Уильям Дэниел Лихи: Американдық әскери қайраткер және дипломат

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің адмиралы, елші (1875–1959)

Уильям Дэниел Лихи (William Daniel Leahy) (6 мамыр 1875 – 20 шілде 1959) – американдық теңіз офицері. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әрекеттегі АҚШ-тың жоғары шенді әскери қызметкері, ол бірнеше лауазымды атқарды және сыртқы және әскери саясатқа елеулі ықпал етті. Флот адмиралы ретінде, ол АҚШ Қарулы күштерінде бес жұлдыздық шен алған алғашқы офицер болды. 1897 жылы Аннаполис академиясын бітірген Лихи испан-американ соғысында, филиппин-американ соғысында, Қытайдағы боксшылар көтерілісінде, Орталық Америкадағы «Банан соғыстарында» және Бірінші дүниежүзілік соғыста қатысты. 1927 жылдан 1931 жылға дейін Ордонанс бюросының бастығы болған ол, өзінің курсынан бес жұлдыздық шен алған алғашқы офицер болды. Кейіннен 1933 жылдан 1936 жылға дейін Навигация бюросының бастығы қызметін атқарды және 1936 жылдан 1937 жылға дейін Жеке флотқа қолбасшылық етті. 1937-1939 жылдары Теңіз операцияларының бастығы ретінде, ол АҚШ Теңіз күштерінің жоғары шенді офицері болды, флоттың кеңеюін және соғысқа дайындық шараларын бақылады. Теңіз күштерінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін, 1939 жылы президент Франклин Д. Рузвельт оны Пуэрто-Риконың губернаторы етіп тағайындады. Ең даулы рөлінде, ол 1940 жылдан 1942 жылға дейін Франциядағы елші болып қызмет етті. Американдық саясат Виши Франциясын неміс бақылауынан сақтауға бағытталған, бірақ Лихинің нәтижелері шектеулі болды. Ол АҚШ Виши Франциясының орнына еркін Францияны қолдауы керек деп санады және Перл-Харборға жасалған жапон шабуылынан кейін АҚШ соғысқа қатысқаннан кейін қайта шақыру туралы өтініш білдірді. 1942 жылы Лихи президенттің штабының бастығы ретінде қайта әрекетке кірісті және соғыс аяқталғанға дейін осы лауазымда қызмет етті. Ол әскери қызметтегі ең жоғары шенді офицер еді. Бірлескен штабтар төрағасының де-факто алғашқы төрағасы ретінде, ол АҚШ-тың барлық қарулы күштерін бақылады. Сондай-ақ ол Бірлескен штабтардың кеңесіндегі американдық делегацияны басқарды. Ол соғыс кезінде маңызды шешімдер қабылдады және билік пен ықпалы жағынан президенттен кейін екінші орында тұрды. 1944 жылдың желтоқсан айында Лихи бес жұлдыздық шенге көтерілді. Ол Рузвельттің ізбасары Гарри С. Трумэнге қызмет етіп, 1949 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін соғыстан кейінгі сыртқы саясатты қалыптастыруға көмектесті. Ол соғыс кезінде ядролық қаруды қолдануға қарсы болмаса да, соғыстан кейінгі кезеңде ядролық қаруды бірінші болып қолдануға басымдық берген соғыс жоспарларын қабылдамады.

William Daniel Leahy ('/l//eɪ//h//i//,// /'/l//eɪ//.//i/) (May 6, 1875 – July 20, 1959) was an American naval officer. The most senior United States military officer on active duty during World War II, he held several titles and exercised considerable influence over foreign and military policy. As a fleet admiral, he was the first flag officer ever to hold a five star rank in the U. S. Armed Forces. An 1897 graduate of Annapolis, Leahy saw active service in the Spanish–American War, the Philippine–American War, the Boxer Rebellion in China, the Banana Wars in Central America, and World War I. He was the first member of his cadet class to reach flag rank, as the Chief of the Bureau of Ordnance from 1927 to 1931. He subsequently served as Chief of the Bureau of Navigation from 1933 to 1936, and commanded the Battle Fleet from 1936 to 1937. As Chief of Naval Operations from 1937 to 1939, he was the senior officer in the United States Navy, overseeing the expansion of the fleet and preparations for war. After retiring from the Navy, Leahy was appointed the governor of Puerto Rico in 1939 by President Franklin D. Roosevelt. In his most controversial role, he served as the Ambassador to France from 1940 to 1942. American policy was aimed at keeping the government of Vichy France free of German control, but Leahy had limited success. He came to believe that the United States should back Free France instead of Vichy France, and asked to be recalled after the Japanese attack on Pearl Harbor brought the United States into the war. Leahy was recalled to active duty as the Chief of Staff to the President in 1942 and served in that position for the rest of the war. He was the highest ranking active duty member of the military. As the de facto first Chairman of the Joint Chiefs of Staff, he oversaw all of the American armed forces. He also presided over the American delegation to the Combined Chiefs of Staff. He was a major decision maker during the war and was second only to the President in authority and influence. Leahy was promoted to five star rank in December 1944. He served Roosevelt's successor Harry S. Truman, helping shape postwar foreign policy until he retired in 1949. Although he did not oppose the use of the nuclear weapons during the war, in the post war period he rejected war plans that placed too much emphasis on the first use of nuclear weapons.

Ерте өмір және білім

Уильям Дэниел Лихи 1875 жылдың 6 мамырында Айова штатының Хэмптон қаласында дүниеге келді. Ол Майкл Энтони Лихи мен оның әйелі Роза Мэри Гамильтонның жеті баласының үлкені болды. Әкесі – заңгер және американдық Азамат соғысының қатысушысы, ол 1872 жылы Айова штатының заң шығарушы органына сайланған еді. Екі ата-анасы да Америкада туған, бірақ оның әже-шешелері Ирландиядан көшіп келген. Оның бес інісі және бір қарындасы болды. Әкесі 1874 жылы қайтадан сайланды.

