Тыныш мұхиты шаяны (Larus pacificus) – Австралия жағалауларында кездесетін ірі қанатты. Тамақтануы, ареалы, және Kelp шаянымен бәсекелестігі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Тынық мұхитының шағаласы (Larus pacificus) – Австралия жағалауына тән өте ірі шағала. Ол батыстағы Карнарвон мен шығыстағы Сидней арасында орташа деңгейде кездеседі, бірақ 1940 жылдан бері "өздігінен келген" кельп шағаласымен бәсекелестік нәтижесінде оңтүстік-шығыс аймақтарының кейбір бөліктерінде сиректеп табылса керек. Көбінесе кездесетін күміс шағаладан әлдеқайда ірі әрі одан кемдеу кездесетін Тынық мұхитының шағалалары көбінесе жалғыз немесе жұптап жағалау бойында демалып, су жиегінен жоғарыда тұрақты түрде күзетіп ұшады немесе (кейде) желдің күшімен биікке көтеріліп, тасқа ұлуларды немесе теңіз кірпісін тастайды.
The Pacific gull (Larus pacificus) is a very large gull, native to the coasts of Australia. It is moderately common between Carnarvon in the west, and Sydney in the east, although it has become scarce in some parts of the south east, as a result of competition from the kelp gull, which has "self introduced" since the 1940s. Much larger than the ubiquitous silver gull, and nowhere near as common, Pacific gulls are usually seen alone or in pairs, loafing around the shoreline, steadily patrolling high above the edge of the water, or (sometimes) zooming high on the breeze to drop a shellfish or sea urchin onto rocks.
Диета
Құсбалықтардың тамақтануына түрлі балық түрлері мен омыртқасыз жануарлар кіреді. Олар жиі шабақтарды жейді, көбінесе Ovalipes australiensis және Paragrapsus gaimardii түрлерін. Сонымен қатар, Platycephalus bassensis (құм балықтары) мен баспаяқтыларды да жейді, олардың екеуі де кемежайлар мен жағажайларда тазартылған балықтардың қалдықтарын жеу арқылы алынады. Олар сондай-ақ жәндіктер, жұмыртқалар және басқа теңіз құстарын жеуі мүмкін. Құсбалықтар мал сою орындарында және қоқыс жиналатын жерлерде тамақ іздеп, басқа құстардан тамақ ұрлайды.
The gulls' diet consists of a number various fish species and invertebrates. They frequently consume crabs, most often the species Ovalipes australiensis and Paragrapsus gaimardii. They also commonly eat Platycephalus bassensis (sand flatheads) and cephalopods, both of which are sourced from their regular consumption of waste from fish which have been cleaned on wharves and beaches. Additionally, they may eat insects, eggs, and other seabirds. The gulls may be found scavenging abattoirs and in rubbish tips, where they will often steal food from other birds.
Таксономия
Тынық мұхит шаяны алғаш рет 1801 жылы ағылшын орнитологы Джон Латэм Томас Уотлинг салған сурет негізінде сипаттады, онда жергілікті атауы Troo gad dill деп тіркелген. Оның түрлік эпитеті Тынық мұхитына сілтеме жасайды. Екі түршесі танылған: атаулы түрі L. p. pacificus Оңтүстік-Шығыс жағалауынан және Тасманиядан, ал L. p. georgii Оңтүстік Австралиядан және Батыс Австралиядан.
The Pacific gull was first described by English ornithologist John Latham in 1801 from a Thomas Watling drawing, where the local name had been recorded as Troo gad dill. Its specific epithet refers to the Pacific Ocean. Two subspecies are recognised: the nominate race L. p. pacificus from the south east coast and Tasmania, and L. p. georgii from South Australia and Western Australia.
Сипаттама
Тынық мұхит қарындастары - олардың ареалындағы кельп қарындасынан басқа жалғыз ірі қарындастар. Бұл түрдің ұзындығы — бастап, қанаттарының ені — дейін жетеді. Олардың салмағы әдетте — аралығында болады. Бұл түр көбінесе ақ түсті, қанаттары мен арқасы қара, ал өте жуан (басқа қарындастармен салыстырғанда), күшті, сары түсті, ұшы қызыл мүсікке ие. Оларда тұзды суды мұрын тесіктері арқылы шығаратын тұз бездері бар. Жас құстардың денесі толық қоңыр түсті, ересек құстың қауырсынына біртіндеп жетеді; төртінші жылына қарай жас Тынық мұхит қарындасын ересек құстан ажырату қиын. Екі түршесінің ішінде атаулы шығыс түршесі қорғалған жағажайларды ұнатады, ал батыс түршесі L. p. georgii тіпті ашық жағалауларда да жиі кездеседі. Екі түрше де жұптар немесе аралдардағы шашыраңқы колониялар құрып, ашық жерде шөптер мен бұтақтардан ұя салады және екі-үш қоңыр жұмыртқа салады.
Pacific gulls are the only large gulls in their range, besides the occasional kelp gull. This species can range in length from and span across the wings. They typically weigh from This species is mostly white, with dark wings and back, and a very thick (when compared to other gull species), powerful, red tipped yellow bill. They have salt glands that secrete salty water through the nostrils. Young birds are mottled brown all over, and attain their adult plumage only gradually; by its fourth year, a young Pacific gull has usually become difficult to tell apart from an adult bird. Of the two subspecies, the nominate eastern race prefers sheltered beaches, and the western race L. p. georgii is commonly found even on exposed shores. Both subspecies nest in pairs or loose colonies on offshore islands, making a cup of grasses and sticks in an exposed position, and laying two or three mottled brown eggs.