Нэтаньель Хоторнның 1852 жылғы «Блитсдейл романтикасы» – утопиялық коммун және жеке құштарлықтар арасындағы қақтығысты көрсететін роман. Брук Фарм негізінде жазылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Натаниел Хоторнның 1852 жылғы романы "Блиттейл Романсы" – американдық автор Натаниел Хоторнның 1852 жылы жарық көрген романы. Ол өзі атаған «романс» түріндегі үшінші маңызды туынды. Романның оқиғасы Брук фермасының үлгісінде құрылған утопиялық шаруашылық коммуналасында өтеді, Хоторн оның негізін қалаушыларының бірі болған және 1841 жылы онда тұрған. Роман коммунаның идеалдары мен мүшелерінің жеке тілектері және махаббаттағы бәсекелестік арасындағы қақтығысты бейнелейді.
1852 novel by Nathaniel Hawthorne
The Blithedale Romance is a novel by American author Nathaniel Hawthorne published in 1852. It is the third major "romance", as he called the form. Its setting is a utopian farming commune based on Brook Farm, of which Hawthorne was a founding member and where he lived in 1841. The novel dramatizes the conflict between the commune's ideals and the members' private desires and romantic rivalries.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
1800-жылдардың ортасында Блитдейл коммунистік қоғамдық ортасына көшіп кетер алдында Майлс Ковердейлге Муди (сырттан қарағанда тіршілік күйі жоқ адам) жақындасып, одан қызмет сұрайды. Муди көмектесуге дайын болғанымен, кенеттен жасы үлкен, тәжірибелі адамға жүгінуге шешім қабылдап, кетеді. Содан кейін Майлс құпиялы Жасырын әйел туралы әңгімелейді: жақында көпшілік алдындағы қойылымдарын тоқтатқан танымал болжаушы. Ол Холлингсвортсыз Блитдейлге кетеді, ол кейін Присцилла есімді нәзік, ұялмас қызбен келеді. Оларды Сайлас және оның әйелі Фостер (қатал, тәжірибелі фермерлер) және Ковердейл, Холлингсворт және Присцилланы бірден қызықтырған Зенобия, ерекше әдемі және сүйкімді әйел күтеді. Ковердейл ауыр сырқатқа шалдығып, төсекке жатады. Ауру кезінде ол Холлингсвортпен жақын қарым-қатынас орнатады, ол оған күтім көрсетеді. Осы уақытта Холлингсворт Зенобиямен де жақын болады және олар бірге шатыр салуды жоспарлайды. Бір күні Муди далада Ковердейлге жақындасып, Присцилла мен Зенобия туралы сұрайды, бірақ олар жақын достар екенін естіген соң оларды көруден бас тартады. Саяхат барысында Ковердейл Вестервельт есімді адаммен кездеседі, ол оған бірден ұнамайды. Ол Зенобиямен жеке кездесуді сұрайды. Ковердейл оған кеңес береді, бірақ оның ниетіне күмән келтіреді. Біраз уақыттан соң Ковердейл Вестервельт пен Зенобияны бірге көріп, естіп, олардың бұрынғы кездесулері туралы дауласып жатыр деп болжайды. Кейін Зенобия «Күміс перде» деген әңгіме айтады, онда ол шығу тегі құпия болған Присцилланың, шын мәнінде, Жасырын әйел болуы мүмкін екенін айтады. Содан кейін Ковердейл, Холлингсворт, Зенобия және Присцилла әдетте баратын Елиоттың амбанасында кездеседі. Олар әйелдердің құқықтарын талқылайды, ал Зенобия таңқаларлықтай Холлингсвортпен (Ковердейлге қарсы) әйелдердің рөліне қатысты қатал көзқараспен келіседі. Олар амбанадан шығып бара жатқанда, Ковердейл Зенобия мен Холлингсворттың арасындағы сыйластыққа