn, New York. Pratt's product later gave rise to the slogan, "The holy lamps of Tibet are primed with Astral Oil". He also later founded the Pratt Institute. When Pratt met Rogers at McClintocksville on a business trip, he already knew Charles Ellis, having earlier bought whale oil from him back east in Fairhaven. Although Ellis and Rogers had no wells and were dependent upon purchasing crude oil to refine and sell to Pratt, the two young men agreed to sell the entire output of their small Wamsutta refinery to Pratt's company at a fixed price. This worked well at first. Then, a few months later, crude oil prices suddenly increased due to manipulation by speculators. The young entrepreneurs struggled to try to live up to their contract with Pratt, but soon their surplus was wiped out. Before long, they were heavily in debt to Pratt. Charles Ellis gave up, but in 1866, Henry Rogers went to Pratt in New York and told him he would take personal responsibility for the entire debt. This so impressed Pratt that he immediately hired him for his own organization.
Нью-Йорк, мұнай өңдеу
Пратт Роджерсті өзінің Бруклиндегі мұнай өңдеу зауытының бригадирі етіп тағайындады, егер жылдық сату 50 000 доллардан асып кетсе, серіктестікке қатыстыруға уәде берді. Роджерстер отбасы Бруклинге көшіп келді. Роджерс тұрақты түрде бригадирден менеджерге, содан кейін Пратттың «Астраль» мұнай өңдеу зауытының бастығына дейін өсті. Ол Пратт оны жұмысқа алғанда қойған сату көлемін едәуір арттыру мақсатын орындап қана қоймай, одан да асып түсті. Уәдесіне сәйкес, Пратт Роджерске бизнесте үлес берді. 1867 жылы Генри Роджерс серіктес ретінде «Чарльз Пратт және компания» фирмасын құрды. Келесі бірнеше жылда Роджерс, Элберт Хаббардтың айтуынша, Пратттың «қолы, аяғы, көзі және құлағы» болды («Үйлерге шағын саяхаттар», 1909). Отбасы мүшелері көбейген сайын Генри мен Эбби Нью-Йоркте тұруын жалғастырды, бірақ Фэрхейвенде жиі демалысқа шықты. Праттпен жұмыс істеген кезде Роджерс шикі мұнайды дистилляциялау кезінде түзілетін көмірсутектер қоспасы – нафтаны мұнайдан бөлудің жақсартылған әдісін ойлап тапты. Ол 1871 жылдың 31 қазанында №120539 АҚШ патентін алды.
Pratt made Rogers foreman of his Brooklyn refinery, with a promise of a partnership if sales ran over $50,000 a year. The Rogers' family moved to Brooklyn. Rogers moved steadily from foreman to manager, and then superintendent of Pratt's Astral Oil Refinery. He accomplished and exceeded the substantial sales increase goal which Pratt had set when recruiting him. As promised, Pratt gave Rogers an interest in the business. In 1867, with Henry Rogers as a partner, he established the firm of Charles Pratt and Company. In the next few years, Rogers became, in the words of Elbert Hubbard, Pratt's "hands and feet and eyes and ears" (Little Journeys to the Homes, 1909). As their family grew, Henry and Abbie continued to live in New York City, but vacationed frequently at Fairhaven. While working with Pratt, Rogers invented an improved way of separating naphtha, a mixture of hydrocarbon compounds produced during the distillation of crude oil, from the oil. He was granted U. S. Patent # 120,539 on October 31, 1871.
Рокфеллермен күресу
1871-1872 жылдың басында Пратт және Компания және басқа да өңдеушілер Джон Д. Рокфеллер, Сэмюэл Эндрюс және Генри М. Флаглер (Кливлендтегі «Рокфеллер, Эндрюс және Флаглер» өңдеу компаниясы) және Оңтүстік жақсарту компаниясымен қақтығысқа түсті. Standard Oil компаниясын құру кезінде ерекше басқару қабілеттеріне ие Рокфеллер мен ерекше сатушы Флаглер шикі мұнайды тасымалдау құны мен бақылау басқа өңдеушілермен бәсекелесудегі маңызды факторлар екенін түсінді. «Оңтүстік жақсарту» схемасы, нарықты шеберлікпен манипуляциялау және Пенсильвания темір жолымен (PRR) қатал келісімдер жасау арқылы, Рокфеллер мен оның серіктестерінің табысқа жетуіне көмектесетін бизнес тактикасының мысалы болды. Рокфеллер Standard Oil компаниясының қатыгездігін сынаған көптеген адамдардың назарына іліккенімен, Оңтүстік жақсартудағы жеңілдіктер схемасын ойлап тапқан Флаглер болды. Оңтүстік жақсарту, негізінен, Том Скотттан және басқа темір жолдардан құпия жеңілдіктер арқылы Пенсильвания темір жолы (PRR) және басқа да жалпы тасымалдаушылардан артықшылықты жасырын тарифтер алу механизмі болды. «Жалпы тасымалдаушы» белгілі бір дәрежеде коммуналдық қызметке ұқсас, өйткені ол көбінесе қызметтеріне қатысты, қалыпты бизнес кәсіпорындарға қарағанда артық құқықтарға, өкілеттіктерге және монополияға ие болады. Жалпы тасымалдаушы халықтың мүддесін қорғауға және клиенттеріне тең қарауға міндетті. Осы кезеңдегі тарифтер «тарифтер» деп аталатын және бәріне ортақ ақпарат болып табылатын құжаттарда жарияланды. Алайда, жеңілдіктер осы рәсімнен тыс жасалды. Нәтижесінде, қалыпты тарифтер көтеріліп, схемаға қатысы жоқ клиенттерге жоғары бағалар тағайындалды. Газеттер бұл мәселені жылдам жариялады. Оңтүстік жақсарту схемасының әділетсіздігі көптеген тәуелсіз мұнай өндірушілер мен мұнай өңдеу зауыттарының иелерін ашуландырды. Роджерс Нью-Йорк мұнай өңдеушілері арасында наразылық көтерді. Нью-Йорк мүдделері бірлестік құрды және 1872 жылдың наурыз айының ортасында Роджерс басқарған үш адамнан тұратын комиссияны Мұнай қаласына, Мұнай өндірушілер одағымен кеңесу үшін жіберді. Пенсильванияның тәуелсіз өндірушілерімен бірлесіп жұмыс істеген Роджерс және Нью-Йорк делегациясы темір жолдармен келісімге келді, олардың басшылары ақырында тарифтерін барлығына ашуға және Оңтүстік жақсартумен байланыстарын тоқтатуға уәде берді. Рокфеллер мен оның серіктестері тез арада қарсы мүдделерді сатып алуды қамтитын жаңа тәсілге көшті. Өсіп келе жатқан өнеркәсіптегі олардың үстемдігі және кішірек бәсекелестерді ығыстыру жалғасты және кеңейді. Бірақ Оңтүстік жақсарту оқиғасы үлкен бизнесті, соның ішінде темір жолды мемлекеттік бақылауға алу және реттеуді қолдауға қоғамдық сезімді күшейтті. Конгресс монополияға қарсы жаңа заңдар қабылдады, әкімшілік Мемлекетаралық сауда комиссиясын (ICC) құрды, ал соттар 20 ғасырдың басында Standard Oil Trust компаниясын таратуға бұйрық берді.
