Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1790 жылдан 1810 жылға дейінгі АҚШ Жоғарғы Сотының қазысы.
US Supreme Court justice from 1790 to 1810
Ерте өмір және білім
Кушинг 1732 жылдың 1 наурызында Массачусетс шығанағындағы Сцитуат қаласында дүниеге келді. Кушингтер отбасы бұл аймақта ұзақ жылдар бойы тұрған, олар 1638 жылы Хингхэмге қоныстанған. Кушингтің әкесі Джон Кушинг (1695–1778) – провинциялық судья, ол 1747 жылы провинцияның жоғарғы соты – Жоғарғы сот төрелігінің мүшесі болды. Уильям Кушингтің әкесінің әкесі Джон Кушинг (1662–1737/38) да жоғары сот судьясы және губернатор кеңесінің мүшесі болған. Кушингтің анасы Мэри Коттон Кушинг – Джозиа Коттонның (1679/80–1756) қызы. Олар 17 ғасырдағы көрнекті пуритан дінбасысы Джон Коттонның ұрпақтары еді. Джозиа Коттон мен жергілікті латын мектебінің мұғалімі Ричард Фицджеральд жас Кушингтің алғашқы біліміне жауапты болды. Кушинг 1751 жылы Гарвард колледжін бітіріп, 1755 жылы Бостон адвокатурасының мүшесі атанды. Сцитуатта қысқа ғана уақыт заңгерлікпен айналысқаннан кейін, ол Поуналбороға (қазіргі Мэн штатының Дрезден қаласы, сол кезде Массачусетс штатының бір бөлігі) көшіп, провинцияның шығыс округіндегі (сол кезде Мэн деп белгілі болған) алғашқы заңгер болды. 1762 жылы ол Мэндегі алғашқы адвокат болып тағайындалды. Ол 1772 жылға дейін заңгерлікпен айналысты, содан кейін губернатор Томас Хатчинсон оны әкесінің (қызметтен кеткен) орнына Жоғарғы сотқа тағайындады.
Cushing was born in Scituate, Massachusetts Bay, on March 1, 1732. The Cushing family had a long history in the area, settling Hingham in 1638. Cushing's father, John Cushing (1695–1778), was a provincial magistrate who in 1747 became an associate justice of the Superior Court of Judicature, the province's high court. William Cushing's grandfather John Cushing (1662–1737/38) was also a superior court judge and member of the governor's council. Cushing's mother, Mary Cotton Cushing, was a daughter of Josiah Cotton (1679/80–1756). They were descended from Rev. John Cotton, the great 17th century Puritan theologian. Josiah Cotton and Richard Fitzgerald, a teacher at a local Latin school, were responsible for young Cushing's early education. Cushing graduated from Harvard College in 1751 and became a member of the bar of Boston in 1755. After briefly practicing law in Scituate, he moved to Pownalborough (present day Dresden, Maine, then part of Massachusetts), and became the first practicing attorney in the province's eastern district (as Maine was then known). In 1762 he was called to become a barrister, again the first in Maine. He practiced law until 1772, when he was appointed by Governor Thomas Hutchinson to replace his father (who had resigned) on the Superior Court bench.