куә болады. Ковердейл мен Холлингсворттың келіспеушілігі келесі күні Блитдейлдің болашағы туралы үміттерін талқылағанда күшейеді. Холлингсворт өзін қылмыстық оңалтуға арнап, осы мақсатта фермада мекеме құруды жоспарлап отыр. Холлингсворт Ковердейлдің осы істе «онымен бірге ме, әлде қарсы ма» екенін көрсеткенде, Ковердейл оған көмектесуден бас тартып, олардың достығын тоқтатады. Ковердейл фермадағы жағдайдан шаршап, қалаға кетеді. Қалада Ковердейл қонақ үйдің терезесінен қарап, пансионатта Присцилланы көреді деп ойлайды; басқа бөлмеде ол Зенобия мен Вестервельтты көреді. Олар оны көріп, қонаққа шақырады. Зенобия Присцилланың сол жерде екенін растайды, бірақ Вестервельт кенеттен олардың кететінін және Присцилланы өзімен алып кету керектігін айтады. Күдік туған Ковердейл Мудиді іздейді. Муди өзінің Фаунтлерой екенін және бай адам болғанын айтады. Оның тұңғыш қызы Зенобия болды. Ол қаржылық қиындыққа тап болып, оны әлі де бай ағасы тәрбиелеуге қалдырды (кейін қайтыс болып, оған байлық қалдырды). Кейін ол кедей әйелге қайтадан үйленеді және Присциллаға әке болады. Оның ерекше мінез-құлқы оған ерекше қарым-қатынаста болған «шебер» адамның назарын аударады. Ол Зенобияға хабар жіберіп, Присциллаға қамқорлық жасауын сұрайды, бірақ олардың туыстығын жасырады. Ковердейл қатты таңғалып, Вестервельтты «шебер» деп таныған «Күміс перде» шоуына барады. Холлингсворт та көрермендердің қатарында. Ковердейл Холлингсворттан Присцилланың қайда екенін сұрағанда, ол сахнаға шығып, пердені алып тастайды және оны алып кетеді. Үшеуі дереу Блитдейлге оралады; Ковердейл кейінірек оралады. Қайтып келгенде ол үштігін көруден қорқады және ағаштардың арасынан айналып өтеді. Ол қоғамның сиқыршылар, феялар және басқа да жаратылыстар сияқты киінген таңғажайып көрінісіне куә болады; ол күлгенде, олар оны қуып, ол Елиоттың амбанасына қарай жүгіреді. Ол үш жолдасын табады; Зенобия Холлингсворт жүргізген қандай да бір «сот» өткізілгенін айтады. Ол оны өзімшілдік пен жүрексіздікте айыптайды және ол ашуланып, оған мойынсұнып ерген Присцилламен бірге кетеді. Зенобия қатты жылай бастайды. Ол қалпына келген кезде, ол Ковердейлге ақырында оны жеңетінін, бірақ дереу Блитдейлден кететінін айтады. Ол монах болатынын айтады және Ковердейлден Холлингсвортқа оны «өлтіргенін» айтуын сұрайды. Ол кетіп, Ковердейл тастың астында ұйықтап қалады. Түн ортасында оянғанда, ол Холлингсворттың шатырына барады және одан көмек сұрайды. Сайлас Фостер де оянады және оған көмектесуі сұралады. Оларды өзен жанындағы таныс жерге жетелеп, оның сөздері туралы ойланып, Ковердейл Зенобияның суға батып кеткенін күдіктенеді. Холлингсворт оның денесін бағанамен шығарады; Сайлас Фостер оның жүрегіне жақын жарақаты бар екенін байқайды. Арадан жылдар өткен соң Ковердейл өміріне құштарлық жоғалғанын айтады. Ол Холлингсвортты зиярат етеді, ол қираған адамға айналған және оңалту армандарының ешқайсысын іске асыра алмаған. Присцилла оның жанында адал түрде қалады, ал Ковердейл Зенобияның өлімінің салмағы оны қиратқанын түсінеді. Ковердейл өзінің Присциллаға ғашық болғанын және осылайша үмітсіздікке түскенін мойындайды.
