1763 жылғы қақтығыс: Британдық билікке қарсы үндістердің көтерілісі
Pontiac's War
Понтиак соғысы (1763): Канададағы британ билігіне қарсы үндістердің көтерілісі. Мақсаты – британ әскерлерін және қоныс аударушыларды қуу, 9 бекініс қиратылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1763 жылы Канадада британдықтарға қарсы жергілікті американдықтардың қақтығысы
1763 conflict by Native Americans against the British in Canada
Понтиак соғысы (сонымен қатар Понтиактың құйрықтары немесе Понтиактың көтерілісі деп те аталады) 1763 жылы француз және үнді соғысынан (1754–1763) кейін Ұлы көлдер аймағындағы британдық үстемдікке наразы болған жергілікті американдықтардың біріккен конфедерациясымен басталды. Сан алуан тайпалардан келген жауынгерлер британ әскерлерін және отарлаушыларды аймақтан ығыстыруға тырысты. Соғыс қақтығыстағы көптеген жергілікті басшылардың ішіндегі ең танымал тұлға – одава басшысы Понтиактың есімімен аталды. Соғыс 1763 жылдың мамырында басталды, осы кезде жергілікті американдықтар британдық генерал Джеффри Амхерст жүргізген саясаттан алаңдап, британдық бекіністері мен елді мекендеріне шабуыл жасады. Тоғыз бекініс қиратылды, жүздеген отарлаушылар қаза тапты немесе тұтқынға алынды, ал көптеген адамдар аймақтан қашып кетті. 1764 жылы британ армиясының жорықтары келесі екі жылдағы бейбіт келіссөздерге жол ашты. Жергілікті тұрғындар британдықтарды ығыстыра алмады, бірақ көтеріліс британ үкіметін қақтығысқа себеп болған саясатты өзгертуге итермеледі. Солтүстік Америка шебіндегі соғыс қатыгез болды; тұтқындарды өлтіру, бейбіт азаматтарды нысанаға алу және басқа да қиындықтар кең таралды. Бір инцидентте Форт-Питтегі британдық офицерлер қоршауға алынған үндістерді шешекпен жұқтыруға тырысты, олар шешекке ұшыраған көрпелермен байланысқа келді. Соғыстың қатыгездігі жергілікті халықтар мен британдық отарлаушылар арасындағы нәсілдік теріс түсініктің күшеюін көрсетеді. Британ үкіметі 1763 жылғы Корольдік жарлықты шығару арқылы отарлаушылар мен жергілікті халықтар арасында шекара құру арқылы нәсілдік зорлық-зомбылықтың алдын алуға тырысты.
Pontiac's War (also known as Pontiac's Conspiracy or Pontiac's Rebellion) was launched in 1763 by a loose confederation of Native Americans who were dissatisfied with British rule in the Great Lakes region following the French and Indian War (1754–1763). Warriors from numerous nations joined in an effort to drive British soldiers and settlers out of the region. The war is named after Odawa leader Pontiac, the most prominent of many indigenous leaders in the conflict. The war began in May 1763 when Native Americans, alarmed by policies imposed by British General Jeffrey Amherst, attacked a number of British forts and settlements. Nine forts were destroyed, and hundreds of colonists were killed or captured, with many more fleeing the region. Hostilities came to an end after British Army expeditions in 1764 led to peace negotiations over the next two years. The Natives were unable to drive away the British, but the uprising prompted the British government to modify the policies that had provoked the conflict. Warfare on the North American frontier was brutal; the killing of prisoners, the targeting of civilians, and other atrocities were widespread. In an incident that became well known and frequently debated, British officers at Fort Pitt attempted to infect besieging Indians with blankets that had been exposed to smallpox. The ruthlessness of the conflict was a reflection of a growing racial divide between indigenous peoples and British colonists. The British government sought to prevent further racial violence by issuing the Royal Proclamation of 1763, which created a boundary between colonists and Natives.
Соғысқа атау беру
Бұл қақтығыс өзінің ең танымал қатысушысы, Понтиак есімді Одава басшысының атымен аталған. Соғыстың алғашқы атауы "Киясута мен Понтиак соғысы" болды, "Киясута" – ықпалды Сенека/Минго басшысы Гуасутаның басқаша жазылуы. 1851 жылы Фрэнсис Паркманның "Понтиактың қастандығы" атты еңбегі жарық көргеннен кейін соғыс "Понтиактың қастандығы" деп кеңінен танылды. Паркманның кітабы шамамен бір ғасыр бойы соғыс туралы толыққанды мәліметтердің көзі болды және қазірге дейін басылып келеді. 20-ғасырда кейбір тарихшылар Паркман Понтиактың қақтығыстағы ықпалын асыра көрсеткенін, сондықтан соғысқа оның атын қоюдың қателік екенін айтты. Фрэнсис Дженнингс (1988) "Понтиак көптеген тайпаларды қамтыған "қарсылық" қозғалысындағы Оттава тайпасының жергілікті соғыс басшысы ғана болды" деп жазды. Соғысқа басқа атаулар да ұсынылды, мысалы "Понтиактың үнділердің тәуелсіздігі үшін соғысы", "Батыс үндістерінің қорғаныс соғысы" және "1763 жылғы америкалық үнді соғысы". Тарихшылар көбінесе "Понтиак соғысы" немесе "Понтиак көтерілісі" терминдерін қолданады, ал 21-ғасырдың кейбір ғалымдары 20-ғасыр тарихшылары Понтиактың маңыздылығын төмен бағалаған деп санайды.
The conflict is named after its most well known participant, the Odawa leader named Pontiac. An early name for the war was the "Kiyasuta and Pontiac War," "Kiyasuta" being an alternate spelling for Guyasuta, an influential Seneca/Mingo leader. The war became widely known as "Pontiac's Conspiracy" after the 1851 publication of Francis Parkman's The Conspiracy of Pontiac. Parkman's book was the definitive account of the war for nearly a century and is still in print. In the 20th century, some historians argued that Parkman exaggerated the extent of Pontiac's influence in the conflict, so it was misleading to name the war after him. Francis Jennings (1988) wrote that "Pontiac was only a local Ottawa war chief in a 'resistance' involving many tribes." Alternate titles for the war have been proposed, such as "Pontiac's War for Indian Independence," the "Western Indians' Defensive War" and "The Amerindian War of 1763." Historians generally continue to use "Pontiac's War" or "Pontiac's Rebellion," with some 21st century scholars arguing that Pontiac's importance was underestimated by 20th century historians.
Шығу тегі
Понтиак соғысына дейінгі онжылдықтарда Франция мен Ұлыбритания Еуропадағы бірнеше соғыстарға қатысты, олар Солтүстік Америкадағы француз-үнді соғыстарымен байланысты болды. Бұл соғыстардың ең ірісі – дүниежүзілік Жетіжылдық соғыс, оның нәтижесінде Франция Солтүстік Америкадағы Жаңа Францияны Ұлыбританияға жоғалтты. Солтүстік Америкадағы соғыстың басым бөлігі, АҚШ-та француздар мен үндістер соғысы деп, ал француз Канадасында – жаулап алу соғысы (франц. Guerre de la Conquête) деп аталады. Бұл соғыс 1760 жылы британдық генерал Джеффри Амхерст француз Монреалін басып алғаннан кейін аяқталды. Британ әскерлері бұрын француздық гарнизон болған Огайо аймағындағы және Ұлы көлдер аймағындағы бекіністерді иеленді. Соғыс ресми түрде Париж келісімімен (1763) аяқталғанға дейін, Британ тажы кеңейтілген американдық аумағын басқару үшін саясат өзгертуді бастады. Француздар ұзақ жылдар бойы жергілікті тайпалармен одақтар құрған, бірақ британдықтар соғыстан кейін жергілікті халықтарды жаулап алынған елдердің халқы ретінде қарастырды. Көп ұзамай, жергілікті американдықтар британдық билікке наразылық білдірді.
In the decades before Pontiac's War, France and Great Britain participated in a series of wars in Europe that involved the French and Indian Wars in North America. The largest of these wars was the worldwide Seven Years' War, in which France lost New France in North America to Great Britain. Most fighting in the North American theater of the war, generally called the French and Indian War in the United States, or the War of Conquest (French: Guerre de la Conquête) in French Canada, came to an end after British General Jeffrey Amherst captured French Montréal in 1760. British troops occupied forts in the Ohio Country and Great Lakes region previously garrisoned by the French. Even before the war officially ended with the Treaty of Paris (1763), the British Crown began to implement policy changes to administer its vastly expanded American territory. The French had long cultivated alliances amongst indigenous polities, but the British post war approach essentially treated the indigenous nations as conquered peoples. Before long, Native Americans found themselves dissatisfied with the British occupation.