Мансап
Оның Массачусетс штатының сот төрешісі қызметін бастағаннан кейін көп ұзамай, сот төрешілеріне провинциялық жиналыстың қаражаты емес, Лондоннан түсетін корольдік қаражат төленетіні туралы ақпараттар бойынша дау туындады. Кушинг бұл мәселеде ешқандай пікір білдірмеді, бірақ провинциялық қаржыландыруды артық көріп, корольдік төлемнен бас тартты. 1775 жылдың сәуір айында Америка революциясы басталғаннан кейін, Массачусетс провинциялық конгресі (қоршаудағы Бостоннан тыс провинцияны іс жүзінде басқарған) британдық биліктің белгілерін жою мақсатында соттарды қайта ұйымдастыруға тырысты. Осының нәтижесінде Жоғарғы сот таратылып, 1775 жылдың қараша айында қайта құрылды. Барлық судьялардың арасында Кушинг ғана сақталды. Конгресс бас судья лауазымын алдымен Джон Адамсқа ұсынды, бірақ ол лауазымды атқармады және 1776 жылы одан бас тартты. 1777 жылы провинциялық конгресс Кушингті соттың алғашқы бас судьясы етіп тағайындады. Ол Америка өнер және ғылым академиясының негіздеуші мүшесі болды (1780). Ол 1789 жылға дейін Массачусетс штатының бас судьясы болып қызмет етті, осы кезеңде сот 1783 жылы құлдықтың жаңа штат конституциясына қайшы екенін және штат ішінде оның тоқтатылғанын шешті.
Not long after his tenure on the Massachusetts bench began, a controversy arose over revelations that court judges were to be paid by crown funds from London rather than by an appropriation of the provincial assembly. Cushing did not express any opinion on the matter, but declined the crown payment in preference to a provincial appropriation. After the American Revolutionary War broke out in April 1775, the Massachusetts Provincial Congress (which exercised de facto control over the province outside besieged Boston), sought to reorganize the courts to remove the trappings of British sovereignty. Consequently, it essentially dissolved the Superior Court and reformed it in November 1775. Of all its justices, Cushing was the only one retained. The congress offered the seat of Chief Justice first to John Adams, but he never sat, and resigned the post in 1776. The provincial congress appointed Cushing to be the court's first sitting Chief Justice in 1777. He was a charter member of the American Academy of Arts and Sciences (1780). He would sit as Massachusetts Chief Justice until 1789, during which period the court ruled in 1783 that slavery was irreconcilable with the new state constitution, and it was ended in the state.
Массачусетс штатының бас судьясы
1783 жылы Кушинг Квок Уокерге қатысты бірқатар істерге төрағалық етті, ол штаттың жаңа конституциясының қағидаларына сүйене отырып, бостандыққа шығу туралы талап арыз берген құл еді. «Комонвелл Дженисонға қарсы» ісінде Кушинг қазылар алқасына берген нұсқауында мынадай принциптерді баяндады:
In 1783, Cushing presided over a series of cases involving Quock Walker, a slave who filed a freedom suit based on the language of the new state constitution. In Commonwealth v. Jennison, Cushing stated the following principles, in his charge to the jury:
«Құлдық доктринасы және христиандардың африкалықтарды мәңгілік құлдықта ұстауға, оларды сатуға және жылқы мен малға қатысқандай қарауға құқығы туралы айтқанда, бұл (әрине) бұрынғы провинциялық заңдармен қабылданған, бірақ ешқандай жерде нақты бекітілмеген немесе заңмен орнатылмаған. Бұл – еуропалық елдердің кейбіреулерінің тәжірибесінен және британ үкіметінің сол кездегі колонияларға қатысты сауда мен байлықты арттыру мақсатындағы ережелерінен туындаған әдет-ғұрып. Бірақ бұрын қандай пікірлер басым болса, немесе басқалардың мысалы арқылы бізге сіңіп кетсе, Америка халқы арасында адамзаттың табиғи құқықтарына және оның туа біткен, табиғи еркіндікке құштарлығына көбірек сәйкес келетін басқаша көзқарас қалыптасты. Көк (түс, тері түсі, немесе мұрынның пішініне қарамастан) барлық адамзатты осы сезіммен шабыттандырды. Осы негізде біздің Үкімет Конституциямыз, осы Комонвелл халқы салтанатты түрде өздерін міндеттеген, барлық адамдар еркін және тең болып дүниеге келеді деп жариялайды, және әрбір азамат бостандыққа құқылы, оны заңдармен, сондай-ақ өмірмен және мүлікпен бірге қорғауға тиіс – және жалпы алғанда, құл болып туу идеясына мүлдем қайшы. Осы себепті, құлдық идеясы біздің мінез-құлқымыз бен Конституциямызға үйлеспейді деп санаймын; және егер оның бостандығы қылмыстық әрекеттерімен немесе жеке келісім немесе шарт арқылы алынбаса, ақыл-есі бар жаратылыстың мәңгілік құлдығы болуы мүмкін емес».