Әскери-теңіз операцияларының бастығы

1935 жылдың желтоқсанында Свонсон Лихиге, егер Рузвельт 1936 жылғы президенттік сайлауда жеңіске жетсе, ол келесі CNO болып тағайындалатынын сенімді түрде айтты. Рузвельт сайлауда үлкен артықшылықпен жеңіске жетті, ал 1936 жылдың 10 қарашасында Лехи 1937 жылдың 1 қаңтарында Стэндлидің орнын CNO лауазымына алмастыратыны жарияланды. CNO ретінде Лехи бюро басшыларына бұрынғыдай жұмыс істеуге рұқсат берді, ол біріншілердің бірі ретінде әрекет етті. Свонсон созылмалы аурумен ауырды, ал Генри Рузвельт 1936 жылдың 22 ақпанында қайтыс болды. Чарльз Эдисон жаңа көмекші хатшы болды, бірақ оған теңіз істері бойынша тәжірибе жетіспеді. Лехи үкімет отырыстарында Әскери-теңіз күштерін өкілдік етті. Ол президентпен жиі кездесті; CNO лауазымында болған кезінде Рузвельт Лехимен 52 рет кездесті, ал армиялық әріптесі генерал Малин Крейгпен – 12 рет, ал Крейгпен болған кездесулердің ешқайсысы жеке түскі ас емес еді. Лехи мен Рузвельт арасындағы кездесулер кейде Әскери-теңіз күштеріне қатысы жоқ мәселелер бойынша өтті және көбінесе сағаттарға созылды. 1937 жылдың 15 сәуірінде жеке түскі ас кезінде Лехи мен Рузвельт жаңа соғыс кемелерінде 16 дюймдік немесе (арзан) 14 дюймдік зеңбіректер болуы керек пе деген мәселені талқылады. Лехи президентті жаңа кемелерде 16 дюймдік зеңбіректер болуы керек екеніне көндірді. 22 мамырда Лехи президентті және Джон Нэнс Гарнер, Гарри Хопкинс, Джеймс Ф. Байрнс, Моррис Шепард, Эдвин С. Джонсон, Клод Пеппер және Сэм Рэйберн сияқты мәртебелі тұлғаларды президенттік яхта "Потомак" арқылы конгрессмендер мен баспасөз өкілдері арасындағы бейсбол ойынын тамашалауға алып барды. Әкімшіліктің алдындағы ең маңызды мәселе – жапондықтардың Қытайға басып кіруіне қалай жауап беру керек еді. Азия флотының бас қолбасшысы адмирал Гарри Ярнелл Шанхай халықаралық белімшесінен американдық азаматтарды эвакуациялауға көмектесу үшін тағы төрт крейсер сұрады, бірақ Мемлекеттік хатшы Корделл Халл мұның тым қауқыпты болады деп ойлады. Лехи Гайд-паркке барып, Рузвельтпен бұл мәселені талқылады. Өтініш қабылданбады: американдық бейтараптық көзқарасы қақтығысқа тартылу қаупіне төзуге тым күшті болды; Ярнелл, егер таба алса, азаматтық кемелерді пайдалана алады. Лехи президенттің шешімін қабылдады, тіпті оған мүлдем келіспеген жағдайда да. Лехи өзінің күнделігінде жапондықтардың Қытайдағы бейбіт тұрғындарды бомбалау туралы уәдесі "соғыс ережелерінің бұрынғы қағидалары енді күшін жойғанын көрсетеді" деп жазды. 12 желтоқсанда Лехиге USS Panay оқиғасы туралы хабарланды, онда Янгцзы өзеніндегі американдық канонерлік қайық жапондық ұшақтармен батырылды. Ол жауап беру үшін Халлмен кездесіп, 14 желтоқсанда Рузвельтпен бұл мәселені талқылады. Лехи Панай оқиғасын американдықтардың бейілділігінің сынағы ретінде қарады. Ол оған күш көрсету, экономикалық санкциялар және Жапонияға қарсы теңіз блокадасымен жауап беруді қалады. Бірақ Рузвельт кеңесшілерінің арасында осындай қатаң қадамға дайын болған жалғыз адам Лехи болды. Рузвельт оған келісті, бірақ сайлау жылында ол пацифистер мен бейтараптарды ашуға қаупі бар деп ойлады. Сондықтан жапондықтардың кешірім сұрауы қабылданды. Панай оқиғасы Рузвельт пен Лехиді амбициялық кеме жасау бағдарламасын іске асыруға итермеледі. 5 қаңтарда Рузвельт, Лехи және Эдисон конгрессмен Карл Винсонмен кездесіп, Конгресстен барлық кластағы соғыс кемелерін 20 пайызға арттыруға мақұлдау алу стратегиясын жасады. Нәтижесінде екінші Винсон заңы 1938 жылдың мамыр айында бекітілді және тағы төрт ұшақ тасымалдағыш салу қарастырылды. Лехи ұшақ тасымалдағыш кемелерді салудың қажеттігін сезінбеді, бірақ бес ұшақ екі мұхиттық флот заңына қосылды. Лехи Тынық мұхитында американдық теңіз күшін көрсету үшін қажет болатын 24 май кемесін салуды қолдады. Лехи Луизамен бірге осы кемелердің біріншісі – "Симаронды" құрметпен суға түсірді, ол 1939 жылдың 20 наурызында қолданысқа берілді. Рузвельт 1939 жылдың 28 шілдесінде Лехиге күтпеген той ұйымдастырды, оның барысында ол оған Әскери-теңіз күштеріне еңбегі үшін медаль табыс етті. Лехидің айтуынша, Рузвельт: "Билл, егер соғыс болса, сен маған оны басқаруға көмектесесің" деген. Бұл оңай болуы үшін Лехиді тағы екі жылға активтік тізімде ұстау туралы заңдық актілер жеделдетілді. 1939 жылдың 1 тамызында адмирал Харольд Старк Лехині CNO лауазымынан ауыстырды.

In December 1935, Swanson told Leahy in confidence that he would be appointed the next CNO if Roosevelt won the 1936 presidential election. Roosevelt won the election with a landslide victory, and on November 10, 1936, it was announced that Leahy would succeed Standley as CNO on January 1, 1937. As CNO, Leahy was content to let the bureau chiefs function as they always had, acting as a primus inter pares. Swanson was chronically ill, and Henry Roosevelt died on February 22, 1936. Charles Edison became the new assistant secretary, but he lacked experience in naval affairs. Leahy began representing the Navy in cabinet meetings. He met with the President frequently; during his tenure as CNO, Roosevelt had 52 meetings with Leahy, compared with twelve with his Army counterpart, General Malin Craig, and none of the meetings with Craig were private lunches. Meetings between Leahy and Roosevelt were sometimes on matters unrelated to the Navy, and they frequently went on for hours. At one private lunch on April 15, 1937, Leahy and Roosevelt debated whether new battleships should have 16 inch or (cheaper) 14 inch guns. Leahy ultimately persuaded the President that the new s should have 16 inch guns. On May 22, Leahy accompanied the President and dignitaries including John Nance Garner, Harry Hopkins, James F. Byrnes, Morris Sheppard, Edwin C. Johnson, Claude Pepper and Sam Rayburn on a cruise on the presidential yacht Potomac to watch a baseball game between congressmen and the press. The most important issue confronting the administration was how to respond to the Japanese invasion of China. The commander in chief of the Asiatic Fleet, Admiral Harry Yarnell, asked for four more cruisers to help evacuate American citizens from the Shanghai International Settlement, but the Secretary of State, Cordell Hull, thought this would be too provocative. Leahy went to Hyde Park to take the matter up with Roosevelt. The request was turned down: American isolationist sentiment was too strong to countenance the risk of being drawn into the conflict; Yarnell could use merchant ships, if he could find them. Leahy accepted this presidential decision, as he always did, even when he strongly disagreed. Leahy wrote in his diary that a Japanese threat to bomb the civilian population in China was "evidence, and a conclusive one, that the old accepted rules of warfare are no longer in effect." On December 12, Leahy was informed of the USS Panay incident, in which an American gunboat on the Yangtze River had been sunk by Japanese aircraft. He met with Hull to craft a response, and discussed the matter with Roosevelt on December 14. Leahy saw the Panay incident as a test of American resolve. He wanted to answer it with a show of force, economic sanctions and a naval blockade of Japan. But among Roosevelt's advisors, he was the only one willing to countenance such a drastic step. Roosevelt agreed with him, but in an election year he felt he could not afford to antagonize the pacifists and isolationists. The Japanese apology therefore was accepted. The Panay incident did prompt Roosevelt and Leahy to press ahead with plans for an ambitious shipbuilding program. On January 5, Roosevelt, Leahy and Edison met with Congressman Carl Vinson to draw up a strategy for obtaining Congressional approval for a 20 percent increase in all classes of warships. The resulting Second Vinson Act was approved in May 1938, and provided for four more s. Leahy had not thought it worthwhile to build more aircraft carriers, but five were added to what became the Two Ocean Navy Act, together with five s. Leahy pushed for the construction of 24 oilers, which would be needed to project American sea power across the Pacific. Leahy joined Louise when she sponsored the first of these, the Cimarron, which was commissioned on March 20, 1939. Roosevelt threw a surprise party for Leahy on July 28, 1939, during which he presented him with the Navy Distinguished Service Medal. According to Leahy, Roosevelt said: "Bill, if we have a war, you're going to be right back here helping me run it." To make this easier, legislation was expedited to keep Leahy on the active list for another two years. On August 1, 1939, Admiral Harold Stark replaced Leahy as CNO.