Қатысқан тайпалар
Понтиак соғысына қатысқан жергілікті халықтар Жаңа Францияның «Жоғарғы ел» (pays d'en haut) деп аталатын, 1763 жылғы Париж бейбіт шартына дейін Францияның иелігінде болған, шамалы белгіленген аймағында өмір сүрді. Ол аймақтағы халықтар түрлі тайпалардан құралған. Бұл тайпалар орталықтандырылған саяси билік емес, анархиялық қауымдастықтардың тілдік немесе этникалық топтары болды; ешбір басшы тұтас тайпа атынан сөйлемеді, ал ешбір тайпа бірігіп әрекет етпеді. Мысалы, Оттава тайпасы соғысқа тайпа ретінде қатыспады: кейбір Оттава басшылары соғысқа қатысуды жөн көрді, ал басқалары соғысты айыптап, қақтығыстан шет қақты. «Жоғарғы ел» тайпалары үш негізгі топтан тұрды. Бірінші топ Ұлы көлдер аймағындағы тайпаларды қамтыды: алгонкин тілдерінде сөйлейтін Оттава, Оджибве және Потаватоми тайпалары, сондай-ақ ирокез тілінде сөйлейтін Гурон тайпасы. Олар француздармен ұзақ жылдар бойы одақтас болып, бірге өмір сүрді, сауда жасады және араласып кетті. Ұлы көлдердегі үндістер француздар Солтүстік Американы жоғалтқаннан кейін британдық үстемдікке өткенін білгенде алаңдады. 1760 жылы британдық гарнизон француздардан Детройт бекінісін алғанда, жергілікті үндістер оларға «Бұл жер Құдайдың үндістерге берген жері» деп ескертті. Бірінші ағылшын Мичилимакинак бекінісіне келгенде, Оджибве басшысы Минававана оған: «Ағылшын, сен француздарды жеңдің, бірақ бізді әлі жеңген жоқсың!» деді. Екінші топты Иллинойс елінің шығыс бөлігінен келген тайпалар құрады, оларға Майами, Уиа, Кикапу, Маскутен және Пянкашау тайпалары кірді. Ұлы көлдер тайпалары сияқты, бұл халықтардың да француздармен ұзақ және тығыз қарым-қатынасы болды. Соғыс бойы британдықтар Иллинойс еліне әскери күш жібере алмады, ол қақтығыстың алыс батыс шетінде орналасқан. Иллинойс тайпалары британдықтармен соңғы болып келісімге келді. Үшінші топ Огайо аймағының тайпаларынан тұрды: Делавар (Ленапе), Шоуни, Вайандот және Минго тайпалары. Бұл халықтар ғасырдың басында британдықтардың, француздардың және ирокездердің үстемдігінен қашу үшін Огайо аңғарына көшіп келген. Ұлы көлдер мен Иллинойс елінің тайпаларынан айырмашылығы, Огайо тайпалары француз үкіметіне онша байланысты болған жоқ, бірақ олар бұрынғы соғыста британдықтарды ығыстыру үшін француз одақтастары ретінде күрескен. Олар британдықтармен жеке келісімге келді, британдық армияның кері шегінетініне уәде алды. Бірақ француздар кеткеннен кейін, британдықтар бекіністерін тастамай, нығайтты, сондықтан Огайолықтар 1763 жылы британдықтарды қайтадан ығыстыру үшін соғысқа шықты. «Жоғарғы елден» тыс, ықпалды Ирокездер британдықтармен одақтас болғандықтан, Понтиак соғысына тобы ретінде қатыспады, бұл одақ «Шеңбер келісімі» (Covenant Chain) деп белгілі болды. Алайда, батыстағы Ирокез тайпасы – Сенека тайпасы одаққа көңілі толмады. 1761 жылға дейін Сенека тайпасы Ұлы көлдер мен Огайо аймағындағы тайпаларға британдықтарды ығыстыру үшін бірігуге шақыратын соғыс хабарларын жіберді. 1763 жылы соғыс басталғанда, көптеген Сенека тайпасы дереу әрекетке кірісті.
Indigenous people involved in Pontiac's War lived in a vaguely defined region of New France known as the pays d'en haut ("the upper country"), which was claimed by France until the Paris peace treaty of 1763. Natives of the pays d'en haut were from many different tribal nations. These tribes were linguistic or ethnic groupings of anarchic communities rather than centralized political powers; no individual chief spoke for an entire tribe, and no nations acted in unison. For example, Ottawas did not go to war as a tribe: Some Ottawa leaders chose to do so, while other Ottawa leaders denounced the war and stayed clear of the conflict. The tribes of the pays d'en haut consisted of three basic groups. The first group was composed of tribes of the Great Lakes region: Ottawas, Ojibwes, and Potawatomis, who spoke Algonquian languages, and Hurons, who spoke an Iroquoian language. They had long been allied with French habitants with whom they lived, traded, and intermarried. Great Lakes Indians were alarmed to learn they were under British sovereignty after the French loss of North America. When a British garrison took possession of Fort Detroit from the French in 1760, local Indians cautioned them that "this country was given by God to the Indians." When the first Englishman reached Fort Michilimackinac, Ojibwe chief Minavavana told him "Englishman, although you have conquered the French, you have not yet conquered us!" The second group was made up of tribes from eastern Illinois Country, which included Miamis, Weas, Kickapoos, Mascoutens, and Piankashaws. Like the Great Lakes tribes, these people had a long history of close relations with the French. Throughout the war, the British were unable to project military power into the Illinois Country, which was on the remote western edge of the conflict. The Illinois tribes were the last to come to terms with the British. The third group consisted of tribes of the Ohio Country: Delawares (Lenape), Shawnees, Wyandots, and Mingos. These people had migrated to the Ohio valley earlier in the century to escape British, French, and Iroquois domination. Unlike the Great Lakes and Illinois Country tribes, Ohio tribes had no great attachment to the French regime, though they had fought as French allies in the previous war in an effort to drive away the British. They made a separate peace with the British with the understanding that the British Army would withdraw. But after the departure of the French, the British strengthened their forts rather than abandoning them, and so the Ohioans went to war in 1763 in another attempt to drive out the British. Outside the pays d'en haut, the influential Iroquois did not, as a group, participate in Pontiac's War because of their alliance with the British, known as the Covenant Chain. However, the westernmost Iroquois nation, the Seneca tribe, had become disaffected with the alliance. As early as 1761, Senecas began to send out war messages to the Great Lakes and Ohio Country tribes, urging them to unite in an attempt to drive out the British. When the war finally came in 1763, many Senecas were quick to take action.
Амхерст саясаты
Солтүстік Америкадағы британдық бас қолбасшы генерал Джеффри Амхерст американдық үндістерге қатысты саясатты жүргізуге жауапты болды, ол әскери мәселелерді және тері саудасын реттеуді қамтыды. Амхерст Францияның бұл аймақтан кетуімен үндістер британдық үкімді қабылдауға мәжбүр болады деп сенді. Ол сондай-ақ үндістер британ әскеріне күшті қарсылық көрсете алмайды деп ойлады. Сондықтан оның қол астындағы Солтүстік Америкадағы 8000 сарбаздың шамамен 500-і ғана соғыс ошағы болған аймақта орналастырылды. Амхерст және майор Генри Гладвин сияқты офицерлер, Форт-Детройттың командирі, үндістерге деген жеккөрушіліктерін жасыруға тырыспады; көтерілісшілердің көптегені британдықтардың оларды құлдар мен иттің орнына қоймағанын айтты. 1761 жылдың ақпанында Амхерст үндістерге берілетін сыйлықтарды азайту туралы шешім қабылдады, бұл үндістерге наразылық тудырды. Сыйлық беру француз бен жоғарғы елдердегі тайпалар арасындағы қарым-қатынастың маңызды бөлігі болды. Француздар үнділердің маңызды символдық мағынасы бар әдет-ғұрыптарына сәйкес, ауыл басшыларына (мысалы, қару, пышақ, темекі және киім) сыйлықтар берді, олар оларды өз халқына бөлісті. Бұл басшылардың беделін арттырып, французбен одақ құруға мүмкіндік берді. Үндістер бұл шараны «дипломатияның қажетті бөлігі» деп қарады, себебі олар жерлерін бөлісу үшін сыйлықтарды қабылдады. Амхерст бұл сыйлық беруді енді қажет емес, парақорлық деп санады, әсіресе соғыстан кейін шығындарды қысқарту қажеттігі туғаннан кейін. Көптеген үндістер бұл саясаттағы өзгерісті қорлау деп есептеді және британдықтар оларды одақтас емес, жаулап алынған халық ретінде қарастыратынын көрсетті. Амхерст сондай-ақ саудагерлердің үндістерге сата алатын оқ-дәрі мен ұңғы мөлшерін шектеуді бастады. Француздар әрқашан осы тауарларды қолжетімді етуге тырысса да, Амхерст үндістерге сенбеді, әсіресе 1761 жылғы «Чероки көтерілісінен» кейін, онда чероки жауынгерлері бұрынғы британдық одақтастарына қарсы қару қолға алды. Черокилердің соғыс әрекеті оқ-дәрі жетіспеуінен сәтсіз аяқталды; Амхерст болашақ көтерілістерді оқ-дәрі таратуды шектеу арқылы болдырмақшы болды. Бұл наразылық пен қиындықтарға әкелді, себебі оқ-дәрі мен ұңғы үндістерге отбасыларына азық-түлік және тері саудасына тері алуға көмектесті. Көптеген үндістер британдықтардың оларды соғысқа дайындалу алдында қарусыздандырып жатыр деп ойлады. Үндістер департаментінің бастығы сэр Уильям Джонсон Амхерстті сыйлықтар мен оқ-дәріні азайтудың қаупі туралы ескертті, бірақ ешқандай нәтиже болмады.
General Jeffrey Amherst, the British commander in chief in North America, was in charge of administering policy towards American Indians, which involved military matters and regulation of the fur trade. Amherst believed that, with France out of the picture, the Indians would have to accept British rule. He also believed the Indians were incapable of offering any serious resistance to the British Army. Therefore, of the 8,000 troops under his command in North America, only about 500 were stationed in the region where the war erupted. Amherst and officers such as Major Henry Gladwin, commander at Fort Detroit, made little effort to conceal their contempt for Indians; those involved in the uprising frequently complained that the British treated them no better than slaves or dogs. Additional Indian resentment came from Amherst's decision in February 1761 to cut back on gifts given to the Indians. Gift giving had been an integral part of the relationship between the French and the tribes of the pays d'en haut. Following an Indian custom that carried important symbolic meaning, the French gave presents (such as guns, knives, tobacco, and clothing) to village chiefs, who distributed them to their people. The chiefs gained stature this way, enabling them to maintain the alliance with the French. The Indians regarded this as "a necessary part of diplomacy which involved accepting gifts in return for others sharing their lands." Amherst considered this to be bribery that was no longer necessary, especially as he was under pressure to cut expenses after the war. Many Indians regarded this change in policy as an insult and an indication the British looked upon them as conquered people rather than as allies. Amherst also began to restrict the amount of ammunition and gunpowder that traders could sell to Indians. While the French had always made these supplies available, Amherst did not trust Indians, particularly after the "Cherokee Rebellion" of 1761, in which Cherokee warriors took up arms against their former British allies. The Cherokee war effort had failed due to a shortage of gunpowder; Amherst hoped future uprisings could be prevented by limiting its distribution. This created resentment and hardship because gunpowder and ammunition helped Indians provide food for their families and skins for the fur trade. Many Indians believed the British were disarming them as a prelude to war. Sir William Johnson, the Superintendent of the Indian Department, warned Amherst of the danger of cutting back on presents and gunpowder, to no avail.