Shortly before moving to the communist community of Blithedale in the mid 1800s, Miles Coverdale is approached by Moodie (an apparent beggar) who asks him for a favor. Though willing, Moodie suddenly decides he will ask an older, more experienced man and departs. Miles then explains the legend of the mysterious Veiled Lady: a popular clairvoyant who recently stopped doing public shows. He leaves for Blithedale without his acquaintance Hollingsworth, who arrives later with a frail, timid girl named Priscilla. They are welcomed by Mr. and Mrs. Silas Foster (a gruff, experienced farmer) and Zenobia, an uncharacteristically beautiful and charming woman who immediately enchants Coverdale, Hollingsworth and Priscilla. Coverdale becomes severely ill and is bedridden. During his sickness, he develops a closeness with Hollingsworth, who cares for him. Meanwhile, Hollingsworth has also become close with Zenobia, and they plan to build a cottage together. Moodie approaches Coverdale in the fields one day and asks about Priscilla and Zenobia, but declines to see them when he hears they are good friends. During a walk, Coverdale encounters a man named Westervelt, whom he immediately dislikes. He asks to see Zenobia, but only in a private way. Coverdale gives him some instruction but wonders about his motives. Shortly thereafter Coverdale sees and overhears Westervelt walking with Zenobia and assumes them to be arguing about some past encounter. Later, Zenobia tells a story titled "The Silvery Veil" in which she theorizes that Priscilla, whose background is a mystery, may, in fact, be the Veiled Lady. Afterwards, Coverdale, Hollingsworth, Zenobia and Priscilla meet at Eliot's Pulpit, a distinctive rock they habitually visit. There they discuss women's rights, and Zenobia surprisingly sides with Hollingsworth (and against Coverdale) on a misogynistic point of view of women's roles. As they leave the Pulpit, Coverdale witnesses a moment of affection between Zenobia and Hollingsworth. Coverdale and Hollingsworth's disagreements intensify the next day when they discuss their hopes for the future of Blithedale Hollingsworth, who has devoted himself to criminal rehabilitation, hopes to establish a facility for that purpose on the farm. When Hollingsworth indicates that Coverdale is either "with him or against him" in this effort, Coverdale refuses to assist him and effectively ends their friendship. Coverdale decides to seek respite from the tumultuous relationships at the farm and leaves for the city. In the city, Coverdale idly looks out from his hotel window into a boarding house and thinks he sees Priscilla; in another room, he surely sees Zenobia and Westervelt. They see him, so he goes to visit. Zenobia confirms that Priscilla is there, but Westervelt abruptly indicates that they must leave, and take Priscilla with them. Suspicious, Coverdale seeks out Moodie. Moodie explains that his name used to be Fauntleroy, and he was a wealthy man. His first daughter was Zenobia. He fell into financial ruin and left her to be raised by his still wealthy uncle (who died, leaving her considerable wealth). Later, he remarries a pauper woman, and fathers Priscilla. Her unusual ways gain the attention of a "wizard," who has an odd relationship with her. In some way, he manages to get a message to Zenobia and entreats her to look out for Priscilla, but does not reveal that they are related. Coverdale is extremely shocked and proceeds to a show of the Veiled Lady, where he recognizes Westervelt as the "wizard." Hollingsworth is also in the audience. When Coverdale asks Hollingsworth where Priscilla is, he goes up on stage, removes the veil and takes her away. The three return to Blithedale immediately; Coverdale returns later. Upon his return, he dreads seeing the three and takes a circuitous path through the trees. There he witnesses a bizarre scene of the community dressed as witches, fairies and other creatures; when he laughs, they chase him and he runs toward Eliot's Pulpit. There he finds his three companions; Zenobia indicates that he has just missed a "trial" of some sort conducted by Hollingsworth. She proceeds to accuse him of selfishness and heartlessness and he angrily leaves with Priscilla, who follows him obediently. Zenobia begins to weep bitterly. When she recovers, she tells Coverdale that she will eventually get over it but will leave Blithedale immediately. She says she will become a nun and asks Coverdale to tell Hollingsworth he has "murdered" her. She leaves and Coverdale falls asleep under the rock. When he awakes at midnight, he proceeds to Hollingsworth's cottage and asks for his help; Silas Foster also wakes up and is asked to help. Leading them to a familiar spot by the river and reflecting on her words, Coverdale reveals he believes Zenobia has drowned herself. Hollingsworth hooks her body with a pole; Silas Foster observes that he left a physical wound near her heart. Years later, Coverdale muses that he has become listless in life. He visits Hollingsworth, who is a broken man and has not accomplished anything in the way of his dreams of rehabilitation. Priscilla remains dutifully by his side, and Coverdale realizes the weight of Zenobia's death has ruined him. Coverdale himself reveals that he had fallen in love with Priscilla and feels similarly hopeless.
