Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз төңкерісі кезіндегі радикалды газет, 19 ғасырдағы газет
Radical newspaper during the French Revolution
the 19th century newspaper
Le Père Duchesne (lə pɛʁ dyʃɛːn; "Ескі Душен" немесе "Әке Душен") – француз төңкерісі кезіндегі өте радикалды газет. Оны Жак Эберт басқарды, ол 1790 жылдың қыркүйегінен бастап, гильотинада өлімге кесілгенге дейін он бір күн бұрын, 1794 жылдың 24 наурызына дейін 385 нөмірін жариялады.
Le Père Duchesne (lə pɛʁ dyʃɛːn; "Old Man Duchesne" or "Father Duchesne") was an extreme radical newspaper during the French Revolution, edited by Jacques Hébert, who published 385 issues from September 1790 until eleven days before his death by guillotine, which took place on March 24, 1794.
Тарих
Ле-паре Дюшненді Республиканың жауы деп жариялау көбінесе гильотинаға алып келді. Журнал жиі эвфемизмдерді қолданып, «отыз алты есігі бар каретамен» «Мараидың жабайысын» алып, «кепке тыныштауға», «люстрадан уақыт сұрауға» немесе «Капе галстугін киіп көруге» шақыратын. Басылымның феминистік көзқарастарға қарсылығы көптеген ғылыми еңбектерде аталып өтті. Әйелдердің саяси белсенділігі қоғамға қауіп төндіретіндей қарастырылды. Әйелдердің денелері туралы бұрмаланған бейнелер әйелдердің саяси билігінен туындаған қауіпті карикатуралап көрсетті, мысалы, ана сүті орнына «ғажайып сүттерден» қан ағады деген айыптаулар арқылы. 18 ғасылдың жәрмеңкелерінде дүниеге келген Пьер Дюшнен – халықтың адамын бейнелейтін кейіпкер, ол әрдайым зұлымдық пен әділетсіздікті айыптауға дайын болды. Бұл ойдан туған кейіпкер «Le plat de Carnaval» («Карнавал тағамы») атты мәтінде, сондай-ақ 1789 жылдың ақпан айында жарық көрген «Пьер Дюшеннің Версальға сапары» немесе «Пьер Дюшеннің зұлымдықтарға қатысты ашуы» деген анонимді шағын жұмыста кездеседі. 1789 жылы осы атпен бірнеше памфлеттер жарық көрді. 1790 жылы почта қызметкері Антуан Лемер мен Аббат Жан Шарль Жумельге шабуыл жасалды, олар Пьер Дюшнен псевдонимін пайдаланды. Бірақ Хебердің Пьер Дюшнені, көшедегі дауысшылар «Пьер Дюшнен бүгін қатты ашулы!» деп жариялаған нұсқасы, оның стиліне тән зор күшпен ерекшеленді. 1790-1791 жылдары Пьер Дюшнен Якобин клубын өкілдік етті және король Людовик XVI мен маркиз де Лафайетті аристократтар мен Франция халқының күшін теңестіруге тырысқандары үшін мақтады. Корольдің Вареннге қашуға тырысқаннан кейін жазушылар Луиге қатысты көзқарастарын өзгертіп, Мари Антуанетта мен Жан Сифрен Мориді кінәлады, ол діни қызметкерлердің азаматтық конституциясына қарсы папалық биліктің күшті қорғаушысы болды. 1792 жылы үкімет «Пьер Дюшнен» газетінің кейбір нөмірлерін Республика есебінен басып шығарды, оларды армияға тарату үшін, сарбаздарды қоғамдық қауіпсіздікке қауіпті деп саналатын жайсыздықтан ояту үшін. Луиге қатысты тон, Франция халқына пайда әкелетін өзгерістерді жасауға тырысқан сәтсіз әрекеттерінен кейін күрт өзгерді. Лафайетке де Марс алаңындағы қырғыннан кейін шабуыл жасалды. Мари Антуанетта Луидің құлдырауына себепкер болғандықтан сынға ұшырады. Оның ұлты кінәлі деп танылды, өйткені ол патшаға лайық емес сырттан келген адам ретінде қарастырылды. Балалар мәселесі де қиындық тудырды, өйткені ол Луидің тұқымсыздығына себепкер деп саналды. Газет Хебердің 1794 жылы қайтыс болғанға дейін жарыла берді. Редактордың өзін гебертистер деп атаған жақтастары болды. Гебертистер Францияны христианнан айыру идеясын бөлісті, бұл газетте жиі кездесетін тақырып болды. Кейде газет өзі қорғауға тырысқан адамдарды, яғни «сан-кулоттарды» сынға алды. Олардың үкімет сөздеріне келгенде «надандығын» айтты. Олар «қой сияқты» және «мұрындарынан әрі көре алмайтын» екенін мәлімдеді. Халық үкімет айтқандарға сеніп, өзіне қиындық тудырып отырды.
