1887 ж. Лондон қырғыны: жұмыссыздыққа, Ирландия заңдарына қарсы наразылық. Социал-демократтар мен Ұлттық лига ұйымдастырған тәртіпсіздік пен жарақаттар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1887 жылы лорд Солсбери басқаратын консервативті үкіметке қарсы Лондонда өткен наразылық.
1887 protest against the Conservative government under Lord Salisbury in London
Қанды жексенбі – 1887 жылдың 13 қарашасында Лондонда, Англияда болған оқиға. Жұмыссыздық пен Ирландиядағы мәжбүрлеу актілеріне наразылық білдірген, сондай-ақ депутат Уильям О'Брайенді босатуды талап еткен шерушілер тобы Метрополитен полициясымен қақтығысқа түсті. Демонстрацияны Социал-демократиялық федерация және Ирландия Ұлттық лигасы ұйымдастырды. Полиция мен демонстрацияшылар арасында зор дүрлігіс болды, көптеген адамдар "темір таяқтармен, пышақтармен, шомыштармен және газ құбырларымен" қаруланған еді. Замандас баяндамасында 400 адам тұтқындалғаны және 75 адам ауыр жарақат алғаны, олардың ішінде көптеген полицейлер, екі полицей пышақталғаны және бір наразылық білдіруші штыкпен жарақаттанғаны айтылды.
Bloody Sunday was an event which took place in London, England on 13 November 1887, when a crowd of marchers protesting about unemployment and the Irish Coercion Acts, as well as demanding the release of MP William O'Brien, clashed with the Metropolitan Police. The demonstration was organised by the Social Democratic Federation and the Irish National League. Violent clashes took place between the police and demonstrators, many "armed with iron bars, knives, pokers and gas pipes". A contemporary report noted that 400 were arrested and 75 persons were badly injured, including many police, two policemen being stabbed and one protester bayonetted.
Өмірбаян
Гладстонның Ирландияның өзін-өзі басқару идеясын қолдауы Либералдық партияны екіге бөлді және консерваторлардың Парламенттің төменгі палатасында көпшілікке ие болуына мүмкіндік жасады. 1885 жылдан 1906 жылға дейінгі кезең Торилердің үстемдік құрған дәуірі болды, оның арасында қысқа үзілістер де болды. Ирландиядағы ауылдық наразылықтардан алаңдаған британдық үкіметтердің жауабы – Қылмыстық-атқару актілері, олар азаматтық құқықтарды түрлі деңгейде тоқтата тұруды қамтыды. 13 қарашадағы демонстрацияның мақсаты Лорд Солсберидің консервативтік үкіметінің Ирландиядағы жағдайды басқаруын сынау болғанымен, оның маңызы одан да кеңірек болды. 1873 жылы басталып, ғасыр соңына дейін жалғасқан Ұзақ депрессия Ұлыбританияда қиын әлеуметтік жағдайларды тудырды, бұл Ирландиядағы ауылдық қозғалыстарға себеп болған экономикалық проблемаларға ұқсас еді. Азық-түлік бағасының төмендеуі ауылдық жұмыссыздыққа алып келді, нәтижесінде эмиграция мен ішкі көші-қон күшейді. Жұмысшылар мыңдаған санымен қалаларға және кенттерге қоныс аударып, жұмыс орындарының азаюына, жалақының төмендеуіне және жұмыс жағдайларының нашарлауына себепкер болды. 1887 жылдың қарашасына қарай Лондонның Шығыс бөлігіндегі жұмыссыз жұмысшылардың демонстрациялары екі жылдан астам уақыт бойы күшейіп келді. Бұрын полициямен және жоғары топтағы клубтардың мүшелерімен қақтығыстар болған. Трафальгар алаңы жұмысшы табының Шығыс бөлігінің Лондонның Батыс бөлігіндегі жоғары топпен кездесетін символдық орны ретінде қарастырылды, бұл таптық күрес ошағы және қақтығыс тудыруға дайын нүкте еді. Бұл шағын, бірақ өсіп келе жатқан социалистік қозғалыстың назарын аударды – Социал-демократиялық федерация (СДФ) мен Социалистік лиганың марксистері, сондай-ақ Фабиан қоғамының реформашы социалистері. Полиция мен үкіметтің демонстрацияларды басуға немесе бағытын өзгертуге жасаған әрекеттері Либералдық партияның радикалдық қанатын және Ұлттық секулярлық қоғамның сөз бостандығын қолдайтын белсенділерін де тартты. Британ қалаларындағы жұмысшы табының көп бөлігі ирландтық текті немесе ирландтықтардан тараған адамдардан құралды. Лондон, сондай-ақ солтүстік Англия мен Батыс Шотландияның өнеркәсіптік аймақтары сияқты, Шығыс Еуропадан келген еврейлердің саны артып келе жатқан Шығыс бөлігінде шоғырланған ірі ирланд жұмысшы табына ие болды.
Gladstone's espousal of the cause of Irish home rule had split the Liberal Party and made it easy for the Conservatives to gain a majority in the House of Commons. The period from 1885 to 1906 was one of Tory dominance, with short intermissions. Coercion Acts were the answer of British governments perturbed by rural unrest in Ireland, and they involved various degrees of suspension of civil rights. Although one purpose of the 13 November demonstration was to protest about the handling of the Irish situation by the Conservative government of Lord Salisbury, it had a much wider context. The Long Depression, starting in 1873 and lasting almost to the end of the century, created difficult social conditions in Britain—similar to the economic problems that drove rural agitation in Ireland. Falling food prices created rural unemployment, which resulted in both emigration and internal migration. Workers moved to the towns and cities in thousands, eroding employment, wages and working conditions. By November 1887, unemployed workers' demonstrations from the East End of London had been building up for more than two years. There had already been clashes with the police and with the members of upper class clubs. Trafalgar Square was seen symbolically as the point at which the working class East End met the upper class West End of London, a focus of class struggle and an obvious flashpoint. This attracted the attention of the small but growing socialist movement – the Marxists of both the Social Democratic Federation (SDF) and Socialist League, and the reformist socialists of the Fabian Society. Police and government attempts to suppress or divert the demonstrations also brought in the radical wing of the Liberal Party and free speech activists from the National Secular Society. The working class in British cities contained many people of Irish birth or origin. London, like industrial areas of northern England and western Scotland, had a large Irish working class, concentrated in the East End, where it rubbed shoulders with increasing numbers of Jews from Eastern Europe.