Пуэрто-Риконың губернаторы

1939 жылдың қыркүйегінен 1940 жылдың қарашасына дейін Лихи Пуэрто-Риконың губернаторы болды, Рузвельт Блантон Уиншипты Понсе қасабындағы қырғынға қатысқандығы үшін қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Уиншип аралдың бай элитасы мен американдық қант корпорацияларының мүдделерін қорғайтын «Коалиция» атты сайлау альянсымен байланыс орнатқан. Рузвельт Лихиге базалық инфрақұрылымды дамыту және жаңарту, сондай-ақ аралдағы өте ауыр кедейлік пен теңсіздікті жеңілдету міндеттерін жүктеді. Лихиге арал үшін бұрын бөлінген қаражатқа қоса 10 миллион доллар (1938 жылы бұл сома 20 долларға тең еді, ал қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион доллар құрайды) және осы қаражатты жұмсауда ерекше еркіндік берілді. Ол сонымен қатар Пуэрто-Рикодағы «Жұмыс прогресі әкімшілігінің» (WPA) басшысы болып тағайындалды, бұл оған «Жаңа саясаттың» қаржыландыруын бақылау мүмкіндігін берді. 1939 жылдың қазанында ол «Пуэрто-Рико цемент корпорациясының» басшысы болып тағайындалды және Федералдық үкіметтің «Қайта құру қаржы корпорациясынан» (RFC) 700 000 долларлық (1938 жылы бұл сома шамамен <есептелген сома> долларға тең) несие алуға көмектесті, ал желтоқсанда ол RFC-нің Пуэрто-Рикодағы филиалының басшысы болды. Оның билігі президентке және ішкі істер министрі Гарольд Л. Айкске тікелей қол жеткізу арқылы күшейді. Жергілікті тұрғындар Лихиді оның тегіне байланысты «Almirante Lija» («Құм қағаз адмиралы») деп атайтын, бірақ Луис Муньос Марин Лихиді «Америкалық үкімдік кезеңнің басынан бері Пуэрто-Рикоға жіберілген ең жақсы губернатор» деп есептеді. Лихи Пуэрто-Риконың саясатына тікелей араласпау саясатын ұстанды, бірақ 1940 жылғы сайлауда Рузвельттің қайта сайлануын қолдау үшін федералдық саясатқа белсенді қатысты. Ол жергілікті дәстүрлерді түсінуге және құрметтеуге тырысты, сондай-ақ ірі мемлекеттік жобаларды бастады. Оның басымдығы Пуэрто-Риконы әскери база ретінде дамыту болғанымен, WPA қаражатының жартысынан астамы жолдарды салу және санитарлық жағдайды жақсарту сияқты қоғамдық инфрақұрылымға жұмсалды. Ол кофе өндірісінде баға мен өндірісті реттеді, сондай-ақ АҚШ пен Панама каналы арасында жүретін кемелерге, жөндеу немесе жабдықтау қажет болған жағдайда, Пуэрто-Рикода тоқтауға бұйрық берді. 1939 жылдың желтоқсанында ол Рузвельтпен кездесіп, қоғамдық жұмыстарға арналған WPA-ның тағы 100 миллион долларын (қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> миллион доллар) қамтамасыз етті, бұл оған тағы 20 000 жұмысшыны жұмысқа алуға мүмкіндік берді. Ол тиімді мемлекеттік келісімшарттарды беру арқылы және жергілікті элитаның емес, Рузвельттің қалауына сәйкес лауазымды адамдарды тағайындау арқылы «Коалицияның» наразылығын тудырды. Лихи аралдағы әскери базалар мен станциялардың дамуын қадағалады. Губернатор болып тағайындалған кезде, теңіз инфрақұрылымында радиостанция және гидрографиялық кеңсе ғана болды. 1939 жылдың 30 қазанында Исла-Гранде әскери-әуе стансасын салуға тұрақты бағамен келісімшарт жасалды. Жобаның аясы Рузвельт Роудс әскери-теңіз стансасын қамту үшін кеңейтілді; 1941 жылы құрылыс жұмыстары тағы бір тұрақты бағамен келісімшарт бойынша басталды және база 1943 жылдың 15 шілдесінде пайдалануға берілді. 1940 жылдың 1 қаңтарынан 1 қарашасына дейін Лихи Рузвельтпен алты рет кездесті. Ең маңыздысы – 1940 жылдың 6 қазанында өткен түскі ас. Адмирал Джеймс О. Ричардсонға, яғни Тынық мұхиты флотын Жапонияға қарсы қорқыту үшін Пёрл-Харборда ұстап тұруға бұйрық берілді. Ричардсон Пёрл-Харбор база ретінде жарамсыз және күтпеген шабуылға өте осал екенін мәлімдеді. Лихи келісті, бірақ Рузвельт шешімін өзгертуге тырыспауды жөн көрді. 1941 жылдың 1 ақпанында Ричардсон қызметтен алынды.

From September 1939 to November 1940, Leahy served as Governor of Puerto Rico after Roosevelt removed Blanton Winship for his role in the Ponce massacre. Winship had aligned himself with the Coalición, a pro American electoral alliance that represented the interests of the island's wealthy elite and American sugar corporations. Roosevelt gave Leahy the objectives of developing and upgrading base installations, and of alleviating the extreme poverty and inequality. Leahy was given an $10 million (equivalent to $20.0 in 1938 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) in addition to funds already earmarked for the island and extraordinary latitude in spending it. He was also named as the head of the Puerto Rican office of the Works Progress Administration (WPA), which gave him control over New Deal funding. In October 1939, he also became the head of the Puerto Rico Cement Corporation to help it secure a $700,000 loan (700000.0 in 1938 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) from the Federal government's Reconstruction Finance Corporation (RFC), and in December he became the head of the Puerto Rican branch of the RFC. His power was enhanced by his direct access to the President and the Secretary of the interior, Harold L. Ickes. Although given the unflattering sobriquet Almirante Lija ("Admiral Sandpaper") by locals, based on his surname, Luis Muñoz Marín came to regard Leahy as "by far the best governor that has been sent to Puerto Rico since the beginning of the American Regime." Leahy took an open stance of not intervening directly in the politics of Puerto Rico, although he remained involved in federal politics, doing what he could to support Roosevelt's 1940 reelection. He attempted to understand and respect local customs, and initiated major public works projects. Although his priority was developing Puerto Rico as a military base, over half the WPA funds were spent on public works such as roads and improving sanitation. He regulated prices and production in the coffee industry, and had ships traveling between the United States and the Panama Canal, where major upgrade works were being undertaken, stop over in Puerto Rico when they needed repairs or supplies. In December 1939 he met with Roosevelt and secured another $100 million in WPA funding (equivalent to $100.0 in 1939 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) for public works, which allowed him to hire another 20,000 workers. By awarding lucrative government contracts and appointing officials based on Roosevelt's preferences rather than those of the local elite, he soon earned the enmity of the Coalición. Leahy oversaw the development of military bases and stations across the island. At the time of his appointment as governor, the only naval installations were a radio station and a hydrographic office. On October 30, 1939, a fixed price contract was awarded for construction of the Naval Air Station Isla Grande. The scope was widened to include the Roosevelt Roads Naval Station; construction work there commenced in 1941 under another fixed price contract and the base was commissioned on July 15, 1943. Between January 1 and November 1, 1940, Leahy met with Roosevelt six times. One of the most important was a lunch on October 6, 1940. Admiral James O. Richardson, the CINCUS, had been ordered to keep the Pacific Fleet at Pearl Harbor to act as a deterrent to the Japanese. Richardson protested that Pearl Harbor was unsuitable as a base and was too vulnerable to a surprise attack. Leahy agreed, but knew better than to press the matter with Roosevelt when his mind was made up. On February 1, 1941, Richardson was recalled.

