Джон Долбен: Англиялық заңгер және саяхатшының өмірі мен қызметі
John Dolben (politician)
Джон Долбен (1662-1710) – ағылшын саяхатшысы, адвокат, Парламент мүшесі. Генри Сашеверелдің сот ісіне қатысып, денсаулығына зиян келтірген. Тарих, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Долбен (1662 - 29 мамыр 1710), Суррейдегі Эпсомнан шыққан, ағылшын адвокаты және Уиг саясаткері болды. Ол 1707 жылдан 1710 жылға дейін Парламент палатасында өкілдік етті. 1710 жылы доктор Генри Сачевереллге қарсы өткен импичмент процесіне белсенді қатысты, ал оның импичмент жұмысы оның ерте қайтысына себеп болды делінеді.
English barrister and Whig politician
John Dolben (1662 – 29 May 1710), of Epsom, Surrey, was an English barrister and Whig politician who sat in the House of Commons from 1707 to 1710. He was deeply involved in the impeachment proceedings against Dr Henry Sacheverell in 1710, and his work on the impeachment is said to have contributed to his early demise.
Ерте өмір
Долбен Йорк архиепискобы Джон Долбеннің және оның әйелі Кэтрин Шелдонның кіші ұлы, Стаффордширдың Стэнтоннан Ральф Шелдонның қызы және Кентербери архиепискобы Гилберт Шелдонның сіңлісінің баласы. Ол 1662 жылғы 1 шілдеде Оксфордтағы Христос шіркеуінің соборында крещениеден өтті. Ол 1676 жылы Вестминстер мектебінде оқушы ретінде тіркелді, ал оның емілген ағасы, Лондонның тіркеушісі сэр Уильям Долбеннің ықпалымен 1677 жылы Ішкі храмға қабылданды. Ол 1678 жылы Оксфордтағы Крайст-Черч колледжіне түсті, бірақ бітіруші ретінде тіркелмеген. 1682-1683 жылдары Францияға саяхат жасады. 1683 жылдың желтоқсанында Нортгемптонширдегі Финдон Холлдан Тенфилд Мулсоның екінші қызы және мұрагері Элизабет Мулсомен және оның әйелі Мэри Лютермен үйленді. Оның портреті бұрын сэр Питер Леллиге жатқызылған, бірақ қазір Джон Райлидің туындысы деп саналады, ал оны Джон Клостерман оның өлімінен кейін аяқтаған. 1686 жылдың сәуірінде әкесі қайтыс болған Долбен мұрасын құмар ойындарға ысырап етті. Ол сондай-ақ әйелінің байлығын ысыраптап, осы шақта Финдон елімінің бөлігін үлкен ағасы, сэр Гилберт Долбенге, 1-ші баронға, Джонның қарындасы Энн Мулсоға сатты.
Dolben was the younger son of John Dolben, Archbishop of York, and his wife Catherine Sheldon, daughter of Ralph Sheldon of Stanton, Staffordshire, and niece of Gilbert Sheldon, Archbishop of Canterbury, and was baptised in Christ Church Cathedral, Oxford, on 1 July 1662. He was educated at Westminster School where he is listed as a pupil in 1676, and with the encouragement of his uncle Sir William Dolben, Recorder of London, was admitted at Inner Temple in 1677. He also matriculated at Christ Church, Oxford in 1678 but is not recorded as a graduate. From 1682 to 1683, he travelled abroad in France. By December 1683, he married Elizabeth Mulso, second daughter and co heiress of Tanfield Mulso of Finedon Hall, Northamptonshire and his wife Mary Luther. Her portrait was once attributed to Sir Peter Lely, but is now thought to be the work of John Riley, completed after his death by John Closterman. Dolben, whose father died in April 1686, squandered his inheritance on gambling. He also squandered his wife's fortune, selling his moiety of the manor of Finedon around this time to his elder brother, Sir Gilbert Dolben, 1st Baronet, who had married John's sister in law, Anne Mulso.
