Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индианадағы қолданыстан шыққан канал
Disused canal in Indiana
Уабаш және Эри каналы – Ұлы көлдерді Огайо өзенімен жасанды су жолы арқылы байланыстырған кеме жүзу каналы. Бұл канал саудагерлерге Ұлы көлдерден Мексика шығанағына дейін қатынас жасауға мүмкіндік берді. 460 мильден астам ұзындығы бар, ол Солтүстік Америкада салынған ең ұзын канал еді. 1850 жылдары және одан кейін Уабаш және Эри деп аталған канал, іс жүзінде төрт каналдың біріктірілген нұсқасы болды: Майами және Эри каналы Мауми өзенінен (Толедо, Огайо маңында) Джункшн, Огайоға дейін, бастапқы Уабаш және Эри каналы Джункшннан Терре-Хаутқа дейін (Индиана), Кросс-Кат каналы Терре-Хауттан Уортингтонға дейін (Индиана, Пойнт-Коммерс) және Орталық канал Уортингтоннан Эвансвиллге дейін (Индиана).
The Wabash and Erie Canal was a shipping canal that linked the Great Lakes to the Ohio River via an artificial waterway. The canal provided traders with access from the Great Lakes all the way to the Gulf of Mexico. Over 460 miles long, it was the longest canal ever built in North America. The canal known as the Wabash & Erie in the 1850s and thereafter, was actually a combination of four canals: the Miami and Erie Canal from the Maumee River near Toledo, Ohio, to Junction, Ohio, the original Wabash and Erie Canal from Junction to Terre Haute, Indiana, the Cross Cut Canal from Terre Haute, Indiana, to Worthington, Indiana (Point Commerce), and the Central Canal from Worthington to Evansville, Indiana.
Құрылыс
1827 жылдың 2 наурызында АҚШ Конгресі канал құрылысы үшін жер грантын берді. 1828 жылдың 5 қаңтарында Индиана штатының Бас Ассамблеясы грантты қабылдап, үш комиссар тағайындады. Комиссарлар каналдың Огайо штатына дейін созылуы қажет деген қорытындыға келді және сол штаттан өз комиссиясын тағайындауды сұрады. Штат заң шығарушы органы жоспарды бекітті және жаңа комиссарлар тағайындалды. Теміржол құдастарын қолдағандардың бірнеше заңдық таластарынан кейін, Индиана штатының Бас Ассамблеясы құрылысты бастау үшін 200 000 доллар қарыз алуға келісім берді. 1832 жылдың 22 ақпанында негіз қаланды және құрылыс басталды. Канал құрылысы 1837 жылға қарай Логанспортқа жетті. 1837 жылғы экономикалық дағдарыс Индиана штатының ішкі жақсарту бағдарламасына зор зиян келтірді, бірақ құрылысты толығымен тоқтатпады. 1843 жылы Лафайетке, 1848 жылы Терре-Хаутқа, ал 1853 жылы Эвансвиллге жетті. 1991 жылдың жазында Нью-Хейвенде (Индиана штаты), I-469 тас жолын салу кезінде Гронауэр шлюзі табылған. Бұл – табылған жалғыз толық сақталған ағаш шлюз. Гронауэр шлюзінің бір бөлігі қазір Индиана штатының мұражайында қойылған. Каналдың биік жатқан бөліктерін күтіп ұстау қиын болды және оларды жөндеуге кеткен шығын ақырында канал компаниясының банкрот болуына әкелді. Ең көп зиян келтіргені – осы аймақта көптеп кездесетін суыр. Олар канал қабырғаларының жанына қуыстар жасап, қарсы бетке тоннель қазғаннан кейін, су тез арада жағалаудың бүкіл қабырғасын шайып жіберіп, каналды жөндеуге дейін пайдасыз ететін.
The United States Congress provided a land grant on March 2, 1827, for the canal's construction. On January 5, 1828, the Indiana General Assembly accepted the grant and appointed three commissioners. These commissioners concluded that the canal would have to extend into Ohio and petitioned that state to appoint a commission of their own. The state legislature approved the plan and new commissioners appointed. After several legislative battles begun by proponents of the railroad, the Indiana General Assembly approved the borrowing of $200,000 to begin construction. On February 22, 1832, ground was broken and construction began. Construction of the canal reached Logansport by 1837. The Panic of 1837 devastated Indiana's program of internal improvements, but did not stop construction entirely. The canal reached Lafayette by 1843, Terre Haute by 1848 and Evansville by 1853. During the summer of 1991, the Gronauer Lock was uncovered at New Haven, Indiana, during the construction of I 469. This is the only intact wooden timber lock discovered. Part of the Gronauer Lock is now on display at the Indiana State Museum. The high line sections of the canal proved to be high maintenance and the cost of their repair is what eventually led to the collapse of the canal company. The worst offender was the common muskrat which were plentiful in the area. They would build burrows in the sides of the canal walls and once they tunneled through on the opposite side the water quickly washed out the entire wall of the levee which rendered the canal useless until it could be repaired.