In the early 1871–1872, Pratt and Company and other refiners became involved in a conflict with John D. Rockefeller, Samuel Andrews, and Henry M. Flagler (of Rockefeller, Andrews & Flagler, a Cleveland based refining company) and the South Improvement Company. In developing what would become Standard Oil, Rockefeller, a manager of extraordinary abilities, and Flagler, an exceptional marketer, recognized that the costs and control of the shipment of crude oil would be key elements in competition with other refiners. With its combination of clever market manipulation, and hard nosed dealings with the powerful Pennsylvania Railroad (PRR), the South Improvement scheme was an example of the type of business tactics which Rockefeller and his associates used to become successful. Although Rockefeller became the target of many who decried Standard Oil's ruthlessness in subsequent years, the South Improvement rebate scheme was Flagler's idea. South Improvement was basically a mechanism to obtain secret favorable net rates from Tom Scott of the Pennsylvania Railroad (PRR) and other railroads through secret rebates from the common carrier. A "common carrier" is somewhat like a utility, inasmuch as it often has certain rights, powers and monopolies on its services beyond those normally afforded regular business enterprises. A common carrier was expected to serve the public good and treat its customers uniformly. Rates in that era were promulgated and published in what was called "tariffs" and were public information. The rebate scheme was done outside of that process. As an opposite effect, normally afforded "tariffs" were increased and charged to customers not privy to the scheme. Newspapers were quick to publicize the issue. The injustice of the South Improvement scheme outraged many independent oil producers and owners of refineries. Rogers led the opposition among the New York refiners. The New York interests formed an association, and about the middle of March 1872 sent a committee of three, with Rogers as head, to Oil City to consult with the Oil Producers' Union. Working with the Pennsylvania independents, Rogers and the New York delegation managed to forge an agreement with the railroads, whose leaders eventually agreed to open their rates to all and promised to end their shady dealings with South Improvement. Rockefeller and his associates quickly started another approach, which frequently included buying up opposing interests. Their dominance of the growing industry and the squeezing out of smaller competitors continued and expanded. But, the South Improvement incident prompted growing public sentiment to support governmental oversight and regulation of large businesses, including the railroads. Congress passed new antitrust laws, the administration created the Interstate Commerce Commission (ICC), and the courts eventually ordered the breakup of the Standard Oil Trust in the early 20th century.
Күштерді біріктіру: Standard Oil компаниясына қосылу
1874 жылы Рокфеллер Праттке бизнестерін біріктіру және ынтымақтастыққа түсу жоспарымен жүгінді. Пратт Роджерспен ақылдасып, олар бұл одақ оларға тиімді болады деп шешті. Роджерс Пратт пен өзіне қаржылық тұрақтылықты және жұмыс орнын кепілдейтін шарттарды жасады. Рокфеллер Оңтүстік жақсартулар дауында Роджерстің қабілеттері мен келіссөздерге шеберлігі туралы көп нәрсе білген еді. Ол Роджерстің ұсынған шарттарын күдіксіз қабылдады. Осылайша, Чарльз Пратт және Компаниясы (оның ішінде Astral Oil) Standard Oil Trust-қа қосылған маңызды тәуелсіз мұнай өңдеушілердің бірі болды. Осы кезде Чарльз Пратт зейнетке шығу туралы ойлай бастады және көп уақытын Пратт институтын құру сияқты істерге жұмсады. Алайда, Пратттың ұлы Чарльз Миллард Пратт (1858-1913) Standard Oil компаниясының корпоративтік хатшысы болды. 35 жастағы Роджерс, "Пратт энд Компани" компаниясының үлескері ретінде, енді Standard Oil компаниясының үлесіне де ие болды. Осы келісімде Рокфеллер Генри Роджерсті де өз командасына қосты. Ол Роджерстің мүмкіндіктерін жоғары бағалады. Тарих оның осы жас жігіттің өзінің маңызды серіктестерінің бірі болатынын болжай алғанын көрсетпейді.
