Қозғалмалы штифттер экраны: Анимация техникасының тарихы мен дамуы
Pinscreen animation
Пинскрин анимациясы: қозғалмалы штифтермен жасалған ерекше техника. Текстуралық эффектілерге қол жеткізеді, 1935 ж. А. Алексеев пен К. Паркер ойлап тапқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анимация техникасы
атқарушы ойыншық - шынайы экран
Animation technique
the executive toy pinscreen
Шынайы экран анимациясы жылжымалы түйіршіктермен толтырылған экранды пайдаланады, оларды экранға бір затты басып, ішке немесе сыртқа жылжытуға болады. Экран бүйінен жарықтандырылады, сондықтан түйіршіктер көлеңке түсіреді. Бұл техника әртүрлі текстуралық эффекттерге қол жеткізу қиын болатын басқа анимация техникаларымен, соның ішінде дәстүрлі кадрлық анимациямен салыстырғанда ерекше анимациялық фильмдер жасау үшін қолданылған.
Pinscreen animation makes use of a screen filled with movable pins, which can be moved in or out by pressing an object onto the screen. The screen is lit from the side so that the pins cast shadows. The technique has been used to create animated films with a range of textural effects difficult to achieve with any other animation technique, including traditional cel animation.
Шығу тегі
Техниканы Александр Алексеев және оның әйелі Клэр Паркер Париждегі өз студиясында 1932 (алғашқы сынақтар) мен 1935 жылдар аралығында ойлап тапты және дамытты. Клэр Паркер өзінің атына 1935 жылы Француз Республикасы, Париж қаласындағы Индустриалды меншік дирекциясында, Сауда және Өнеркәсіп министрлігінде №792340 өнертабыс патентін тіркеді. Олар осы техниканы қолданып, елу жыл ішінде барлығы 6 өте қысқа фильм түсірді. Фильмдердің экран уақыты қысқа, себебі құрылғыны пайдалану қиын, сонымен қатар суреттер ақ бетке көлеңке түсіру арқылы жасалғандықтан монохромды болып келеді. Канаданың Ұлттық кино кеңесі осы техниканы дамытуға қатысқандығын растайтын материалдық дәлел жоқ. Алайда, Канаданың Ұлттық кино басқармасы олар жасаған плакаттардың біреуін сатып алды және 1972 жылдың 7 тамызында Алексеев пен Паркер NFB қонақтары ретінде NFB аниматорларының тобына пинскрин көрсетті. Алексейфтің білімін сақтау мүмкіндігін жіберіп алмау керектігін Сесил Старр (Алексейф пен Паркердің досы және олардың жұмысының АҚШ-тағы дистрибьюторы) Норман Макларенге қатты ұсынғандықтан, бұл демонстрация түсірілді және кейіннен NFB оны "Pin Screen" деген атпен шығарды. Бұл фильм, сондай-ақ "Pinscreen Tests" (1961) Норман Макларен: The Master's Edition DVD жинағының 7-дискісінде кездеседі. Фильмде демонстрацияның соңында Кэролайн Лиф сияқты бірнеше аниматорлар пинскрин тақтасымен тәжірибе жасап жатқанын көруге болады. 2005 жылы зейнетке шыққанға дейін Канаданың Ұлттық кино басқармасының Жаку Друин пинскрин анимациясымен айналысты. Друиннің пинскрин жұмыстарының ішінде 1976 жылы түсірілген "Mindscape" (Le paysagiste) фильмі бар. Кейіннен ол өзінің пинскринін Мишель Лемиоске берді, ол NFB қолдауымен 2012 жылғы "Осында және басқа әлемде" фильмін жасау үшін пинскринды пайдаланды. 2015 жылы CNC Алексеев пен Паркердің 1977 жылы салған соңғы пинскрині – Эпинетті сатып алып, қалпына келтірді. Жаңа буын пинскрин суретшілерін шабыттандыру мақсатында Lemieux басшылығымен сегіз суретші жаңадан қалпына келтірілген құрылғыда оқуға шақырылды. Француз аниматоры Жюстин Вуйльстекер Эпинетте төрт апталық қарқынды резиденцияға іріктелген суретшілердің бірі болды. Бұл резиденция Вюйльстекерге 2018 жылы "Embraced" атты қысқаметражды фильмді аяқтауға мүмкіндік берді.