Мансап
1692 жылы Долбен Шығыс Үндістанға көшіп барды, онда ол Бенгалиядағы Шығыс Үндістан компаниясының төрешісі болды, кейін губернатор Томас Питттің досы болды. Ол өзінің байлығын қалпына келтіру үшін сауда мүмкіндіктерін пайдаланған. 1699 жылы Питттің ұлдарының бірімен Қытайға саяхатқа шығады. 1701 жылдың шілдесінде ол Англияға оралып, Питтпен Шығыс Үндістан компанияларының істері туралы хат алмасты. 1702 жылы Шығыс Үндістанға қайта оралып, 1706 жылға дейін сонда болды. Англияда ол Питттің ісімен айналысады. Дольбен 1707 жылы 21 қарашада Уинчестер епискобы сэр Джонатан Трелавнидің мүддесі бойынша Лискердтен Парламент мүшесі болып қайта оралды. Ол дереу ар-ожданды депутат екенін дәлелдеді және он комитетте белсенді болды. Олардың ең бастысы - Шығыс Үндістан компаниясы туралы заң жобасын кеңейту. Ол компанияның үкіметке берген қарызының 200 000 фунтқа ұлғаюын көздейтін ұсынысты ұсынды және заң жобасы заң болып қабылданды. Ол Питттің губернаторы лауазымын алмастыруға тырысып жүргені туралы күдік туды, бірақ ол Питтке екі компанияның табысты бірігуі туралы хабарлағаннан кейін, ол компанияның оған жүктеген қосымша сомаға ашуланғанын атап өтті. 1708 жылғы британдық жалпы сайлауда Долбен Лискеардқа қарсылықсыз қайта оралды және өте белсенді болды. Ол тоғыз жобалау комитетіне тағайындалды, оның ішінде халыққа қатысты ставкаларды болдырмау туралы заң жобасы да бар. Осыған қарамастан, Долбеннің өзі әлі де құмар ойыншы еді және оның байлығын қалпына келтіру үшін Үндістанға тағы бір сапар жасауы керек деп болжанды. Ол Африкадағы сауда компаниясын құру туралы заң жобасын жүргізді және Уигтердің он рет кассирі болды. Ол 1709 жылы неміс Пфальц аймағын натурализациялау үшін дауыс берді және кедей Пфальц аймағының сенімгері болды. 1709 жылы 13 желтоқсанда Генри Сачевереллдің басылған уағыздары мәселесін алғаш рет көтерген Долбен болды, ол палатаның мәселені қарастыруын және уағыздарды "жаман, қорқынышты және бүлікшіл жала" деп санауды ұсынды. Келесі күні өткен пікірталаста ол Сачеверелдің импичментін ұсынды. Ол импичмент туралы баптарды әзірлеуге арналған комитеттің мүшесі болып тағайындалды және төраға ретінде қызмет етті. Соттың өзінде ол менеджерлердің бірі ретінде әрекет етті. Сотталғанда, ол өзін ұстап, қиындыққа тап болды. Көпшілік Лискердтің қала әкімдігіне ұсынған сағатын құлатты. Осы рөлінде үлкен энергия көрсетіп, ол басқа парламенттік істерде белсенді болды, соның ішінде комитеттерде отыру және вигтер үшін сөйлеу. Ол 1710 жылы Англия банкі директоры болып тағайындалды.