Жер және дін
Жер мәселесі де Понтиак соғысының басталуында маңызды роль атқарды. Француз отаршыларының саны салыстырмалы түрде аз болғанымен, британдық отарларда қоныс аударушылардың саны шексіздей көрінді. Огайо аймағындағы шоуни және делавер тайпалары шығыстағы британдық отаршылардың салдарынан жерлерінен ығыстырылып, осының нәтижесінде соғысқа қатысуға итермеледі. Ұлы көлдер аймағы мен Иллинойс аймағындағы үндістер ақ адамдардың қоныстануынан көп зардап шекпесе де, шығыстағы тайпалардың басынан өткендерінен хабардар болды. Доуд (2002) Понтиак соғысына қатысқан көптеген үндістердің ақ қоныстанушылардың бірден жерсіз қалдыру қаупіне тап болмағанын, ал тарихшылар британдық отарлық кеңеюді соғыстың себебі ретінде артық бағалағанын айтады. Доудтың пікірінше, үндістерге қорқыныш пен наразылық тудырған британдық әскердің болуы, көзқарасы және саясаты маңыздырақ факторлар болды. Соғыстың басталуына 1760-шы жылдардың басында үнді қоныстарында болған діни жаңару да әсер етті. Бұл қозғалыс британдықтарға наразылық, азық-түлік жетіспеушілігі және жұқпалы аурулардың салдарынан туды. Бұл құбылыстың ең ықпалды тұлғасы Неолин болды, ол «Делавэр Пайғамбары» деп танылды және үндістерді отаршылардың сауда тауарларынан, алкоголінен және қаруларынан бас тартуға шақырды. Неолин христиандық ілімдерді дәстүрлі үнді нанымдарымен үйлестіріп, Өмірдің Иесі үндістердің ақ адамдардың жаман әдеттерін қабылдауына наразы екенін және британдықтардың олардың өмір сүруіне қауіп төндіретінін мәлімдеді. «Егер сіздер араларыңызда ағылшындарды шыдасаңдар, сіздер өлген адамдарсыз. Ауру, шешек және олардың уы [алкоголь] сіздерді толығымен жоқ етеді», – деді Неолин. Бұл – әлемі өздерінің бақылауынан тыс күштердің әсерінен өзгере жатқан халыққа арналған қуатты үндеу болды.
Land was also an issue in the coming of Pontiac's War. While the French colonists had always been relatively few, there seemed to be no end of settlers in the British colonies. Shawnees and Delawares in the Ohio Country had been displaced by British colonists in the east, and this motivated their involvement in the war. Indians in the Great Lakes region and the Illinois Country had not been greatly affected by white settlement, although they were aware of the experiences of tribes in the east. Dowd (2002) argues that most Indians involved in Pontiac's War were not immediately threatened with displacement by white settlers, and that historians have overemphasized British colonial expansion as a cause of the war. Dowd believes that the presence, attitude, and policies of the British Army, which the Indians found threatening and insulting, were more important factors. Also contributing to the outbreak of war was a religious awakening which swept through Indian settlements in the early 1760s. The movement was fed by discontent with the British as well as food shortages and epidemic disease. The most influential individual in this phenomenon was Neolin, known as the "Delaware Prophet," who called upon Indians to shun the trade goods, alcohol, and weapons of the colonists. Melding Christian doctrines with traditional Indian beliefs, Neolin said the Master of Life was displeased with Indians for taking up the bad habits of white men, and that the British posed a threat to their very existence. "If you suffer the English among you," said Neolin, "you are dead men. Sickness, smallpox, and their poison [alcohol] will destroy you entirely." It was a powerful message for a people whose world was being changed by forces that seemed beyond their control.
Соғысты жоспарлау
Понтиак соғысындағы ұрыс 1763 жылы басталғанымен, 1761 жылы британдық шенеуніктерге наразылық білдірген американдық үндістер шабуыл жоспарлап отыр деген хабарлар жетті. Огайо аймағының сенекалары (минголар) тайпаларды конфедерация құруға және британдықтарды қуып шығаруға шақыратын хабарларды ("ұрыс белдеулері", вампумнан жасалған) таратты. Гуасута мен Тахайадорис басқарған минголар британдық бекіністермен қоршалудан қаушады. Детройт және Иллинойс аймағында да осындай соғыс белдеулері пайда болды. Үндістер бірікпеген, ал 1761 жылдың маусымында Детройттегі жергілікті тұрғындар британдық қолбасшыға сенекалардың жоспарларын хабарлады. Уильям Джонсон 1761 жылдың қыркүйегінде Детройтте тайпалармен үлкен кеңес өткізді, бұл шартты бейбітшілікке әкелді, бірақ соғыс белдеулері таралды. 1763 жылдың басында үндістер француздердің Жоғарғы Елді британдықтарға беруі жақын екенін білгеннен кейін зорлық-зомбылық басталды. Соғыс Понтиак басшылығымен Форт-Детройттен басталып, аймаққа жылдам тарады. Сегіз британдық форт басылып алынды, ал басқалары, оның ішінде Детройт және Питт форттары, сәтті қоршауға алынбады. Фрэнсис Паркманның "Понтиактың қастандығы" еңбегінде бұл шабуылдар Понтиак жоспарлаған үйлесімді операция ретінде бейнеленген. Паркманның түсіндірмесі әлі де кең танымал, бірақ кейінгі тарихшылар шабуылдардың жалпы жоспардың немесе "қастандықтың" бөлігі екенін көрсететін нақты дәлел жоқ екенін айтты. Қазіргі ғалымдар бұл көтеріліс алдын ала жоспарланбағанын, керісінше, Детройттегі Понтиактың әрекеттері туралы хабар тарағаннан кейін наразылық білдірген үндістер көтеріліске қосылуға шақырылды деп санайды. Британдық форттарға жасалған шабуылдар бір уақытта болған жоқ: Огайоның көптеген үнділері Понтиак Детройттегі қоршауды бастағаннан шамамен бір ай өткен соң ғана соғысқа қатысты. Ертедегі тарихшылар француз отаршылары үндістерді британдықтарға қиындық туғызуға итермелеу арқылы соғысты құпия түрде бастады деп сенді. Бұл сенімді сол кездегі британдық шенеуніктер де ұстады, бірақ кейінгі тарихшылар көтеріліске ресми французтің қатысқанын көрсететін ешқандай дәлел таппады. Даудтың (2002) сөзінше, "Үндістер француздердің араласуын іздеді, керісінше емес". Үнді басшылары француз билігінің қайта оралуы және франко-үнділік одақтың жаңаруы туралы жиі айтты, тіпті Понтиак өзінің ауылында француз туын көтерді. Үнді басшылары француздерді британдықтарға қарсы күреске қайта қосылуға үміттенеді. Кейбір француз отаршылары мен саудагерлері көтерілісті қолдағанмен, соғысты американдық үндістер өз мақсаттары үшін бастады. Миддлтон (2007) Понтиактың көрегендігі, батылдығы, табандылығы және ұйымдастыру қабілеті оған британдықтарға қарсы күресуге дайын үнді ұлттарының беспрецеденттік коалициясын біріктіруге мүмкіндік берді деп мәлімдейді. Тахайадорис пен Гуасута Аллегей тауларының батысындағы барлық үндістердің тәуелсіздігін алу идеясын ұсынды, бірақ Понтиак бұл идеяны 1763 жылдың ақпанына дейін қабылдады. Төтенше кеңес отырысында ол сенекалардың кең жоспарына әскери қолдауын түсіндірді және дәстүрлі үнді басшылығы мен тайпалық құрылымға тікелей қайшы келетін әскери операцияға басқа тайпаларды итермелеу үшін жұмыс істеді. Ол бұл үйлестіруді соғыс белдеулерін тарату арқылы жүзеге асырды, біріншіден солтүстік оджибва және Мичилимакинака маңындағы оттава тайпаларына, содан кейін Аллегей өзенінің жоғарғы ағысындағы минго (сенека), Форт Питт маңындағы Огайо делаверлеріне және батысқа қарай майами, кикапу, пианкашоу және виа тайпаларына жеткізді.
Although fighting in Pontiac's War began in 1763, rumors reached British officials as early as 1761 that discontented American Indians were planning an attack. Senecas of the Ohio Country (Mingos) circulated messages ("war belts" made of wampum) calling for the tribes to form a confederacy and drive away the British. The Mingos, led by Guyasuta and Tahaiadoris, were concerned about being surrounded by British forts. Similar war belts originated from Detroit and the Illinois Country. The Indians were not unified, and in June 1761, natives at Detroit informed the British commander of the Seneca plot. William Johnson held a large council with the tribes at Detroit in September 1761, which provided a tenuous peace, but war belts continued to circulate. Violence finally erupted after the Indians learned in early 1763 of the imminent French cession of the pays d'en haut to the British. The war began at Fort Detroit under the leadership of Pontiac and quickly spread throughout the region. Eight British forts were taken; others, including Fort Detroit and Fort Pitt, were unsuccessfully besieged. Francis Parkman's The Conspiracy of Pontiac portrayed these attacks as a coordinated operation planned by Pontiac. Parkman's interpretation remains well known, but later historians argued there is no clear evidence the attacks were part of a master plan or overall "conspiracy." Rather than being planned in advance, modern scholars believe the uprising spread as word of Pontiac's actions at Detroit traveled throughout the pays d'en haut, inspiring discontented Indians to join the revolt. The attacks on British forts were not simultaneous: most Ohio Indians did not enter the war until nearly a month after Pontiac began the siege at Detroit. Early historians believed French colonists had secretly instigated the war by stirring up the Indians to make trouble for the British. This belief was held by British officials at the time, but subsequent historians found no evidence of official French involvement in the uprising. According to Dowd (2002), "Indians sought French intervention and not the other way around." Indian leaders frequently spoke of the imminent return of French power and the revival of the Franco Indian alliance; Pontiac even flew a French flag in his village. Indian leaders apparently hoped to inspire the French to rejoin the struggle against the British. Although some French colonists and traders supported the uprising, the war was launched by American Indians for their own objectives. Middleton (2007) argues that Pontiac's vision, courage, persistence, and organizational abilities allowed him to activate an unprecedented coalition of Indian nations prepared to fight against the British. Tahaiadoris and Guyasuta originated the idea to gain independence for all Indians west of the Allegheny Mountains, although Pontiac appeared to embrace the idea by February 1763. At an emergency council meeting, he clarified his military support of the broad Seneca plan and worked to galvanize other tribes into the military operation he helped to lead, in direct contradiction to traditional Indian leadership and tribal structure. He achieved this coordination through the distribution of war belts, first to the northern Ojibwa and Ottawa near Michilimackinac, and then to the Mingo (Seneca) on the upper Allegheny River, the Ohio Delaware near Fort Pitt, and the more westerly Miami, Kickapoo, Piankashaw, and Wea peoples.