In 1874, Rockefeller approached Pratt with a plan to cooperate and consolidate their businesses. Pratt discussed it with Rogers, and they decided that the combination would benefit them. Rogers formulated terms, which guaranteed financial security and jobs for Pratt and himself. Rockefeller had apparently learned a lot about Rogers' talents and negotiating skills during the South Improvement conflict. He quietly accepted the offer on the exact terms Rogers had laid out. In this manner, Charles Pratt and Company (including Astral Oil) became one of the important independent refiners to join the Standard Oil Trust. By this date, Charles Pratt was reaching an age to consider retirement, and he subsequently devoted much of his time and interests to activities such as founding the Pratt Institute. However, Pratt's son, Charles Millard Pratt (1858 to 1913), became Corporate Secretary of Standard Oil. As a part owner of Pratt and Company, Rogers, who was about 35 years old, now owned a share of Standard Oil himself. In the deal, Rockefeller had also added Henry Rogers to his team. He undoubtedly placed a high value on Rogers' potential. History does not tell us if he foresaw that the promising young man was destined to become one of his major partners.
Standard Oil компаниясын Джон Д. Рокфеллермен бірге құру
Standard Oil мұнай өңдеу конгломераты болды. Оның ұрпақтары 140 жылдан кейін де әлемдегі ең ірі корпорациялардың қатарында болды. Ұзақ жылдар бойы негізін қалаушы ретінде танылған Джон Д. Рокфеллер қарапайым отбасыда туып өскен және білімі шамалы болған. 1839 жылы Нью-Йоркте дүниеге келген ол 1855 жылы отбасымен Кливлендке көшіп келді. Оның алғашқы жұмысы – өнімдермен айналысатын компаниядағы есепшінің көмекшісі болу еді. Кейін ол кеңседегі барлық әдістер мен жүйелерді жақсы көретінін еске алды. Ол көлік шығындарын есептеуде ерекше шеберлік танытты, бұл дағдысы кейін оған өте пайдалы болды. Келесі бірнеше жылда ол түрлі шағын бизнес кәсіпорындарында жұмыс істеді, бірнешеуіне үлестес болды. Осы кезеңде Рокфеллер Генри Моррисон Флаглермен дос болып қалады. Екеуі де консервативті, еңбекқор, белсенді және ақша табуға құштар болғандықтан, олардың ортақ тұстары көп еді. Олардың өмірінде әртүрлі бөлшек сауда кәсіпорындарында, соның ішінде астық бизнесінде бірнеше жыл жұмыс істеген. Жеке өмірінде алкоголь ішпесе де, жүгеріден арақ-шарап жасаудың пайдасы бар екенін түсініп, осы мүмкіндікті пайдаланды. Ақша табу – басты мақсат еді. Бірақ олардың жеке кәсіптерінің қаржылық нәтижелері әр түрлі болды. Рокфеллерден тоғыз жыл үлкен Флаглер тұз бизнесіне қатысқанда мүлдем банкротқа ұшырады. Тек туысы Стивен Харкнесс берген қарыздың арқасында ол кредиторлардан құтылып, толық күйреуден сақталды. XIX ғасырдың екінші жартысында АҚШ балық майын жылу және жарық беру үшін мұнайға алмастыра бастады. 1850 жылдардың соңында Пенсильванияның батысында мұнай кендерінің табылуы және Америка Азамат соғысынан кейін өнеркәсіптік өркендеу мен экономикалық өсім үміті Рокфеллер үшін шикі мұнайды өңдеуді тартымды бизнеске айналдырды. Ол Флаглермен бірге химик Сэмюэл Эндрюсті шақырып, оның ағасы Уильям Рокфеллер, Ябез Боствик және Флаглердің туысы, жасырын серіктесі Стивен В. Харкнесспен бірге Кливлендте Рокфеллер, Эндрюс және Флаглер атымен мұнай өңдеу бизнесін бастады. Барлық есептер бойынша, Рокфеллер – ерекше талантты менеджер және қаржылық жоспарлаушы, Флаглер – керемет маркетолог, ал Эндрюс өңдеу процесін қадағалаудың қыр-сырын білген. Бұл өте табысты одақ болды. Керосинге және оның жаңа қосымша өнімі – бензинге деген сұраныс АҚШ-та өскен сайын, 1868 жылға қарай болашақта Standard Oil әлемдегі ең ірі мұнай өңдеу зауытына айналды. 1870 жылы Рокфеллер Огайо штатының Standard Oil компаниясын құрып, бәсекелестерін сатып алу және барлық мұнай өңдеуді бір компанияның бауырына біріктіру стратегиясын бастады. Осы кезеңде Пратттың мүдделері мен Генри Роджерс компанияға қосылды. 1878 жылға қарай Standard Oil АҚШ-тағы мұнай өңдеу қуатының 90 пайызына ие болды. Флаглердің әйелі туберкулезбен ауырғандықтан денсаулығы нашарлап, 1877 жылдан бастап қыс айларында Флоридаға емделуге барып, ондағы жұмсақ қыс пен мұхиттың салқын желдері оған көмектесті. Флоридада Флаглер Джексонвиллдің оңтүстігіндегі нашар теміржол инфрақұрылымына, сапасыз жатақханаларға және солтүстік штаттардан келген туристер үшін кедей штаттың әлеуетіне таң қалды. Ол үлкен бизнес мүмкіндігін сезініп, Флориданың шығыс жағалауын дамытуға белсенді түрде инвестиция жасады, оны көптеген адамдар оның "екінші мансабы" деп санайды. Алайда Флоридадағы оның іс-әрекеті Standard Oil компаниясындағы басқаруға қатысуын біртіндеп азайтудың бастауы болды. 1881 жылы компания Standard Oil Trust болып қайта құрылды. 1885 жылы штаб-пәтер Кливлендтен Нью-Йоркке көшірілді. Осы кезде Standard Oil Trust компаниясының үш негізгі басшысы Джон Д. Рокфеллер, оның інісі Уильям және негізгі қаржы стратегиясы бойынша сарапшы Генри Роджерс болды. 1890 жылы Роджерс Standard Oil компаниясының вице-президенті және ұйымның операциялық комитетінің төрағасы болды.