Негізгі кейіпкерлер
Майлз Ковердейл: Әңгіменің басты кейіпкері және баяндаушысы Ковердейл – Блитдейл фермасының қарапайым бақылаушысы. Алайда, оның әңгімелері кейде асыра айтылған немесе арман сияқты болып көрінеді, сондықтан оған толық сену қиын. Романның кейбір жерлерінде Ковердейл сырттай бақылауға бейім. Ол әйелдер теңдігін жақтағанын, Холлингсвортпен пікір таласы арқылы дәлелдейді, бірақ Зенобияның феминизмін романдық көңіл көшірудің белгісі деп санайды. Ол көбінесе тартымды, бірақ жиі ең жақсысы емес және логикасыз. Ол айналасына қызығушылық танытады, бұл оның сырттай бақылауына және фермадағылар туралы негізсіз болжамдар жасауына әкеледі. Ол Зенобияға қызығушылық танытады және оны әдемі деп санайды, бірақ әңгіменің соңғы жолында Прискиллаға ғашық екенін мойындайды. Дегенмен, сыншылар Ковердейл мен Холлингсворт арасындағы құпиялы қарым-қатынасты анықтайды. Ескі Муди: Ескі Муди ретінде таныстырылған, ол бұрын Фаунтлерой аталған, бай бірақ адал емес адам, қаржылық апатта байлығын жоғалтады. Ол әйелі мен қызынан айырылып, отбасысынан құтылады. Бірнеше жылдан кейін, кедейленіп, дана болып, ол қайтадан үйленеді және екінші қызы дүниеге келеді. Ковердейл оны Зенобия мен Прискилланың тегін анықтау үшін пайдаланады. Жасырын әйел: Ол – мистикалық кейіпкер, бастапқыда жұртшылықтың қызығушылығын тудырған, бірақ кейіннен жұрт назарынан жоғалып кеткен. Оның тарихы Зенобия баяндаған «Күміс перде» атты бөлімдегі арбалы оқиға ретінде дамытылады. Ол Хауторн әдебиетінде жасырын күнәні білдіретін перденің қарғысымен ұсталған. Оны сиқыршы Вестервельт бақылайды және Холлингсворт пердені алып тастағанда оның Присцилланың өзі екені белгілі болады. Холлингсворт: Өзінің идеалдарына тым берілген қайырымды адам, ол Присцилламен бірге фермаға келеді, оған сол жерде орын бар екенін естіген. Ол Ковердейлдің ауруы кезінде онымен жақын дос болады, бірақ оның оны өзінің ісіне тартуға тырысуы достыққа керіс келісім тудырады. Ол барлық күнәкарларды реформалауға сенеді және топ қолдаған емес, Блитдейл мен оның тұрғындарын осы мақсатқа жету үшін пайдалануға тырысады. Романның ортасында Зенобиямен қарым-қатынаста болғаны туралы әңгімелер таралады, олар бірге коттедж салуды жоспарлайды. Алайда, ол Присциллаға ғашық болып, оны Жасырын әйел тағдырынан құтқарады және Зенобиямен ажырасады, бұл оның өзіне-өзі қол жұмсауына себеп болады. Силас Фостер: Ковердейл оны «ұзын, мықты, қарапайым және сақалды» деп сипаттайды. Ол фермерлік өнерінде тәжірибелі тұрғынның жалғыз адамы. Ол салмақты және ақылды, Присцилла келген кезде оның фермада қалуын ұсынады. Ол Зенобияның денесін іздеуге шыққан үш адамның бірі және оның өліміне қайғы мен эмоцияны көрсеткенмен, оны ең оңай қабылдайды. Силас Фостердің әйелі. Зенобия: Әдемі және бай, ол күнде шашына әртүрлі тропикалық гүл тағады. Ол Холлингсворт пен Ковердейлдің екеуінің де құрметіне ие, бірақ екеуі де ақырында оның апасы Присциллаға ғашық болады. Присцилланың өзі де оған қызығушылық танытады және фермада оны іздейді. Зенобияның басты кемшілігі – мақтандылық, оның профессор Вестервельтпен бұрынғы ерекше және түсініксіз қарым-қатынасы бар. Әңгіменің соңында ол Вестервельт Присцилланы «Жасырын әйел» ретінде жалған құлдыққа салуға (мүмкін) қатысқан екені белгілі болады, бұл оның бай өмір салтын жалғастыру үшін қолданатын схемасы және Холлингсворттың оны тастап кетуінің себебі болуы мүмкін. Ол – Ескі Мудидің Фаунтлерой аталған кездегі алғашқы, сәтті некесінен туған қызы. Ол көбінесе Брук-Фармның тұрғыны болмаса да, жиі келіп тұратын автор Маргарет Фуллерге ұқсас деп саналады. Присцилла: Холлингсворт фермаға әкелген нәзік, құпия қыз. Ол күрделі әшекейлер жасайды, оны Ковердейл «оның құпиясының символы» деп санайды. Ол жиі тоқтап, бірақ басқа кейіпкерлер естімейтін дауысқа жауап беретіндей болады. Роман барысында ол ашық және әлсіз болып, Зенобияға деген бауырмалдық сүйіспеншілігімен қатар Холлингсвортқа деген берік сүйіспеншілігін дамытады. Ақырында ол Ескі Мудидің екінші қызы және Жасырын әйелдің екінші жағы екені белгілі болады. Холлингсворт оны перденің қарғысынан босатады және кітаптың соңында ол оған адал болып қалады. Профессор Вестервельт: Присцилла мен Зенобияны іздеп сюжетке кіріп кетеді. Ковердейл оны бірден жек көреді және оны шайтан сияқты сипаттайды. Шындығында, Ковердейл қолданатын көптеген бейнелер, мысалы, Вестервельт пинындағы от және оның таяғындағы жылан басы тікелей Шайтанға сілтеме жасайды. Оның Зенобиямен бұрынғы, мүмкін романдық қарым-қатынасы болған деп есептеледі. Ол кітаптың соңына жақын Присцилланы бақылайтын сиқыршы екені белгілі болады және оның соңғы пайда болуы Зенобияның жерлеу рәсімінде, оның ақымақтығына сын айтады.