Детройт фортын қоршау
1763 жылғы 27 сәуірде Понтиак Детройттен оңтүстік-батысқа қарай шамамен 10 миль (15 км) жерде, Экорсе өзенінің жағасында өткен кеңесте сөз сөйледі. Неолиннің үйретімдерін пайдаланып, тыңдаушыларын ынталандырған Понтиак, бірнеше оттава, оджибве, потаватоми және гурон тайпаларын Форт-Детройтты басып алуға қосылуға көндірді. 1 мамырда ол 50 оттавамен бірге фортқа барды және гарнизонның күшін бағалады. Француз жылнамашысының мәлімдемесінше, екінші кеңесте Понтиак былай деп жариялады:
Pontiac spoke at a council on the banks of the Ecorse River on April 27, 1763, about 10 miles (15 km) southwest of Detroit. Using the teachings of Neolin to inspire his listeners, Pontiac convinced a number of Ottawas, Ojibwas, Potawatomis, and Hurons to join him in an attempt to seize Fort Detroit. On May 1, he visited the fort with 50 Ottawas to assess the strength of the garrison. According to a French chronicler, in a second council Pontiac proclaimed:
«Бауырларым, біз үшін маңыздысы – біздің жерімізден бізді жоқ етуге тырысатын осы ұлтты құрту. Сіз де мен де көріп отырсыз, бұрынғыдай француз бауырларымыздан алғандай, енді қажеттіліктерімізді өте алмаймыз. Сондықтан, бауырларым, олардың жойылуына ант етейік және одан әрі күтпейік. Ешқандай кедергі жоқ, олардың саны аз, біз оны іске асыра аламыз». 7 мамырда Понтиак 300-ге жуық адамымен бірге фортқа кірді, олардың барлығы жасырын қару-жарақ алып келген, бекіністі күтпеген шабуылмен басып алуды үміттенеді. Бірақ британдықтар оның жоспарын біліп, қаруланып, дайындыққа келді. Оның стратегиясы сәтсіз аяқталғаннан кейін Понтиак қысқа кеңестен соң шегінді және екі күннен кейін фортты қоршауға алды. Ол және оның одақтастары форттың сыртында кездескен британдық сарбаздар мен қоныс аударушыларды, соның ішінде әйелдер мен балаларды өлтірді. Кейбір Ұлы көлдердің үнді тайпаларының салты бойынша, олар сарбаздардың біреуін жеп тастады. Олар зорлық-зомбылықты британдықтарға бағыттап, француз отарлаушыларын көбінесе жалғыз қалдырды. Ақырында, қоршауға жартылай ондай тайпадан 900-ден астам жауынгер қосылды. Көмек күші келгеннен кейін британдықтар Понтиактың лагеріне күтпеген шабуыл жасауға тырысты. Понтиак дайын болды және 1763 жылғы 31 шілдеде Қанды ағын шайқасында оларды жеңді. Форт-Детройттегі жағдай өзгермей қалды және Понтиактың оның ізбасарлары арасындағы ықпалы әлсіреп бастады. Үндістердің топтары қоршаудан бас тарта бастады, олардың кейбіреулері кетер алдында британдықтармен бейбітшілікке келді. Понтиак француздардың Детройтте оған көмектеспейтініне көз жеткізіп, 1763 жылғы 31 қазанда қоршауды алып тастады және британдықтарға қарсы күресті жалғастыру үшін Мауми өзеніне көшті.
It is important for us, my brothers, that we exterminate from our lands this nation which seeks only to destroy us. You see as well as I that we can no longer supply our needs, as we have done from our brothers, the French Therefore, my brothers, we must all swear their destruction and wait no longer. Nothing prevents us; they are few in numbers, and we can accomplish it. On May 7, Pontiac entered Fort Detroit with about 300 men carrying concealed weapons, hoping to take the stronghold by surprise. The British had learned of his plan, however, and were armed and ready. His strategy foiled, Pontiac withdrew after a brief council and, two days later, laid siege to the fort. He and his allies killed British soldiers and settlers they found outside of the fort, including women and children. They ritually cannibalized one of the soldiers, as was the custom in some Great Lakes Indian cultures. They directed their violence at the British and generally left French colonists alone. Eventually more than 900 warriors from a half dozen tribes joined the siege. After receiving reinforcements, the British attempted to make a surprise attack on Pontiac's encampment. Pontiac was ready and defeated them at the Battle of Bloody Run on July 31, 1763. The situation remained a stalemate at Fort Detroit, and Pontiac's influence among his followers began to wane. Groups of Indians began to abandon the siege, some of them making peace with the British before departing. Pontiac lifted the siege on October 31, 1763, convinced that the French would not come to his aid at Detroit, and removed to the Maumee River where he continued his efforts to rally resistance against the British.
Кішігірім бекіністер алынды
1763 жылы басқа британдық бекіністер Понтиактың Детройттегі қоршау туралы білгенге дейін, 16 мамыр мен 2 маусым аралығында үндістер шабуыл жасап бес кішкентай бекіністі басып алды. 19 маусымға дейін қосымша шабуылдар болды. +Бекініс орналасқан жері Қоршау күні ЕскермелерФорт Сандаски Көлінің жағасы 16 мамыр Кішкентай блокгаус алғаш басылып алынды. Ол 1761 жылы генерал Амхерсттің бұйрығымен салынған, жергілікті виандоттардың қарсылығына қарамастан, олар оны өртеп жібереміз деп ескерткен болатын. 16 мамыр күні 1763 жылы виандоттар тобы кеңес өткізбекші болып кірді, дәл осы әдіс Детройтта тоғыз күн бұрын сәтсіз аяқталған. Олар қолбасшыны тұтқындап, 15 сарбаз бен бірнеше британдық саудагерді өлтірді, соғыстың басында қаза тапқан шамамен 100 саудагердің алғашқысы болды. Виандоттар бір жыл бұрын уәде бергендей, өлгендердің бас сүйектерін алып, бекіністі толығымен өртеп жіберді. Форт Сент-Джозеф Қазіргі Найлс, Мичиган 25 мамыр Потаватомилер Сандаскидегідей әдіспен бекіністі басып алды. Олар қолбасшыны тұтқындап, он бес сарбаздың көпшілігін өлтірді. Форт Майами Қазіргі Форт-Уэйн, Индиана 27 мамыр Форт командирі, прапорщик Холмс, Майами сүйіктісімен азғырылып, Майамилер оны атып өлтірді. Оның басын кесіп, бекініске әкеліп, сержанттың төсегіне лақтырды. Тоғыз сарбаздық гарнизон бекініс қоршалғаннан кейін берілді. Форт Уиатенон Қазіргі Лафайеттен батысқа қарай шамамен 5 миль (8 км) жерде, Индиана 1 маусым Иллинойс аймағында Кикапу және Маскутендер 1 маусым 1763 жылы бекіністі басып алды. Олар кеңес үшін сарбаздарды сыртқа шақырып, содан кейін 20 сарбаздық гарнизонды қан төкпестен тұтқынға алды. Бұл үндістер британдық гарнизонмен жақсы қарым-қатынаста болған, бірақ Понтиактың елшілері оларды шабуыл жасауға көндірді. Жауынгерлер фортты басып алғаны үшін командирден кешірім сұрап, "бізді басқа тайпалар осыған мәжбүр етті" деді. Басқа бекіністерден айырмашылығы, Уиатенон бекінісінде тұтқындар өлтірілген жоқ. Форт Мичилимакинак Қазіргі Макинау қаласы, Мичиган 4 маусым Бесінші бекініс құлап, күтпеген шабуылмен алынған ең үлкен бекініс болды. 4 маусым 1763 жылы Оджибвалар Сауктармен бірге стикбол ойыны ойнады. Солдаттар бұрынғыдай ойынды тамашалады. Үндістер допты бекіністің ашық қақпасынан өткізіп, содан кейін фортқа кіріп, үнді әйелдері жасырған қару-жарақтарды қолға түсірді. Олар 35 сарбаздың 15-ін өлтіріп, тағы бесеуін азаптап өлтірді. Форт Венанго Қазіргі Франклин, Пенсильвания 16 маусым Огайо аймағындағы үш бекініс маусымның ортасындағы екінші шабуыл толқыны кезінде басылып алынды. Сенекалар бұл бекіністі 16 маусым 1763 жылы шамамен басып алды. Олар 12 сарбаздық гарнизонды өлтіріп, командирін тірі қалдырып, Сенекалардың наразылықтарын жазып, содан кейін тірідей өртеп жіберді. Форт Ле Боф Қазіргі Уотерфорд, Пенсильвания 18 маусым Форт Венангоға шабуыл жасаған Сенекалардың сол тобы болуы мүмкін, бірақ 12 сарбаздық гарнизонның көпшілігі Форт Питке қашып кетті. Форт Преск аралы Қазіргі Эри, Пенсильвания 19 маусым Сегізінші және соңғы бекініс құлап, 250-ге жуық Оттава, Оджибва, Виандот және Сенекалармен 19 маусымда қоршалып алынды. Екі күн бойы төтеп бергеннен кейін, 30-дан 60-қа дейінгі сарбаздар Форт Питке қайту шартымен берілді. Жергілікті тұрғындар келісіп, содан кейін сарбаздарды тұтқынға алып, көпшілігін өлтірді.
