Жулио Акоста Гарсия – Коста-Риканың 24-ші президенті (1920-1924). Өмірбаяны, отбасы тарихы, мансабы туралы толық ақпарат осы мақалада. Коста-Рика тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коста-Рика президенті Хулио Акоста Гарсия (1872 жылдың 23 мамырында дүниеге келген – 1954 жылдың 6 шілдесінде қайтыс болған) 1920 жылдан 1924 жылға дейін Коста-Риканың 24-ші президенті қызметін атқарды.
President of Costa Rica
Julio Acosta García (23 May 1872 – 6 July 1954) served as 24th President of Costa Rica from 1920 to 1924.
Ерте өмір
Рафаэль Хулио дель Росарио Акоста Гарсия 1872 жылдың 23 мамырында Коста-Риканың Алахуэла провинциясындағы Сан-Рамон қаласында Jesús de la Rosa García Zumbado және Хуан Висенте Акоста Чавес отбасында дүниеге келген. Оның отбасы испандық тектен шыққан, оның сегіз бауыры болған: Акилес, Максимо, Эмилио, Рауль, Улисес, Луис, Рикардо және Хорасио. Акоста туған кезде оның отбасы Сан-Хоседен Сан-Рамонға көшіп келген, онда оның әкесі мен үш екесі «Үш бауыр шахтасын» (lang es) және шаруашылықты басқарған. Оның анасы, Хесусита, дін қызметкерлері отбасынан шыққан. Акоста білімін Сан-Хоседе бастады және Хуан Фернандес Ферраз басқарған Сан-Хосе университеті институтында орта білімін бастады, ол дайындық мектебі болған. Орта білімін ол Картагодағы Сан-Луис-Гонзага колледжінде аяқтады. Ол өте ерте жасынан саясатқа қызығушылық танытқан және жиырма жасында бірнеше жастардың саяси қозғалысына қатысқан, сол кезде бірнеше радикалдар тұтқындалған. Алахуэлаға қайтып келгеннен кейін ол банан плантациясында жұмыс істеді және саясатқа кірмес бұрын мектеп кеңесінде қызмет еткен.
Rafael Julio del Rosario Acosta García was born on 23 May 1872 in San Ramón, Alajuela, Costa Rica to Jesús de la Rosa García Zumbado and Juan Vicente Acosta Chaves. His family was of Spanish heritage, and he had eight brothers: Aquiles, Máximo, Emilio, Raúl, Ulises, Luis, Ricardo and Horacio. By the time Acosta was born, his family had relocated from San José to San Ramón, where his father and three of his uncles operated the Three Brothers Mine (lang es) and operated a farm. His mother, known as Jesusita, was from a family of clergymen. Acosta began his education in San José and started his secondary education at the University Institute of San José, a preparatory school run by Juan Fernández Ferraz. He completed his secondary schooling at the Colegio de San Luis Gonzaga in Cartago. He was fascinated by politics from a young age and became involved in several youth political movements in his twenties in which several radicals were arrested. Returning to Alajuela, he took a job at a banana plantation and served on the school board, before entering politics.
