Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
жоқ 2004 жылғы Айова штатындағы Демократиялық партияның президенттік іріктеу сайлауы 19 қаңтарда АҚШ президенттік сайлауының аясында өткізілді. Бұл Демократиялық партияның 2004 жылғы АҚШ президенттік сайлауындағы кандидаттығына таластағы жетекші үміткерлердің бірінші маңызды сынағы болды.
none
The 2004 Iowa Democratic presidential caucuses were an election held on January 19 as part of the United States presidential primary. They were the first major test of some of the leading contenders for the Democratic Party's nomination as its candidate for the 2004 United States presidential election.
Науқан
Алғашқы үміткерлер Айова штатына сайлаудан шамамен екі жыл бұрын келді. Бірінші болып келгендер – Дик Гепардт пен Говард Дин, олар онда сирек сөз сөйлей бастады және ұйым құруға кірісті. 2003 жылы Джон Керри, Джон Эдвардс, Кэрол Мозли Браун және Деннис Кучинич штатта белсенді науқан жүргізе бастады. Гепардт үлкен үмітпен науқанға кірісті. Ол көршілес Миссури штатынан шыққан, күшті кәсіби одақтардың қолдауына ие болды және 1988 жылы бұл штаттан жеңіске жеткен еді. Алайда, 2003 жылы Говард Дин ел бойынша партиялық базаға ұнаған, соғысқа қарсы күшті үндеу арқасында танымал бола бастады. Гепардттың көрсеткіштері жақсы болғанымен, Керри мен Эдвардстың қолдауы бір сандық деңгейге дейін төмендеді. Кучинич пен Мозли Браун күшті үміткерлер деп есептелмеді және науқан бойына сауалнамаларда нашар нәтижелер көрсетті. Демократтардың үш үміткері сайлауға қатыспады. Джо Либерман мен Аль Шарптон штаттан жеткілікті қолдау ала алмайтындарына сенімді болды және күш-жігерлерін Нью-Гэмпшир штатына шоғырландырды. Уэсли Кларк Айовада бәсекеге түсу үшін жарысқа тым кеш қатысты. 10 қаңтарда Говард Дин Айованың аға сенаторы Том Харкиннің қолдауына ие болып, үлкен серпіліс жасады. 15 қаңтарда Кэрол Мозли Браун жарыстан шығып, Динды қолдады. Бірақ, науқанның соңғы апталарында сауалнамалар қолдаудың айтарлықтай өзгере бастағанын көрсетті. Дин мен Гепардт бір-бірін теріс жарнамалармен шабуылдады, нәтижесінде екеуі де қайта жанданған Эдвардс пен Керридің науқандарына қолдау жоғалтты. Эдвардс Айова штатының ең ірі газетінің қолдауына ие болды. Сайлауға дейін Эдвардс пен Кучинич келісімге келді: олардың жақтастары, егер өздеріне делегаттарға ілігу үшін жеткілікті дауыс болмаса, кез келген округте қарсы лагерьді қолдауға шақырылады. Алғашқы округтік сайлаулар келесі сайлауларға делегаттарды тағайындады, бірақ делегаттар кандидатқа дауыс беруге міндетті емес еді. Демократиялық ұлттық конвенцияға нақты делегаттар кейінірек таңдалады: 2004 жылдың 24 сәуірінде аудандық сайлауларда 29, ал 2004 жылдың 12 маусымында штаттық конвенцияда 16 делегат. Осы 45 делегаттан басқа, 10 делегат партияның штаттық бөлімімен тағайындалады және біреуі штаттық конвенцияда сайланады. 2004 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда номинацияны жеңу үшін кандидатқа шамамен 2160 делегат қажет болды. Нәтижелер штаты бойынша ұқсас үлгіні көрсетті. Дин үміттенгендей студенттік аймақтардың қолдауын ала алмады, ал Гепардт кәсіби одақтардың аймақтарында жеңіске жете алмады.