Standard Oil was an oil refining conglomerate. Its successors continued to be among the world's biggest corporations over 140 years later. John D. Rockefeller, long regarded as the principal founder, was of a modest background and education. Born in New York in 1839, he moved with his family to Cleveland in 1855. His first job was as an assistant bookkeeper for a produce company. He delighted, as he later recalled, in "all the methods and systems of the office". He became particularly well skilled at calculating transportation costs, a skill which would later serve him well. He worked in variety of small business enterprises during the next few years, owning interests in several. During this time, Rockefeller became friends with Henry Morrison Flagler. The two men had much in common, as they were both conservative, hard working, energetic, and driven to make money. Their backgrounds included working separately for a number of years in various retail enterprises, including the grain business. Although they were teetotalers personally, distilled spirits were a byproduct of the handling of corn, and both embraced the business opportunity that they presented; making money was clearly paramount. In their separate forays into business, financial results for the two had been mixed. Flagler, nine years senior to Rockefeller, had been completely wiped out financially in a venture into salt. Only a loan from a relative, Stephen V. Harkness, allowed him to keep creditors at bay and stay out of total ruin. In the second half of the 19th century, the United States began a transition from use of whale oil to petroleum for heating and lighting. Discovery of oil fields in western Pennsylvania in the late 1850s and the promise of increased industrial activity and economic growth after the end of the American Civil War combined to make the refining of crude oil seem an attractive business to Rockefeller. He and Flagler enlisted chemist Samuel Andrews and with his brother, William Rockefeller, Jabez Bostwick, and Flagler's relative and silent partner, Stephen V. Harkness, went into the refining business in Cleveland as Rockefeller, Andrews & Flagler. By all accounts, Rockefeller was an extraordinarily talented manager and financial planner, Flagler was an exceptional marketer, and Andrews had the know how to oversee refining aspects. It was to be a very successful combination. As the demand for kerosene and a new byproduct, gasoline, grew in the United States, by 1868, what was to become Standard Oil was the world's largest oil refinery. In 1870, Rockefeller formed Standard Oil Company of Ohio and started his strategy of buying up the competition and consolidating all oil refining under one company. It was during this period that the Pratt interests and Henry Rogers were brought into the fold. By 1878 Standard Oil held about 90% of the refining capacity in the United States. Flagler's wife was in failing health due to what was later determined to be tuberculosis. On advice of her physician, he took her to Florida for the winter months beginning in 1877, and she did seem to improve with the gentle winter and cool ocean breezes there. While in Florida, Flagler was struck with the lack of good rail transportation south of Jacksonville, the equally poor availability of good lodging, and the potential the impoverished state held as a vacation destination for northerners. Sensing a major business opportunity, he began to invest and become a major developer of Florida's east coast in what many regard as his "second career." However, his ventures in Florida marked the beginning of his gradual reduction in management participation at Standard Oil. In 1881 the company was reorganized as the Standard Oil Trust. In 1885, the headquarters were relocated from Cleveland to New York City. By this time, the three main men of Standard Oil Trust had become John D. Rockefeller, his brother William, and Henry Rogers, who had emerged as a key financial strategist. By 1890, Rogers was a vice president of Standard Oil and chairman of the organization's operating committee.
Мұнай және газ құбырлары
Мұнай құбырлары алғаш рет 1860 жылдары Пенсильвания штатында жүк тасымалын алмастыру мақсатымен салынды. Бұрын мұнай ағаш бөшкелерге салынып, есектер жегіп жүретін вагондармен тасымалданған. Мұндай есек жегіп тасымалдау өте қымбатқа соғып, көптеген қиындықтарға толы болды: бөшкелердің ағып кетуі, лайлы жолдар, вагондардың бұзылуы, есектер мен мінгіштердің мәселелері. Алғашқы металл құбыржол 1865 жылы Самуэль Ван Сикельдің Питхолл (Пенсильвания) қаласынан жақын маңдағы теміржолға дейін 6 шақырымдық құбыржолды салуымен аяқталды. Бұл бастапқы жетістік шикі мұнай өндірісін жалғастыру үшін құбыржолдар салуға әкелді. Жаңа кен орындары ашылғанда және Пенсильваниядағы кен орындарының өнімділігі төмендегенде, мұнай өндірісі батысқа қарай жылжыды, ал мұнайды өңдеу зауыттары солтүстік-шығыстағы негізгі сұраныс орталықтарына жақын орналасты. Биограф З. Джеймс Варанини: «Бұл құбыржолдардың салынуы бұрын оқшауланған штаттардың жаңа байланыс түріне жасаған қадамы болды» деп жазады. Рокфеллер мұны байқағаннан кейін көптеген жаңа құбыржолдарды сатып ала бастады. Көп ұзамай оның Standard Oil компаниясы мұнайды арзан әрі тиімді тасымалдауды қамтамасыз ететін құбыржолдардың көп бөлігіне ие болды. Огайо штатының Кливленд қаласы көлік жүйесінің жақсы дамығандығының арқасында мұнай өңдеу өнеркәсібінің орталығына айналды. Роджерс мұнай мен табиғи газды тасымалдау үшін ұзын құбыржолдар салу идеясын ойлап тапты. 1881 жылы Standard Oil компаниясы Standard құбыржолдарына иелік ету және оларды пайдалану үшін National Transit Company компаниясын құрды. National Transit Company Роджерстің өмірінің соңына дейін оның сүйікті жобаларының бірі болып қала берді. East Ohio Gas Company (EOG) 1898 жылдың 8 қыркүйегінде New Jersey Standard Oil Company-ның табиғи газ бөлімшесі National Transit Company үшін маркетингтік компания ретінде құрылды. Компания өзінің қызметін National Transit Company-ның тағы бір еншілес компаниясы Hope Natural Gas Company өндірген газды солтүстік-шығыс Огайодағы тұтынушыларға сату арқылы бастады. Резеңке өндірісімен танымал Акрон қаласы Огайо штатында табиғи газдың төмен бағасынан алғашқылардың бірі болып пайдаланды. Ол 1898 жылдың қыркүйегінде, компания құрылған айдың өзінде East Ohio Gas Company-на франшиза берді. 1898–99 жылдары қыста National Transit Company Огайо өзеніндегі Пайп Крик пен Акрон қаласы арасында 10 дюймдік шойын құбыржолды салды. Бұл құбыржол Кантон, Массилон, Довер, Нью-Филадельфия, Уриксвилл және Деннисон қалаларына тармақталды. 1899 жылдың 10 мамырында Акрон қаласында құбырдан алғашқы газ шықты.