Операция
1843 жылғы жазда канал жұмыс істей бастады. Ол шамамен он жыл ғана жұмыс істеді, содан кейін каналдың экономикалық тұрғыдан тиімді еместігі анықталды. Канал қайықтары өте баяу жылдамдықпен жүргеніне қарамастан, жағалар тез эрозияланып, каналдың жұмыс істеуі үшін үнемі күреу қажет болды. Терре-Хауте, Индиана штаты, 1847 жылдан 1876 жылға дейін каналдың бас кеңсесіне ие болды, одан кейін канал жерлері Виго округі сотында тұрғын сенімдісі Томас Даулинг жүргізген аукционда сатылды. Уабаш каналындағы соңғы канал қайығы 1874 жылы Индиана штатының Хантингтон қаласында соңғы рет тоқтады; ал басқа бөлімдері бірнеше жыл бұрын жабылды. 1887 жылы Огайо штатының Полдинг округі тұрғындары канал жүйесіне соңғы соққы берді: Six Mile Reservoir көлінің тұншыққан суларында масалардың көбеюіне наразы болған олар, бөгетті кесіп, оны құрғатып жіберді. Каналдың тарихында осы мәселе бойынша бірнеше "қойма соғыстары" болды, соның ішінде Индиана штатындағы Клей округі каналы соғысы. Форт-Уэйн арқылы өту құқығын Нью-Йорк, Чикаго және Эри көлі темір жолы (Никельді тақта жолы) сатып алды, ол Буффалодан Чикагоға дейін созылды. Бұл темір жолға бірде-бір үйді бұзбай, Орта Батыстың ірі қаласының ортасынан өтуге мүмкіндік берді. Каналдың жаны қала орталығына жақын болғандықтан, жаңа темір жол жолаушылар мен көптеген кәсіпорындар үшін өте ыңғайлы болды. Наполеоннан Толедоға дейінгі каналға 24-ші АҚШ тас жолының құрылысы үшін асфальт төселді.
The canal began operation in the summer of 1843. It only operated for about a decade before it became apparent that the canal was not economically viable. Even when canal boats were operated at extremely slow speeds, the banks rapidly eroded, and the canal had to be constantly dredged to be operable. Terre Haute, Indiana, housed the headquarters of the canal from 1847 through 1876, when the canal lands were sold at an auction conducted by resident trustee Thomas Dowling at the Vigo County Courthouse. The last canalboat on the Wabash Canal made its last docking in 1874 in Huntington, Indiana; other sections shut down years earlier. In 1887, Paulding County, Ohio, residents put the final nail in the canal system's coffin: unhappy with mosquitoes breeding in the stagnant waters of Six Mile Reservoir, they cut the dike and drained it in the Reservoir war. There were several other "reservoir wars" during the canal's colorful history over the same issue, including the Clay County Canal War in Indiana. The right of way through Fort Wayne was purchased by the New York, Chicago and Lake Erie Railway (the Nickel Plate Road) which ran from Buffalo to Chicago. This allowed the railway to run straight through the heart of a major midwestern city without razing a single home. The canal right of way was also directly adjacent to downtown, which made the new railway quite convenient for passengers and many businesses. The canal from Napoleon to Toledo was paved over to make U. S. Route 24.
Бағыт
Уабаш және Эри каналы Эри көліндегі Толедо, Огайо қаласынан Огайо өзені бойында Индиана штатының Эвансвилл қаласына дейін 800 шақырым (497 миль) сатылап жатады. Оның бағыты Толедодан Мауми өзенінің солтүстік жағалауымен, Огайо штатының Дефайенс қаласына жақын оңтүстік жағалауға дейін, және ақырында Форт-Уэйн, Индианадағы бастауына дейін созылады. Осы жерден ол тарихи үндіктердің Уабаш өзеніне дейінгі тас жолымен өтеді. Уабаш өзенінің солтүстік жағымен төмен ағып, ол енді оң жағалау болады. Канал Дельфиге қарай ағып барады. Осы жерде ол сол жағалауға (шығыс жағына) көшеді. Уабаш өзенінен Терре-Хаутқа дейін жалғасып, канал Уабаштан оңтүстік-шығысқа бұрылып, Уайт және Патока өзендерінің батыс салалары сияқты бірнеше өзен арналарын пайдаланады, содан кейін Эвансвиллде Огайо өзеніне жетеді, мұнда Пиджен Крик қолданылады.
