Кіріспе

Балық туысы

Баракуда – ірі, жыртқыш, сәулелі қанатты балық, оның қауметті келбеті және қатыгез мінез-құлқымен танымал. Баракуда – тұзды су балығы, Sphyraena туысына жатады, Sphyraenidae тұқымдасының жалғыз туысы. Бұл тұқымды 1815 жылы Константин Самуэль Рафинеск атайды. Олар Атлант мұхитының шығыс шекарасынан Қызыл теңізге дейін, батыс шекарасында Кариб теңізінде және Тынық мұхитының тропикалық аймақтарында кездеседі. Баракудалар су бетіне жақын және коралл рифтері мен теңіз шөптерінің жанында тіршілік етеді. Баракудаларды спорттық балық аулауға құмар адамдар аулайды.

Этимология

Барракуда деген жалпы атау испан тілінен шыққан, ал түпкі сөздің Карибтік тілдер тобынан екендігі болжануда.

Сипаттама

Барракудалар жылан тәрізді көрінеді, көзге түсетін, өткір жиекті, пираньяға ұқсас, әр түрлі өлшемдегі, үлкен жақтарының ойықтарында орналасқан тіс-тісті тістері бар. Олардың үлкен, сүйір бастары бар, көптеген түрлерінде төменгі жағы тістеледі. Олардың жаңқалары тікенсіз, ұсақ қабыршақтармен жабылған. Екі арқа қанаты кеңінен бөлінген, алдыңғы қанатында бес тісті сәулесі, артқы қанатында бір тісті сәулесі және тоғыз жұмсақ сәулесі бар. Артқы арқа қанаты анальдық қанатқа шамамен тең және оның үстінде орналасқан. Бүйірлік сызық анық көрінеді және баснан құйрыққа дейін созылады. Тісті арқа қанаты жамбас қанаттарының үстінде орналасқан және әдетте ойысқа тартылып тұрады. Құйрық қанаты орташа екіге бөлінген, артқы жиегі екі рет иілген және қалың тұяқтың соңында орналасқан. Кеуде қанаттары бүйірлердің төменгі жағында орналасқан. Су қабысы үлкен, жүзу кезінде немесе тыныш жатқанда энергияны азайтуға мүмкіндік береді. Көп жағдайда барракудалардың денесінің жоғарғы бөлігі қара сұр, қара жасыл, ақ немесе көк түсті, ал бүйірлері күміс, құрсағы ақ түсті болады. Түсі түрлеріне қарай сәл өзгереді. Кейбір түрлерінде екі жағында да қара дақтар немесе қара түсті жолақтар кездеседі. Олардың қанаттары сарғыш немесе қоңыр болуы мүмкін. Барракудалар негізінен мұхиттарда тіршілік етеді, бірақ кейбір түрлері, мысалы, алып барракуда, тұзды-тұщы суларда тіршілік етеді. Ұқсастықтарына байланысты кейде барракуданы тұщы су шабағымен салыстырады, бірақ екеуінің арасындағы басты айырмашылық – барракудада тұщы су шабағынан екі бөлек арқа қанаты және екіге бөлінген құйрық бар. Кейбір түрлері өте ірі болып өседі (ұзындығы 65 дюймға дейін немесе 165 см), мысалы, Жерорта теңізінде және Атлантиканың шығысында кездесетін Sphyraena sphyraena; Солтүстік Каролинадан Бразилияға дейін тропикалық Американың Атлантика жағалауында және Бермудаға дейін таралған Sphyraena picudilla. Барракуданың басқа түрлері әлемнің әр жерінде кездеседі. Мысалы, Пьюджет сауынынан оңтүстікке қарай Кабо-Сан-Лукасқа дейін таралған Sphyraena argentea, Үнді теңіздерінен және Малай түбегі мен архипелагынан Sphyraena jello.

Әдеп-тәрбие және тамақтану

Барракудалар – қатал, мүмкіндікті пайдаланатын жыртқыштар, олжасын күтпеген шабуылмен және қысқа мерзімді жылдамдықпен, шамамен жылдамдықпен қуып жетеді. Көптеген түрлерінің ересектері көбінесе жалғыз өмір сүреді, ал жас және жартылай жетілген балықтар жиі топтасады. Барракудалар негізінен балықтармен қоректенеді (олардың арасында өздерінен де үлкендері болуы мүмкін). Көбінесе жемдік балықтарына жақ, групер, снэппер, ұсақ тунец, шабақ, киллифиш, сельдь және анчоустар кіреді; оларды көбінесе жартысынан тістеп өлтіреді. Олар үлкен жемді өлтіріп, денесінен бөліктерді жұлып жейді. Сондай-ақ, олардың алдынан шыққан ұсақ түрлерін де жейді. Барракуда түрлері көбінесе скумбрия, ине балықтары және кейде тіпті дельфиндермен жем үшін бәсекелеседі. Бір жағдайда баракуда судан секіріп шығып, каякпен жүрушіге жарақат келтіргені туралы хабарланған, бірақ Халықаралық ойын балықтары қауымдастығының консервация директоры Джейсон Шратвизер бұл жараны аң балығының салғанын айтты. Дегенмен, өлім жағдайлары сирек кездеседі. Флоридада 1947, 1957 және 1960 жылдары өлімге әкелген оқиғалар тіркелген.

Тамақ ретінде

Баракудалар тамақ ретінде де, аң аулауға арналған балық ретінде де танымал. Көбінесе оларды филе немесе стейк етіп жейді. Ұлы баракуда сияқты ірі түрлері цигуатерамен улану жағдайларына қатысты болған. Осы тамақтан улану түйінделгендерде асқазан-ішекке қарама-қарсылық, мүшелердің әлсіздігі және ыстық пен суықты дұрыс ажырата алмау сияқты белгілер байқалады. Батыс Африкалықтар оларды сорпалар мен соустарға пайдалану үшін кептіреді. Кептіру нәзік етті сорпада ыдырап кетуден сақтайды және оған түтін хош иісін береді.