Кіріспе

.45 Рейзинг автоматтары Харрингтон және Ричардсон (H&R) қару компаниясымен АҚШ-тың Массачусетс штатындағы Ворстер қаласында өндірілді. Оны 1940 жылы Юджин Рейзинг жобалап, патенттеді. Қарудың үш түрі болды: Модель 50, бүгілетін құлса тоқпағы бар Модель 55 және жартылай автоматты Модель 60 мылтығы. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 100 000-нан астам Рейзинг автоматтары тапсырылды және бастапқыда АҚШ Әскери-теңіз күштері, теңіз жаяу әскері және АҚШ Жағалау күзеті қолданды, бірақ кейбіреулері Остік державаларға қарсы күресу үшін Канада, Кеңес Одағы және басқа да одақтас күштерге жіберілді.

Тарих

Рейзинг атыс қаруын ойлап тапқан Джон М. Браунингтің көмекшісі болды. Осы қызметінде Рейзинг АҚШ-тың .45 ACP M1911 тапаншасының соңғы дизайнына үлес қосты. Кейін Рейзинг бірнеше коммерциялық мылтықтар мен тапаншаларды жеке өзі жасады, 1938 жылы ол Еуропадағы соғыс қаупі күшейген кезде назарын автоматты мылтық жасауға бұрды. Оның жұмыс принципі былай: патрон патрон ұясына салынар кезде, бұранданың артқы жағы, бұрандалы құлыпты қарулардағыдай, ойыққа итеріледі; бірақ мұндай қарулар оны босату үшін қосымша механизмге тәуелді, ал Рейзинг мылтығында бұл ойықтың артқы қабырғасына итермелейтін бұранда ұшының шеті сәл дөңгелектенеді, ал қабырға да сәйкесінше қисық болады. Оқ атылғанда, қозғалтқыш газдардың қатты қысымы бұранда ұшын төмен, көлденеңге түсіреді. Содан кейін бұранда патрон ұясынан патронды алу үшін артқа жылғала алады; бірақ газдардың күші бұранда ұшын төмен түсіру үшін жеңуге тиіс механикалық қиындық пен үйкеліс нәтижесінде секундықтың бір бөлігіне соғылу кешігеді, бұл оқпақ ішіндегі қысымды қауіпсіз және тиімді патрон алу үшін жеткілікті деңгейге дейін төмендетуге мүмкіндік береді. Рейзинг жабық бұрандадан оқ атып, қайтару серігін ұңғылыш астындағы құрылғысында орналастырды. Ол негізгі қабылдағышта тікбұрышты соққыны пайдаланды. Рейзинг Томпсонға қарағанда тепе-теңдігі жақсы болды, себебі оқпақ пен қабылдағыш тобы қойманың ішінде концентрлі түрде орналасқан. Оның сыртқы түрі де тегіс болды, себебі қоймасы дәстүрлі пішінде жасалған және тұтқасы (инерциялық механизм) қолғаптың ішінде орналасқан. Сонымен қатар, ол жартылай автоматты және автоматты режимде де дәлдігі жоғары болды, себебі жабық бұрандалы қару болғандықтан, оқ ату кезінде тек тікбұрышты соққы мен оқ шығару механизмі қозғалды, ал Томпсон ауыр бұранда мен инерциялық механизмді соқтырып жіберді.

Нұсқалар

Рейзингтің төрт нұсқасы болды: екі толық автоматты ату режимі бар үлгі – M50 және M55, және екі жартылай автоматты нұсқасы: .45 ACP патронымен атқыш M60 карабинасы және оқу мақсатында арналған .22 Long Rifle жиекті патронымен атқыш M65. M50 мен M55 арасында екі айырмашылық болды: компенсатордың алынып тасталуы және M55-ті жеңіл және қысқа ету үшін жиналмалы сымдан жасалған саптаманың қосылуы. M55 бастапқыда теңіз жаяу әскерлерінің парашютші бөлімдеріне және бронетранспорттық экипаждарға берілді. M60 – негізінен әскери оқу және полиция қызметі үшін арналған ұзын стволды жартылай автоматты карабин моделі. Дегенмен, олардың көпшілігі сатылмады. Теңіз жаяу әскерлері M60-ты оқу, күзет және басқа да жауынгерлік емес мақсаттарда пайдаланды. Гуадалканалдағы теңіз офицерлеріне де M60 берілген деген болжам бар. Қалған мылтықтар мемлекеттік күзет және азаматтық құқық қорғау органдарына жіберілді. M65, M60-тың кіші калибрлі оқу мылтығы ретінде 1944-1946 жылдары ғана шығарылды. Кейін H&R M65-ке жаңартулар жасап, оларды азаматтық нарықта (және теңіз жаяу әскерлеріне шағын көлемде) MC 58 және M150/151/165 Leatherneck аттарымен сатты.