Франция елшісі

Генри Л. Сти́мсон мен МакДжордж Ба́нди 1940 жылдың маусым айында Францияның құлауын «соғыстың ең шоқтықты оқиғасы» деп сипаттады. Американың қауіпсіздігін Ұлыбритания мен Франция қамтамасыз еткен, бұл АҚШ-тың қорғаныс шығындарын салыстырмалы түрде төмендеткен. Жоспарлау Францияның Германияға қарсы бекініс болатыны, Бірінші дүниежүзілік соғыста болғандай, және АҚШ-тың өнеркәсіпті жұмылдыруға және әскер құруға жеткілікті уақыты болатыны деген болжамға негізделген. Франция жоқ болған соң, Германия АҚШ-қа тікелей қауіп төндіре алды. 1940 жылдың 18 қарашасында Лихи Франциядағы АҚШ елшісі болып тағайындалды. Лихиге бұл лауазымға орналасуды сұраған кезде Рузвельт былай түсіндірді: «Менің басты міндетім – француздарды мүмкіндігінше біздің жағымызда ұстау еді». Ол Петенді және француз әскери-теңіз флотының бас қолбасшысы адмирал Франсуа Дарланды Германияның жеңілуі Франция үшін пайдалы деп сендірді. Ол 17 желтоқсан 1940 жылы «Tuscaloosa» крейсерімен Норфолктан (Виргиния) шығып, 1941 жылдың 9 қаңтарында Вишиде Петенге сенімхаттарын тапсырды. Лихи француздарға ықпал ету үшін бірқатар құралдарына ие болды. Ол Рузвельтке Францияға азық-түлік пен медициналық көмек жеткізу Американың беделін жақсартатынын және Петеннің нығайтылатынын айтты. Оның пікірінше, «Британияның блокадалық әрекеті, ол Францияның бос тұрғындарына қажетті азық-түлік жеткізуге кедергі келтіреді, бұл қазіргі соғыстағы көптеген британдық саясаттың ақымақтығына тең». Ол Солтүстік Африкаға көмек көрсету Солтүстік Африкадағы француз генерал-делегаты генерал Максим Вейгандтың қолдарын күшейтетінін және Ось талаптарына қарсы тұруға көмектесетінін ұсынды. Рузвельт британдықтарды балаларға арналған азық-түлік пен дәрі-дәрмектерді, сондай-ақ оларды тарату үшін мыңдаған тонна отын жеткізуді қабылдауға мәжбүр етті. Американың көмегі француздық қолдауды сатып алуға жеткіліксіз болып шықты. 1941 жылдың мамыр айында Дарлан Париж хаттамасына келісті, ол Германияға Сириядағы, Тунистегі және Француздық Батыс Африкадағы француздық әскери базаларға қол жеткізуге мүмкіндік берді, ал шілдеде француздар Жапонияға Филиппиндегі американдық позицияға тікелей қауіп төндіретін Француз Индокитайындағы базаларға қол жеткізуге мүмкіндік берді. Неміс бомбалаушыларының ешқайсысы АҚШ-ты Сенегалдағы базалардан бомбалауға жеткілікті қашықтықта болмаса да, егер олар Вишидің Мартиникаға орналаса алса, онда олар содан жасай алады. Франция саясатын өзгерту үшін негізгі американдық үміт болған Вейганд 1941 жылдың 18 қарашасында Лихидің бұл жағдай америкалық көмекті тоқтатуға әкеп соғады деген ескертулеріне қарамастан қайта шақырылды. 7 желтоқсанда Лихи Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасағаны туралы хабар алды. 11 желтоқсанда Германия АҚШ-қа қарсы соғыс жариялады. Лихи АҚШ-тың соғысқа кіруі Виши үкіметімен өз қолын нығайтады деп ойлады, бірақ Шарль де Голльдің сол айдың соңында Сен-Пьер мен Микелонды басып алуы француз колониялары қолға алынбайды деген американдық кепілдіктерді күмәнді етті. Осы уақытқа дейін Лихи АҚШ Виши Франциясының орнына еркін Францияны қолдауы керек деп сенді, және ол Рузвельтті Сен-Пьер мен Микелонды басып алуды АҚШ-қа қайтару үшін сылтау ретінде қолдануға ұмтылды. 18 сәуірде Вишиде Пьер Лавальдің басшылығымен жаңа үкімет құрылғаннан кейін Лихи Америка Құрама Штаттарын Лавальдан алыстату үшін қайтадан шақыруды өтінді, және Вашингтонның лауазымды адамдары келісті. Осы арада 9 сәуірде Лихидің әйелі Луизаның аналық безін алып тастады. Операциядан кейін емделіп жатқанда, ол эмболияға ұшырап, 21 сәуірде қайтыс болды. Лихи 27 сәуірде Петенге қоштасуды ұсынды. Ол 1 маусымда Швецияда тіркелген океандық кемемен Нью-Йоркке келді. Ол Луизаның көп жылдар бойы мүше болған Сент-Томас епископальдық шіркеуінде жерлеу рәсімін ұйымдастырды және 1942 жылдың 3 маусымында Арлингтон ұлттық зиратында жерленгенін көрді. Луизаның өлімі туралы ой жүгіртіп, Лихи «мен қайғыдан күйреп қана қоймай, болашақтағы кез келген жұмысқа тұрақты түрде жартылай жарамсыз болып қалдым және қалған болашаққа мүлдем қызығушылық танытпадым» деп жазады.

Henry L. Stimson and McGeorge Bundy described the Fall of France in June 1940 as "the most shocking single event of the war". American security had been underwritten by Britain and France, allowing the United States to have comparatively low defense spending. Planning was based on the assumption that France would be a bulwark against Germany, as it had been in World War I, and the United States would have ample time to mobilize industry and create armies. Now, with France gone, Germany could directly threaten the United States. On November 18, 1940, Leahy was appointed United States Ambassador to France. In his message asking Leahy to accept the position, Roosevelt explained:

"My major task", Leahy later recalled "was to keep the French on our side in so far as possible". He hoped to convince Pétain and the Commander in Chief of the French Navy, Admiral François Darlan, that it was in France's best interest that Germany be defeated. He departed Norfolk, Virginia, on the cruiser Tuscaloosa on December 17, 1940, and presented his letter of credence to Pétain in Vichy on January 9, 1941. Leahy had some levers with which to influence the French to moderate collaboration with the Axis Powers. He advised Roosevelt that shipments of food and medical aid to France would improve America's standing and stiffen Pétain's resolve. In his opinion, the "British blockade action which prevents the delivery of necessary foodstuffs to the inhabitants of unoccupied France is of the same order of stupidity as many other British policies in the present war." He suggested that aid to French North Africa would also strengthen the hand of General Maxime Weygand, the French Delegate General in North Africa, in resisting Axis demands. Roosevelt compelled the British to accept the shipment of food and medicine for children, along with thousands of tons of fuel intended for their distribution. American aid proved insufficient to buy French support. In May 1941, Darlan agreed to the Paris Protocols, which granted Germany access to French military bases in Syria, Tunisia, and French West Africa, and in July the French granted Japan access to bases in French Indochina, which directly threatened the American position in the Philippines. Although no German bombers had the range to bomb the United States from bases in Senegal, if they could deploy to Vichy held Martinique, they could do so from there. Weygand, the main American hope for a change in French policy, was recalled on November 18, 1941, despite Leahy's warnings that this could prompt a cession of American aid. On December 7, Leahy received news of the Japanese attack on Pearl Harbor. This was followed, on December 11, by the German declaration of war against the United States. Leahy thought the United States's entry into the war would strengthen his hand with the Vichy government, but Charles de Gaulle's capture of Saint Pierre and Miquelon later that month discredited American assurances that French colonies would not be seized. By this time Leahy was convinced that the United States should back Free France instead of Vichy France, and he unsuccessfully urged Roosevelt to use the capture of Saint Pierre and Miquelon as a pretext for recalling him to the United States. After the formation of a new government in Vichy under the pro Axis Pierre Laval on April 18, Leahy again requested he be recalled in order to distance the United States from Laval, and Washington officials agreed. Meanwhile, on April 9, Leahy's wife Louise underwent a hysterectomy. While recovering from the operation, she suffered an embolism and died on April 21. Leahy called on Pétain to say farewell on April 27. He arrived back in New York on the Swedish registered ocean liner on June 1. He arranged for a funeral service for Louise at the St. Thomas Episcopal Church, where they had been members for many years, and watched her burial in Arlington National Cemetery on June 3, 1942. Reflecting on her loss, Leahy would write that Louise's death had "left me not only crushed with sorrow, but permanently less than half efficient for any work the future may have in store for me and completely uninterested in the remaining future."