In 1763, before other British outposts had learned of Pontiac's siege at Detroit, Indians captured five small forts in attacks between May 16 and June 2. Additional attacks occurred up until June 19. +FortLocationSacking DateDetailsFort SanduskyLake Erie shoreMay 16A small blockhouse was the first to be taken. It had been built in 1761 by order of General Amherst, despite the objections of local Wyandots who warned the commander they would burn it down. On May 16, 1763, a group of Wyandots gained entry under the pretense of holding a council, the same stratagem that had failed in Detroit nine days earlier. They seized the commander and killed 15 soldiers and a number of British traders, among the first of about 100 traders who were killed in the early stages of the war. They ritually scalped the dead and burned the fort to the ground, as the Wyandots had threatened a year earlier. Fort St. Joseph Present Niles, MichiganMay 25Potawatomis captured the fort using the same method as at Sandusky. They seized the commander and killed most of the fifteen man garrison. Fort MiamiPresent Fort Wayne, IndianaMay 27The fort commander Ensign Holmes was lured out by his Miami mistress and shot dead by Miamis. His head was cut off, brought into the fort, and thrown into the corporals bed. The nine man garrison surrendered after the fort was surrounded. Fort OuiatenonApproximately 5 mile (8 km) west of present Lafayette, IndianaJune 1In the Illinois Country, , Kickapoos, and Mascoutens took the fort on June 1, 1763. They lured soldiers outside for a council, then took the 20 man garrison captive without bloodshed. These Indians had good relations with the British garrison, but emissaries from Pontiac had convinced them to strike. The warriors apologized to the commander for taking the fort, saying "they were Obliged to do it by the other Nations." In contrast with other forts, the Indians did not kill their captives at Ouiatenon. Fort MichilimackinacPresent Mackinaw City, MichiganJune 4The fifth fort to fall, it was the largest fort taken by surprise. On June 4, 1763, Ojibwas staged a game of stickball with visiting Sauks. The soldiers watched the game, as they had done on previous occasions. The Indians hit the ball through the open gate of the fort, then rushed in and seized weapons that Indian women had smuggled into the fort. They killed about 15 of the 35 man garrison in the struggle; they later tortured five more to death. Fort VenangoNear present Franklin, PennsylvaniaJune 16Three forts in the Ohio Country were taken in a second wave of attacks in mid June. Senecas took this fort around June 16, 1763. They killed the entire 12 man garrison, keeping the commander alive to write down the Seneca's grievances, then burned him at the stake. Fort Le BoeufPresent Waterford, PennsylvaniaJune 18Possibly the same Senecas that attacked Fort Venango, but most of the 12 man garrison escaped to Fort Pitt. Fort Presque IslePresent Erie, PennsylvaniaJune 19The eighth and final fort to fall, it was surrounded by about 250 Ottawas, Ojibwas, Wyandots, and Senecas on June 19. After holding out for two days, the garrison of 30 to 60 men surrendered on the condition that they could return to Fort Pitt. The Natives agreed, but then took the soldiers captive, killing many.
Питт фортын қоршау
Соғыс басталғаннан кейін Пенсильванияның батыс бөлігіндегі отаршылар Форт Питтің қауіпсіздігіне қашып кетті. Ішінде 550-ге жуық адам болды, оның ішінде 200-ден астам әйел мен бала. Швейцарияда туған британдық офицер Симеон Экуер: «Фортта тым көп адам, арамызда ауру, шешек бар деп қорқамын» деп жазды. 1763 жылдың 22 маусымында Делавэр тайпасы және олардың одақтастары фортқа шабуыл жасап, шілде айы бойы қоршауға алды. Осы уақытта Делавэр және Шоуни тайпалары Пенсильванияға шабуыл жасап, тұтқындарды алып, белгісіз саны қоныс тұрғындарын өлтірді. Үндістер Форт-Бедфорд пен Форт-Лигоньеге, Форт-Питті шығысқа байланыстыратын кішігірім бекіністерге, сирек-сирек оқ атқан, бірақ оларды жаулап алған жоқ. Соғысқа дейін Амхерст үндістердің британдық билікке қарсы тиімді қарсылық көрсете алмайтынын жоққа шығарған еді, бірақ сол жазда әскери жағдайдың нашарлап бара жатқанын байқады. Ол Форт-Детройттегі қолбасшыға жазған хатында тұтқынға алынған үндістерді «дер кезінде өлімге кесу керек, олардың толықтай жойылуы ғана біздің болашақ қауіпсіздігіміздің кепілі» деді. Форт-Питті босатуға экспедицияны дайындап жатқан полковник Генри Букеге Амхерст шамамен 1763 жылдың 29 маусымында: «Үндістердің наразы тайпалары арасында шешекті таратуға бола ма? Оларды бағындыру үшін барлық мүмкіндікті пайдалануымыз керек» деп жазды. Буке үндістерге ауру жұқтырған жамылғыларды беру арқылы шешекті таратуға тырысатынын айтты. Амхерст Букеге 16 шілдеде жауап беріп, жоспарды мақұлдады. Көрінетіндей, Форт-Питтегі офицерлер Амхерст пен Буке талқылаған нәрсені іске асырған, бірақ бұл туралы олардан бұрын ешкімге бұйрық берілмеген. 24 маусымда Форт-Питтегі келіссөз кезінде капитан Экуер қоршаудағы Делавэр тайпасының өкілдеріне екі жамылғы мен бір орамалды берді, олардың шешекті таратып, қоршауды аяқтауға көмектесетінін үміттенеді. Форттың әскери қолбасшысы Уильям Трент өзінің күнделігіне: «Біз оларға шешекке шалдыққандардан екі жамылғы мен орамалды бердік. Бұл күтілген нәтижені береді деп үміттенемін» деп жазды. Трент британдық армияға шот-фактура жіберіп, бұл заттар «үндістерге шешекті жұқтыру үшін ауруханадағы адамдардан алынды» деп көрсетті. Бұл шығындар Экуер, содан кейін Амхерстің ізбасары генерал Томас Гейджтің мақұлдауынан өтті. Тарихшы және фольклоршы Адриенн Майор (1995) шешек жамылғысы оқиғасы «сенушілер мен сенбеушілер фактілер мен олардың түсіндірілуі туралы пікір таластыруда» легендалық мәнге ие болғанын жазды. Пекхэм (1947), Дженнингс (1988) және Нестер (2000) үндістерді шешекпен әдейі жұқтыру әрекеті сәтті болғанын, көптеген өлім-жітімге әкелгенін және үндістердің соғыс күшін әлсіреткенін қорытындылады. Фенн (2000) «жағдайлық дәлелдер» бұл әрекет сәтті болғанын көрсетеді деп мәлімдеді. Басқа ғалымдар бұл әрекеттің тиімділігіне күмән келтірді. Макконнелл (1992) үндістер арасындағы шешек жарылысы жамылғы оқиғасынан бұрын болғанын, бірақ оның әсері шектеулі болғанын, өйткені үндістер аурумен таныс және жұқтырғандарды оқшаулауға дағдыланған. Ранлет (2000) бұрынғы тарихшылардың жамылғыларды ұстаған Делавэр басшылары бір айдан кейін сау болғанын ескермегенін жазды; ол үндістерді жұқтыру әрекеті «толық сәтсіздікке ұшырады» деп сенді. Диксон (2005) егер жоспар сәтті болғанда, үндістер Форт-Питтің қоршауын бұзған болар еді, бірақ олар жамылғыларды алғаннан кейін бірнеше апта бойы оны жалғастырды. Медициналық жазушылар жамылғы арқылы шешекті таратудың тиімділігіне және жарылыстың қасақана немесе табиғи болғанын анықтаудың қиындығына күмән білдірді.
Colonists in western Pennsylvania fled to the safety of Fort Pitt after the outbreak of the war. Nearly 550 people crowded inside, including more than 200 women and children. Simeon Ecuyer, the Swiss born British officer in command, wrote that "We are so crowded in the fort that I fear disease the smallpox is among us." Delawares and others attacked the fort on June 22, 1763, and kept it under siege throughout July. Meanwhile, Delaware and Shawnee war parties raided into Pennsylvania, taking captives and killing unknown numbers of settlers. Indians sporadically fired on Fort Bedford and Fort Ligonier, smaller strongholds linking Fort Pitt to the east, but they never took them. Before the war, Amherst had dismissed the possibility that Indians would offer any effective resistance to British rule, but that summer he found the military situation becoming increasingly grim. He wrote the commander at Fort Detroit that captured enemy Indians should "immediately be put to death, their extirpation being the only security for our future safety." To Colonel Henry Bouquet, who was preparing to lead an expedition to relieve Fort Pitt, Amherst wrote on about June 29, 1763: "Could it not be contrived to send the small pox among the disaffected tribes of Indians? We must on this occasion use every stratagem in our power to reduce them." Bouquet responded that he would try to spread smallpox to the Indians by giving them blankets that had been exposed to the disease. Amherst replied to Bouquet on July 16, endorsing the plan. As it turned out, officers at Fort Pitt had already attempted what Amherst and Bouquet were discussing, apparently without having been ordered by Amherst or Bouquet. During a parley at Fort Pitt on June 24, Captain Ecuyer gave representatives of the besieging Delawares two blankets and a handkerchief that had been exposed to smallpox, hoping to spread the disease to the Indians and end the siege. William Trent, the fort's militia commander, wrote in his journal that "we gave them two Blankets and an Handkerchief out of the Small Pox Hospital. I hope it will have the desired effect." Trent submitted an invoice to the British Army, writing that the items had been "taken from people in the Hospital to Convey the Smallpox to the Indians." The expense was approved by Ecuyer, and ultimately by General Thomas Gage, Amherst's successor. Historian and folklorist Adrienne Mayor (1995) wrote that the smallpox blanket incident "has taken on legendary overtones as believers and nonbelievers continue to argue over the facts and their interpretation." Peckham (1947), Jennings (1988), and Nester (2000) concluded the attempt to deliberately infect Indians with smallpox was successful, resulting in numerous deaths that hampered the Indian war effort. Fenn (2000) argued that "circumstantial evidence" suggests the attempt was successful. Other scholars have expressed doubts about whether the attempt was effective. McConnell (1992) argued the smallpox outbreak among the Indians preceded the blanket incident, with limited effect, since Indians were familiar with the disease and adept at isolating the infected. Ranlet (2000) wrote that previous historians had overlooked that the Delaware chiefs who handled the blankets were in good health a month later; he believed the attempt to infect the Indians had been a "total failure." Dixon (2005) argued that if the scheme had been successful, the Indians would have broken off the siege of Fort Pitt, but they kept it up for weeks after receiving the blankets. Medical writers have expressed reservations about the efficacy of spreading smallpox through blankets and the difficulty of determining if the outbreak was intentional or naturally occurring.