The first contenders for the nomination arrived in Iowa almost two years before the caucuses were held. The first to arrive were Dick Gephardt and Howard Dean, who began to make occasional speeches there and started to build an organization. In 2003, John Kerry, John Edwards, Carol Moseley Braun, and Dennis Kucinich all began to campaign heavily in the state. Gephardt went into the campaign with high expectations. He was from a neighboring state, Missouri, had strong union backing, and he had won the state in 1988. During 2003, however, Howard Dean began to grow in popularity across the country on a strong anti war message that appealed to the party base. Gephardt continued to do well, but Kerry and Edwards both sank to single digit levels of support. Kucinich and Moseley Braun were never considered strong contenders and polled poorly throughout the campaign. Three of the Democratic candidates sat out the caucuses. Joe Lieberman and Al Sharpton did not believe they could get sufficient support in the state and concentrated their efforts on New Hampshire. Wesley Clark got into the race too late to be competitive in Iowa. On January 10, Howard Dean got a major boost when Iowa's senior Senator Tom Harkin endorsed him. On January 15, Carol Moseley Braun withdrew from the race and also threw her support behind Dean. During the last weeks of the campaign, however, the polls began to indicate a significant change in support. Dean and Gephardt had been hammering each other with negative advertisements, and both began losing support to revived Edwards and Kerry campaigns. Edwards received a major boost when he was endorsed by Iowa's largest newspaper. Shortly before the caucus, Edwards and Kucinich reached an agreement in which they would ask their supporters to back the other camp in any precinct where they lacked the necessary numbers to qualify for delegates. The initial county caucuses assigned delegates for further caucuses with delegates not being bound to vote for the candidate. Actual delegates to the Democratic National Convention would be chosen later: 29 at the district caucuses on April 24, 2004 and 16 at the state convention on June 12, 2004. Besides these 45 delegates assigned through the caucus system, 10 other delegates are assigned by the state party and one is elected at large at the state convention. The successful candidate at the 2004 Democratic National Convention required approximately 2,160 delegates to win the nomination. The results showed a similar pattern across the state. Dean failed to win the support of the college areas as he had hoped, and Gephardt was not successful in winning the union areas.
Салдарлар
Айова штатындағы партиялық жиын Керридің бір кездері тоқырап қалған үгітін жаңғыртты, ол Нью-Гэмпшир штатының алғашқы сайлауына жетекші кандидаттардың бірі ретінде қатысып, ақырында Демократиялық партияның тікелей кандидаттығын жеңіп алды. Керриден де нашар жағдайға түскен Эдвардс Айовадағы және кейін Оңтүстік Каролинадағы сайлау қорытындыларын пайдаланып, қайта дем алды. Бұл нәтижелер бірнеше апта бойы жиын жеңіске жетеді деп күтілген Дин үшін ауыр соққы болды. Ол Нью-Гэмпширге жылдам көшуді және онда жақсы көрсеткіштер көрсетіп, қарқынын қайтаруды жоспарлаған. Ол кезде оның қаржысы басқа кандидаттарға қарағанда едәуір көп болды, бірақ Айовада оның көп бөлігін жұмсамады. Диннің жақтастарына арналған жиыннан кейінгі агрессивті сөйлеуі, соңында «Диннің айқасы» деп белгілі болған дауыс шығарумен аяқталды, телеарналарда кеңінен көрсетіліп, сықақ болды, бірақ бұл оның үгітіне қандай әсер еткені белгісіз. Дик Гепард үшін бұл апатты нәтиже болды. Ол Айовада жеңіске жету өзінің үміткерлігі үшін өте маңызды екенін жиі айтқан. Ол бір жылдан астам уақыт бойы жетекші кандидат саналды, бірақ төртінші орынға орналасып, тиімді түрде үгітін аяқтады. Ол Нью-Гэмпширде жоспарланған үгіт іс-шараларын тоқтатты және 20 қаңтарда жарыстан шықты. Денис Кучинич Айовада көп қолдауға ие болады деп күтілмеген. Оның бесінші орынға ие болуы оның үгіт науқанын жалғастыру жоспарына әсер етпеді.
The Iowa caucuses revived the once moribund campaign of Kerry, who proceeded to the New Hampshire primary as one of the front runners, and ultimately captured the Democratic nomination. Edwards, who had been written off even more than Kerry, used the Iowa results and the later South Carolina primary to give him another boost. The results were a blow to Dean, who had for weeks been expected to win the caucuses. He planned afterward to move quickly to New Hampshire where he expected to do well and regain momentum. At the time, he had far more money than any other candidate and did not spend much of it in Iowa. Dean's aggressive post caucus speech to his supporters, culminating with a hoarse scream that came to be known as the Dean scream, was widely shown and mocked on television, although the effect on his campaign was unclear. The results were disastrous for Dick Gephardt. He had frequently stated that a win in Iowa was essential for his candidacy. He had been seen as the front runner for well over a year but ended up fourth, effectively ending his campaign. He cancelled planned campaign stops in New Hampshire and dropped out of the race on January 20. Dennis Kucinich was never expected to win much support in Iowa. His fifth place finish did not affect his plans to continue campaigning.