Ұйымдастыру және рөлі

Коалиция құрамында екі мұхитпен соғыс жүргізу американдық жоғарғы басшылығының стратегиялық жоспарлаудағы кемшіліктерін аңғартты: Армия мен Әскери-теңіз күштерінің жоғары шенді офицерлерінің бір-бірімен және Президентпен кездесулері жүйесіз және сирек болды, сондай-ақ қабылданған шешімдерді тіркеуге арналған бірлескен жоспарлау штабы немесе хатшылық болған жоқ. АҚШ Конституциясына сәйкес, Президент Армия мен Әскери-теңіз күштерінің Бас қолбасшысы еді. 1942 жылдың 24 ақпанында Рузвельтпен болған кездесуде АҚШ Армиясының штаб бастығы, генерал Джордж Маршалл, Рузвельттің қарулы күштердің бас штабын тағайындауын сұрады және бұл қызметке Лихиді ұсынды. Лихи 7 шілдеде Рузвельтпен түскі ас ішкенде бұл мәселе талқыланды. 21 шілдеде Лихи қайтадан активтік қызметке шақырылды. Ол Франциядағы елшіліктен кетіп, Армия мен Әскери-теңіз күштерінің Бас қолбасшысының бас штабы болып тағайындалды. Тағайындау туралы хабарлағанда Рузвельт Лихидің рөлін жоғары қолбасшы емес, кеңесші ретінде сипаттады. Лихи 28 шілдеде Бірлескен штабтар отырысына (JCS) қатысты. Басқа мүшелері Маршалл, Кинг (қазір Әскери-теңіз күштерінің Бас қолбасшысы және АҚШ Әскери-теңіз флотының Бас қолбасшысы, COMINCH деп қысқартылған) және генерал-лейтенант Генри Х. Арнольд, АҚШ Армиясы Әуе күштерінің Бастығы болды. Содан бері JCS отырыстары сәрсенбі күндері сағат 12:00-де жүйелі түрде өткізіліп, көбінесе жеңіл түскі аспен басталды. Лихи де-факто төраға болып қызмет етті. Ол JCS отырыстарының күн тәртібін жасады, оларға төрағалық етті және барлық маңызды құжаттар мен шешімдерге қол қойды. Ол мұның өзінің жоғары лауазымына емес, еңбек өтіліне байланысты екенін есептеді. Оның жеке штабында екі әскери көмекші және екі-үш хатшы болды. JCS отырыстары Лихидің кеңсесі орналасқан Халық денсаулығы сақтау басқармасының ғимаратында өтті. Кейбір жөндеу жұмыстарынан кейін, 1942 жылдың 7 қыркүйегінде оған Ақ үйдің шығыс жанағында кеңсе берілді; ондағы басқа екі кеңседе Хопкинс пен Бёрнс орналасты. Рузвельт Ақ үйде соғыстың барысын көрсететін үлкен карталармен жабдықталған Карталар бөлмесін (Map Room) салдырды. Лихи мен Хопкинс ғана Карталар бөлмесіне шектеусіз кіруге құқылы болды, ал қалғандары Лихи немесе Хопкинспен бірге болуы керек немесе кіруге арнайы рұқсат алуы керек еді. Оның алғашқы JCS отырысынан екі күн өткен соң Бірлескен штабтар отырысы (CCS) өтті, оған Лихи де төрағалық етті. Осы отырыстарда JCS британдық Бірлескен штаб миссиясының басшыларымен кездесті: фельдмаршал сэр Джон Дилл, адмирал сэр Эндрю Каннингем, әуе маршалы Дуглас Эвилл және генерал-лейтенант Гордон Макреди. CCS отырыстары әр жұма күні өтті. Оның алғашқы JCS және CCS отырыстарындағы басты мәселе – француз Солтүстік Африкасына баруды көздеген «Гимнаст» операциясы болды. Маршалл мен Кинг Солтүстік Францияға десант түсіруді көздеген «Раунд-Ап» операциясы үшін қажетті ресурстарды бұруы мүмкін болғандықтан оған қарсы болды, бірақ олардың аргументтерін тыңдағаннан кейін Лихи Рузвельт 1942 жылы американдық күштердің Германияға қарсы күреске түсуі өте маңызды екенін және «Гимнаст» операциясы жалғасуы керек екенін мәлімдеді. Рузвельт 25 шілдеде ресми келісім берді. Маршалл мен Кинг бұл шешімді уақытша деп есептеді, бірақ Лихи оларға шешімнің соңғы екенін хабарлады. Лихи әдетте Ақ үй кеңсесіне таңғы 8:30 мен 8:45 аралығында келіп, жеделхаттар мен есептердің көшірмелерін қарап шықты. Ыңғайлы болу үшін құжаттар түстерге бөлінді: театрдан келетін жеделхаттар үшін қызғылт, шығып жатқандар үшін сары, JCS құжаттары үшін жасыл, CCS үшін ақ және Бірлескен штаб жоспарлаушыларынан келгендер үшін көк. Лихи президенттің назарына ұсынылатын құжаттарды іріктеп, онымен әр таңертең Овалдық кабинетте немесе Карталар бөлмесінде кездесетін. Бұл жоғары дәрежелі «Ultra» ақпараттарын да қамтыды. Ақпарат ағынын бақылау Лихиге Президентпен жеке қарым-қатынасынан асып түсетін билік пен ықпалдың қосымша көзін берді.

Waging a two ocean war as part of a coalition revealed serious deficiencies in the organization of the American high command when it came to formulating grand strategy: meetings of the senior officers of the Army and Navy with each other and with the President were irregular and infrequent, and there was no joint planning staff or secretariat to record decisions taken. Under the Constitution of the United States, the President was the Commander in Chief of the Army and Navy. At a meeting with Roosevelt on February 24, 1942, the Chief of Staff of the United States Army, General George C. Marshall, urged Roosevelt to appoint a chief of staff of the armed forces to provide unity of command, and he suggested Leahy for the role. Leahy had lunch with Roosevelt on July 7, during which this was discussed. On July 21, Leahy was recalled to active duty. He resigned as Ambassador to France and was appointed Chief of Staff to the Commander in Chief of the Army and Navy. In announcing the appointment, Roosevelt described Leahy's role as an advisory one rather than that of a supreme commander. Leahy attended his first meeting of the Joint Chiefs of Staff (JCS) on July 28. The other members were Marshall; King, who was now both CNO and Commander in Chief, U. S. Fleet (now abbreviated as COMINCH); and Lieutenant General Henry H. Arnold, the Chief of U. S. Army Air Forces. Henceforth, the JCS held regular meetings at noon on Wednesdays, which usually commenced with a light lunch. Leahy served as the de facto chairman. He drew up the agenda for the JCS meetings, presided over them, and signed off on all the major papers and decisions. He considered that this was due to his seniority and not by virtue of his position. He had a small personal staff of two military aides de camp and two or three secretaries. JCS meetings were held in the Public Health Service Building, where Leahy had an office. After some renovations were made, he was also given an office in the East Wing of the White House on September 7, 1942; the other two main offices there were occupied by Hopkins and Byrnes. Roosevelt had the Map Room constructed in the White House where large maps showed the progress of the war. Only Leahy and Hopkins had unrestricted access to the Map Room; everyone else had to be accompanied by Leahy or Hopkins or given special permission to enter. Two days after his first JCS meeting, there was a meeting of the Combined Chiefs of Staff (CCS), which Leahy also chaired. In these meetings the JCS met with the leaders of the British Joint Staff Mission: Field Marshal Sir John Dill, Admiral Sir Andrew Cunningham, Air Marshal Douglas Evill and Lieutenant General Gordon Macready. CCS meetings were held every Friday. The main agendum item at his first JCS and CCS meetings was Operation Gymnast, a proposed invasion of French North Africa. Marshall and King were opposed to it on the grounds that it would divert resources necessary for Operation Roundup, a landing in northern France, but after listening to their arguments, Leahy informed them Roosevelt was adamant that it was vital American forces take the field against Germany in 1942, and that Gymnast was to proceed. Roosevelt gave his formal assent on July 25. Marshall and King considered this to be tentative, but Leahy informed them that the decision was final. Leahy usually arrived at his White House office sometime between 08:30 and 08:45 and went over copies of dispatches and reports. For convenience, the documents were color coded: pink for incoming dispatches from the theater; yellow for outgoing ones; green for JCS papers; white for CCS ones; and blue for papers from the Joint Staff Planners. Leahy would select the papers to be brought to the President's attention, and would meet with him each morning in the Oval Office or the Map Room. This included high grade Ultra intelligence. Control of the flow of information gave Leahy a further source of power and influence beyond his personal relationship with the President.

