.45 калибрлі Reising автоматтары: Тарихы мен құрылысы
M50 Reising
.45 Reising автоматтары: АҚШ-та жасалған, 1940ж. Э. Рейзингтің патенталған үлгілері (50, 55, 60). Екінші дүйн. соғысында қолданылған, тарихы мен сипаттамасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
.45 Рейзинг автоматтары Харрингтон және Ричардсон (H&R) қару компаниясымен АҚШ-тың Массачусетс штатындағы Ворстер қаласында өндірілді. Оны 1940 жылы Юджин Рейзинг жобалап, патенттеді. Қарудың үш түрі болды: Модель 50, бүгілетін құлса тоқпағы бар Модель 55 және жартылай автоматты Модель 60 мылтығы. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 100 000-нан астам Рейзинг автоматтары тапсырылды және бастапқыда АҚШ Әскери-теңіз күштері, теңіз жаяу әскері және АҚШ Жағалау күзеті қолданды, бірақ кейбіреулері Остік державаларға қарсы күресу үшін Канада, Кеңес Одағы және басқа да одақтас күштерге жіберілді.
The .45 Reising submachine gun was manufactured by Harrington & Richardson (H&R) Arms Company in Worcester, Massachusetts, USA, and was designed and patented by Eugene Reising in 1940. The three versions of the weapon were the Model 50, the folding stock Model 55, and the semiautomatic Model 60 rifle. Over 100,000 Reisings were ordered during World War II, and were initially used by the United States Navy, Marine Corps, and the United States Coast Guard, though some were shipped to Canadian, Soviet, and other allied forces to fight the Axis powers.
Тарих
Рейзинг атыс қаруын ойлап тапқан Джон М. Браунингтің көмекшісі болды. Осы қызметінде Рейзинг АҚШ-тың .45 ACP M1911 тапаншасының соңғы дизайнына үлес қосты. Кейін Рейзинг бірнеше коммерциялық мылтықтар мен тапаншаларды жеке өзі жасады, 1938 жылы ол Еуропадағы соғыс қаупі күшейген кезде назарын автоматты мылтық жасауға бұрды. Оның жұмыс принципі былай: патрон патрон ұясына салынар кезде, бұранданың артқы жағы, бұрандалы құлыпты қарулардағыдай, ойыққа итеріледі; бірақ мұндай қарулар оны босату үшін қосымша механизмге тәуелді, ал Рейзинг мылтығында бұл ойықтың артқы қабырғасына итермелейтін бұранда ұшының шеті сәл дөңгелектенеді, ал қабырға да сәйкесінше қисық болады. Оқ атылғанда, қозғалтқыш газдардың қатты қысымы бұранда ұшын төмен, көлденеңге түсіреді. Содан кейін бұранда патрон ұясынан патронды алу үшін артқа жылғала алады; бірақ газдардың күші бұранда ұшын төмен түсіру үшін жеңуге тиіс механикалық қиындық пен үйкеліс нәтижесінде секундықтың бір бөлігіне соғылу кешігеді, бұл оқпақ ішіндегі қысымды қауіпсіз және тиімді патрон алу үшін жеткілікті деңгейге дейін төмендетуге мүмкіндік береді. Рейзинг жабық бұрандадан оқ атып, қайтару серігін ұңғылыш астындағы құрылғысында орналастырды. Ол негізгі қабылдағышта тікбұрышты соққыны пайдаланды. Рейзинг Томпсонға қарағанда тепе-теңдігі жақсы болды, себебі оқпақ пен қабылдағыш тобы қойманың ішінде концентрлі түрде орналасқан. Оның сыртқы түрі де тегіс болды, себебі қоймасы дәстүрлі пішінде жасалған және тұтқасы (инерциялық механизм) қолғаптың ішінде орналасқан. Сонымен қатар, ол жартылай автоматты және автоматты режимде де дәлдігі жоғары болды, себебі жабық бұрандалы қару болғандықтан, оқ ату кезінде тек тікбұрышты соққы мен оқ шығару механизмі қозғалды, ал Томпсон ауыр бұранда мен инерциялық механизмді соқтырып жіберді.
Reising was an assistant to firearm inventor John M. Browning. In this role, Reising contributed to the final design of the US .45 ACP M1911 pistol. Reising then designed a number of commercial rifles and pistols on his own, when in 1938, he turned his attention to designing a submachine gun as threats of war rapidly grew in Europe. works as follows: as the cartridge is chambered, the rear end of the bolt is pushed up into a recess, in a manner similar to tilting bolt locked breech guns; but whereas such weapons rely on an additional mechanism to unlock them, in the case of the Reising the end of the bolt that pushes against the back wall of this recess, is subtly rounded, while the wall is correspondingly curved. On firing, the extreme pressure from the propellant gases is thereby able to force the bolt end down, back to the horizontal. From here the bolt can move to the rear removing the cartridge from the chamber; but the combination of mechanical disadvantage and friction the force of the gases must overcome to push the end of the bolt down has achieved a delay of a fraction of a second, allowing pressure in the barrel to drop to a level sufficiently low for safe and efficient cartridge extraction. The Reising fired from a closed bolt with its return spring as part of its cocking handle underneath the barrel. It notably used a linear hammer in the main receiver. The Reising was more balanced than the Thompson because the barrel and receiver group rested concentrically within the stock. It had smoother lines in that the stock was of conventional shape, and because the cocking handle (action bar) was placed inside the forearm. In addition, it was more accurate both in semi auto and at the onset of automatic fire, because due to it being a closed bolt gun, only the linear hammer and firing pin moved at the moment the trigger was squeezed, whereas the Thompson slammed home a heavy bolt and actuator.