To be denounced as an enemy of the Republic by Le père Duchesne often led to the guillotine. The journal frequently used euphemistic language to call for the trial and execution of perceived enemies, such as calling for the "carriage with thirty six doors" to take a "toad of the Marais" to "sneeze in the bag", "ask the time from the fanlight", or "try on Capet's necktie". The anti feminist views of the publication have been noted by numerous scholarly works. Women's political agency was maligned as a threat to society. Perverse imagery about women's bodies caricatured the threat posed by women's political power, for example, by incendiary accusations that blood flowed from the "miraculous teats" instead of breast milk. Born in the fairs of the 18th century, Père Duchesne was a character representing the man of the people, always moved to denounce abuses and injustices. This imaginary character is found in a text entitled le plat de Carnaval ("the Carnival dish"), as well as an anonymous minor work in February 1789 called "Journey of Père Duchesne to Versailles" or "Père Duchesne's Anger at the Prospect of Abuses" in the same year. In 1789, several pamphlets had been published under this name. In 1790, an employee of the post office by the name of Antoine Lemaire and Abbé Jean Charles Jumel had been attacked in newspapers resorting to the fictional pseudonym Père Duchesne, but the Père Duchesne of Hébert, sold by the street criers yelling "Père Duchesne is damn angry today! ", was distinguished by the violence which characterized his style. From 1790 to 1791, Père Duchesne represented the Jacobin Club, and eulogized King Louis XVI and the Marquis de La Fayette for their attempts to balance out the power of aristocrats and the people of France. After the king's attempted flight to Varennes the writers changed their views of Louis and blamed Marie Antoinette and Jean Sifrein Maury, the great defender of papal authority against the Civil Constitution of the Clergy. In 1792, the government printed certain issues of Père Duchesne at the expense of the Republic, in order to distribute them to the army to rouse soldiers from a torpor considered dangerous to public safety. The tone towards Louis changed drastically after his failed attempts to make changes to benefit the common people of France. La Fayette was also attacked after the Champ de Mars massacre. Marie Antoinette was criticized because she was partially seen as a reason for Louis's downfall. Her nationality was blamed because she was seen as an outsider who didn't deserve the king. The issues of children also brought trouble because it was believed that she was the reason for the infertility and this put a strain on Louis. The paper continued to run until Hébert's death in 1794. The editor had followers who called themselves Hébertists. Hébertists shared the idea of the dechristianization of France, which was a recurring topic in the paper. In some cases, the paper would criticize the people whom it was trying to defend, the sans culottes. It spoke of their "gullibility" when it came to the words of the government. It stated that they were a "sheep like species" who "cannot see farther than their noses." The people were making it more difficult on themselves by believing what the government was telling them.
Пьер Дюшненнің аяқталуы мен қайта өркендеуі
Хебер гильотинаға ілінгеннен кейін, осы жалған Пьер Дюшендер "Пьер Дюшеннің басы ұлттық терезеден құлағандағы зор ашуы" сияқты пароди́яларды шығарып, тойға шақырылғандай болды. Сент-Венан сияқты басқалары, "Қорқынышсыз мысық" рухымен, дәуірдің рухында және Хеберге тән осы елікпейтін, қараңғы стильде жаңа пароди́ялар жазуға тырысты. Лебон олардың біреуін 1797 жылы жариялады, ал Даман Лионда "Пьер Дюшен" атымен 32 нөмірін шығарды. Бұл атау 19 ғасырда көптеген рет қайта пайда болды. Кейіннен атау жүздеген рет қолданылды, әсіресе революциялық кезеңдерде, түпнұсқамен тікелей байланысы жоқ басылымдар үшін: мысалы, 1830 жылғы шілде революциясы, 1848 жылғы революция және Париж коммунасы (1871) кезінде.
As soon as Hébert was guillotined, these counterfeit Père Duchesnes had a field day, producing parodies such as The great anger of Père Duchesne seeing his head fall from the national window. Others, such as Saint Venant, would try, with Moustache without fear, to write new parodies in the spirit of the time and in the same lewd gutter style that characterized Hébert. Lebon published one of them in 1797, and Damane published 32 issues under the name Père Duchesne in Lyon. The title was reprised numerous times in the 19th century. The title was used again hundreds of times afterwards, mainly during revolutionary periods, for publications with no direct connection to the original: for example, during the July Revolution of 1830, the Revolution of 1848, and during the Paris Commune (1871).