Miles Coverdale: The story's protagonist and narrator, Coverdale is a simple observer of the activities of the Blithedale farm. However, his narrative occasionally exaggerates or becomes dreamlike and is not entirely trustworthy. At points in the novel, Coverdale seems to practice mild voyeurism. He is a professed supporter of women's equality, as evidenced in an argument with Hollingsworth, although he also views Zenobia's feminism as a symptom of romantic disillusionment. He is typically mild mannered, though often strange and illogical. He is consistently curious about his surroundings, leading to his voyeurism and mostly unsupported speculations on his fellow residents. Though he seems to fancy Zenobia and certainly regards her as beautiful, in the last line of the story he confesses that he is truly in love with Priscilla. However, critics often identify a strongly homoerotic relationship between Coverdale and Hollingsworth. Old Moodie: Though introduced as Old Moodie, he was formerly known as Fauntleroy, a wealthy but immoral man who loses his riches in a financial scandal. He is separated from his beautiful wife and daughter and disowned by the rest of his family. Years later, poorer and wiser, he remarries and has a second daughter. Coverdale uses him to discover the backgrounds of Zenobia and Priscilla, who are his two daughters. The Veiled Lady: She is a mystical character, first introduced as a public curiosity, who suddenly disappears from the public's eye. Her story is developed in a type of ghost story narrated by Zenobia in a segment titled The Silvery Veil. She is said to have been held captive by the curse of the veil, a symbol that in Hawthorne's literature typically represents secret sin. She is controlled by the magician Westervelt and is eventually revealed to be Priscilla herself when Hollingsworth removes the veil. Hollingsworth: A philanthropist overly concerned with his own ideals, he comes to the farm with Priscilla having been told she has a place there. He becomes good friends with Coverdale during the other's sickness, but his attempts to recruit the other to his cause eventually cause enough tension for a split in the friendship. He believes in the reform of all sinners and attempts to use Blithedale and its residents to achieve these ends, instead of those supported by the group. He is rumored to have a relationship with Zenobia partway through the novel, and they plan on building a cottage together. However, he falls for Priscilla, saving her from the fate of the Veiled Lady, and breaks up with Zenobia, which causes her to commit suicide. Silas Foster: Coverdale describes him as "lank, stalwart, uncouth, and grizzly bearded." He is the only resident that seems to be truly experienced in the art of farming. He is level headed and sensible and is the first to suggest Priscilla stay upon her arrival. He is one of the three men to search for and find Zenobia's body and, while displaying proper sadness and emotion, also accepts her death with the most ease. Mrs. Foster: Wife of Silas Foster. Zenobia: Beautiful and wealthy, she wears a different tropical flower in her hair every day. She is admired by both Hollingsworth and Coverdale, though both eventually fall for her sister Priscilla instead. Priscilla herself is also quite taken with the older woman and follows her around the farm. Zenobia's main vice is pride, and she has an unusual and unexplained prior relationship with Professor Westervelt. By the end of the story, she is revealed to be (presumably) complicit in Westervelt's pseudo slavery of Priscilla as the Veiled Lady, a scheme she uses to perpetuate her wealthy lifestyle, and a potential reason Hollingsworth leaves her. She is the daughter of Old Moodie's first, prosperous marriage when he was still referred to as Fauntleroy. She often is thought to be analogous to the author Margaret Fuller, who although not a resident of Brook Farm was a frequent visitor there. Priscilla: A fragile, mysterious girl brought to the farm by Hollingsworth. She makes intricate purses that Coverdale considers a "symbol of her mystery." She is known to frequently pause as if responding to a call, though no other characters hear it. She becomes progressively more open and less frail throughout the novel and develops a strong attachment to Hollingsworth on top of her sisterly affection for Zenobia. She is eventually revealed to be the second daughter of Old Moodie, as well as the alter ego of the Veiled Lady. Hollingsworth frees her from the curse of the veil, and at the book's close, she remains attached to him. Professor Westervelt: Stumbles into the plot looking for Priscilla and Zenobia. Coverdale takes an immediate distaste for him and describes him with such language as one would describe the devil. In fact, much of the imagery Coverdale uses, such as the flames on Westervelt's pin and the serpent headed staff he carries are direct references to Satan. He presumably has a former, possibly romantic, relationship with Zenobia. He is revealed to be the magician controlling Priscilla near the end of the book, and his last appearance is at Zenobia's funeral where he criticizes her foolish suicide.