As to the doctrine of slavery and the right of Christians to hold Africans in perpetual servitude, and sell and treat them as we do our horses and cattle, that (it is true) has been heretofore countenanced by the Province Laws formerly, but nowhere is it expressly enacted or established. It has been a usage – a usage which took its origin from the practice of some of the European nations, and the regulations of British government respecting the then Colonies, for the benefit of trade and wealth. But whatever sentiments have formerly prevailed in this particular or slid in upon us by the example of others, a different idea has taken place with the people of America, more favorable to the natural rights of mankind, and to that natural, innate desire of Liberty, with which Heaven (without regard to color, complexion, or shape of noses features) has inspired all the human race. And upon this ground our Constitution of Government, by which the people of this Commonwealth have solemnly bound themselves, sets out with declaring that all men are born free and equal – and that every subject is entitled to liberty, and to have it guarded by the laws, as well as life and property – and in short is totally repugnant to the idea of being born slaves. This being the case, I think the idea of slavery is inconsistent with our own conduct and Constitution; and there can be no such thing as perpetual servitude of a rational creature, unless his liberty is forfeited by some criminal conduct or given up by personal consent or contract
Бұл 1779 жылы ратификацияланған штаттық конституциямен құлдықтың үйлеспейтінін, демек, штат ішінде құлдық тоқтатылғанын білдірді. Бұл іс 1781 жылы құл Элизабет Фримен, сондай-ақ Мам Бетт деп танылған, сол себептерге сүйене отырып, азат ету туралы талап арызбен жүзіге асты; 1781 жылы Массачусетс округтік соты оның пайдасына шешім шығарды. Шайс көтерілісі (1786–87) кезінде Кушинг қарулы көтерілісшілердің қарсылығына қарамастан сот отырыстарының жалғасуын қамтамасыз етті және кейіннен олардың сот процестеріне төрағалық етті. Бір жыл өткен соң, 1788 жылы ол АҚШ Конституциясын тартымды түрде ратификациялаған Массачусетс конвенциясының вице-президенті болды.
This was taken to mean that slavery was incompatible with the state constitution ratified in 1779, and that slavery was therefore ended in the state. The case relied on a 1781 freedom suit brought by slave Elizabeth Freeman, also known as Mum Bett, on the same grounds; a Massachusetts county court ruled in her favor in 1781. During Shays' Rebellion (1786–87), Cushing ensured that court sessions continued, despite the aggressive protests of the armed rebels, and later presided over their trials. A year later, in 1788, he served as vice president of the Massachusetts convention, which narrowly ratified the United States Constitution.