Бұталы жүгіру және Ібілістің ордасы
1763 жылдың 1 тамызында үндістердің көпшілігі Форт-Питтегі қоршауды тоқтатып, полковник Буке бастаған 500 британдық әскер фортқа қарай жорықтап келе жатқанда оларды ұстап алуға тырысты. 5 тамызда осы екі күш Буши-Ран шайқасында кездесті. Әскері ауыр шығынға ұшырағанына қарамастан, Буке шабуылды тойтарды және 20 тамызда Форт-Питті босатып, қоршауға нүкте қойды. Оның Буши-Рандағы жеңісі британдықтар тарапынан тойланды; Филадельфиядағы шіркеу қоңыраулары түн бойы соғып тұрды, ал король Георг оны жоғары бағалады. Осы жеңіске қымбатқа түсетін жеңіліс ілесіп келді. Батыстағы маңызды бекіністердің бірі – Ниагара бекінісіне шабуыл жасалмады, бірақ 1763 жылдың 14 қыркүйегінде кем дегенде 300 сенека, оттава және оджибва Ниагара сарқырамасының портежі бойындағы азық-түлік керуеніне шабуыл жасады. Ниагара бекінісінен азық-түлік керуенін құтқаруға жіберілген екі рота да жеңіліске ұшырады. Осы шабуылдарда 70-тен астам солдат пен керуенші қаза тапты, отаршылар оқиғаны "Ібіліс ойығы қырғыны" деп атады, бұл соғыс барысында британдық әскерлері үшін ең көп шығынға әкелген оқиға болды.
On August 1, 1763, most of the Indians broke off the siege at Fort Pitt to intercept 500 British troops marching to the fort under Colonel Bouquet. On August 5, these two forces met at the Battle of Bushy Run. Although his force suffered heavy casualties, Bouquet fought off the attack and relieved Fort Pitt on August 20, bringing the siege to an end. His victory at Bushy Run was celebrated by the British; church bells rang through the night in Philadelphia, and King George praised him. This victory was followed by a costly defeat. Fort Niagara, one of the most important western forts, was not assaulted, but on September 14, 1763, at least 300 Senecas, Ottawas, and Ojibwas attacked a supply train along the Niagara Falls portage. Two companies sent from Fort Niagara to rescue the supply train were also defeated. More than 70 soldiers and teamsters were killed in these actions, which colonists dubbed the "Devil's Hole Massacre," the deadliest engagement for British soldiers during the war.
Пакстон жігіттері
Понтиак соғысының зорлық-зомбылығы мен қорқынышы көптеген Пенсильваниялықтарды оларды қорғау үшін үкімет жеткілікті шара қабылдамайды деген сенімге жеткізді. Бұл наразылық Пакстон жігіттері деп аталатын қарақшылар тобының көтерілісінде ең айқын байқалды, себебі олардың көпшілігі Пенсильванияның Пакстон (немесе Пакстанг) ауылының маңынан шыққан. Пакстон жігіттері ашуларын ақ Пенсильваниялықтардың қоныстарына жақын кішкентай анклавтарда бейбіт өмір сүрген сусквеханноктарға, моравиялық ленапелер мен мохикандарға бұрды. Конэстога қаласындағы сусквеханнок ауылында шабуыл жасаушылар көрінген деген қауесеттерге байланысты, 1763 жылдың 14 желтоқсанында 50-ден астам Пакстон жігіттері сол жерге барып, онда кездескен алты адамды өлтірді. Пенсильвания билігі қалған 14 сусквеханнокты Ланкастерде күзетке алды, бірақ Пакстон жігіттері 27 желтоқсанда түрмеге кіріп, оларды өлтірді. Губернатор Джон Пенн көтерілісшілердің басшыларына сыйақы белгіледі, бірақ Пакстон жігіттерінің ешқайсысы тұтқындалмады. Пакстон жігіттері енді қорғау үшін Филадельфияға әкелінген моравиялық ленапелер мен мохикандарға назар аударды. 1764 жылдың ақпанында бірнеше жүз Пакстон жігіттері мен олардың ізбасарлары Филадельфияға жорық жасады, бірақ британдық әскерлер мен Филадельфиялықтардың қауымдастығы оларды одан әрі зорлық-зомбылық жасаудан тоқтатты. Қорғанысты ұйымдастыруға көмектескен Бенджамин Франклин Пакстон басшыларымен келіссөздер жүргізіп, дағдарысты аяқтады. Кейін Франклин Пакстон жігіттеріне қатысты айқын айыптау жариялады. "Егер бір үнділік маған зиян келтірсе, мен осы зиянды барлық үндістерден өркен аламын ба?" - деп сұрады ол.
The violence and terror of Pontiac's War convinced many Pennsylvanians that their government was not doing enough to protect them. This discontentment was manifested most seriously in an uprising led by a vigilante group known as the Paxton Boys, so called because they were primarily from the area around the Pennsylvania village of Paxton (or Paxtang). The Paxton Boys turned their anger towards the Susquehannock and the Moravian Lenape and Mohican who lived peacefully in small enclaves near white Pennsylvanian settlements. Prompted by rumors that a raiding party had been seen at the Susquehannock village of Conestoga Town, a group of 50 or more Paxton Boys rode there on December 14, 1763 and murdered the six individuals they found there. Pennsylvania officials placed the remaining 14 Susquehannock in protective custody in Lancaster, but the Paxton Boys broke into the workhouse on December 27 and killed them. Governor John Penn issued bounties for the ringleaders, but none of the Paxton Boys were arrested. The Paxton Boys then set their sights on the Moravian Lenape and Mohican, who had been brought to Philadelphia for protection. Several hundred Paxton Boys and their followers marched on Philadelphia in February 1764, but the presence of British troops and Philadelphia associators dissuaded them from committing more violence. Benjamin Franklin, who had helped organize the defense, negotiated with the Paxton leaders and brought an end to the crisis. Afterwards, Franklin published a scathing indictment of the Paxton Boys. "If an Indian injures me," he asked, "does it follow that I may revenge that Injury on all Indians?"
Британдық жауап, 17641766
1764 жылдың көктемі мен жазында шекаралық елді мекендерге үнді шабуылдары күшейді. Ең көп зардап шеккен колония Вирджиния болды, онда 100-ден астам қоныс аударушы қаза тапты. 26 мамырда Мэриленд штатында Форт Камберленд маңындағы егістікте жұмыс істеп жатқан 15 отаршы өлтірілді. 14 маусымда Пенсильвания штатындағы Форт-Лудоун маңында шамамен 13 қоныс аударушы қаза тауып, үйлері өртенді. Ең танымал шабуыл 26 шілдеде болды, онда төрт Делавэр жауынгері мектеп мұғалімі мен он баланы өлтіріп, бас сүйектерін алды. Осындай оқиғалар Пенсильвания Ассамблеясын, губернатор Пенннің келісімімен, француз және үнді соғысы кезінде ұсынылған бас сүйектері үшін сыйлық беруді қайта енгізуге итермеледі, онда он жастан асқан әрбір жау үндісін, тіпті әйелдерді де өлтіргені үшін ақша төленді. Сауда кеңесі көтеріліске жауапты деп есептеген генерал Амхерст 1763 жылдың тамызында Лондонға қайтарылды және оның орнына генерал-майор Томас Гейдж тағайындалды. 1764 жылы Гейдж батысқа екі экспедиция жіберіп, көтерілісті басуға, британдық тұтқындарды босатуға және соғысқа жауапты үнділерді ұстауға тырысты. Тарихшы Фред Андерсонның сөзіне сәйкес, Амхерст жоспарлаған Гейджтің науқаны соғысты аяқтаудың орнына үнділерді жазалауға бағытталғандықтан, соғысты бір жылдан астам уақытқа ұзартты. Гейджтің Амхерст жоспарынан ерекшеленетін бір жайт – Уильям Джонсонға Ниагарада бейбіт келісімдер жүргізуге рұхсат беруі, бұл үндістерге "жау балтасын жерге көмуге" мүмкіндік берді.
Indian raids on frontier settlements escalated in the spring and summer of 1764. The hardest hit colony was Virginia, where more than 100 settlers were killed. On May 26 in Maryland, 15 colonists working in a field near Fort Cumberland were killed. On June 14, about 13 settlers near Fort Loudoun in Pennsylvania were killed and their homes burned. The most notorious raid occurred on July 26, when four Delaware warriors killed and scalped a school teacher and ten children in what is now Franklin County, Pennsylvania. Incidents such as these prompted the Pennsylvania Assembly, with the approval of Governor Penn, to reintroduce the scalp bounties offered during the French and Indian War, which paid money for every enemy Indian killed above the age of ten, including women. General Amherst, held responsible for the uprising by the Board of Trade, was recalled to London in August 1763 and replaced by Major General Thomas Gage. In 1764, Gage sent two expeditions into the west to crush the rebellion, rescue British prisoners, and arrest the Indians responsible for the war. According to historian Fred Anderson, Gage's campaign, which had been designed by Amherst, prolonged the war for more than a year because it focused on punishing the Indians rather than ending the war. Gage's one significant departure from Amherst's plan was to allow William Johnson to conduct a peace treaty at Niagara, giving Indians an opportunity to "bury the hatchet."
Форт-Ниагара келісім-шарты
1764 жылдың шілдесінен тамызға дейін Джонсон шамамен 2000 индейдің, басым көпшілігі ирокездердің қатысуымен Форт-Ниагарада келісім шарттарын жүргізді. Ирокездердің көп бөлігі соғыстан шетте болғанымен, Геннеси өзені аңғарындағы сенека тайпасы британдықтарға қарсы қару көтерді, ал Джонсон оларды Келісім тізбегі одағына қайтаруға тырысты. Devil's Hole шабуылы үшін өтемақы ретінде сенекалар стратегиялық маңызы бар Ниагара портын британдықтарға беруге мәжбүр болды. Джонсон ирокездерді Огайо индейлеріне қарсы соғыс жасауға көндірді. Бұл ирокездер экспедициясы бірнеше делаварларды тұтқынға алды және Саскехана аңғарындағы тастап кетілген делавар және шоуни елді мекендерін қиратты, бірақ ирокездер Джонсон күткендей соғысқа көп үлес қоспады.