Аңыз стилі
Роман бірінші тұлғадан, Майлз Ковердейлдің көзқарасынан жазылған. Ковердейлдің баяндау стилі тұрақсыз әрі арман тәрізді, бұл романға Хоторнға қарағанда Ковердейлге тән ерекше синтаксис енгізеді. Алғашқы қолжазба аяқталғаннан кейін, бірақ басылымға берілмес бұрын қосылған соңғы тарауда Ковердейл «төртінші қабырғаны» бұзып, жазу Блитдейлден көп уақыт өткен соң жасалғанын ашады. Ол өзге кейіпкерлердің тағдырын әлі де шектеулі көзқараспен баяндайды.
The novel is written from a first person limited point of view and the narrator is Miles Coverdale. Coverdale's narrative style is erratic and dreamlike, bringing a strange form of syntax to the novel that is more Coverdale's than Hawthorne's. In a final chapter added after the original manuscript was completed but before publishing, Coverdale breaks the fourth wall and reveals that the writing takes place significantly after leaving Blithedale. He reveals the fates of the other characters from a still limited viewpoint.
Символизм
Гүл: Зенобия күнде жаңа экзотикалық гүл тағады. Ол тіршілік күшін білдіреді, ал басқа кейіпкерлер оны жоюға тырысады. Ковердейл оның өмірін үнемі тексеріп, зерттейді. Холлингсворт оны идеалды қоғам құру үшін пайдаланады. Присцилла Холлингсвортты таңдап, оған құрлық сатады. Соңында Вестервельт оны шантаждайды. Ол ақырында өзін-өзі өлтіреді. Экзотикалық гүл – оның мақтанышының, өмірінің және тіршілік күшінің символы, осылардың бәрін «Блитдейл романсы» кейіпкерлері жоюға ниеттенген. Зенобияның басты кемшілігі – мақтанкештілік, бірақ осының арқасында ол баршаға сыйлы. Оның физикалық көрінісі экзотикалық гүл арқылы бейнеленеді. Жамылғы: Жамылғы – жасыру мен сытыруды білдіреді. Присцилла, жамылған әйел ретінде, жеке және жасырын өмір сүреді. Жамылғы бейнесі дерлік барлық кейіпкерлермен байланысты. «Ескі Муди» лақап аты мен көз жабыны бар кейіпкер жасыруды қалай қолданатынын көрсетеді. Вестервельттың алтын тістері және Холлингсворттың қайырымдылық жобасы да сытырудың мысалдары. Сонымен қатар, бүкіл қауым қоғамнан оқшауланған, себебі ол уақытша утопиялық қауым. Жамылғы – роман бойына үнемі қайта оралатын тақырып. Жасыру мен сытыру барлық кейіпкерлерде үнемі көрініс береді. Оның қиялы мен естеліктерінде, сондай-ақ ұйқыдағы армандары да бар. Олардың барлығында романның бет-әлпетін жабатын маска мен жамылғы бейнесі қайта-қайта пайда болады. 1841 жылдың сәуірінен қарашасына дейін Готорн өмір сүрген, қысқа мерзімді ауыл шаруашылығы және білім беру коммуны. Интеллектуалды утопиялық қоғам құруға тырысқан бұл коммуна, Ральф Уолдо Эмерсон және Маргарет Фуллер сияқты көптеген белгілі трансценденталистерді қызықтырды, бірақ олардың көпшілігі онда тұрмады. Готорнның танысы және «Брук Фермасының» жиі қонағы. Алайда, Зенобияның өліміне Фуллердің өмірін аяқтаған кеме апаты емес, 1845 жылдың 9 шілдесінде өзенге батып, өзін-өзі өлтірген Марта Хант атты нәзік, бірақ күйреген жас әйелдің өзіне қол жұмсауы себеп болды. Готорн сол түні мәйітті іздеуге көмектесті және кейіннен оқиғаны күнделігінде егжей-тегжейлі жазды. Холлингсворттың прототиптері ретінде Амос Бронсон Алкотт, Ральф Уолдо Эмерсон және Хорас Манн қарастырылады, ал баяндаушы көбінесе Готорнның өзі деп есептеледі.