Кәсіби өмірінің басталуы
1902 және 1906 жылдар аралығында Акоста Алахуэла провинциясынан сайланған делегат ретінде Конституциялық конгресске қатысты. 1907 жылы ол Эл-Сальвадорға Бас консул болып жіберілді. 1910 жылдың сәуір айында Сан-Сальвадорда Мария Наталия Елена Галлегос Розалеске үйленді және екі жылдың ішінде Эл-Сальвадордағы тұрақты министр болып тағайындалды. 1915 жылдың ортасында Акоста Коста-Рикаға қайта шақырылып, Сыртқы істер, Әділет, Кешірім және Құдайға табыну министрлігінің хатшысы қызметіне тағайындалды. Акостаны алаңдатқан мәселелердің бірі – ұзаққа созылған Панамамен шекаралық дау болды. Бұл дау 1910 жылы Панама Ұлы Колумбиядан бөлінгеннен кейін Коста-Рикамен шекараны нақтылау қажеттігі туғанда басталды. Екі тарап шекараны төрешілер шешеді деген келісімге келді. Атлантикалық жағалауда француз төрешісі Коста-Рикадан Панамаға аумақ берді, және екі тарап та осы шешімді қабылдады. Тынық мұхиты жағалауында төреші Панамадан Коста-Рикаға аумақ беруді талап етті. Панама осы шешімге қарсылық білдірді, ал АҚШ Жоғарғы Сотының төрағасы Эдвард Дуглас Уайт 1914 жылы «Уайт шешімін» шығарды, онда Тынық мұхитындағы аумақ Коста-Рикаға берілуі тиіс екені расталды. Дау әлі де шешілмегендіктен, 1916 жылы Акоста АҚШ-тың даулы аумақты басып алуын ұсынды, бұл екі елдің инженерлеріне шекараны зерттеп, мәселені шешуге мүмкіндік береді. Сыртқы істер министрі қызметін атқарган кезінде Акоста жиі саяхаттады. Ол Орталық Американың барлық елдеріне ресми сапармен барған алғашқы министр болды. 1917 жылдың 27 қаңтарында Акоста министрлік лауазымынан айырылды, себебі Федерико Тиноко және Хоакин Тиноко ағайындылары үкіметті құлату үшін төңкеріс жасады. Ол отбасымен бірге әйелінің ата-анасының шаруашылығына, Ла-Эсперансаға қашып, Акоста ферма басқарушысы болып жұмыс істеді. Содан кейін ол Коста-Рикадағы аласапыран туралы жазған «Диарио дель Сальвадор» газетінің редакциясында жұмысқа орналасты. 1919 жылы Тиноко отставкаға кеткеннен кейін және уақытша президент Хуан Баутиста Кирос Сегура билікті уақытша президент Франсиско Агилар Баркероға тапсырғаннан кейін, Акоста Коста-Рикаға оралуға шақырылды. 1919 жылдың 8 қыркүйегінде Конституциялық партия оны өзінің өкілі ретінде таңдаған кезде ол президенттікке кандидат болды. 7 желтоқсанда 89% дауыспен сайланған ол 1920 жылдың 8 мамырында Коста-Риканың 24-ші президенті болып ресми түрде қызметке кірді.
Between 1902 and 1906 Acosta served as an elected delegate for the Alajuela Province to the Constitutional Congress. In 1907, he was sent to El Salvador to serve as Consul General. In April 1910, he married María Natalia Elena Gallegos Rosales in San Salvador and within two years had been appointed as the resident minister in El Salvador. In mid 1915, Acosta was recalled to Costa Rica and appointed to serve in the office of Secretary of State for the Office of Foreign Relations, Justice, Grace, and Worship. One of the issues which concerned Acosta was a border dispute with Panama, which had long been pending. The dispute had arisen in 1910, when after Panama was separated from Gran Colombia the boundary with Costa Rica required clarification. The two parties entered into an agreement that arbiters would decide the boundary. On the Atlantic Coast, the French arbiter had given territory from Costa Rica to Panama and both sides accepted the ruling. On the Pacific Coast, the arbiter required Panama to cede territory to Costa Rica. Panama protested the ruling and the Chief Justice of the Supreme Court of the United States Edward Douglass White issued the "White Ruling" in 1914, which reaffirmed the territory on the Pacific was to be ceded to Costa Rica. Still unresolved, Acosta proposed in 1916 that the United States occupy the disputed territory to allow engineers from each country to survey the boundary and develop a resolution. During his tenure as foreign minister, Acosta traveled frequently. He was the first Minister to make official visits to all the countries of Central America. On 27 January 1917, Acosta lost his post as minister when the brothers Federico Tinoco and Joaquín Tinoco led a coup d'état to overthrow the government. He and his family fled to his wife's parents farm, La Esperanza, where Acosta worked as a farm manager. He also soon found work in the editorial office of the Diario del Salvador newspaper, writing about the unrest in Costa Rica. After Tinoco was forced to resign in 1919 and the temporary president Juan Bautista Quirós Segura ceded power to interim president Francisco Aguilar Barquero, Acosta was invited to return to Costa Rica. He became a candidate for president on 8 September 1919, when the Constitutional Party selected him as their representative. Elected with 89% of the vote on 7 December, he took office officially on 8 May 1920 as the 24th President of Costa Rica.