From July to August 1764, Johnson conducted a treaty at Fort Niagara with about 2,000 Indians in attendance, primarily Iroquois. Although most Iroquois had stayed out of the war, Senecas from the Genesee River valley had taken up arms against the British, and Johnson worked to bring them back into the Covenant Chain alliance. As restitution for the Devil's Hole ambush, the Senecas were compelled to cede the strategically important Niagara portage to the British. Johnson even convinced the Iroquois to send a war party against the Ohio Indians. This Iroquois expedition captured a number of Delawares and destroyed abandoned Delaware and Shawnee towns in the Susquehanna Valley, but otherwise the Iroquois did not contribute to the war effort as much as Johnson had desired.
Екі экспедиция
Ниагара форты төңірегіндегі аймақты бағындырғаннан кейін, британдықтар батысқа екі әскери экспедиция ұйымдастырды. Бірінші экспедицияны полковник Джон Брэдстрит басқарды, ол Эри көлі арқылы қайықпен өтіп, Детройтты күшейтуге тиіс болды. Брэдстрит оңтүстікке қарай Огайо аймағына аттанбас бұрын, Детройт маңындағы үндістерді бағындыруы керек еді. Екінші экспедицияны полковник Буке басқарды, ол Форт-Питтен батысқа қарай жорықтап, Огайо аймағында екінші фронт құруға тиіс болды. Брэдстрит 1764 жылдың тамыз айының басында сэр Уильям Джонсонның қолдауымен 1200 әскер және көптеген үндістер одақтастарымен Форт Шлоссерден аттанды. Брэдстрит жау индейлерін күшпен бағындыруға жеткіліксіз әскері бар деп санады, сондықтан Эри көліндегі қатты жел оны 12 тамызда Форт Преск аралында тоқтауға мәжбүрлегенде, ол Гайасута бастаған Огайо индейлерінің делегациясымен келісімге келуді шешті. Брэдстрит қарапайым бітімге емес, бейбітшілік шартына қол қою арқылы және Буке экспедициясын тоқтатуға келісу арқылы өкілеттігін асыра пайдаланды, ол әлі Форт-Питтен шықпаған еді. Гейдж, Джонсон және Буке Брэдстриттің осы әрекетінен қатты ашуланды. Гейдж келісімді қабылдамады, өйткені Брэдстриттің Огайодағы шабуылдан бас тартуға алданып қалғанына сенді. Гейдж дұрыс болған болуы мүмкін: Огайо индейлері қыркүйек айында Брэдстритпен өткен екінші кездесуде уәде етілгендей тұтқындарды қайтармады, ал кейбір шауни тайпасы соғысты жалғастыру үшін француздерден көмек сұрауға тырысты. Брэдстрит өзінің рұқсатсыз дипломатиялық әрекеттерінің жоғары жақтағыларды ашуландыратынын білмей, батысқа қарай жол тартты. 26 тамызда ол Форт-Детройтке жетіп, тағы бір келісімге келді. Понтиактың беделін түсіру мақсатымен, Понтиак кездесуге жіберген бейбіт белдеуін тілгіледі, ол кездесуге қатыспаған еді. Тарихшы Ричард Уайттың айтуынша, "Еуропалық елшінің келісімге қол қоюға ниеттенген жеріне зәр тастағанымен тең келетін бұл әрекет жиналған индейлерді қатты таңқалдырып, ренжітті". Брэдстрит сонымен қатар индейлердің оның келіссөздерінің нәтижесінде британдық билікті қабылдағанын мәлімдеді, бірақ Джонсон бұл индейлерге толыққанды түсіндірілмегенін және одан әрі кеңестер қажет деп сенді. Брэдстрит аймақтағы британдық бекіністерін сәтті нығайтып, қайтадан басып алды, бірақ оның дипломатиясы даулы және шешімсіз болып шықты. Полковник Буке, Пенсильванияда ополчениешілерді жинап жүргенде, 3 қазан күні 1764 жылы Форт-Питтен 1150 әскермен аттанды. Ол Огайо аймағындағы Маскингем өзеніне қарай жорықтап, бірнеше индейлер ауылына жақын келді. Огайо индейлері оқшауланған және, кейбір ерекшеліктермен, бейбітшілікке келісуге дайын болды. 17 қазанда басталған кеңесте Буке Огайо индейлерінен барлық тұтқындарды, соның ішінде француз-индей соғысынан әлі оралмағандарды қайтаруды талап етті. Гайасута және басқа да басшылар 200-ден астам тұтқынды тапсырды, олардың көпшілігі индей отбасыларына асырап алынған. Барлық тұтқындар да болмады, сондықтан индейлер қалған тұтқындарды қайтаруға кепілдік ретінде кепілдерді беруге мәжбүр болды. Огайо индейлері 1765 жылдың шілдесінде аяқталған Уильям Джонсонмен бейбітшілік конференциясына қатысуға келісті.
Having secured the area around Fort Niagara, the British launched two military expeditions into the west. The first expedition, led by Colonel John Bradstreet, was to travel by boat across Lake Erie and reinforce Detroit. Bradstreet was to subdue the Indians around Detroit before marching south into the Ohio Country. The second expedition, commanded by Colonel Bouquet, was to march west from Fort Pitt and form a second front in the Ohio Country. Bradstreet left Fort Schlosser in early August 1764 with about 1,200 soldiers and a large contingent of Indian allies enlisted by Sir William Johnson. Bradstreet felt that he did not have enough troops to subdue enemy Indians by force, and so when strong winds on Lake Erie forced him to stop at Fort Presque Isle on August 12, he decided to negotiate a treaty with a delegation of Ohio Indians led by Guyasuta. Bradstreet exceeded his authority by conducting a peace treaty rather than a simple truce, and by agreeing to halt Bouquet's expedition, which had not yet left Fort Pitt. Gage, Johnson, and Bouquet were outraged when they learned what Bradstreet had done. Gage rejected the treaty, believing that Bradstreet had been duped into abandoning his offensive in the Ohio Country. Gage may have been correct: the Ohio Indians did not return prisoners as promised in a second meeting with Bradstreet in September, and some Shawnees were trying to enlist French aid in order to continue the war. Bradstreet continued westward, unaware his unauthorized diplomacy was angering his superiors. He reached Fort Detroit on August 26, where he negotiated another treaty. In an attempt to discredit Pontiac, who was not present, Bradstreet chopped up a peace belt Pontiac had sent to the meeting. According to historian Richard White, "such an act, roughly equivalent to a European ambassador's urinating on a proposed treaty, had shocked and offended the gathered Indians." Bradstreet also claimed the Indians had accepted British sovereignty as a result of his negotiations, but Johnson believed this had not been fully explained to the Indians and that further councils would be needed. Bradstreet had successfully reinforced and reoccupied British forts in the region, but his diplomacy proved to be controversial and inconclusive. Colonel Bouquet, delayed in Pennsylvania while mustering the militia, finally set out from Fort Pitt on October 3, 1764, with 1,150 men. He marched to the Muskingum River in the Ohio Country, within striking distance of a number of Indian villages. Treaties had been negotiated at Fort Niagara and Fort Detroit, so the Ohio Indians were isolated and, with some exceptions, ready to make peace. In a council which began on October 17, Bouquet demanded that the Ohio Indians return all captives, including those not yet returned from the French and Indian War. Guyasuta and other leaders reluctantly handed over more than 200 captives, many of whom had been adopted into Indian families. Not all of the captives were present, so the Indians were compelled to surrender hostages as a guarantee that the other captives would be returned. The Ohio Indians agreed to attend a more formal peace conference with William Johnson, which was finalized in July 1765.
Понтиакпен жасалған келісім
Әскери қақтығыс 1764 жылғы экспедициялармен аяқталғанымен, үндістер Иллинойс аймағында қарсылық көрсетуге шақыруда болды, онда британдық әскерлер француздардан Форт-де-Шартрды иеленуді әлі толық аяқтамаған еді. Шарлот Каске есімді шауни бас қолбасшысы аймақтағы ең белсенді антибритандық көшбасшы болып көзге түсті, тіпті уақытша Понтиактың ықпалын да басып өтті. Каске ағылшындарға қарсы француздық көмек алу мақсатымен Нью-Орлеанға дейін оңтүстікке сапар шекті. 1765 жылы британдықтар Иллинойс аймағын тек дипломатиялық жолмен басып алуға болатынына шешім қабылдады. Гейдж өзінің бірінен айтқандай, ол үндістердің арасында "бізге жау болмайтын" ешкімді де қалдырмауға бейілді болды, соның ішінде Понтиакты да, оған ол бейбіт келіссөздерді ұсынатын вампум белбеуін жіберді. Понтиак Букедің Огайо үндістерімен жасасқан келісімі туралы естігеннен кейін бұрынғыдай белсенді болмады. Джонсонның орынбасары Джордж Кроган 1765 жылдың жазында Иллинойс аймағына сапар жасады, және ол жолда Кикапу және Маскутендердің шабуылынан жарақат алғанмен, Понтиакпен кездесіп, келіссөздер жүргізе алды. Шарлот Каске Кроганды тірідей өртегісі келсе, Понтиак сабырлылық танытып, Нью-Йоркке сапар шегуге келісті, онда ол 1766 жылдың 25 шілдесінде Форт-Онтариода Уильям Джонсонмен ресми шарт жасады. Бұл толығымен жеңіліс емес еді: ешқандай жер берілмеді, тұтқындар қайтарылмады және кепілдер алынбады. Британдық билікті қабылдамай, Каске басқа француз және үнді босқындарымен бірге Миссисипи өзенін кесіп өтіп, британдық аумақтан шығып кетті.