Flower: Zenobia wears a new exotic flower every day. It represents vitality, and all the other characters are focused on destroying it. Coverdale is always probing and investigating her life. Hollingsworth uses her in his conspiracy to create an ideal society. Priscilla betrays her when she chooses Hollingsworth over her. Lastly, Westervelt blackmails her. She ultimately destroys herself through suicide. The exotic flower is a symbol of her pride, life and vitality all of which the characters in the Blithedale Romance are set on destroying. Zenobia's main vice is pride; however, it is why she is admired by all. Its physical representation is demonstrated through her exotic flower. Veil: The veil represents withdrawal and concealment. Priscilla, as the Veiled Lady, is private and hidden. The image of the veil appears with almost every character. Old Moodie with his alias and eye patch illustrates his use of concealment. Westervelt's gold teeth, and Hollingsworth's philanthropic project are also examples of a withdrawal. Additionally, the whole community is withdrawn from society, as it is a secluded Utopian community. The veil is a constantly recurring theme throughout the novel. Concealment and withdrawal continually surface through all the characters. There are dreams created in his imagination and memory, as well as the dreams in his sleep. All of which include the veil and mask imagery that recur in the novel. a short lived agricultural and educational commune where Hawthorne lived from April to November 1841. The commune, an attempt at an intellectual utopian society, interested many famous Transcendentalists such as Ralph Waldo Emerson and Margaret Fuller, though few of the Transcendentalists actually lived there. an acquaintance of Hawthorne and a frequent guest at Brook Farm. The circumstances of Zenobia's death, however, were not inspired by the shipwreck that ended Fuller's life but by the suicide of a certain Miss Martha Hunt, a refined but melancholy young woman who drowned herself in a river on the morning of July 9, 1845. Hawthorne helped to search for the body that night and later recorded the incident at considerable length in his journal. Suggested prototypes for Hollingsworth include Amos Bronson Alcott, Ralph Waldo Emerson, and Horace Mann, while the narrator is often supposed to be Hawthorne himself.
Әдеби мәні және қабылдануы
Жарнамаланғаннан кейін «Блитадель романсы» заманауи сыншылар тарапынан ықылассыз қабылданды. Бір сыншы айтқандай, жауапкершіліктен айырылу қызметін атқаратын алғы сөз «оны ең маңызды бөлігі деп санауға болмайды». Шын мәнінде, көптеген сын-пікірлерде осы қарапайым, құрастырылмаған жауапкершіліктен айырылуды кітаптың ең маңызды бөлігі деп есептейді. Көптеген сын-пікірлер романның алғы сөзіне сілтеме жасайды және Хоторнның оқырманға романдағы кейіпкерлер мен оқиғаларды нақты өмірдегі адамдар мен оқиғалардың бейнесі ретінде қабылдамау туралы тілегіне күмәнмен қарайды. Олардың пікірінше, көркем және құрастырылмаған шығармалар арасында тым көп байланыс бар. Бір сыншы былай дейді: «Хоторн Брук фермасындағы жоспарды бізге өте жақсы көрсетеді, оған біздің таныстарымыздың кейбіреулері қатысқан, ол сол жердегі өмірдің кейбір оқиғаларын өте анық және дәл бейнелейді, сондықтан біз оның кітабындағы кейіпкерлерге ерлер мен әйелдердің нақты есімдерін қоюға бейімбіз». Олар Хоторнның нақты өмірдегі тұлғалар туралы жазғандарын оқып, түсінуге тырысады. Дегенмен, басқа пікірлер романның көркемдігі мен шындық арасында байланыс бар екенін айтады, бірақ бұл байланыстар көркем және құрастырылмаған нәрселердің шатасуына әкелмеуі керек. Бір шолуда былай делінген: «Біз оның романсындағы кейіпкерлердегі жеке ерекшеліктерді Брук фермасында болған нақты тұлғаларда тани аламыз, бірақ олардың ешқайсысы оның толық көшірмесі емес. Зенобия, Холлингсворт немесе Присцилла онда болған жоқ, және сипатталғандай апат та болған жоқ». Хоторн (1879) еңбегінде Генри Джеймс оны Хоторнның «күлкісіз туындыларының» «ең жеңіл, ең жарқын, ең жандысы» деп атады, ал әдеби сыншы Ричард Бродхед оны «Хоторнның романдарының ең қараңғысы» деп сипаттады. Көптеген қазіргі сын-пікірлер көркем және құрастырылмаған шығармалар арасындағы қарым-қатынасқа да бағытталған. Сыншылар «Блитадель романсы» Хоторнның өмірі мен сенімдерін көрсететінін ескергенде, автордың санасын түсінуге көмектеседі деп санайды. Сыншылардың пікірінше, роман Хоторнның өмірі бойы бастан кешкен діни қайшылықтың көрінісі ретінде қарастырылуы мүмкін. Ирвинг Хоу осы діни қайшылықты былай деп қорытындылады: «Өмір бойы Хоторн діни сенім дағдарысы деп аталатын жағдайға тап болды. Оның өткір моральдық сезімі дәстүрлі діннің контексінен алыстатылды, бірақ оның өсуі үшін басқа ештеңе табылмады». Хоторн пуритандық догмалармен келіспесе де, трансценденталистер көбінесе моральды осы догмаларды сақтаумен байланыстыратын. Роман моральдық