In 1692, Dolben moved to the East Indies, where he became judge advocate for the East India Company in Bengal and was later a friend of Thomas Pitt, the Governor. He was able to profit by the trading opportunities available to repair his fortune. He went on a voyage to China in 1699 with one of Pitt's sons. By July 1701, he returned to England and corresponded with Pitt on the affairs of the East India Companies. In about 1702 he went back to the East Indies until 1706. Back in England, he was trusted by Pitt to conduct his affairs. Dolben was returned as Member of Parliament for Liskeard on the interest of Sir Jonathan Trelawny, 3rd Baronet, Bishop of Winchester at a by election on 21 November 1707. He immediately proved to be a conscientious MP, and was active on ten committees. Most important of these was the bill to extend the East India Company Act and he was particularly concerned about uniting the two East India companies. He put forward a proposal which involved increasing the company's loan to the government by £200,000 and the bill passed into law. He was suspected of working towards replacing Pitt as Governor, but after he reported to Pitt the successful unification of the two companies, he noted that the Company was enraged at the extra sum which he was seen being responsible for imposing on it. At the 1708 British general election Dolben was returned unopposed for Liskeard again and continued to be very active. He was named to nine drafting committees, including the bill to prevent wagers relating to the public. In spite of this, Dolben himself was still an avid gambler and was forecast to be required to make another trip to the Indies to recover his fortune. He managed a bill to establish a company trading in Africa, and was a teller for the Whigs on ten occasions. He voted for naturalizing the German Palatines in 1709 and was trustee for poor Palatines. It was Dolben who first raised the issue of Henry Sacheverell's printed sermons on 13 December 1709, moving that the House should take the matter into consideration, and that the sermons should be voted 'malicious, scandalous and seditious libels'. In the debate on the next day, he moved that Sacheverell should be impeached. He was appointed to the committee to draw up the articles of impeachment, and acted as chairman. At the trial itself, he acted as one of the managers. He got into some difficulties from his conduct during the trial, while the mob threatened to burn down his house and hang him on a tree. The mob pulled down the clock at Liskeard Town Hall which he had presented to the town. As well as showing great energy in this role, he was active in other Parliamentary business, including sitting on committees and telling for the Whigs. He was also appointed a Director of the Bank of England in 1710.
Кейінгі өмірі мен мұрасы
Долбен денсаулығы нашарлағанша жұмыс істеді, содан кейін елге шығып кетті. Ол Англия банкінің директоры қызметінен де бас тартты. Кейін қызбаға шалдығып, оған дәрігерлер халықтан да жаман қарады деседі, және 1710 жылдың 29 мамырында қайтыс болды, доктор Сачевереллдің достары оны еске алған жоқ. Ол Финедон шіркеуіне үлкен сұр мәрмәр қабір тасының астына жерленді. Оның екі ұлы тірі кезінде шетелде қайтыс болды (үлкені Уильям, оның портретін 1709 жылы Годфри Кнеллер салған, ал 1710 жылы Смит гравюралаған, 1709 жылы 20 жасында қайтыс болды), ал Мэри, оның үш қызының бірі, 1710 жылдың 24 маусымында 8 жасында қайтыс болды. Оның әйелі 1736 жылдың 4 наурызына дейін өмір сүрді. Олардың қалған екі қызы, Анна мен Кэтрин Вестминстер аббаттығында үйленді. Анна Дальхам Холл, Саффолк қаласынан шыққан саясаткер Гилберт Аффлекке, ал Кэтрин Бульстрод Уайтлоктың немересі Сэмюэл Уайтлокке үйленді.
Dolben worked himself to the point where his health gave way, and he retired to the country. He also gave up the directorship of the Bank of England. He then contracted a fever, and it was said he was worse treated by his physicians than by the mob, and died on 29 May 1710, unlamented by Dr Sacheverell’s friends. He was buried in Finedon Church under a large grey marble tombstone. His two sons died abroad in his lifetime (William, the elder, whose portrait was painted by Godfrey Kneller in 1709 and engraved by Smith in 1710, dying in 1709, aged 20), and Mary, one of his three daughters, died on 24 June 1710, aged 8. His widow survived until 4 March 1736. Their two surviving daughters, Anne and Catherine, were married in Westminster Abbey. Anne married the politician Gilbert Affleck of Dalham Hall, Suffolk, and Catherine married Samuel Whitelocke, grandson of Bulstrode Whitelocke.