Үлкен стратегия

Когда Рузвельт отправлялся за границу, Лихи сопровождал его. Лихи пропустил Касабланскую конференцию в январе 1943 года; после отъезда с Рузвельтом, Хопкинсом и контр-адмиралом Россом МакИнтайром, Лихи заболел бронхитом и вынужден был остаться в Тринидаде. Но он присутствовал на всех остальных межсоюзнических конференциях, в которых участвовал Президент. Поддержка Лихи решения Рузвельта о вторжении во Французскую Северную Африку не означала, что он поддержал британскую средиземноморскую стратегию. Он присоединился к Маршаллу и Кингу в их поддержке операции через Ла-Манш в 1944 году. На первой конференции, в которой он участвовал, Третьей Вашингтонской конференции в мае 1943 года, он столкнулся с британскими начальниками штабов из-за их нежелания предпринимать операции по восстановлению сухопутного маршрута в Китай, который Лихи считал жизненно важным как для войны против Японии, так и для послевоенной эпохи. В конечном итоге Лихи получил обещание от британцев провести Операцию «Анаким», наступательную операцию по возвращению Бирмы, в 1943 году. Лихи поддержал Хопкинса и генерал-майора Клэр Ченнольта в их поддержке бомбардировочной кампании против Японии с баз в Китае, несмотря на прозорливые предупреждения Маршалла о том, что это не может быть поддержано без достаточного количества наземных войск для защиты авиабаз. Маршалл оказался прав, когда японское наступление захватило базы Ченнольта. 12 ноября 1943 года Рузвельт, Хопкинс, Лихи, Кинг и Маршалл вместе отплыли из Хэмптон-Роудс на линкоре «Айова». Рузвельт занял капитанскую каюту, а Лихи – каюту для адмирала на борту. Они прибыли в Мерс-эль-Кебир 20 ноября, откуда вылетели в Тунис, а затем в Каир. Рузвельт остановился в резиденции американского посла в Каире. Места было мало, поэтому он взял с собой только Лихи и Хопкинса. Обсуждения с британцами касались в основном Бирмы и Китая, которыми они интересовались гораздо меньше, чем американцы. Затем они вылетели в Тегеран, Иран, для переговоров со Сталиным. Рузвельту предстояло остановиться в американской миссии, но Сталин предложил поселить его в советском комплексе. Ему разрешили взять с собой двух человек, поэтому он выбрал Лихи и Хопкинса. На конференции была достигнута договоренность с Советским Союзом об операции через Ла-Манш (Операция «Оверлорд») и вторжении в Южную Францию (Операция «Энвил»). Когда генерал сэр Алан Брук начал отказываться от своих обязательств, Лихи потерял терпение и потребовал узнать, при каких обстоятельствах Брук был бы готов провести «Оверлорд». Британцы, как выразился Лихи, «выстроились в ряд». Хотя консервативный Лихи считал Хопкинса «леваком», эти двое хорошо работали вместе, и Лихи очень привязался к Хопкинсу. Оба были полностью преданы Президенту, и Лихи увидел в идеалистичном Хопкинсе что-то от себя. Со временем Лихи постепенно заменил Хопкинса в качестве самого доверенного советника Рузвельта, став, по словам историка Филлипса О’Брайена, «вторым по влиятельности человеком в мире». Основной причиной этого было шаткое здоровье Хопкинса, так как у него был рак желудка. Он женился на Луизе Гилл Мэйси в Желтой овальной комнате 30 июля 1942 года и переехал из Белого дома в декабре 1943 года. Поэтому он больше не был у Рузвельта под рукой. Лихи провел День «Д», 6 июня 1944 года, в своем родном городе Хэмптоне, штат Айова. Это широко освещаемое «сентиментальное путешествие» было частью дезинформации, окружающей вторжение союзников в Европу. Идея заключалась в том, чтобы усыпить бдительность любых немецких агентов в Соединенных Штатах, заставив их поверить, что операция не состоится, пока такой важный офицер находится за пределами столицы. В следующем месяце он сопровождал Рузвельта на Тихоокеанскую стратегическую конференцию на Гавайях, где они встретились с адмиралом Честером В. Нимицем, главнокомандующим Тихоокеанскими районами, и генералом Дугласом Макартуром, главнокомандующим Юго-Западными Тихоокеанскими районами. Рузвельт, Лихи и президентский речевой писатель Сэмюэл Розенман (вместо Хопкинса) выехали из Вашингтона 13 июля в личном вагоне Рузвельта «Фердинанд Магеллан». Они поехали в Хайд-парк, где Рузвельт показал Лихи свою Президентскую библиотеку, затем в Чикаго, где Рузвельт консультировался с лидерами Демократической партии по поводу выбора Гарри С. Трумэна в качестве своего кандидата в вице-президенты на выборах 1944 года. В Сан-Диего они сели на крейсер «Балтимор», который доставил их на Гавайи, где Нимиц проинформировал их о предложенном вторжении на остров Формоза, предпочтительной цели Кинга, но также положительно отозвался об альтернативе Макартура по освобождению Филиппин. Лихи надеялся, что это облегчит военно-морскую и воздушную блокаду, которая сделает вторжение в Японию ненужным. На тот момент никакого решения принято не было, и Объединенный комитет начальников штабов (ОКНШ) продолжал обсуждать этот вопрос в течение нескольких месяцев, прежде чем санкционировать освобождение Лусона 3 октября. Хопкинса также не было на Второй Квебекской конференции в сентябре 1944 года, что продолжило трансформацию Лихи в советника Белого дома. Лихи не участвовал в политических сессиях в Квебеке, но на этом уровне политические и военные вопросы были неразделимы. Например, ОКНШ рассмотрел предложение о том, чтобы британский флот участвовал в Тихоокеанской войне, военное предложение с политической целью. Кинг не был в восторге от этой идеи; ВМС США успешно действовали против японцев, и добавление британских сил усложнило бы командование и логистику. Лихи и Маршалл настаивали на принятии британского предложения, и в конечном итоге оно было принято с оговоркой, что британский Тихоокеанский флот будет самодостаточным. Еще одним предметом споров была американская оккупационная зона в Германии. Соединенным Штатам была выделена южная часть Германии, что означало, что их линии связи будут проходить через Францию, где Лихи беспокоился о перспективе послевоенного коммунистического переворота. Рузвельт и Черчилль достигли компромисса, согласно которому порты Бремена и Бременхафена были переданы американцам, а также право транзита через британскую зону. 15 декабря 1944 года Лихи был повышен до вновь созданного звания адмирала флота, что сделало его самым старшим из семи человек, получивших пятизвездный ранг в этом месяце. Он сопровождал Президента Рузвельта на Ялтинскую конференцию в феврале 1945 года. Крейсер «Куинси» доставил их на Мальту, где Лихи председательствовал на встрече Объединенного комитета начальников штабов (ОКНШ) для обсуждения войны против Германии, а затем президентский самолет «Священная корова» доставил их в Ялту. В Ялте Рузвельт встретился с Черчиллем и Сталиным, чтобы решить, как должна быть реорганизована Европа после предстоящей капитуляции Германии. 12 апреля 1945 года Рузвельт умер. Лихи присутствовал на церемониях и панихиде по своему другу, которая была проведена в Восточной комнате Белого дома.