Petroleum pipelines were first developed in Pennsylvania in the 1860s to replace transport in wooden barrels loaded on wagons drawn by mules and driven by teamsters. This mule drawn transportation was expensive and fraught with difficulties: leaking barrels, muddy trails, wagon breakdowns and mule/driver problems. The first successful metal pipeline was completed in 1865, when Samuel Van Syckel built a four mile (6 km) pipeline from Pithole, Pennsylvania, to the nearest railroad. This initial success led to the construction of pipelines to connect crude oil production, increasingly moving west as new fields were discovered and Pennsylvania fields declined, to refineries located near major demand centers in the Northeast. Biographer Z. James Varanini writes, "the completion of these pipelines represented a move towards a new type of interconnectivity of previously isolated states." When Rockefeller observed this, he began to acquire many of the new pipelines. Soon, his Standard Oil companies owned a majority of the lines, which provided cheap, efficient transportation for oil. Cleveland, Ohio, became a center of the refining industry principally because of its transportation systems. Rogers conceived the idea of long pipelines for transporting oil and natural gas. In 1881, the National Transit Company was formed by Standard Oil to own and operate Standard's pipelines. The National Transit Company remained one of Rogers' favorite projects throughout the rest of his life. East Ohio Gas Company (EOG) was incorporated on September 8, 1898, as a marketing company for the National Transit Company, the natural gas arm of Standard Oil Company of New Jersey. The company launched its business by selling to consumers in northeast Ohio gas produced by another National Transit subsidiary, Hope Natural Gas Company. Rubber manufacturing city Akron, Ohio, was the first to take advantage of the lower prices for natural gas. It granted the East Ohio Gas Company a franchise in September 1898, the same month that the company was founded. During the winter of 1898–99, the National Transit Company built a 10 inch wrought iron pipeline that stretched from the Pipe Creek on the Ohio River to Akron, with branches to Canton, Massillon, Dover, New Philadelphia, Uhrichsville, and Dennison. The first gas from the pipeline burned in Akron on May 10, 1899.
Болат
Эндрю Карнеги, ұзақ жылдар бойы Питтсбургтің жетекші болат өнеркәсіпшісі болды, ол 20 ғасырдың басында зейнетке шығып, қайырымдылыққа көшті. Оның болат активтері жаңа "Америка Құрама Штаттары Болат Корпорациясы" деп біріктірілді. Standard Oil компаниясының болат мүліктеріне деген қызығушылығы Роджерстің 1901 жылы құрылған кезде директорлар кеңесіне енуіне себеп болды.
Andrew Carnegie, long the leading steel magnate of Pittsburgh, retired at the turn of the 20th century, and refocused his interests on philanthropy. His steel holdings were consolidated into the new United States Steel Corporation. Standard Oil's interest in steel properties led to Rogers becoming one of the directors when it was organized in 1901.
Мыс
1890 жылдары Роджерс Америка Құрама Штаттарының батысындағы Анаконда және басқа мыс кендеріне қызығушылық танытты. 1899 жылы Уильям Рокфеллер және Томас Лоусонмен бірге ол алып трастың алғашқы 75 миллион долларлық бөлігін – сол кезде және одан кейінгі жылдар бойы көп сынаған Amalgamated Copper Mining Company компаниясын құрды. Бұл үлкен траст құрылысында заманауи бизнес тарихындағы ең қатал қадамдар жасалды: бірінші корпорация акцияларын 38 миллион долларға «суландыру», одан кейін оны манипуляциялау, Бутт және Бостон Біріккен Тау-кен компаниясының мыс кендерін тартып алу, соңғысын Бостон және Монтана Біріккен Мыс және Күміс Тау-кен компаниясына қарсы қару ретінде пайдалану, жеке мүдделерге қарсы партизандық соғыс жүргізу және Бостонның Глобус банкін қирату. Мыс өндірісі мен таратуды бақылауға бағытталған холдинг компаниясы Amalgamated Copper Монтана штатының Бутт қаласындағы мыс кендерін бақылады және кейіннен өзінің бастапқы атына оралып, Anaconda Copper Company болып қайта аталды.
During the 1890s, Rogers became interested in Anaconda and other copper properties in the western United States. In 1899, with William Rockefeller, and Thomas W. Lawson, he formed the first $75,000,000 section of the gigantic trust, Amalgamated Copper Mining Company, which was the subject of much acrid criticism then and for years afterward. In the building of this great trust, some of the most ruthless strokes in modern business history were dealt: the $38,000,000 "watering" of the stock of the first corporation, its subsequent manipulation, the seizure of the copper property of the Butte & Boston Consolidated Mining Company, the using of the latter as a weapon against the Boston & Montana Consolidated Copper and Silver Mining Company, the guerrilla warfare against certain private interests, and the wrecking of the Globe Bank of Boston. A holding company aimed at controlling copper production and distribution, Amalgamated Copper controlled the copper mines of Butte, Montana and later became Anaconda Copper Company, a revert to its original name.