13 қарашадағы демонстрация
30 000-ға жуық адам, "көбінесе құрметті көрермендер" және Шарлотта Уилсон. 5,5 миллион лондондыққа шамамен 14 000 полиция қызметкері қарастырылды. Демонстрацияны тоқтату үшін екі мың полиция және 400 әскер жөнелтілді. Бернс пен Каннингхем Грэм тұтқындалып, алты аптаға қамауға алынды. Марксист, фабиан және секулярист болған Энни Бесант митингте сөз сөйлеп, өзін тұтқындауға ұсынды, бірақ полиция бас тартты. 400 тұтқындалғанның 50-сі қамауға алынды. Бір кезде Мерривезер мен Ұлдары фирмасының басшысы, консерваторлық көзқарасты Джеймс Комптон Мерривезер, Трафальгар алаңынан наразыларды тарату үшін минутына 400 галлондық бумен жұмыс істейтін өрт сөндіру машинасынан су шашуға ұсыныс жасады. Алайда, Полиция комиссары, сэр Чарльз Уоррен, бұл ұсынысты қабылдамады. Қырқыстар кезінде көптеген наразылар полиция таяқтарымен және полиция аттарының тұяқтарымен жарақат алды. Британ армиясы 400 адамнан тұратын күш жіберді, оның ішінде жаяу әскер мен атты әскер бар. Жаяу әскер штыктарымен қаруланып, орналасқанмен, оларға оқ атуға, ал атты әскерге қылыштарды суыруға бұйрық берілмеді. Консервативті саяси бағыты бар австралиялық газет наразылардың алған жаралары полиция қызметкерлеріне қарағанда жеңіл болғанын хабарлады. Бұл "есеп" 1972 жылы Ирландиядағы оқиғаларға қатысты, 1887 жылы Лондондағы оқиғаларға емес, сондықтан оны жою керек немесе ескерілмеуі керек. Келесі жексенбіде, 20 қарашада тағы бір демонстрация өтті және тағы да жарақат алғандар болды. Партиялық Socialist Review журналының хабарлауынша, олардың арасында полиция атының астына түсіп, екі аптадан кейін ауруханада жамбас сүйегінің сынуынан қайтыс болған Альфред Линнелл есімді жас кеңсе қызметкері болды. 18 желтоқсанда Линнеллдің жерлеу рәсімі жұмыссыздар мен ирландтық қозғалыстар үшін тағы бір орталыққа айналды. Социалистік лиганың жетекшісі Уильям Моррис басты сөз сөйлеп, "Лондонның үлкен түрмеге айналуын болдырмау үшін қасиетті соғыс жариялауды" қолдады. Қаңтар айында өткен, бірақ осыған ұқсас шара, тағы бір қаза тапқан, В. Б. Карнердің жерлеуімен байланысты болды. Қамауға алынғандардың босатылуы 1888 жылғы 20 ақпанда үлкен қоғамдық жиынмен тойланды. СДФ-ның жетекшісі Генри Хайндман Либералдық партияны және қатысқан Радикалдық депутаттарды қатыгездікпен сынады.
Some 30,000 people, "mostly respectable spectators", and Charlotte Wilson. There were approximately 14,000 police officers for 5.5 million Londoners. Two thousand police and 400 troops were deployed to halt the demonstration. Burns and Cunninghame Graham were arrested and imprisoned for six weeks. Annie Besant, who was a Marxist, Fabian and secularist, spoke at the rally and offered herself for arrest, but the police declined to do so. Of the 400 arrested, 50 were detained in custody. At some point James Compton Merryweather, head of the firm Merryweather & Sons, and a Conservative supporter, offered to use a 400 gallons per minute steam fire engine as a water cannon of the day to clear the rioters from Trafalgar Square. However the Commissioner of the Metropolitan Police, Sir Charles Warren, declined. In the fighting, many rioters were injured by police truncheons and under the hooves of police horses. The British Army dispatched a force of 400 men, consisting of both infantry and cavalry. Although the infantry were marched into position with bayonets fixed, they were not ordered to open fire and the cavalry were not ordered to draw their swords. An Australian newspaper, of conservative political orientation, reported that the wounds received by the mob were less severe than those of the constables. This 'report' concerns events in Ireland in 1972, not those in London in 1887 and should be deleted or ignored here. The following Sunday, 20 November, saw another demonstration and more casualties. According to a report in the partisan Socialist Review, among them was a young clerk named Alfred Linnell, who was run down by a police horse, dying in hospital a fortnight later from complications of a shattered thigh. The funeral of Linnell on 18 December provided another focus for the unemployed and Irish movements. William Morris, leader of the Socialist League, gave the main speech and "advocated a holy war to prevent London from being turned into a huge prison". A smaller but similar event marked the burial of another of those killed, W. B. Curner, which took place in January. The release of those imprisoned was celebrated on 20 February 1888, with a large public meeting. Henry Hyndman, leader of the SDF, violently denounced the Liberal Party and the Radical MPs who were present.