When Roosevelt travelled overseas, Leahy went with him. Leahy missed the Casablanca Conference in January 1943; after setting out with Roosevelt, Hopkins and Rear Admiral Ross McIntire, Leahy developed bronchitis and had to remain in Trinidad. But he was present at all the other inter Allied conferences that the President attended. Leahy's support of Roosevelt's decision to invade French North Africa did not mean that he bought into the British Mediterranean strategy. He joined Marshall and King in their advocacy of a cross Channel operation in 1944. At the first conference he attended, the Third Washington Conference, in May 1943 he clashed with the British chiefs of staff over their reluctance to undertake operations to reopen the overland route to China, which Leahy considered vital to both the war against Japan and the postwar era. Leahy eventually extracted a promise from the British to undertake Operation Anakim, an offensive to recapture Burma, in 1943. Leahy sided with Hopkins and Major General Claire Chennault in supporting a bombing offensive against Japan from bases in China despite Marshall's prescient warnings that this could not be sustained without adequate ground troops to protect the air bases. Marshall was proven correct when a Japanese offensive overran Chennault's bases. On November 12, 1943, Roosevelt, Hopkins, Leahy, King and Marshall set off together from Hampton Roads on the battleship Iowa. Roosevelt occupied the captain's cabin, and Leahy the one for an embarked admiral. They reached Mers el Kebir on November 20, from whence they flew to Tunis and then Cairo. Roosevelt stayed at the American Ambassador's compound in Cairo. Space was limited, so he took only Leahy and Hopkins with him. Discussions with the British were mainly concerned with Burma and China, about which they had much less interest than the Americans. They then flew on to Tehran, Iran, for talks with Stalin. Roosevelt was slated to stay at the American legation there, but Stalin offered to put him up at the Soviet compound. He was allowed to bring two people with him, so he chose Leahy and Hopkins. The conference reached agreement with the Soviets on the cross Channel operation (Operation Overlord) and an invasion of Southern France (Operation Anvil). When General Sir Alan Brooke began to back away from the commitment, Leahy lost his patience and demanded to know under what circumstances Brooke would be willing to undertake Overlord. The British, as Leahy put it, "fell into line". Although the conservative Leahy regarded Hopkins as a "pinko", the two men worked well together, and Leahy became quite fond of Hopkins. Both were completely devoted to the President, and Leahy saw something of himself in the idealistic Hopkins. Over time, Leahy gradually replaced Hopkins as Roosevelt's most trusted advisor, becoming, in the words of historian Phillips O'Brien, "the second most powerful man in the world". The main reason for this was the Hopkins's precarious health, as he had stomach cancer. He married Louise Gill Macy in the Yellow Oval Room on July 30, 1942, they moved out of the White House in December 1943. He was therefore no longer at Roosevelt's beck and call. Leahy spent D Day, June 6, 1944, in his home town of Hampton, Iowa. This well publicized "sentimental journey" was part of the deception efforts surrounding the Allied invasion of Europe. The idea was to lull any German agents in the United States into believing that the operation would not take place while such an important officer was out of the capital. The following month, he accompanied Roosevelt to the Pacific Strategy Conference in Hawaii at which they met with Admiral Chester W. Nimitz, the commander in chief of the Pacific Ocean Areas, and General Douglas MacArthur, the commander in chief of the Southwest Pacific Area. Roosevelt, Leahy and presidential speech writer Samuel Rosenman (instead of Hopkins) set out from Washington in Roosevelt's personal railcar, the Ferdinand Magellan, on July 13. They went to Hyde Park, where Roosevelt showed Leahy around his Presidential Library, then to Chicago, where Roosevelt conferred with leaders of the Democratic Party over the choice of Harry S. Truman as his vice presidential running mate in the 1944 election. In San Diego they boarded the cruiser Baltimore, which took them to Hawaii, where Nimitz briefed them on a proposed invasion of the island of Formosa, King's preferred target, but also spoke favorably of MacArthur's alternative of liberating the Philippines. Leahy hoped that this would facilitate a naval and air blockade that would make an invasion of Japan unnecessary. No decision was taken at this time, and the JCS continued debating the issue for months before authorizing the liberation of Luzon on October 3. Hopkins was not present at the Second Quebec Conference in September 1944 either, continuing Leahy's transformation into a White House advisor. Leahy did not attend the political sessions at Quebec, but at this level political and military issues were indistinguishable. For example, the JCS examined a proposal for a British fleet to participate in the Pacific War, a military proposal with a political objective. King was unenthusiastic about the idea; the U. S. Navy was performing well against the Japanese, and the addition of British forces would complicate command and logistics arrangements. Leahy and Marshall pressed for the British offer to be accepted, and in the end it was, with the proviso that the British Pacific Fleet would be self supporting. Another debate concerned the American occupation zone in Germany. The United States was allocated the southern part of Germany, which meant that its lines of communications would run through France, where Leahy was concerned about the prospect of a postwar Communist takeover. Roosevelt and Churchill reached a compromise, whereby the ports of Bremen and Bremerhaven would be given to the Americans, along with the right of transit through the British Zone. Leahy was advanced to the newly created rank of Fleet Admiral on December 15, 1944, making him the most senior of the seven men who received five star rank that month. He accompanied President Roosevelt to the Yalta Conference in February 1945. The cruiser Quincy took them to Malta, where Leahy chaired a CCS meeting to discuss the war against Germany, and then the President's personal aircraft, the Sacred Cow, flew them to Yalta. At Yalta, Roosevelt met Churchill and Stalin to decide how Europe was to be reorganized after the impending surrender of Germany. On April 12, 1945, Roosevelt died. Leahy attended the ceremonies and the memorial service for his friend, which was held in the East Room of the White House.

Атомдық бомба

13 сәуірде Лихи Рузвельт қайтыс болғаннан кейін президент болған Трумэнге соғыстың барысы туралы күнделікті таңертеңгі брифинг берді. Осыдан кейін Бірлескен штаб басшылары, соғыс министрі Генри Стимсон және Әскери-теңіз күштері министрі Джеймс Форресталмен қысқа кездесу өтті. Соңынан Лихи отставкаға кетуді ұсынды, бірақ Трумэн оны штаб басшысы қызметінде қалдыруға шешім қабылдады. 18 маусымда Бірлескен штаб басшылары Стимсон мен Форресталмен бірге Трумэнмен Ақ үйde Кюсюға жоспарланған шабуыл – «Олимпиада» операциясын талқылау үшін кездесті. Кездесуді Трумэн жүргізді. Маршалл мен Кинг операцияны ынталы түрде қолдады, ал Лехиден басқалары көп шығынға ұшырау қаупі бар екенін айтып, қолдау білдірді. Ол Маршаллдың шығын бағалауларына күмән келтірді, олар кең маневр жасауға мүмкіндік берген үлкен құрлықта өткен Лузон операциясына негізделген, ал Окинава операциясы шектеулі аумақта болғандықтан, тікелей шабуылдар мен жоғары шығындарға әкелді. «Трумэннің естеліктері: Шешімдер жылы» кітабында Лихи атом бомбасына қатысты күмәнділігін білдіріп: «Бұл біз жасаған ең зор ақымақтық. Мен жарылғыш заттар саласындағы сарапшы ретінде айтамын, бұл бомба жарылмайды», – деді. Бомба сынақтан өткеннен кейін және жарылғаннан соң Трумэн Бернс, Стимсон, Лихи, Маршалл, Арнольд және Еуропалық театрдың АҚШ күштерінің қолбасшысы Дуайт Д. Эйзенхауэрмен кеңесті. Барлығы атом бомбасын қолдануға келісті. Бірақ кейін Лехи өзінің естеліктерінде «біз оны бірінші болып қолданғандықтан, қараңғы ғасырлардағы варварларға тән этикалық стандартты қабылдадық» деп жазды, алайда тарихшы Бартон Ж. Бернштейн Лехи сол кезде оның қолданылуына қарсы болмағанын атап өтті.