Нұсқалар
Рейзингтің төрт нұсқасы болды: екі толық автоматты ату режимі бар үлгі – M50 және M55, және екі жартылай автоматты нұсқасы: .45 ACP патронымен атқыш M60 карабинасы және оқу мақсатында арналған .22 Long Rifle жиекті патронымен атқыш M65. M50 мен M55 арасында екі айырмашылық болды: компенсатордың алынып тасталуы және M55-ті жеңіл және қысқа ету үшін жиналмалы сымдан жасалған саптаманың қосылуы. M55 бастапқыда теңіз жаяу әскерлерінің парашютші бөлімдеріне және бронетранспорттық экипаждарға берілді. M60 – негізінен әскери оқу және полиция қызметі үшін арналған ұзын стволды жартылай автоматты карабин моделі. Дегенмен, олардың көпшілігі сатылмады. Теңіз жаяу әскерлері M60-ты оқу, күзет және басқа да жауынгерлік емес мақсаттарда пайдаланды. Гуадалканалдағы теңіз офицерлеріне де M60 берілген деген болжам бар. Қалған мылтықтар мемлекеттік күзет және азаматтық құқық қорғау органдарына жіберілді. M65, M60-тың кіші калибрлі оқу мылтығы ретінде 1944-1946 жылдары ғана шығарылды. Кейін H&R M65-ке жаңартулар жасап, оларды азаматтық нарықта (және теңіз жаяу әскерлеріне шағын көлемде) MC 58 және M150/151/165 Leatherneck аттарымен сатты.
There were four versions of the Reising, two selective fire models: the M50 and M55, and two semi automatic only variants: the M60, a .45 ACP carbine, and the M65, chambered for the .22 Long Rifle rimfire cartridge designed for training purposes. There were two differences between the M50 and the M55, those being the elimination of the compensator and the addition of a folding wire buttstock making the M55 lighter and shorter. M55 was originally issued to Marine parachute infantry and armored vehicle crews. The M60 was a long barreled, semi automatic carbine model designed primarily for military training and police use. However, few of these were ever sold. The Marines used M60s for training, guard duty, and other non combat roles. Some M60s were believed to have been issued to Marine officers at Guadalcanal. The remaining guns were passed on to State Guards and civilian law enforcement agencies. The M65 was developed as a sub caliber training rifle version of the M60, produced only from 1944 to 1946. H&R later made updates to the M65 and sold them on the civilian market (and to the Marines in small numbers) as the MC 58 and M150/151/165 Leatherneck.
H&R Reising жеңіл мылтығы
Субмашинадан .30 калибрлі жеңіл мылтықтың прототипі жасалды, ол M1 мылтығы болу үшін бәсекелесті, бірақ Винчестерге ұтылды. Көптеген бөліктері субмашинамен ортақ болғанымен, жеңіл мылтық газ поршенін пайдаланды, жартылай автоматты және толық автоматты түрлерінде жасалды және 12 оқтың сыйымдылығы бар журналмен жабдықталды.
From the submachine gun the .30 carbine light rifle prototype was developed, it was competing to become the M1 carbine but lost to Winchester. While sharing many parts with the submachine gun the light rifle uses a gas piston, it was built in semi automatic and fully automatic versions and issued with a 12 round magazine.
USMC-нің орналасуы
Рейзинг әскерге негізінен Томпсон автоматтарының жеткілікті мөлшерде толықтырылуына қатысты белгісіздік себебінен түсті. Сынақ кезеңінде ол басқа бәсекелес үлгілерден басым түсті. Ол өте жеңіл және мақсатты атуда жоғары дәлдікке ие болды, сондай-ақ "300 метрлік қашықтықтағы тірі күштерге қарсы қарқынды атыс жүргізуге қабілетті" еді. Бұл оның ыңғайлы қолдануына және күрделі жабық бұрандалы, кешіктірілген кері импульстік конструкциясына байланысты болды. Көптеген автоматтары ашық бұрандалы режимде атылады, яғни, оқпандағы бұранда толық массасымен оқтың итерілуімен бірге алға жылжиды; Рейзингте қолданылатын жабық бұрандалы жүйеде, әлдеқайда жеңіл компоненттерді қозғалысқа келтірудің аздығы, ату алдындағы жақсартылған бақылау есебінен жартылай автоматты және толық автоматты ату кезінде дәлдік артады. АҚШ Теңіз корпусы 1941 жылы Рейзингті қабылдады, әр дивизияға 4200 дана, ал әрбір жаяу әскер полкіне шамамен 500 дана бекітілді. Рейзингтердің көпшілігі бастапқыда Теңіз корпусы офицерлері мен сержанттарына ықшам және жеңіл карабиннің орнына берілді, себебі жаңадан енгізілген M1 карабині әлі Теңіз корпусына жеткізілмеген еді. Томпсон автоматтары қолжетімді болғанымен, бұл қару жиі джунглидегі жаяу шабуылдары үшін тым ауыр және көлемді болып шықты, сонымен қатар бастапқыда олардың да жетіспеушілігі байқалды. Томпсоннан, әсіресе жартылай автоматты режимде, дәлдігі жоғары болғанына қарамастан, Рейзингте істеуден шығу жиі кездесетін. M1 карабині ақырында қолжетімді болды және ылғалды тропикалық жағдайларда Рейзинг пен Томпсоннан жиі артық таңдау жасалды, себебі M1928 Томпсонның қабылдағышындағы майлау жапсырмалары кемшілік тудырды.
