Джон Уильям Понсонби, Бессбороу графының 4-ші титулы
John Ponsonby, 4th Earl of Bessborough
Джон Уильям Понсонби (1781-1847), британдық саяхатшы, Ұлы ашаршылық кезеңінде Ирландияның лорд-лейтенант қызметін атқарды. Ponsonby отбасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1781–1847)
British politician (1781–1847)
Джон Уильям Понсонби, 4-ші Бессборо графы, ПК (31 тамыз 1781 – 16 мамыр 1847), 1793-1844 жылдары Дунканнон виконты ретінде танымал, британдық виг саясаткері. Ол 1834 жылы Ішкі істер хатшысы болды және 1846-1847 жылдары Ұлы ашаршылықтың басталған жылдары Ирландияның Лорд-лейтенанты қызметін атқарды.
John William Ponsonby, 4th Earl of Bessborough, PC (31 August 1781 – 16 May 1847), known as Viscount Duncannon from 1793 to 1844, was a British Whig politician. He was notably Home Secretary in 1834 and served as Lord Lieutenant of Ireland between 1846 and 1847, the first years of the Great Famine.
Өмірбаян және білім
Камберлендтің көрнекті Понсонби әулетінің мүшесі, ол Бессбороның 3-ші графы Фредерик Понсонби мен 1-ші граф Джон Спенсердің қызы, леди Генриетта Фрэнсис Спенсердің үлкен ұлы болды. Сэр Фредерик Кавендиш Понсонби және Уильям Понсонби, 1-ші барон де Маули оның кіші ағалары, ал леди Каролина Лэмб – кіші қарындасы. Понсонбидің анасы Лорд Гранвиллдің леди Харриет Кавендишке, Бессборо графнасының немере қызына тұрмысқа шығар алдындағы сүйіктісі болған. Лорд Гранвилл осыдан екі заңсыз бала тудырған: Харриетт Стюарт және Джордж Стюарт. Лорд Бессборо Харроу және Оксфордтың Крайст-Черч колледжінде білім алған.
A member of the prominent Ponsonby family of Cumberland, he was the eldest son of Frederick Ponsonby, 3rd Earl of Bessborough, and Lady Henrietta Frances Spencer, daughter of John Spencer, 1st Earl Spencer. Sir Frederick Cavendish Ponsonby and William Ponsonby, 1st Baron de Mauley, were his younger brothers, while Lady Caroline Lamb was his younger sister. Ponsonby's mother was Lord Granville's lover prior to his marriage to Lady Harriet Cavendish, the Countess of Bessborough's niece. Lord Granville fathered two illegitimate children through her: Harriette Stewart and George Stewart. Lord Bessborough was educated at Harrow and Christ Church, Oxford.
Саяси мансап
Ол лорд Грейдің (1831-1834) тұсында орман және ағаш шаруашылығы жөніндегі бірінші комиссары болды және лорд Мельбурнның (1835-1841) басшылығымен сол қызметте қызмет етті, қысқа мерзімге ішкі істер министрі (1834) және Лорд-приви-мөр (1835-1839) лауазымдарын атқарды. Кейіннен ол 1846 жылдан бастап, 1847 жылдың 16 мамырында қайтыс болғанға дейін Лорд Джон Расселл басқаруымен Ирландияның Лорд-лейтенанты болып тағайындалды. Оның қызмет кезеңінде Ұлы ашаршылық (Ирландия) күшейді. Ол 1831 жылы құпия кеңесші болып тағайындалды және 1834 жылы, әкесінен он жыл бұрын, Килкенни графтығындағы Бессборо бароны, Дунканнон атанды. Ол 1838 жылдың қарашасынан өмірінің соңына дейін Килкеннидің Лорд-лейтенанты болды. Ол сөйлеуде ұсынуға қиналғандықтан, көпшілік алдында сөйлеуден жаңылды, себебі бұл оның саяси мансабына кедергі келтіреді деп ойлады. Лорд Дунканнон ретінде оны осы себепті "Думканнон" деп атайтын. Бірақ жеке өмірінде ол үкіметтегі бағалы әріптес ретінде құрметке ие болды, себебі ол қиын жағдайларда сабырлылық таныта білді. Ол 1832 жылғы реформалық заң жобасын дайындаған "Төрттік комиссия" деп аталған комитеттің мүшесі болды.
He was First Commissioner of Woods and Forests under Lord Grey (1831–1834) and served under Lord Melbourne in that office (1835–1841), briefly as Home Secretary (1834), and as Lord Privy Seal (1835–1839). Later, he served as Lord Lieutenant of Ireland under Lord John Russell from 1846 until his death on 16 May 1847. During his service the Great Famine (Ireland) progressed. He was made a Privy Counsellor in 1831 and in 1834, ten years before he succeeded his father, he was created Baron Duncannon, of Bessborough in the County of Kilkenny. He was Lord Lieutenant of Kilkenny from November 1838 until his death. He had a stammer, which made him a very reluctant public speaker, believing that it hampered his political career. As Lord Duncannon, he was unkindly nicknamed "Dumbcannon". In private on the other hand, he was regarded as a valued colleague in Government, due largely to his ability to keep his head in a crisis. He was one of the so called Committee of Four who drafted the Reform Act 1832.