Транзит: Стейтен аралы
1892 жылдың 1 шілдесінде Нью-Йорктің Статен-Айленд аймағында Порт-Ричмонд пен Мейерс-Корнерс арасында алғашқы троллейбус желісі ашылды. Троллейбустар, өмірлік циклінің көп бөлігінде тек бес тиынға сатылып, пойызбен байланысы жоқ елді мекендерге жол ашып, арал бойынша жаппай көлік тасымалын жеңілдетуге көмектесті. Генри Х. Роджерс көп жыл бойы Статен-Айлендтің көлік саласындағы ірі кәсіпкері ретінде танылды, сонымен қатар Статен-Айленд – Манхэттен паром қызметімен және Ричмонд электр және жарық компаниясымен де байланысты болды. 1907 жылы Роджерс Нью-Йорктің Біріктірілген қор биржасының мүшесі болды, онда оның сияқты 13 мыңға жуық адам болды.
On July 1, 1892, Staten Island, New York's first trolley line opened, running between Port Richmond and Meiers Corners. Trolleys, which cost only a nickel a ride through most of their existence, help facilitate mass transit across the Island by reaching communities not serviced by trains. Henry H. Rogers was long known as the Staten Island transit magnate, and was also involved with the Staten Island Manhattan Ferry Service and the Richmond Power and Light Company. By 1907, Rogers was a member of the Consolidated Stock Exchange of New York, one of around 13,000.
"Адамзаттың құты"
Роджерс энергетикалық адам болды, қатыгездік пен темірдей жігерлілік танытты. Қаржы және бизнес әлемінде ол ұстамсыз, ашкөз болуы мүмкін, және ол жиі адалдық пен әділдік қағидаларын бұратын икемді моральдық кодекспен жұмыс істеді. Нью-Йорктегі Уолл-стритте ол «Азулы иттің» және «Стандарт Ойл Трасттың миы» деп танылды. Ол өз заманындағы соңғы және ең ұлы «тоналған барондардың» бірі саналды, себебі заман өзгеріп жатқан еді. Дегенмен, Роджерс 100 миллион доллардан астам зор байлық жинады. Ол мыс, болат, кен өндіру және теміржолдар сияқты түрлі салаларға көп инвестиция жасады. Роджерс туралы және оның бизнес мәмілелеріндегі стилі туралы білетініміздің көп бөлігі басқалар жазған. Оның сот отырыстарындағы мінез-құлқы жақсы мысалдар мен түсінік береді. Роджерстің бизнес стилі көптеген сот мәжілістеріндегі куәліктеріне дейін жетті. 1879 жылы Нью-Йорк теміржолдарын тергеген Хепберн комиссиясының алдында ол айналдыра, екіұшты және мақтаншақ жауаптарын жетілдірді. Оның ең қиын әрекеті 1906 жылы Миссури штатының сот процесінде болды, онда штаттың ішінде тәуелсіз тіркелген екі компанияның іс жүзінде «Стандарт Ойл» компаниясының еншілес компаниялары екені айтылды, және Роджерс соңында құпия меншікке иелік екенін мойындады. 1908 жылғы «Marquis Who's Who» журналында Роджерс президенті және директоры немесе вице-президенті және директоры болған жиырмадан астам корпорацияны тізімдеді. Ол қайтыс болған кезде оның мүлкі кейіннен 100 миллион долларға бағаланды, бірақ 2012 жылы оның байлығын сын тұрғысынан қарастырған зерттеу одан да жақын баға берді. Оның Вирджиния теміржолында толыққанды жұмыс басталуына алты аптадан да аз уақыт қалғанда ол дүниеден өтті. Манхэттендегі Бірінші унитариан шіркеуінде жерлеу рәсімінен кейін оның денесі Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд теміржолының пойзымен Фэрхейвенге жеткізілді. Ол Фэрхейвендегі Риверсайд зиратында Эббидің қасына жерленді.
Rogers was an energetic man, and exhibited ruthlessness, and iron determination. In the financial and business world he could be grasping and greedy, and operated under a flexible moral code that often stretched the rules of both honesty and fair play. On Wall Street in New York City, he became known as "Hell Hound Rogers" and "The Brains of the Standard Oil Trust." He was considered one of the last and great "robber barons" of his day, as times were changing. Nevertheless, Rogers amassed a great fortune, estimated at over $100 million. He invested heavily in various industries, including copper, steel, mining, and railways. Much of what we know about Rogers and his style in business dealings was recorded by others. His behavior in public Court Proceedings provide some of the better examples and some insight. Rogers' business style extended to his testimony in many court settings. Before the Hepburn Committee of 1879, investigating the railroads of New York, he fine tuned his circumlocutory, ambiguous, and haughty responses. His most intractable performance was later in a 1906 lawsuit by the state of Missouri, which claimed that two companies in that state registered as independents were actually subsidiaries of Standard Oil, a secret ownership Rogers finally acknowledged. In Marquis Who's Who for 1908, Rogers listed more than twenty corporations of which he was either president and director or vice president and director. At his death he held assets later estimated to be worth $100 million, but a 2012 critical examination of his wealth considers a closer estimate. It was less than six weeks before full operations were scheduled to begin on his Virginian Railway. After a funeral at the First Unitarian Church in Manhattan, his body was transported to Fairhaven by a New York, New Haven and Hartford Railroad train. He was interred beside Abbie in Fairhaven's Riverside Cemetery.