Although the military conflict essentially ended with the 1764 expeditions, Indians still called for resistance in the Illinois Country, where British troops had yet to take possession of Fort de Chartres from the French. A Shawnee war chief named Charlot Kaské emerged as the most strident anti British leader in the region, temporarily surpassing Pontiac in influence. Kaské traveled as far south as New Orleans in an effort to enlist French aid against the British. In 1765, the British decided that the occupation of the Illinois Country could only be accomplished by diplomatic means. As Gage commented to one of his officers, he was determined to have "none our enemy" among the Indian peoples, and that included Pontiac, to whom he now sent a wampum belt suggesting peace talks. Pontiac had become less militant after hearing of Bouquet's truce with the Ohio country Indians. Johnson's deputy, George Croghan, accordingly traveled to the Illinois country in the summer of 1765, and although he was injured along the way in an attack by Kickapoos and Mascoutens, he managed to meet and negotiate with Pontiac. While Charlot Kaské wanted to burn Croghan at the stake, Pontiac urged moderation and agreed to travel to New York, where he made a formal treaty with William Johnson at Fort Ontario on July 25, 1766. It was hardly a surrender: no lands were ceded, no prisoners returned, and no hostages were taken. Rather than accept British sovereignty, Kaské left British territory by crossing the Mississippi River with other French and Native refugees.
Салдары
Понтиак соғысында қанша адам қаза тапқаны белгісіз. 400-ге жуық британ сарбазы шайқаста қаза тауып, 50-і тұтқынға алынып, азаптап өлтірілді. Джордж Кроган 2000 шаруаның өлтірілгені немесе тұтқынға алынғанын бағалады, бұл көрсеткіш кейде 2000 шаруаның қаза тапқаны деп қайталанады. Зорлық-зомбылық салдарынан Пенсильвания мен Вирджиниядан шамамен 4000 шаруа үйлерін тастап қашуға мәжбүр болды. Американдық үндістердің жоғалтулары көбінесе тіркелмеді, бірақ кем дегенде 200 жауынгер шайқаста қаза тапқан, ал Форт Питте басталған микробтық соғыс сәтті болған жағдайда, өлім саны көбейген болар еді. Понтиак соғысы дәстүрлі түрде үндістердің жеңілісі ретінде бейнеленген, бірақ қазіргі ғалымдар оны әскери тұрпатсыздық ретінде қарастырады: үндістер британдықтарды қуып шығара алмаса да, британдықтар үндістерді жаулап ала алмады. Соғысты аяқтауға соғыс алаңындағы жетістіктен гөрі келіссөздер мен ылайықтасу көмектесті. Үндістер британ үкіметін Амхерст саясатынан бас тартуға және франко-үнді одағының үлгісінде үндістермен қарым-қатынас орнатуға мәжбүрледі, осылайша белгілі бір жеңіске жетті. Француз және үнді соғысы кезінде шиеленіскен британдық отаршылар мен американдық үндістер арасындағы қарым-қатынас Понтиак соғысы кезінде жаңа төмен деңгейге түсті. Диксонның (2005) сөзіне сүйенсек, "Понтиак соғысы қорқынышты зорлық-зомбылығымен бұрын-соңды болмаған, екі тарап та геноцидтік фанатизмге берілгендей көрінді". Рихтер (2001) үндістердің британдықтарды қуып шығу әрекеті мен Пакстон жігіттерінің үндістерді өз ортасынан жоюға тырысуын этникалық тазалаудың параллель мысалдары ретінде сипаттайды. Екі тараптың да адамдары отарлаушылар мен жергілікті тұрғындардың мүлдем өзгеше екеніне және бір-бірімен өмір сүре алмайтынына келді. Рихтердің айтуынша, соғыс кезінде "барлық тума халықтар "үндістер", барлық еуропалық американдықтар "ақтар" және бір жақтағылар екінші жақты жою үшін бірігуі керек деген жаңа идея пайда болды". Британ үкіметі де отарлаушылар мен үндістерді бір-бірінен бөлек ұстау қажет деген тұжырымға келді. 1763 жылдың 7 қазанында Корольдік 1763 жылғы Жарлық жарияланды, бұл Париж келісімінен кейін Британдық Солтүстік Американы қайта ұйымдастыруға бағытталған шара еді. Понтиак соғысы басталған кезде дайындалып жатқан Жарлық, көтеріліс туралы хабар Лондонға жеткеннен кейін асығыс жарияланды. Шенеуніктер Апалачи тауларының батысындағы американдық үндістер жерлері мен британдық колониялар арасына шекара салды, Апалачиден Миссисипиге және Флоридадан Квебекке дейін созылған кең "үндістер резерватысын" құрды. Британ үкіметі отарлаушылардың үнді жерлеріне енуіне тыйым салған арқылы Понтиак соғысы сияқты қақтығыстарды болдырмақшы болды. Каллоуэй (2006) "Корольдік Жарлық" деп жазғандай, "үндістер мен ақтар арасындағы қарым-қатынасты интеграция емес, сегрегациямен сипаттау керек деген пікірді білдірді". Понтиак соғысының салдары ұзаққа созылды. Жарлық тума халықтардың өздері тұрып жатқан жерлерге белгілі бір құқықтары бар екенін ресми түрде мойындағандықтан, ол Америка тумасының "Құқықтар туралы" заңы деп аталды және қазір де Канада үкіметі мен алғашқы халықтар арасындағы қарым-қатынасты анықтайды. Алайда, британдық отарлаушылар мен жерді пайдаланушылар үшін Жарлық Франциямен соғыста жеңіліп алған батыс жерлерінен айырды. Бұл наразылықты тудырып, империяға деген отаршылдықты әлсіретіп, Америка революциясының басталуына ықпал етті. Каллоуэйдің сөзіне сәйкес, "Понтиак көтерілісі Американың тәуелсіздік үшін соңғы соғысы емес еді – американдық отарлаушылар он екі жылдан кейін әлдеқайда сәтті күш-жігерін бастады, бұл британ үкіметінің Понтиак сияқты тағы бір соғысты болдырмау үшін қолданған шараларына байланысты болды". Американдық үндістер үшін Понтиак соғысы аңгло-американдық отарлаушы кеңеюге қарсы тұру үшін бүкіл тайпалық ынтымақтастықтың мүмкіндіктерін көрсетті. Бұл қақтығыс тайпалар мен ауылдарды бөлгенмен, соғыс Солтүстік Америкада еуропалық отарлауға қарсы тұңғыш рет көптеген тайпалардың қарсылығын көрді және еуропалықтар мен американдық үндістер арасындағы алғашқы соғыс үндістердің толық жеңілісімен аяқталмады. 1763 жылғы Жарлық британдық отарлаушылар мен жерді пайдаланушылардың батысқа қарай кеңейуіне кедергі келтірмеді, сондықтан үндістер жаңа қарсылық қозғалыстарын құруды қажет деп тапты. 1767 жылы шоунилер ұйымдастырған конференциялардан бастап, келесі онжылдықтарда Джозеф Брант, Александр МакГилливрей, Блю Жакет және Текумсе сияқты көшбасшылар Понтиак соғысының қарсылық күшін жаңартқан конфедерацияларды құруға тырысты.
The total loss of life resulting from Pontiac's War is unknown. About 400 British soldiers were killed in action and perhaps 50 were captured and tortured to death. George Croghan estimated that 2,000 settlers had been killed or captured, a figure sometimes repeated as 2,000 settlers killed. The violence compelled approximately 4,000 settlers from Pennsylvania and Virginia to flee their homes. American Indian losses went mostly unrecorded, but it has been estimated at least 200 warriors were killed in battle, with additional deaths if germ warfare initiated at Fort Pitt was successful. Pontiac's War has traditionally been portrayed as a defeat for the Indians, but scholars now usually view it as a military stalemate: while the Indians had failed to drive away the British, the British were unable to conquer the Indians. Negotiation and accommodation, rather than success on the battlefield, ultimately brought an end to the war. The Indians had won a victory of sorts by compelling the British government to abandon Amherst's policies and create a relationship with the Indians modeled on the Franco Indian alliance. Relations between British colonists and American Indians, which had been severely strained during the French and Indian War, reached a new low during Pontiac's War. According to Dixon (2005), "Pontiac's War was unprecedented for its awful violence, as both sides seemed intoxicated with genocidal fanaticism." Richter (2001) characterizes the Indian attempt to drive out the British, and the effort of the Paxton Boys to eliminate Indians from their midst, as parallel examples of ethnic cleansing. People on both sides of the conflict had come to the conclusion that colonists and natives were inherently different and could not live with each other. According to Richter, the war saw the emergence of "the novel idea that all Native people were 'Indians,' that all Euro Americans were 'Whites,' and that all on one side must unite to destroy the other." The British government also came to the conclusion that colonists and Indians must be kept apart. On October 7, 1763, the Crown issued the Royal Proclamation of 1763, an effort to reorganize British North America after the Treaty of Paris. The Proclamation, already in the works when Pontiac's War erupted, was hurriedly issued after news of the uprising reached London. Officials drew a boundary line between the British colonies and American Indian lands west of the Appalachian Mountains, creating a vast "Indian Reserve" that stretched from the Appalachians to the Mississippi River and from Florida to Quebec. By forbidding colonists from trespassing on Indian lands, the British government hoped to avoid more conflicts like Pontiac's War. "The Royal Proclamation," writes Calloway (2006), "reflected the notion that segregation not interaction should characterize Indian white relations." The effects of Pontiac's War were long lasting. Because the Proclamation officially recognized that indigenous people had certain rights to the lands they occupied, it has been called a Native American "Bill of Rights," and still informs the relationship between the Canadian government and First Nations. For British colonists and land speculators, however, the Proclamation seemed to deny them the fruits of victory—western lands—that had been won in the war with France. This created resentment, undermining colonial attachment to the Empire and contributing to the coming of the American Revolution. According to Calloway, "Pontiac's Revolt was not the last American war for independence—American colonists launched a rather more successful effort a dozen years later, prompted in part by the measures the British government took to try to prevent another war like Pontiac's." For American Indians, Pontiac's War demonstrated the possibilities of pan tribal cooperation in resisting Anglo American colonial expansion. Although the conflict divided tribes and villages, the war also saw the first extensive multi tribal resistance to European colonization in North America, and the first war between Europeans and American Indians that did not end in complete defeat for the Indians. The Proclamation of 1763 ultimately did not prevent British colonists and land speculators from expanding westward, and so Indians found it necessary to form new resistance movements. Beginning with conferences hosted by Shawnees in 1767, in the following decades leaders such as Joseph Brant, Alexander McGillivray, Blue Jacket, and Tecumseh would attempt to forge confederacies that would revive the resistance efforts of Pontiac's War.