H&R Reising жеңіл мылтығы

Субмашинадан .30 калибрлі жеңіл мылтықтың прототипі жасалды, ол M1 мылтығы болу үшін бәсекелесті, бірақ Винчестерге ұтылды. Көптеген бөліктері субмашинамен ортақ болғанымен, жеңіл мылтық газ поршенін пайдаланды, жартылай автоматты және толық автоматты түрлерінде жасалды және 12 оқтың сыйымдылығы бар журналмен жабдықталды.

USMC-нің орналасуы

Рейзинг әскерге негізінен Томпсон автоматтарының жеткілікті мөлшерде толықтырылуына қатысты белгісіздік себебінен түсті. Сынақ кезеңінде ол басқа бәсекелес үлгілерден басым түсті. Ол өте жеңіл және мақсатты атуда жоғары дәлдікке ие болды, сондай-ақ "300 метрлік қашықтықтағы тірі күштерге қарсы қарқынды атыс жүргізуге қабілетті" еді. Бұл оның ыңғайлы қолдануына және күрделі жабық бұрандалы, кешіктірілген кері импульстік конструкциясына байланысты болды. Көптеген автоматтары ашық бұрандалы режимде атылады, яғни, оқпандағы бұранда толық массасымен оқтың итерілуімен бірге алға жылжиды; Рейзингте қолданылатын жабық бұрандалы жүйеде, әлдеқайда жеңіл компоненттерді қозғалысқа келтірудің аздығы, ату алдындағы жақсартылған бақылау есебінен жартылай автоматты және толық автоматты ату кезінде дәлдік артады. АҚШ Теңіз корпусы 1941 жылы Рейзингті қабылдады, әр дивизияға 4200 дана, ал әрбір жаяу әскер полкіне шамамен 500 дана бекітілді. Рейзингтердің көпшілігі бастапқыда Теңіз корпусы офицерлері мен сержанттарына ықшам және жеңіл карабиннің орнына берілді, себебі жаңадан енгізілген M1 карабині әлі Теңіз корпусына жеткізілмеген еді. Томпсон автоматтары қолжетімді болғанымен, бұл қару жиі джунглидегі жаяу шабуылдары үшін тым ауыр және көлемді болып шықты, сонымен қатар бастапқыда олардың да жетіспеушілігі байқалды. Томпсоннан, әсіресе жартылай автоматты режимде, дәлдігі жоғары болғанына қарамастан, Рейзингте істеуден шығу жиі кездесетін. M1 карабині ақырында қолжетімді болды және ылғалды тропикалық жағдайларда Рейзинг пен Томпсоннан жиі артық таңдау жасалды, себебі M1928 Томпсонның қабылдағышындағы майлау жапсырмалары кемшілік тудырды.

Теңіз флотының теңіз күшінен шығу

1943 жылдың соңында көптеген шағымдардан кейін "Райзинг" флоттық теңіз күштері (FMF) бөлімшелерінен алынып, АҚШ-тағы күзет бөлімшелеріне және кемелерге тағайындалды. Теңіз жаяу әскерлерінің көбірек "Райзингтерді" қабылдауға құлықсыздығы және .30 калибрлі М1 карабиннің санының артуына байланысты, АҚШ үкіметі бірқатар "Райзинг" автоматтарынан OSS-ке және әртүрлі шетелдік үкіметтерге (Ленд-Лизинг көмегі ретінде) берді. Канада 50 модельді SMG сатып алып, оларды Канададағы 2-ші батальонға берді, онда полктердің 1-ші батальондары шетелде дислокацияланған. Олар .30 06 M1917 Enfields және .30 06 Lewis автоматтарымен бірге берілді. Оларды алған бірліктердің бірі – Канаданың Сифорт-Хайлендерлерінің 2-ші батальоны. Канаданың Ардагерлер гвардиясы неміс соғыс тұтқындарын күзету үшін осы қарумен жарақтандырылды. Тағы басқалары әлемнің түкпір-түкпіріндегі оське қарсы күреске қатысқан күштерге берілді. Көптеген "Райзингтер" (әсіресе жартылай автоматты М60 мылтығы) соғыс өнеркәсіптері, көпірлер және басқа да стратегиялық маңызы бар нысандарды күзету үшін штаттық гвардияға берілді. Соғыстан кейін АҚШ-тың штаттық, округтік және жергілікті құқық қорғау органдары мыңдаған Reising Model 50 автоматтарына ие болды. Бұл қару соғыс кезіндегі беделінен өзгеше, осы қызметте өте табысты болды.