The Wabash & Erie Canal travels 497 mile (800 km) from Toledo, Ohio, on Lake Erie to Evansville, Indiana, on the Ohio River. Its route takes it along the left bank or north side of the Maumee River from Toledo to the south side right bank near Defiance, Ohio, and eventually to the headwaters at Fort Wayne, Indiana. From here, it follows the historic Indian portage to the Wabash River. Following the Wabash River, again on its north side, this is now the right bank. The canal heads downstream to Delphi. At this location, it crosses to the left bank (eastside). Continuing down the Wabash to Terre Haute, the canal turns southeast from the Wabash, using several other riverways, including the West fork of the White and Patoka Rivers until reaching the Ohio River in Evansville, using Pigeon Creek.
Нью-Хейвен-Индиана
Gronauer Lock No 2 "Wabash және Erie Canal құлыптары 1991 жылғы маусымда тас жол құрылысы үшін қазба жұмыстары кезінде табылған. Ол 1838–1840 жылдары Генри Лотц салған және құлып сақтаушысы Джозеф Гронауэрдің құрметіне аталған. Сирек кездесетін, жақсы сақталған ағаштан жасалған құрылымы; құлып камерасы; жалпы құрылыстың үштен екі бөлігі қазылып алынып, жойылған". "Сан алуан артефакттар мен 750 дана ағаш бөліктері табылды. Күрделі сақтау шараларынан кейін, құлып құрылысының шамамен 5 пайызы Индиана штаты мұражайының көрмесіне қосылды. Wabash және Erie Canal, Америкадағы ең ұзыны, шамамен 460 миль (740 км) қашықтықты құрайды, 1853 жылы Эри көлін Толедода (Огайо штаты) және Огайо өзенін Эвансвиллде байланыстырған. 1992 жылы құлып Индиана штаты мұражайына көшірілгеннен кейін, оның орнына тарихи белгі орнатылды (I 469 және US 24 тас жолдарының қиылысынан шығысқа қарай). Құлып табылған кезде, алмасудың қарсы жағындағы мүлік құлып сақтаушысының пайдалануында болғаны да анықталды. INDOT-тың I 469 және US 24 алмасуын жаңарту жоспарларын ескере отырып, тарихи белгі алынып тасталды және құлып сақтаушысының меншігіндегі ғимараттардың көп бөлігі бұзылды. Форт-Уэйн Мауми және Уабаш өзендері арасындағы ежелгі портта орналасқан. Осы жерде канал Кіші Уабаш өзеніне дейін 5 мильге созылып, Индиана штаты арқылы төмен ағысқа қарай бағытталған. Бұл каналдың ең жоғары нүктесі болғандықтан (яғни, шыңы), Форт-Уэйн "Шың қаласы" деп аталды. Осы аймақта Вермильея қонақ үйінің тарихи ауданы орналасқан.
Gronauer Lock No 2 "Wabash and Erie Canal lock was discovered here June 1991 during excavation for highway construction. It was built 1838–1840 by Henry Lotz and named for lock keeper Joseph Gronauer. The rare, well preserved timber frame design lock measured ; lock chamber was ; two thirds of the total structure was excavated and removed." "Numerous artifacts and 750 pieces of timber were recovered. After extensive preservation treatment, approximately 5 percent of total lock structure is included in an Indiana State Museum Exhibit. Wabash and Erie Canal, America's longest at approximately 460 mile (740 km), linked Lake Erie at Toledo, Ohio with Ohio River at Evansville 1853." After the lock was moved to the Indiana State Museum in 1992, a historical marker was placed at its location (just east of the interchange of I 469 and US 24). At the same time that the lock was discovered, it was also revealed that a property located on the opposite side of the interchange was used by the keeper of the lock. In light of INDOT's plans to renovate the I 469 and US 24 interchange, the historical marker has been removed from the location, and most all of the buildings on the lock keeper's property have been demolished. Fort Wayne is located at an old portage between the Maumee River and the Wabash River. Here, the canal crossed 5 miles to the Little Wabash River and headed downstream through Indiana. Since this was the highest point on the canal (i. e., the summit), Fort Wayne became known as the "Summit City." Located along this section is the Vermilyea Inn Historic District.