The Reising entered military service primarily because of uncertainty of supply of sufficient quantities of the Thompson submachine gun. In the testing stage, it won out over some other competing designs. It was very light and quite accurate in aimed fire, and "capable of intensive fire against personnel within a range of 300 yards." This was attributed to its better stock fit and intricate closed bolt, delayed blowback design. Most submachine guns fire from the open bolt position, meaning the full mass of the bolt slams forward when the trigger is pulled; with the closed bolt system employed by the Reising there is much less movement involving far lighter components, and the resulting improved control in the moment before shooting gives better accuracy, both for semi automatic and at the onset of full automatic fire. The U. S. Marines adopted the Reising in 1941 with 4,200 authorized per division with approximately 500 authorized per each infantry regiment. Most Reisings were originally issued to Marine officers and NCOs in lieu of a compact and light carbine, since the newly introduced M1 carbine was not yet being issued to the Marines. Although the Thompson submachine gun was available, this weapon frequently proved too heavy and bulky for jungle patrols, and initially it, too, was in short supply. While more accurate than the Thompson, particularly in semi automatic mode, the Reising had a tendency to jam. The M1 carbine eventually became available and was often chosen over both the Reising and the Thompson in the wet tropical conditions, as the M1928 Thompson's built in oiling pads in the receiver were a liability.
Теңіз флотының теңіз күшінен шығу
1943 жылдың соңында көптеген шағымдардан кейін "Райзинг" флоттық теңіз күштері (FMF) бөлімшелерінен алынып, АҚШ-тағы күзет бөлімшелеріне және кемелерге тағайындалды. Теңіз жаяу әскерлерінің көбірек "Райзингтерді" қабылдауға құлықсыздығы және .30 калибрлі М1 карабиннің санының артуына байланысты, АҚШ үкіметі бірқатар "Райзинг" автоматтарынан OSS-ке және әртүрлі шетелдік үкіметтерге (Ленд-Лизинг көмегі ретінде) берді. Канада 50 модельді SMG сатып алып, оларды Канададағы 2-ші батальонға берді, онда полктердің 1-ші батальондары шетелде дислокацияланған. Олар .30 06 M1917 Enfields және .30 06 Lewis автоматтарымен бірге берілді. Оларды алған бірліктердің бірі – Канаданың Сифорт-Хайлендерлерінің 2-ші батальоны. Канаданың Ардагерлер гвардиясы неміс соғыс тұтқындарын күзету үшін осы қарумен жарақтандырылды. Тағы басқалары әлемнің түкпір-түкпіріндегі оське қарсы күреске қатысқан күштерге берілді. Көптеген "Райзингтер" (әсіресе жартылай автоматты М60 мылтығы) соғыс өнеркәсіптері, көпірлер және басқа да стратегиялық маңызы бар нысандарды күзету үшін штаттық гвардияға берілді. Соғыстан кейін АҚШ-тың штаттық, округтік және жергілікті құқық қорғау органдары мыңдаған Reising Model 50 автоматтарына ие болды. Бұл қару соғыс кезіндегі беделінен өзгеше, осы қызметте өте табысты болды.
In late 1943 following numerous complaints, the Reising was withdrawn from Fleet Marine Force (FMF) units and assigned to Stateside guard detachments and ship detachments. After the Marines proved reluctant to accept more Reisings, and with the increased issue of the .30 caliber M1 carbine, the U. S. government passed some Reising submachine guns to the OSS and to various foreign governments (as Lend Lease aid). Canada purchased some Model 50 SMGs and these were issued to 2nd Battalions in Canada where the 1st Battalions of regiments were serving overseas. They were issued along with .30 06 M1917 Enfields and .30 06 Lewis machine guns. One such unit to receive them was the 2nd Bn, Seaforth Highlanders of Canada. The Veteran's Guard of Canada were issued the weapon to guard German prisoners of war. Others were given to various anti Axis resistance forces operating around the world. Many Reisings (particularly the semiautomatic M60 rifle) were issued to State Guards for guarding war plants, bridges, and other strategic resources. After the war, thousands of Reising Model 50 submachine guns were acquired by state, county, and local U. S. law enforcement agencies. The weapon proved much more successful in this role, in contrast to its wartime reputation.