The technique was invented and developed by Alexandre Alexeïeff and his wife Claire Parker in their own studio in Paris, between 1932 (first tests) and 1935, when Claire Parker registered in her own name the Brevet d´Invention nº 792340 at the Direction de la Propriété Industrielle, Ministère du Commerce et de L´Industrie, République Française, Paris 1935. They made a total of 6 very short films with it, over a period of fifty years. The films have short running time, because the device is difficult to use, and have a monochrome nature, due to the images being created using shadows over a white surface. There is no material evidence that the National Film Board of Canada was involved in the development of the technique. The National Film Board of Canada did buy one of the pinboards built by them and, as guests of the NFB, on August 7, 1972, Alexeïeff and Parker demonstrated the pinscreen to a group of animators at the NFB. Due to Cecile Starr (friend of Alexeieff and Parker, and distributor of their work in the US) most insisting intervention talking to Norman McLaren that the opportunity should not be missed to preserve Alexeïeff's knowledge, this demonstration was filmed, and later released by the NFB as Pin Screen. This film, along with "Pinscreen Tests" (1961), appear on disc 7 of the Norman McLaren: The Master's Edition DVD collection. In this film several animators can be seen in the end of the demonstration experimenting with the pinscreen board, including Caroline Leaf. Until his retirement in 2005, the National Film Board's Jacques Drouin remained involved in pinscreen animation. Drouin's pinscreen work included the 1976 film Mindscape (Le paysagiste). He later passed his pinscreen on to Michèle Lemieux, who used the pinscreen with support of the NFB for her 2012 film Here and the Great Elsewhere. In 2015, the CNC acquired and restored the Épinette, the last pinscreen that Alexeïeff and Parker built in 1977. Eight artists were invited to train on the newly restored device, under the direction of Lemieux as part of an initiative to inspire a new generation of pinscreen artists. French animator Justine Vuylsteker was one of the artists selected for the intensive four week residency on the Épinette. This residency led Vuylsteker to complete the short film Embraced in 2018.
Экрандау құрылғысы
Пинскрин – кішкентай тесіктерде мыңдаған штырғылармен тесілген ақ экран. Жарық экранның бір жағынан түсіп, әр штырғыдан көлеңке шығарады. Әр штырғы тесіктерде алға-артқа жылғалы тұратындықтан, әртүрлі көлеңкелер жасауға болады. Штырғылар оңай жылмайды, кездейсоқ жылғалып, суретте қате пайда болмауы үшін қозғалуға белгілі бір қарсылық көрсетеді. Штырғылардың қозғалысқа қарсылығы пинскриннің калибровкасына байланысты. Штырғылар сыртқа қарай итерілген сайын ақ экран қараңғырақ болады. Штырғыларды ішке қарай қаншалықты көп итерсек, соғұрлым аз көлеңке түсіріледі, экран ақшыл түске енеді, сұр реңк пайда болып, ақырында толығымен ақ экранға айналады.
A pinscreen is a white screen perforated with thousands of pins in small holes. Light shines from the side of the screen causing each pin to cast a shadow. Each pin, being able to slide back and forth through the holes, can cast different shadows. The pins do not move easily, presenting some resistance to movement in order to avoid unintended dislocation and thus image error. The pins' motion resistance depends on the pinscreen calibration. The white screen becomes darker the farther the pins are pushed out, protruding from the surface. The more the pins are pushed in less shadows are cast, the lighter the screen becomes, giving a grayish tone and eventually an all white screen again.
