Уильям Хопкинс: Математик, геолог және талантты оқытушы
William Hopkins
Уильям Хопкинс – ағылшын математигі, геологі және ұстаз. «Senior Wrangler» даярлаушы ретінде танымал, Жердің құрылымы жөніндегі теорияларымен көзге түсті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Хопкинс (2 ақпан 1793 – 13 қазан 1866) – ағылшын математигі, оқытушы және геологы. Ол болашақ Кембридж математиктеріне жеке репетиторлық жасауымен танымал болды, осыдан оған "үлкен нәтижеге жетекші" деген лақап қойылды. Сонымен қатар, ол Жердің сұйық емес, қатты ішкі құрылымын дәлелдеуге және геологиялық көптеген құбылыстарды өз моделі арқылы түсіндіруге маңызды үлес қосты. Дегенмен, оның қорытындылары дұрыс болғанымен, математикалық және физикалық негіздемелері кейіннен дұрыс емес деп танылды.
English mathematician, teacher and geologist
William Hopkins FRS (2 February 179313 October 1866) was an English mathematician and geologist. He is famous as a private tutor of aspiring undergraduate Cambridge mathematicians, earning him the sobriquet the "senior wrangler maker." He also made important contributions in asserting a solid, rather than fluid, interior for the Earth and explaining many geological phenomena in terms of his model. However, though his conclusions proved to be correct, his mathematical and physical reasoning were subsequently seen as unsound.
Ерте өмір
Хопкинс Нотингемширдегі Кингстон-он-Соар қаласында, джентльмен фермер Уильям Хопкинстің жалғыз ұлы болып дүниеге келді. Жастық шағында ол Норфолк аймағында нақты ауыл шаруашылығын үйренді, ал кейін әкесі оған Саффолк графтығындағы Бьюри-Сент-Эдмундс қаласының жанындағы шағын ферманы жалға берді. Дегенмен, Хопкинс фермерлікпен айналысуда сәттілікке жете алмады, ал оның бірінші әйелі шамамен 1821 жылы қайтыс болған соң, ол шығындарын өтеу және Кембридж университетінің Санкт-Петерс колледжіне (қазір Питерхаус) түсу мүмкіндігін пайдаланды. 1827 жылы ол жетінші «ранггер» (wrangler) атанып, B.A. дәрежесін алды, ал 1830 жылы M.A. дәрежесін алды.
Hopkins was born at Kingston on Soar, in Nottinghamshire, the only son of William Hopkins, a gentleman farmer. In his youth he learned practical agriculture in Norfolk before his father rented him a small farm at Bury St Edmunds, Suffolk. However, Hopkins was unsuccessful as a farmer and, when his first wife died sometime around 1821, he took the opportunity to mitigate his losses and enter St Peter's College (now Peterhouse) at the University of Cambridge, taking his degree of B. A. in 1827 as seventh wrangler and M. A. in 1830.
Ренглер жасаушы
Мектепті бітіру алдында Хопкинс Каролина Фрэнсис Бойзға (1799–1881) үйленгендіктен, стипендия алуға құқығы болмады. Оның орнына ол жеке репетитор болып жұмыс істеді, беделді «Аға Рейнджер» атағын алға ұмтылған жас математиктерге дайындық жүргізді. Ол бұл қызметте үлкен жетістікке жетіп, «Аға Рейнджер дайындаушы» деген лақап атқа ие болды және жылына 700–800 фунт стерлинг табыс тапты. 1849 жылға қарай ол шамамен 200 «рейнджерді» дайындаған, олардың 17-сі аға «рейнджерлер» болды, соның ішінде Артур Кейли және Г. Г. Стоукс есімдері бар. Оның ең белгілі шәкірттерінің қатарында Лорд Кельвин, Джеймс Клерк Максвелл және Исаак Тодхантер болды. Франсис Гальтон оның оқыту әдісін жоғары бағалады: 1833 жылы Хопкинс «Тригонометрия элементтері» деген еңбегін жариялады және математикалық білімімен көзге түсті. Джордж Гриннің (1793–1841) теориясы дерлік ұмытылып кеткендігі туралы кең таралған әңгіме бар. 1845 жылы Лорд Кельвин (Уильям Томсон, 1845 жылы жас шақта) Уильям Хопкинстен Гриннің 1828 жылғы қысқа кітабының бірнеше данасын алды. Содан кейін Лорд Кельвин Гриннің 1828 жылғы еңбегін танымал етуге көмектесті.
