Солтүстік Американың Қамысты Торғайы

Кіріспе

Құс түрі. Қамысты торғай (Cistothorus stellaris) – Troglodytidae тұқымдасына жататын кішкентай, жасырын өмір суратын қос қанатты. Солтүстік Америкада кеңінен таралған. Көбінесе ылғалды шалғынды далалар мен шалғындарда кездеседі, онда биік шөптер мен қамыстарда ұя салады және жәндіктермен қоректенеді. Бұрын қамысты торғай, Орталық және Оңтүстік Американың көшпеуші шөп торғайымен бір түр деп есептелген.

Таксономия

Седж-ренекті 1823 жылы неміс орнитологы Иоганн Фридрих Науманн Troglodytes stellaris деген екі атаумен сипаттады. Типтік орны – Каролина. Қазіргі Cistothorus туысын 1850 жылы неміс орнитологы Жан Кабанис енгізді. Бұрын седж-ренек пен шөптік ренек бір түр деп есептелген, бірақ 2014 жылы жарияланған молекулалық филогенетикалық зерттеу нәтижелері бойынша екі түрге бөлінді. Бұл құс бұрын қысқа мүңкілі батпақ ренегі деп белгілі болған, бірақ батпақ ренегінен айқын ажырату үшін аты өзгертілді. Аналықтар мен аталықтардың түсі бірдей, бірақ аталықтар сәл ірілеу. Бастары мен арқалары қара және ақ жолақтары бар сары қоңыр түсті. Көздері ақшыл сары, иірісі қоңыр. Олар құрғақ далалар сияқты құрғақ ортада мекендейді. Қыс айларында, жеуге жеткілікті жәндіктер болса, көшпенді седж-ренектер әртүрлі ортада кездеседі. Мысалы, оларды қарағайлы орман-далаларда кездестіруге болады. Олар күндіз де, түнде де ән салады. Ылғалды шабындықтар мен далаларда көбейеді, ал жағдайлар қолайсыз болса, келесі жылы сол жерге қайта оралмауы мүмкін. Қыстауға дайындалып, сәуірдің басы мен мамырдың ортасы аралығында қыстау жерлерін тастап, көбінесе сәуірдің ортасы мен мамырдың ортасы аралығында көбейетін жерлеріне жетеді. Көбінесе жәндіктердің саны қырауда азайып кеткен кезде көбейетін жерлерін тастап кетеді. Олар тамыз айында (солтүстік бөлігінде) бастап қазан айының соңына дейін (орталық штаттарда) қыстау жерлеріне қарай жолға шығады, қыркүйек айының басында қыстауға жетеді. Көп әйелді аталықтар моногамды аталықтарға қарағанда көбінесе табысты болады, себебі бірнеше аналықпен көбейту олардың балаларының санын арттырады. Аналықтар әдетте жеті жұмыртқа салады, бірақ олардың саны біреуден онға дейін өзгеруі мүмкін, оларды 12–16 күндей күтіп жатыр. Жұмыртқалары пішіні сопақ, бетінде кез келген белгісіз жолақтар жоқ, орташа өлшемде болады. Жаңа туған балапандар әлсіз болады. Аналықтары балаларды күтіп, тамақтандырады, ал аталықтары ұя салып, басқа аналықтарға әдемілік көрсетіп жүреді. Дегенмен, аталықтар да кейде балапандарға тамақ әкеледі. Балапандар 11–16 күннен кейін ұядан ұшып кетеді. Кейбір ерте көбейетін аналықтар маусым соңында екінші рет жұмыртқалай алады.

The sedge wren was described by the German ornithologist Johann Friedrich Naumann in 1823 under the binomial name Troglodytes stellaris. The type locality is Carolina. The current genus Cistothorus was introduced by the German ornithologist Jean Cabanis in 1850. The sedge wren and the grass wren were formerly treated as conspecific. They were split based on the results of a molecular phylogenetic study published in 2014. The sedge wren was formerly known as the short billed marsh wren but was renamed to better distinguish it from the marsh wren. Females and males have the same plumage but males are slightly larger. Their head and back are tawny brown streaked with black and white. They have a pale buff supercilium and brown irises. and dryer habitat such as dry prairies. During winter, migratory sedge wrens can be found in a variety of habitat as long as there are sufficient insects to eat. For example, they can be found in pine savannas, They sing both during the day and the night. They breed where moist meadows and grasslands are available and they may not return to the same locations the next year if conditions are not right. They leave their wintering grounds between early April and mid May and usually arrive at their breeding grounds between mid April and mid May. They will typically leave their breeding grounds when frost reduces significantly the abundance of insects. They depart anywhere from August in the northern part of their range to the end of October in the central states to arrive in their wintering grounds starting in early September. Polygynous males are usually more successful than monogamous males because breeding with multiple females increases their number of offspring. Females usually lay seven eggs but it can vary from one to ten eggs which she incubates for 12–16 days. The eggs are oval shaped with no markings and measure on average The young hatchlings are altricial. The females do most of the parental care and feeding whilst the males continue to build nests and display for other females. However, males will also occasionally feed the young. The young leave the nest after 11–16 days. Some early breeding females can also have a second brood later in the season.