Букер Т. Вашингтон
1894 жылы Роджерс Нью-Йорктегі Мэдисон Сквер Гарденде Букер Т. Вашингтонның сөйлеген сөздерінің бірін тыңдады. Ертесі күні Роджерс осы білім берушімен байланысып, оны кеңсесіне шақырды. Олардың екеуі де қарапайым өмірден бастағандықтары ортақ болды және жақын дос атанды. Вашингтон Роджерстің кеңсесіне, Фэрхейвендегі 85 бөлмелі үйіне және яхтасына жиі келіп тұратын. Роджерс қайтыс болғанына бірнеше апта болғанмен, 1909 жылдың маусым айында доктор Вашингтон жаңадан салынған Вирджиния темір жолы бойында бұрын келісілген лекциялық сапарына шықты. Ол Роджерстің жеке вагоны «Дикси»-де жеті күн бойы көптеген қалаларда сөз сөйледі. Вашингтон Роджерстің жаңа темір жол бағытындағы афроамерикалықтардың нәсілдік қатынастарын және экономикалық жағдайларын жақсарту жолдарын зерттеу үшін сапарға шақырғанын айтты. Бұл темір жол Вирджинияның оңтүстігі мен Батыс Вирджиниядағы бұрын оқшауланған көптеген ауылдық қауымдарды байланыстырды. Вашингтон Роджерстің қайырымдылығы туралы былай деді: «Вирджинияда және Оңтүстіктің басқа аймақтарында афроамерикалықтардың білімі мен тұрмысын жақсарту үшін кем дегенде 65 шағын ауылдық мектептің жұмысын қаржыландырды, ал бұл туралы ешбір алушы білмеді». Роджерс Таскиги институты мен Хэмптон институтына да жан-жақты көмек көрсетті. Роджерс жобаларды кем дегенде жартылай қаржымен қолдады, осылайша көбірек жұмыс істеуге және алушылардың да мүдделі тарап екенін қамтамасыз етуге тырысты.
Around 1894, Rogers attended one of Booker T. Washington's speeches at Madison Square Garden in New York City. The next day, Rogers contacted the educator and invited him to his offices. They had common ground in relatively humble beginnings and became strong friends. Washington became a frequent visitor to Rogers' office, his 85 room mansion in Fairhaven, and the yacht. Although Rogers had died suddenly a few weeks earlier, in June 1909 Dr. Washington went on a previously arranged speaking tour along the newly completed Virginian Railway. He rode in Rogers' personal rail car, Dixie, making speeches at many locations over a seven day period. Washington said Rogers had urged the trip to explore how to improve race relations and economic conditions for African Americans along the route of the new railway. It connected many previously isolated rural communities in the southern portions of Virginia and West Virginia. Washington told about Rogers' philanthropy: "funding the operation of at least 65 small country schools for the education and betterment of African Americans in Virginia and other portions of the South, all unknown to the recipients." Rogers had also generously provided support to Tuskegee Institute and Hampton Institute. Rogers supported projects with at least partial matching funds, in order to achieve more work, and to ensure recipients were also stakeholders.
Мұра
Фэрхейвенде Роджерс отбасының сыйлықтары қаланың барлық жерінде орналасқан. Оларға Роджерс мектебі, Ратуша, Миллисент кітапханасы, Унитарийлік естелік шіркеуі және Фэрхейвен орта мектебі кіреді. Орта мектеп ауласындағы граниттік обелиск Роджерске арналған. Риверсайд зиратындағы Генри Хатлстон Роджерс мавзолейі Грекияның Афина қаласындағы Минерва храмының үлгісімен салынған. Генри, оның бірінші әйелі Эбби және бірнеше отбасы мүшелері сол жерге жерленген. 1916 жылы Ньюпорт Ньюс кеме құрылысы және құрғақ док компаниясы 8 807 тонналық, 8 807 тонна мұнай сыйымдылығы бар Пратт классындағы SS H. H. Роджерс танкерін іске қосты. Ол Standard Oil of New Jersey компаниясының еншілес компаниясы – Panama Transport Co. компаниясымен басқарылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1943 жылдың 21 ақпанында, Ливерпульден (Англия) АҚШ-қа бағытталған кезде Солтүстік Атлант мұхитында, Ирландия жағалауынан 600 миль (966 км) қашықтықта неміс суасты қайығымен торпедаланып батып кетті. Борттағы 73 адамның барлығы құтқарылды. Вирджиния және Батыс Вирджинияда бұрынғы қызметкерлер, жергілікті тұрғындар және Вирджиния темір жолының жанкүйерлері бүкіл темір жолды оның ескерткіші деп есептейді. Бір кезде бәсекелеске біріктірілгенге дейін шамамен 50 жыл өткен соң, Роджерстің темір жолына қызығушылар көп. Yahoo! сайтындағы ең белсенді теміржол энтузиастары тобының 800-ден астам мүшесі бар. Вирджиния штатының Саффолк қаласында жолаушылар станциясы қайта жаңартылды, Принстон қаласында (Батыс Вирджиния) оның көшірмесі салынды және мұражай ашылды, ал Роаноктегі бұрынғы VGN станциясын жөндеу жұмыстары жүргізілуде. 2004 жылы еріктілер Роджерстің (және VGN негізін қалаушы Уильям Нельсон Пейджтің) әріптерін Вирджиния штатының Виктория қаласында төселген жаңа рельске қашап жазды. Ол компаниямен құрастырылған және Ұлттық теміржол тарих қоғамының (NRHS) Роаноктағы филиалының мүшелері қалпына келтірген VGN 10 A кластың локомотив вагонын тасымалдайды. Толық жабдықталған, ол тарихи бағытта локомотив вагонында жүргізілген бизнесті көрсететін ақпараттық стенд ұсынады.