Before graduation, Hopkins had married Caroline Frances Boys (1799–1881) and was, therefore, ineligible for a fellowship. He instead maintained himself as a private tutor, coaching the young mathematicians who sought the prestigious distinction of Senior Wrangler. He was enormously successful in the role, earning the sobriquet senior wrangler maker and grossing £700–800 annually. By 1849, he had coached almost 200 wranglers, of whom 17 were senior wranglers including Arthur Cayley and G. G. Stokes. Among his more famous pupils were Lord Kelvin, James Clerk Maxwell and Isaac Todhunter. Francis Galton praised his teaching style: In 1833, Hopkins published Elements of Trigonometry and became distinguished for his mathematical knowledge. There was a famous story that the theory of George Green (1793–1841) was almost forgotten. In 1845, Lord Kelvin (William Thomson, a young man in 1845) got some copies of Green's 1828 short book from William Hopkins. Subsequently, Lord Kelvin helped to make Green's 1828 work famous.
Геология
1833 жылы Бармутта Адам Седжвикті кездестіріп, бірнеше саяхатқа қатысқанда Хопкинс геологияға үлкен қызығушылық танытты. Содан бері Кембридж философиялық қоғамы мен Лондон геологиялық қоғамы жариялаған еңбектерінде ол физикалық геология ғылымын қалыптастырып, төменнен әрекет ететін көтерілу күшінің жер қыртысының бөліктерінде, жарықтар мен жарылымдарда қандай әсерлер тудыратынына қатысты математикалық зерттеулер жүргізді. Осылайша ол көлдер аймағының, Велден аймағының және Бас-Булоннестің көтерілуі мен тозуын талқылады. Хопкинс ыстық булар немесе сұйықтықтар жергілікті түрде көтерілу қысымын тудыра алатын қуыстармен байланысқан, негізінен қатты, бірақ динамикалық Жерді елестетті. Мұндай модель Чарльз Лайелдің идеяларына қарсы болды, оның теориясы бойынша Жердің ішкі қабаты негізінен сұйық, ал оның үстінде 100 мильден аспайтын қалыңдықтағы қатты қабықпен қоршалған, «тұрақты күйде» болатын. Хопкинс 1838 және 1842 жылдар аралығында Корольдік қоғамда Жердің айналысын, оның ішінде прецессиясын және нутациясын талдаған бірқатар баяндамалар жасады, өз теориясын қолдау үшін байқауларды пайдаланды және олардың сұйық ішкі ортамен үйлеспейтінін мәлімдеді. Ол сондай-ақ 1847 жылы Британ қауымдастығының есебінде жер сілкінісі мен жанартауларды осы модель арқылы түсіндірді.
About 1833, through meeting Adam Sedgwick at Barmouth and joining him in several excursions, Hopkins became intensely interested in geology. From then on, in papers published by the Cambridge Philosophical Society and the Geological Society of London, he defined the discipline of physical geology, making mathematical investigations dealing with the effects that an elevatory force, acting from below, would produce on a portion of the Earth's crust, in fissures and faults. In this way he discussed the elevation and denudation of the Lake District, the Wealden area, and the Bas Boulonnais. Hopkins conceived of a largely solid but dynamic Earth threaded with cavities whereby hot vapours or fluids could create locally elevatory pressures. Such a model was at odds with the ideas of Charles Lyell whose theory was of a "steady state" with a largely liquid terrestrial interior, inside a solid crust no more than 100 miles thick. Hopkins presented a series of papers at the Royal Society between 1838 and 1842 analysing the Earth's rotation, including its precession and nutation, and using observations to support his theory, contending that they were inconsistent with a fluid interior. He also interpreted earthquakes and volcanoes through the same model in an 1847 British Association report.