Трумэн әкімшілігі

1945 жылдың шілдесінде Лихи Труманмен бірге Потсдам конференциясына қатысты, онда Труман Сталинмен және жаңа британ премьер-министрі Клемент Атлимен кездесіп, оккупацияланған Германияның басқарылуы туралы шешімдер қабылдады. Хопкинс сапарға бара алмай қалды, денсаулығына байланысты. Лихи осы конференциялардың нәтижесіне көңілі толмады. Ол Трумэн мен Сталин екеуі де жеңіліске ұшырағанын, Еуропадағы тұрақты бейбітшілікті қамтамасыз ететін ұсыныстардың суға түсіп немесе қабылданбағанын айтты. Ол Кеңес Одағының Еуропадағы үстем күшке айналғанын, ал Британ империясының құлдырап бара жатқанын мойындады, бұл конференция ортасында Черчилльдің Атлимен ауыстырылуымен айқын болды. 1946 жылдың 24 қаңтарында Лихи уақытша Ұлттық барлау органына (ҰБО) тағайындалды, ол құрылып келе жатқан Орталық барлау тобының қызметін қадағалады. Келесі жылы, 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік туралы заң осы ұйымдарды Ұлттық қауіпсіздік кеңесімен және Орталық барлау агенттігімен алмастырды, соның салдарынан Лихинің қатысуы тоқтатылды. Ол Бірлескен штабтар басшыларының отырыстарын төрағалық етіп жүрді және ядролық қаруды бірінші болып қолдануға басымдық беретін соғыс жоспарларын қабылдаудан бас тартты. Көптеген теңізшілер сияқты, ол Әскери және Теңіз департаменттерін Біріктірілген қорғаныс министрлігіне біріктіруге қарсы болды, себебі Теңіз күштерінің әуе күштері мен теңіз жаяу әскерінен айырылуы мүмкін деп қорқады. Сондай-ақ, ол Бірлескен штабтар басшыларының төрағасы лауазымын ресми түрінде бекітуге келіспеді, өйткені бұл бір адамның қолына тым көп билік береді деп санады. Бұл лауазым 1949 жылдың 10 тамызында Трумэн қол қойған Ұлттық қауіпсіздік туралы заңға енгізілген түзетулер арқылы құрылды, бірақ Бірлескен штабтар басшыларының төрағасы Армия мен Әуе күштері қалағандай бір ғана бас штаб емес еді. Лихи суық соғыстың басталуын белгілеген екі сөйлеудің дайындалуына қатысты: Трумэннің 1945 жылдың 27 қазанындағы Теңіз күніне арналған сөйлеуі және Черчилльдің 1946 жылдың 5 наурызындағы «Темір перде» сөйлеуі. Біріншісі Лихи мен Розенман жазған, ол Лихидің АҚШ-тың сыртқы саясатының негізгі мақсаттары туралы ойларын көрсетеді; екіншісі Черчилль жазған, бірақ Лихимен кеңескен, ол сөйлеуде аталған «американдық әскерилердің» арасындағы жалғыз адам еді, ол Черчилльпен сөйлеуді талқылады. Бірақ Лихидің Грекиядағы азаматтық соғысқа және Израиль-Палестина қақтығысына қатысуға қатысты араласпау ұстанымы Трумэн әкімшілігінің саясатынан көбінесе алшақтап кетті. 1948 жылдың 20 қыркүйегінде журналист Константин Браун Ақ үйдің кеңесшілері Кларк Клиффорд пен Дэвид К. Найлз Трумэнды Лехиден құтылуға шақырды деген айыптамалар жариялады, Браунның сөзінше, олар оны «ескірген реакционер» деп есептейді. 1948 жылдың 2 қарашасында Трумэн президент сайлауында жеңіске жеткеннен кейін бір күн өткен соң Лихи қаңтарда зейнетке шығуға рұқсат сұрады. Желтоқсан айында дәрігерлер Лихидің бүйректерінің жартылай бітелгенін анықтады. 28 желтоқсанда ол штаб бастығы ретінде Трумэнмен соңғы рет кездесті. Трумэн оның штаб бастығы лауазымынан 1949 жылдың 2 наурызында ресми түрде отставкасын қабылдады, бірақ бес жұлдызды офицер ретінде Лихи техникалық тұрғыдан Теңіз министрлігінің кеңесшісі ретінде әрекетте жүре берді. Келесі жылы Лихи өзінің «Мен сол жерде болдым» атты соғыс естеліктерін жариялады. Оның эмоциясыз, қызықсыз және ақылға сыймас стилі баспагеріне ешқандай пайда әкелмеді. «Нью-Йорк Таймс» газетінің кітап сыншысы Орвилл Прескотт былай деп жазды: «Президент Рузвельт пен президент Трумэннің жеке сенімді адамы ретінде адмирал Лихи айтуға лайықты жақсы оқиғасы болуы керек. Өкінішке орай, оның қатаң ресми манерасы, күрделі құпиялылығы, редакциялаудың қажеттілігі және жаңа қызықты ақпараттың болмауы оны жайсыз және шаңды етеді. Ол тілдік стильде теңіз кадеті сияқты қатаң жазады». Кітап нашар сатылды, және Лихи Пуэрто-Рикодағы уақыты туралы кітап жазуды ұсынғанда, баспагер одан бас тартты.

In July 1945, Leahy accompanied Truman to the Potsdam Conference where Truman met with Stalin and the new British Prime Minister Clement Attlee to make decisions about the governance of occupied Germany. Hopkins was too ill to make the journey. Leahy was disappointed in the outcome of these conferences. He considered that both Truman and Stalin had suffered defeats, with proposals that would have ensured a lasting peace in Europe being watered down or turned down. He recognized that the Soviet Union was a dominant power in Europe, and that the British Empire was in terminal decline, underscored by the mid conference replacement of Churchill by Attlee. On January 24, 1946, Leahy was appointed to the interim National Intelligence Authority (NIA), which oversaw activities of the nascent Central Intelligence Group. The following year the National Security Act of 1947 replaced these organizations with the National Security Council and the Central Intelligence Agency respectively, ending Leahy's involvement. He continued to chair meetings of the Joint Chiefs of Staff, and he rejected war plans that he felt placed too much emphasis on the first use of nuclear weapons. Like many naval officers, he was opposed to the unification of the War and Navy departments into the Department of Defense, fearing that the Navy would lose its naval aviation and the Marine Corps. Nor did he agree with formalizing the role of Chairman of the Joint Chiefs of Staff, which he felt would place too much power in the hands of one individual. The position was created by amendments to the National Security Act that Truman signed into law on August 10, 1949, but the Chairman of the Joint Chiefs was not the single chief of staff the Army and Air Force wanted. Leahy was involved in the preparation of two speeches that marked the onset of the Cold War: Truman's Navy Day address on October 27, 1945, and Churchill's "Iron Curtain" speech on March 5, 1946. The former was written by Leahy and Rosenman, and reflected Leahy's ideas about the fundamental goals of U. S. foreign policy; the latter was written by Churchill, but in consultation with Leahy, who was the only one of the "American military men" referred to in the speech with whom Churchill discussed the speech. But Leahy's non interventionist stance on U. S. involvement in the Greek Civil War and the Israeli–Palestinian conflict were increasingly out of step with the policies of the Truman administration. On September 20, 1948, columnist Constantine Brown published allegations that White House advisors Clark Clifford and David K. Niles were urging Truman to get rid of Leahy, whom they regarded, Brown said, as an "old fashioned reactionary". On the day after Truman won the presidential election on November 2, 1948, Leahy asked to be retired in January. In December, doctors diagnosed Leahy with a partial blockage of the kidneys. On December 28, he met with Truman as chief of staff for the last time. Truman officially accepted his resignation as his chief of staff on March 2, 1949, although as an officer with five star rank, Leahy technically remained on active service as an advisor to the Secretary of the Navy. The following year, Leahy published his war memoirs, I Was There. His unemotional, unexciting and unenlightening style did his publisher no favors. Orville Prescott the book reviewer for The New York Times wrote: "As the personal confidant of President Roosevelt and President Truman, Admiral Leahy ought to have a good story to tell. Unfortunately, he hasn't its stiff official manner, its elaborate discretion, its desperate need of editing and its lack of any exciting new information make it dull and dusty fare writes in a prose style as rigid as a naval cadet standing at attention in his review." The book sold poorly, and when Leahy subsequently proposed a book about his time in Puerto Rico, the publisher turned it down.

Өлім және мұра

Лихи 1959 жылғы 20 шілдеде 84 жасында Мэриленд штатының Бетезда қаласындағы АҚШ Әскери-теңіз ауруханасында қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде АҚШ Әскери-теңіз күштері тарихындағы белсенді қызметтегі ең қарт офицер болды. Оған әскери қабірлеу рәсімі жасалды. Оның денесі 22 шілде күні түстен бастап 23 шілде күні түске дейін Вашингтон Ұлттық соборындағы Бейтлехем шіркеуінде қойылды. Содан кейін 14:00-де соборда қабірлеу рәсімі өтті, одан кейін Арлингтон Ұлттық зиратында жерленді. Құрметті мәйіт көтерушілердің қатарында флот адмиралы Честер В. Нимиц, адмирал Томас С. Харт, адмирал Чарльз П. Снайдер, адмирал Луис Э. Денфелд, адмирал Артур В. Радфорд, вице-адмирал Эдвард Л. Кокрейн және контр-адмирал Генри Уильямс болды, барлығы зейнеткерлікте. Белсенді әскери қызметкерлердің құрметті мәйіт көтерушілері: адмирал Джерольд Райт, адмирал Роберт Л. Деннисон, контр-адмирал Джозеф Х. Веллингс және жақын досы Уильям Д. Хассетт. Лихидің құжаттары Әскери-теңіз тарихы және мұражайында және Вашингтондағы Конгресс кітапханасында сақталады; кейбір жеке хаттар Висконсин тарихи қоғамында бар. "Лихи" эсминецтерінің жетекші кемесі оның құрметіне аталды. 2014 жылы Ескі Әскери-теңіз обсерваториясындағы BB бөлмесі Лихи үйі деп қайта аталды. Мантельде Лихиден Кингке және Маршаллға Екінші дүниежүзілік соғыстағы жауынгерлік әрекеттерді тоқтату туралы бұйрық орналасқан.