In Fairhaven, the Rogers family gifts are located throughout the town. These include Rogers School, Town Hall, Millicent Library, Unitarian Memorial Church, and Fairhaven High School. A granite shaft on the High School lawn is dedicated to Rogers. In Riverside Cemetery, the Henry Huttleston Rogers Mausoleum is patterned after the Temple of Minerva in Athens, Greece. Henry, his first wife Abbie, and several family members are interred there. In 1916, Newport News Shipbuilding and Dry Dock Company launched the SS H. H. Rogers, a Pratt class tanker of 8,807 tons with a capacity of of oil. It was operated by Panama Transport Co., a subsidiary of Standard Oil of New Jersey. During World War II, on February 21, 1943, it was torpedoed and sunk by a German U boat in the North Atlantic Ocean 600 mile (966 km) off the coast of Ireland while en route from Liverpool, England to the United States. All 73 persons aboard were saved. In Virginia and West Virginia, former employees, area residents, and enthusiasts of the Virginian Railway consider the entire railroad to have been a memorial to him. Almost 50 years after it was merged into a competitor, Rogers' railroad has a remarkable following. One of the most active Yahoo! railway enthusiasts groups has more than 800 members. A passenger station has been restored in Suffolk, Virginia, a replica built and museum established in Princeton, West Virginia, and work is underway on a larger former VGN station in Roanoke. In 2004, volunteers engraved Rogers' initials (and those of VGN co founder William Nelson Page) into new rail laid in Victoria, Virginia. It carries a VGN Class 10 A caboose, built by the company and restored by members of the National Railway Historical Society (NRHS) chapter in Roanoke. Fully equipped, it offers an interpretive display of the business conducted in a caboose along the historic right of way.
Комментарийлер
Биограф, Оңтүстік-Шығыс Массачусетс технологиялық институтының профессоры Эрл Д. Диас Генри Хатлстон Роджерстің мансабы мен тұлғасын талдады: Роджерске қатысты соңғы шешім қандай? Біріншіден, ол өз заманының өнімі еді – тарихшы Говард Мамфорд Джонс «Энергия дәуірі» деп атаған кезең. Бұл Рокфеллерлер, Гулдтар, Пратттар, Харримандар, Арчболдтар сияқты зор байлыққа ие болған американдықтар идеялармен, стильдермен, сәнмен және бір-бірімен тәжірибе жасаған уақыт еді. Күдіксіз, олар кітапханаларға, мектептерге, университеттерге, қайырымдылық қорына және басқа да салаларға құнды үлес қосты. Шындығында, осы қарқынды капиталистер Марк Твен мен Чарльз Дадли Уорнердің «Алтын ғасыр» деп атаған дәуірдің қуанышты, кінәсіз және кінәлі жағын көрнекті бейнеледі. Роджерстің ең басты қасиеті – ол рөл ойнауға шебер, туа біткен актер екендігі болды. Жастығында Фейрхейвендегі «Феникс-холл» сахнасындағы тәжірибесінен ол өмірінде кездесетін драмалық жағдайларда театрлық өнерді меңгерді. Бизнес әлемінде ол «темір адам» болды: қатал, епті, аяусыз, жаны аяусыз. Ал әлеуметтік өмірінде ол жақсы мінезді, танымал, харизматикалық, жақын дос, қонақжай ие болды.
Biographer Earl J. Dias, a professor at Southeastern Massachusetts Technological Institute, has analyzed the career and personality of Henry Huttleston Rogers:What is the final verdict on Rogers? First of all, he was a child of his times—an era that historian Howard Mumford Jones has dubbed 'the Age of Energy'. It was a time during which Americans of vast wealth, the Rockefellers, the Goulds, the Pratts, the Harrimans, the Archbolds, exploited and experimented with ideas, styles, fads, and each other. And, surprisingly, they also made invaluable contributions to libraries, schools, universities, charities, and the like. In fact, these rip roaring capitalists were striking examples of the gleeful swashbuckling, the innocence and guilt of what Mark Twain and Charles Dudley Warner called 'The Gilded Age.' Perhaps the central truth about Rogers was that he was a role player, a born actor. From his experiences on the Phoenix Hall stage in Fairhaven in his youth, he learned the art of being theatrical in the dramatic situations that cropped up in his life. In the business world he was the 'man of steel': hard, shrewd, ruthless, giving no quarter. In his social life, he was amicable, popular, charismatic, a boon companion, a genial host
Шын мәнінде, оның бұл идеализмі мен игіліктің көрінісі кейінірек, бизнес әлемінің қатал шындықтарымен бетке бет келгенде, азайып қалды. Оның өмір сүруі үшін аяусыздық пен Макиавеллилік қажет болды. Ол достық қарым-қатынаста да, отбасылық өмірінде де Фейрхейвеннің баласы болып қалды. Бірақ қаржылық әлемде ол ашкөз, құмарлыққа бой алдырып, адалдық пен әділдік ережелерін жиі бұзатын икемді кодекс бойынша жұмыс істеді.
Unquestionably, some of this idealism and altruism became tarnished in later years when he encountered the grim realities of the business world, in which to survive required ruthlessness and a great many Machiavellian machinations. He remained the Fairhaven boy in his friendships, in his domestic life. But in the financial world he could be grasping, greedy, operating under a flexible code that often stretched the rules of both honesty and fair play.
Негізгі дереккөздер
Марк Твеннің Генри Хатлстон Роджерспен хат алмасуы, 1893–1909, Льюис Лири құрастырған (1969). Роджерстің 464 хаты қамтылған.
Mark Twain's Correspondence with Henry Huttleston Rogers, 1893–1909, ed. by Lewis Leary (1969). Contains 464 letters by Rogers.