АҚШ Жоғарғы соты
1789 жылғы 24 қыркүйекте президент Джордж Вашингтон Кушингті жаңадан құрылған Жоғарғы соттың бес судьясының біріне ұсынды. Оның тағайындалуы (Джон Блэр-младший; Роберт Х. Харрисон; Джон Ратледж; және Джеймс Уилсон; сондай-ақ Джон Джей бас судьялыққа) екі күннен кейін Сенат тарапынан бекітілді. Кушингтің Соттағы қызметі 1790 жылғы 2 ақпанда, ол Сот ант берген кезде ресми түрде басталды. 1795 жылғы маусымда Сенаттың ұзақ үзілісі кезінде бас судья Джон Джей қызметтен кеткен соң Вашингтон Джон Ратледжді жаңа бас судья етіп тағайындады. 1795 жылғы 15 желтоқсанда Сенаттың келесі отырысында Ратледждің кандидатурасы қабылданбады. Вашингтон кейіннен Кушингті 1796 жылғы 26 қаңтарда ұсынды, ал Сенат келесі күні кандидатураны мақұлдады. 1796 жылғы 3 және 4 ақпанда Соттың дайындама хаттамасындағы қателік Кушингті бас судья деп көрсеткен, бірақ бұл жазба кейіннен жойылды. Бұл қателікті 1789 жылғы Сот жүйесі туралы заңның мәтінімен түсіндіруге болады, ол Соттың төрт судьядан тұратын кворуммен істерді қарауына рұқсат берді; яғни, Соттың жұмыс істеуі үшін бас судьяның міндетті түрде болуы қажет емес. Кушинг сол кездегі ең тәжірибелі судья болғандықтан, ол сот отырысын жүргізуші судья ретінде жұмыс істеуі күтілді. Вашингтон содан кейін Оливер Эллсвортты бас судьялыққа ұсынды және 3 наурыздағы хабарламасында Сенатқа Эллсворттың «Уильям Кушингтің орнына келетінін» хабарлады. Сот тарихында Кушинг бас судья ретінде есептелмеген, керісінше, ол тағайындалудан бас тартқандығы айтылған. Егер Кушинг бас судьялыққа көтеріліп, кейін отставкаға кетсе, ол Соттан толығымен кетуі керек еді; тағайындалуды қабылдау Кушингтің судьялық орнынан бас тартуын талап ететін еді. Ол кейіннен бірнеше жыл бойы Сотта судья ретінде қызмет еткендігі Кушингтің жоғарылаудан бас тартқандығы туралы пікірді нығайтады. Сонымен қатар, Кушингтің 2 ақпандағы хатында бас судьялыққа берілген өкілетті қайтаруы және судьялық орнын сақтап қалу ниеті айқын түрде көрсетілген.
On September 24, 1789, President George Washington nominated Cushing for one of the five associate justice positions on the newly established Supreme Court. His appointment (along with those of: John Blair Jr.; Robert H. Harrison; John Rutledge; and James Wilson; plus that of John Jay for Chief Justice) was confirmed by the Senate two days later. Cushing's service on the Court officially began February 2, 1790, when he took the Judicial oath. When Chief Justice John Jay resigned from the Court in June 1795, during a long Senate recess, Washington appointed John Rutledge as the new chief justice by a recess appointment. On December 15, 1795, during the Senate's next session, it rejected Rutledge's nomination. Washington subsequently nominated Cushing on January 26, 1796; the Senate confirmed the nomination the following day. An error in the rough minutes of the Court on February 3 and 4, 1796, lists Cushing as Chief Justice, although this entry was later crossed out. This error can be explained by the text of the Judiciary Act of 1789, which allowed for the Court to hear cases with a quorum of only four justices; that is, the Chief Justice need not always be present for the Court to conduct business. As Cushing was the most senior associate justice present on those dates, he would have been expected to serve as the presiding justice, directing the Court's business. Washington then nominated Oliver Ellsworth to be chief justice, transmitting the nomination to the Senate in a March 3 message stating that Ellsworth would replace "William Cushing, resigned." Subsequent histories of the Court have not counted Cushing as chief justice, but instead report that he declined the appointment. Had Cushing accepted promotion to chief justice and then resigned, he would have had to leave the Court entirely; accepting the appointment would have implicitly required Cushing to resign his place as associate justice. That he continued on the Court as an associate justice for years afterward lends weight to the assertion that Cushing declined promotion. Additionally, Cushing's February 2 letter explicitly stated his return of the commission for chief justice, and his desire to retain his seat as associate justice.
Кейінгі өмір және өлім
1810 жылы Кушинг Массачусетс штатындағы туған қаласы Сцитуатта қайтыс болды. Ол сол жердегі шағын зиратқа жерленген, ол қазір мемлекеттік парк болып табылады.
In 1810, Cushing died in his hometown of Scituate, Massachusetts. He is buried in a small cemetery there which is also a state park.