Төрағалық
Акоста прогрессивті президент болды және Тиноконың репрессивті антиклерикалық және диктаторлық саясатын дереу тоқтатуға кірісті, сайлау процестерін реформалау, шекаралық дауларды шешу және жемқорлықсыз, халықтың сенімін жоғалтпайтын үкімет құруға уәде берді. Ол әйелдерге дауыс беру құқығын беруді қолдады, ардагерлерге зейнетақы жүйесін құрды, валютаны тұрақтандыру үшін қарыздарды қайта келісуді ұсынды және мемлекет пен Папа Бенедикт XV арасындағы қарым-қатынасты жақсартты. Оның басшылығымен Коста-Рика Тіл академиясы, Коста-Риканың Ұлттық банкі және халықаралық телеграф қызметі құрылды. Сондай-ақ, кәмелетке толмағандарды қорғау, ойын бизнесін реттеу, сақтандыру жүйесін реформалау, полиция корпусын құру, педагогикалық білім беруді дамыту, мектептерді тексеру және мұғалімдерге зейнетақы тағайындау, сондай-ақ 8-ден 15 жасқа дейінгі барлық балаларға тегін және міндетті білім беруді енгізу туралы заңдар қабылданды. Халық денсаулығы сақтау кеңесін құрып, Акоста әкімшілігі Медициналық кеңесті гомеопатия мен остеопатия салаларындағы ережелерді, сондай-ақ кедейлердің медициналық қажеттіліктеріне мемлекеттік көмек көрсету мақсатында кеңейтті. Акоста елдің халықаралық дипломатиясын жақсарту үшін Ұлттар Лигасына мүшелікке өтініш берді, ол 1921 жылдың 20 қаңтарында мақұлданды. Аймақтық деңгейде ол Орталық Америка Федеративтік Республикасын құру туралы келісім ұсынды. Никарагуа және Панамамен туындаған даулардың салдарынан, аталған одаққа Коста-Рика, Сальвадор, Гватемала және Гондурас кіруі тиіс болды. Басқа үш елдің парламенттері федерацияны мақұлдағанмен, Коста-Рика конгресі бұл ұсынысты қабылдамады. 1921 жылдың ақпан айында Панамамен шекаралық дау қайта жанданды, өйткені Панаманың даулы аумаққа кеңейетіні туралы қауесеттер Акостаны жағдайды бағалау үшін әскери экспедиция жіберуге мәжбүр етті. Панаманың даулы аумаққа әскер кіргізілуіне жауап ретінде, ол АҚШ-тан қорғаныс сұрады. Панаманың Испаниядан азаттығының 100 жылдығын тойлау Панамада ұлтшылдық сезімдерді оятты, ал баспасөздің ықпалымен шекаралық дау дипломатиялық қақтығыстан әскери қақтығысқа ұласты. Кото соғысы 1921 жылдың 21 ақпанынан 5 наурызына дейін жалғасты, Коста-Рика Панаманың Альмиранте және Бокас-дель-Торо округтеріне басып кірді, ал Панама күштері Коста-Риканың Пунтаренас провинциясына басып кірді. АҚШ соғыс кемелерін жіберді, ал Ұлттар Лигасы бейбіт шешімдерді іздеуге шақырды. Дипломатиялық келіссөздер жүргізілді, бірақ Панама тарапының кешігуі американ төрешісін Панаманы 23 тамызда Кото аймағынан шығаруға мәжбүр етті, осылайша мәселе шешілді.