Анимация әдісі
Клэр Паркердің айтуынша, пинскрин арқылы жасалған суреттер анимациялық фильмді жасауға мүмкіндік берді, ол жазық, «комикстік» анимациядан қашып, көлеңке және жарық ойыны арқылы поэзиялық және драматикалық әсерге бойлады. Қалаулы сұр түстерді алу үшін, пин шыналарының көлеңкесінен туындайтын әр түрлі әдістер қолданылады. Алексeйeфф пен Паркер жасаған және қолданған алғашқы пинскрин экрандарында 1 миллионнан астам пин болған. Бүгінде бұл пинскрин экрандары Париждің жанындағы Ұлттық кино және бейнелеу орталығында сақталады. Қазіргі уақытта Монреальдегі Канаданың Ұлттық кино басқармасында 240 000 пин бар. Пин шыналары әдетте кішкентай құралмен, бірнеше пин тобымен немесе басқа арнайы құралдармен басылады. Өте жұқа болғандықтан, жеке пин шыналарын жылжыту өте қиын, тіпті қажет емес: бір пин шынаны жылжытқанда оның бүгіліп, пинскринге зақым келтіру қаупі бар. Сонымен қатар, бір пин шынасының көлеңкесі өте шағын, көзбен байқау қиын; пин шыналарының көлеңкесі жеткілікті тығыздыққа ие болып, көлеңке және жарық әсерін жасау үшін оларды топтап қолдану қажет. Пин шыналарын басу және итеру үшін арнайы жасалған құралдардан бастап, шам шамға, қасықтарға, шанышқыларға және тіпті орыс матриошка қуыршақтарына дейін әр түрлі құралдар қолданылады. Кадрлар бірінен соң бірі жасалады, әр кадр алдыңғы кадрдың ұсақ өзгерісі болып табылады. Әрбір кадр түсірілгеннен кейін, суреттер біріктіріліп, үзіліссіз бейне құрылады. Пин шыналарынан тұратын кадр жиынтығы өте берік құрылып, анимация камерасына күн сайын, апта сайын тұрақты сурет беру үшін қауіпсіз бекітілді. Анимацияның бұл түрі өте көп уақытты алады және орындалуы қиын, сондықтан ол анимацияның ең аз таралған әдісі болып табылады. Оның танымал болмауының тағы бір себебі – оның жоғары құны. Жеке пин шыналары салыстырмалы түрде арзан; алайда, бір экранды аяқтау үшін миллионнан астам пин шыналары қолданылуы мүмкін, бұл өндіріс құнын жылдам арттырады. Пинскрин техникасының ең танымал қолданылуы – Орсон Уэллстің 1962 жылғы Кафканың «Сот» романы бойынша түсірген фильмі; фильм қысқа, бірақ есімде қаларлық пинскрин сегментімен басталады, оның элементтері кейінірек актерлерге және олардың артына проекцияланатын сахнада қайта пайда болады.
According to Claire Parker, the images created by the pinscreen made it possible to make an animated movie which escaped from the flat, "comic" aspect of cel animation and plunged instead into the dramatic and the poetic by the exploitation of chiaroscuro, or shading effects. To obtain the desired gray tones that are cast from the shadows of the pins, several methods are used. The original pinscreens built and used by Alexeïeff and Parker had more than 1 million pins. Today those pinscreens are at National Center of Cinematography and the moving image, near Paris. The pinscreen currently in Montreal, at National Film Board of Canada, has 240,000 pins. The pins are usually pressed with a small tool, groups of pins at a time, or with other specialized instruments. Being so thin, it is very difficult, and actually not desirable, to manipulate individual pins: moving one pin at a time there is the risk that it bends, thus ruining the pinscreen. Furthermore, the shadow cast by one single pin is negligible, almost non perceivable; only when manipulated in groups are the pins' shadows sufficiently dense to produce the chiaroscuro effect. Groups of pins are pressed and protruded with different tools, from specially created ones to more mundane, such as lamp bulbs, spoons, forks, and even Russian Matryoshka dolls. Frames are created one at a time, each frame being the incremental modification of the previous one. After each frame has been photographed, the images are strung together to create an image without pauses. The frame assembly containing the pins was built very solidly and mounted in a secure fashion to offer a stable image to the animation camera day after day, week after week as each image of the movie was painstakingly composed. This form of animation is extremely time consuming and difficult to execute, rendering it the least popular method of animation. An additional reason for its unpopularity is its expensive nature. Individually, the pins are relatively cheap; however, it is not uncommon that a million or more may be used to complete a single screen, quickly increasing the cost for manufacture. Probably the most famous use of Pin Screen technique is Orson Welles' 1962 film of Kafka's novel The Trial; the film begins with a brief but striking memorable Pin Screen segment, elements of which reappear in a later scene projected onto and behind the actors.
Цифрлық экрандағы анимация
Анимация процесінің құны жоғары және көп еңбек талап ететіндіктен, физикалық тігін экраннан (пинскрин) шығатын суреттерді модельдеу мақсатымен бірнеше компьютерлік бағдарламалар жасалды. Цифрлық тігін экран анимациясын пайдаланудың бір артықшылығы – суреттерді қайта қалпына келтіру мүмкіндігі. Дәстүрлі тігін экранда бұрынғы суретті қалпына келтірудің жолы жоқ, оны дәлдігіне кепілдік берілмей қайта жасаудан басқа амал қалмайды. Цифрлық тігін экранда сол суретті қайтадан жасамай-ақ, қайтаруға және өзгертуге болады.
Because of the cost and labor intensive animation process, several computer programs have been made with the goal of simulating the images generated by a physical pinscreen. One of the advantages of using digital pinscreen animation is the recovery of images. With the traditional pinscreen, there is no way to recover a previous image except for creating it all over again with no guarantee of precision. With digital pinscreen, the same image can be retrieved and altered without having to be recreated.