қабылдау мен нақты мораль арасындағы ирониялық қайшылықты көрсетеді, мысалы, «ұтопиялық» Блитхедел күнәге толы және «адамгершілікке» қарағанда кеміс. Сондықтан сыншылар Блитдейлді Хоторнның иманнан тәуелсіз моральды бейнелеу әрекеті деп санайды. Көптеген сыншылар ұзақ жылдар бойы «Блитадель романсының» көптеген адамдар, орындар мен оқиғаларын Хоторнның өміріндегі байқаулары мен тәжірибелеріне байланыстыруға болады деп мәлімдеді. Көркем және құрастырылмаған шығармалар арасындағы осы байланыстың ең айқын мысалы – Блитдейл мен Брук фермасының ұқсастығы, Хоторнның қатысқан 19 ғасырдың тәжірибелік қауымдастығы. Сонымен қатар, Ковердейл кейіпкері көбінесе Хоторнның өзімен байланыстырылады. Дегенмен, сыншылардың пікірінше, бұл автопортрет «өте жоғары және мазақтаушы автопортрет, Хоторн өмірге толық қатысуына кедергі келтіретін барлық нәрсені оқшаулап, осылайша құтқаруға тырысып жатқандай». Сыншылар сондай-ақ Зенобия мен Хоторнның замандасы Маргарет Фуллер арасындағы байланыс сияқты аз айқын байланыстарды да дәлелдеді.
Following its publication, The Blithedale Romance was received with little enthusiasm by contemporary critics. As one reviewer claims, the preface which is merely a disclaimer of sorts, "is by no means the least important part of it". In fact, too many reviews this simple, non fictional disclaimer seems to be the most important part of the book. Many reviews refer to the preface of the novel and express skepticism in regard to Hawthorne's plea contained therein for the reader not to take the characters and occurrences of the novel as representative of real life people and events. They claim that there is simply too much correlation between fiction and nonfiction. One reviewer states "So vividly does [Hawthorne] present to us the scheme at Brook Farm, to which some of our acquaintance were parties, so sharply and accurately does he portray some incidents of life there, that we are irresistibly impelled to fix the real names of men and women to the characters of his book". As such they read into what Hawthorne writes about characters that have associated real life figures. However, other reviews, while stating that there is a correlation between the fiction of the novel and reality, but these correlations should not lead to an association of fiction and non fiction. One review states "We can recognize in the personages of his Romance individual traits of several real characters who were [at Brook Farm], but no one has his or her whole counterpart in one who was actually a member of the community. There was no actual Zenobia, Hollingsworth, or Priscilla there, and no such catastrophe as described ever occurred there". In Hawthorne (1879), Henry James called it "the lightest, the brightest, the liveliest" of Hawthorne's "unhumorous fictions", while literary critic Richard Brodhead has described it as "the darkest of Hawthorne's novels." A lot of modern criticism centers around the relationship between fiction and non fiction as well. Critics believe that when viewed as representative of Hawthorne's own life and beliefs, "The Blithedale Romance" provides insight into the mind of the author. According to critics, the novel can be seen as a reflection of the religious conflict Hawthorne faced throughout his life. Irving Howe summarizes this religious conflict, stating, "Throughout his life, Hawthorne was caught up in what we would call a crisis of religious belief. His acute moral sense had been largely detached from the traditional context of the orthodox faith, but it had found little else in which to thrive". Although Hawthorne did not agree with Puritan dogmas, Transcendentalists often associated morality with the observance of these dogmas. The novel presents an ironic contradiction between the perception of morality and actual morality, such as the "Utopian" Blithedale filled with sin and far less than "moral" individuals. Critics claim, therefore that Blithedale is an attempt by Hawthorne to represent morality as independent from faith. In a broader sense, critics have long argued that the majority of the people, places, and events of The Blithedale Romance can be traced back to Hawthorne's observations and experiences over his lifetime. The most obvious of these correlations between fiction and reality is the similarity between Blithedale and Brook Farm, an actual experimental community in the 19th century of which Hawthorne was a part. In addition, the character of Coverdale is often associated with Hawthorne himself. However, according to critics, this self portrait is "a highly and mocking self portrait, as if Hawthorne were trying to isolate and thereby exorcise everything within him that impedes full participation in life". Critics have also argued for less obvious connections such as the connection between Zenobia and Margaret Fuller, a contemporary of Hawthorne.