Acosta was a Progressive president and set about almost immediately to roll back the repressive anticlerical and dictatorial policies of Tinoco, making promises to reform electoral processes, reform border disputes and operate a government without the corruption or squandering the public trust. He favored giving women the vote, established a pension program for veterans, proposed renegotiation of debts to stabilize the currency, and normalized the relationship of the state with Pope Benedict XV. During his administration, the Costa Rican Academy of Language, the Central Bank of Costa Rica, and an international cablegram service were established. Legislation was also introduced to protect minors, regulate gaming, reform insurance, create the Police Corps, establish pedagogical training, develop school inspection and teacher pension programs, and establish free and compulsory education for all children aged 8 to 15. Creating the Public Health Board, Acosta's administration also expanded the Medical Board to include regulations for homeopathy and osteopathy, as well as public assistance for the medical needs of the poor. Acosta requested membership in the League of Nations to improve the country's international diplomacy, which was granted on 20 January 1921. Regionally, he proposed a pact that would create the Federal Republic of Central America. Because of on going disputes with Nicaragua and Panama, the members of the proposed union were to be Costa Rica, El Salvador, Guatemala and Honduras. Though the legislatures of the other three countries approved a federation, the Costa Rican congress rejected the proposal. In February 1921 the border dispute with Panama reemerged, when rumors of Panamanian expansion into the disputed territory caused Acosta to send an expeditionary force to evaluate what was going on. Panama's response to the entrance of troops into the disputed territory resulted in their request for protection from the United States. The celebrations for the centennial of Panama's liberation from Spain sparked nationalist feeling in Panama, and, fueled by the press, the border dispute quickly moved from a diplomatic conflict to a military one. The Guerra de Coto lasted from 21 February to 5 March 1921, with Costa Rica invading Panamanian territory in the Almirante and Bocas del Toro Districts and Panama's forces invading the Puntarenas Province of Costa Rica. The United States sent warships enroute and the League of Nations urged peaceful solutions. Diplomatic discussion followed, but delays on the Panamanian side forced the American arbiter to demand a withdrawal of Panama from the Coto Region on 23 August, ending the matter.
Кейінгі мансап
Акостаның Конгресске соңғы хабары 1924 жылғы 1 мамырда жасалды. Ол отбасымен бірге үш жыл бойы Парижге көшіп, Халықаралық Қызыл Крест комитетінде жұмыс істеді. 1927 жылы Коста-Рикаға оралғаннан кейін 1929 жылға дейін Қызыл Крестпен жұмысын жалғастырды, содан кейін Ипотекалық несие кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. 1932 жылы Конституциялық конгресске Сан-Хоседен депутат болып сайланды және 1932 жылдан 1936 жылға дейін қызмет етті. Коста-Рика Ұлттық банкінің басқармасына тағайындалып, 1938 жылға дейін қызмет етті, сосын қайтадан Конгресс депутаты болып сайланды. 1942 жылы өкілеттігі аяқталғаннан кейін Акоста Әлеуметтік қамсыздандыру қорының директоры болды, ал келесі ақпанда Ұлттық азаматтық қорғаныс кеңесінің төрағасы болды. 1944 жылы ол Мемлекеттік хатшының кеңсесінде Сыртқы істер министрі лауазымына қайта тағайындалды. Осы кезеңде ол Біріккен Ұлттар Ұйымының хартасына қол қою мақсатында 1945 жылы Сан-Францискода өткен конвенцияда Коста-Рика атынан қол қойды. 1947 жылдың мамырында Акоста инсульт алды және лауазымынан кетуге мәжбүр болды.
Acosta's last message to Congress was made on 1 May 1924. He and his family moved to Paris for three years where he worked for the International Committee of the Red Cross. Returning to Costa Rica in 1927, he continued to work with the Red Cross until 1929, when he was appointed as a member to the Mortgage Credit Board. In 1932, he was elected as a deputy for San José for the Constitutional Congress, serving from 1932 to 1936. Appointed to the Board of the National Bank of Costa Rica, he served until 1938, when he was again elected as a deputy for Congress. When his term ended in 1942, Acosta became the manager of the Social Security Fund and the following February assumed the presidency of the National Civil Defense Board. In 1944, he was reappointed to the post of Foreign Minister for the Office of the Secretary of State. During that time, he served as Costa Rica's signatory in the 1945 convention in San Francisco for the signing of the United Nations Charter. In May 1947, Acosta suffered a stroke and had to withdraw from his office.
Өлім және мұра
Акоста 1954 жылғы 6 шілдеде Сан-Хоседе қайтыс болды және ресми салтанатты жерлеуден кейін Бас зиратқа жерленді. Өмірінде алған көптеген наградаларынан өзге, Коста-Рикада оның құрметіне аталған бірнеше мектеп бар. Сан-Хоседегі Моразан саябағында оның естелігіне ескерткіш қойылды.
Acosta died on 6 July 1954 in San José and was buried in the General Cemetery after an official funeral. In addition to the numerous honors he received during his life, there are several schools named in his honor in Costa Rica. A monument was erected in his memory in Parque Morazán in San José.