Ақ өзеннің батыс бұрышы
Ньюберриден оңтүстікке қарай W&E каналы Орталық каналдың бағытын ұстанды. Орталық канал Логанспорттан, Индианаполис арқылы және оңтүстікке Эвансвиллге дейін жоспарланған. Бірақ тек Ньюберриден оңтүстікке және Индианаполисте бірнеше шақырымдық бөлігі ғана салынды. Ньюберри, Эдвардспорт, Петербург, Франциско (Пиджон Крик бөлігі басталады), Эвансвилл, Индиана. Бұл каналдың 64-ші тас жолмен, 32-ші шақырымдық белгіде Пиджон Крик арқылы өтетіні көрсетілген.
From Newberry south, the W&E Canal followed the route of the Central Canal. The Central Canal was planned from Logansport, through Indianapolis and south to Evansville. Only the section from Newberry south and a few miles in Indianapolis were built. Newberry, Edwardsport, Petersburg, Francisco (Pigeon Creek section begins), Evansville, Indiana. The canal is signed as being crossed by Interstate 64 at the milepost 32 crossing over Pigeon Creek.
Саяхат
Қаналды бойлай саяхат канал пакеттері арқылы жүзеге асырылды. Жүк және жолаушылар пакеттері болды. Жолаушылар пакеті бойлық бағытта бірнеше бөлмеден тұратын. Алдыңғы бөлігінде негізгі зал орналасқан. Дәл осы зал да тамақ ішілетін жер еді. Бұл бөлме ерлерге ұйықтауға арналған жатақхана ретінде пайдаланылды. Әйелдер залы қайықтың арт жағында болды. Түнде ол әйелдердің ұйықтауға арналған жатақханасы болатын. Пакеттерді үш жылқы, өгіз немесе жылқы мен өгіздің қосылған тобы тартты. Сол кездегі күнделіктерде ең көп айтылған мәселелер – ыстық, масалар және басқа жолаушылармен тығыз араласу болды.
Travel along the canal was accomplished by canal packets. There were freight and passenger packets. The passenger packet consisted of a series of rooms along the length. Towards the front was the main saloon. Here meals were taken. This room was converted into a men's dorm for sleeping. The ladies saloon was towards the back of the boat. It was the women's sleeping dorm at night. Packets were pulled by three horses, oxen, or a mixture of oxen and horses. The most common problems identified in journals of that time were, heat, mosquitoes, and the close proximity to the other passengers.
Мұражай
Уабаш және Эри каналының түсіндіру орталығы – Индиана штатының Дельфи қаласында каналдың жағасында орналасқан түсіндіру орталығы және ашық ауадағы ауыл. Түсіндіру орталығында шағын су қоймасы, суөткізгіш, шлюз және диірмені бар үлгілік канал бар. "Генерал Грант" каналының моделі 1860-1874 жылдар аралығында толыққанды жұмыс істеген жылдары канал арқылы жүк тасыған қайықтардың типін көрсетеді. 2003 жылы келушілер орталығы ашылды. Түсіндіру орталығын Индиана штатының каналдық мұрасын сақтауға арналған, коммерциялық емес "Уабаш және Эри каналы қауымдастығы" басқарады. Орталық, қайта құрылып, су жолы және параллель жағалау жолы ретінде қайта ашылған 4 шақырымдық канал бөлігін пайдалануға арналған физикалық орталық болып табылады. Мұражай күн сайын ашық, кіру үшін ақы төленеді.
The Wabash & Erie Canal Interpretive Center is an interpretive center and open air village located on the banks of the canal in Delphi, Indiana. The interpretive center includes a model canal with a miniature reservoir, aqueduct, lock, and gristmill. The model canal boat Gen. Grant shows the type of boats that carried freight on the canal during its final years of full scale operation from the 1860s to 1874. The visitor center was opened in 2003. The interpretive center is operated by the Wabash & Erie Canal Association, a community nonprofit organization dedicated to Indiana's canal heritage. The center serves as a physical focus for enjoyment of a 2.5 mile (4 km) segment of the canal that has been rebuilt and reopened as a waterway and parallel towpath. The museum is open daily, and an admission fee is charged.
Қосымша көздер
Уобэш және Эри каналы, No. 2 құлып (Гронауэр құлып), HAER No. IN 74; Американдық тарихи инженерлік тіркемесі, Ішкі істер департаменті; Филадельфия, Пенсильвания; 1994 ж.
Wabash & Erie canal, Lock No. 2 (Gronauer Lock), HAER No. IN 74; Historic American Engineering Record, Department of the Interior; Philadelphia, Pennsylvania; 1994