Чарльз Чатвин: Жазушы, журналист және саяхатшы өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Ағылшын жазушысы, романист және журналист (1940–1989)

Чарльз Брюс Чатвин (13 мамыр 1940 – 18 қаңтар 1989) – ағылшын саяхат жазушысы, романист және журналист. Оның тұңғыш кітабы «Патагонияда» (1977) Чатвиннің саяхат жазушысы ретінде танылуына себеп болды, бірақ ол өзін ерекше әңгімелерді жарыққа шығаруға қызығушылық танытқан әңгімеші деп есептеді. «Қара төбеде» (1982) романы үшін Джеймс Тейт Блэк естелік сыйлығын жеңіп алды, ал «Уц» (1988) романы Букер сыйлығына үміткер болды. 2008 жылы «Таймс» газеті Чатвинды «1945 жылдан бергі 50 ең ұлы британ жазушысы» тізімінде 46-шы орынға қойды. Чатвин Шеффилд қаласында дүниеге келген. Марлборо колледжінде орта білімін аяқтағаннан кейін 18 жасында Лондондағы Sotheby’s компаниясында жұмыс істеді, онда өнер саласында кең білім алды және ақырында аукцион үйінің ежелгі заттар және импрессионизм бөлімдерін басқарды. 1966 жылы Sotheby’s-тен кетіп, Эдинбург университетінде археологияны оқуға түсті, бірақ екі жылдан кейін жазушы мамандығын таңдап оқуын доғарды. 1972 жылы «Санди Таймс» журналы Чатвинды жұмысқа алды. Ол жұмысы үшін әлемді шарлап, Индира Ганди және Андре Мальро сияқты саясаткерлермен сұхбаттасты. 1974 жылы журналдан кетіп, Аргентинаның Патагониясына сапар жасады, бұл сапар оның алғашқы кітабы «Патагонияда» (1977) тууына ықпал етті. Ол Австралия туралы «The Songlines» (1987) сияқты бес кітап жазды, ол бестселлер болды. Оның еңбектері саяхат жазу жанрын жаңғыртуға септігін тигізді және Уильям Далримпл, Клаудио Магрис, Филип Марсден, Луис Сепульведа, Рич Коэн және Рори Стюарт сияқты басқа жазушыларға әсер етті.

Алғашқы жылдар

Чатвин 1940 жылы 13 мамырда Англияның Шеффилд қаласындағы Ширвуд жолындағы медбикелер үйінде дүниеге келді. Оның әкесі Чарльз Лесли Чатвин, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бирмингемдегі заңгер және Корольдік теңіз күштерінің резервіндегі офицер болса, анасы Маргарита (құрметті әкесі Тернелл), Шеффилдте пышақ жасаушының кеңсе қызметкерінің қызы еді. Ол Шеффилдте туды және үйленуінен бұрын жергілікті консервативтік партияда жұмыс істеді. Чатвин отбасы Бирмингемде жақсы танымал болды, Чарльз Чатвиннің әкесі Джулиус Альфред Чатвин белгілі сәулетші еді. Чатвиннің балалық шағы әкесі теңізде болғанда анасымен бірге көшіп-қонып жүрумен өтті. Оның тууына дейін Чатвиннің ата-анасы Вустерширдегі Барнт Гринде тұрған, бірақ Маргарита туғанға дейін аз уақыттан кейін Шеффилдке жақын Дронфилдтегі ата-анасының үйіне көшіп келді. Анасы мен ұлы бірнеше апта сонда тұрды. "Блиц" туралы алаңдаған Маргарита қауіпсіз жер іздеді. Ол соғыс жылдары әртүрлі туыстарымен бірге болу үшін ұлын алып жүрді. Олар Маргарита олардың қауіпсіздігіне байланысты немесе отбасы мүшелері арасындағы шиеленіс туғанда қозғалысқа шешім қабылдағанға дейін бір орында тұратын. Кейін Чатвин соғысты еске алып: «Егер үйіміз болса, ол Rev Robe деп аталатын қара чемодан еді, онда менің киімдерім мен Микки Маустың газ маскасына орын болатын». Соғыс кезінде олардың бірі әкесінің әжесінің үйінде болды, онда оның қызығушылығын оятқан қызықты коллекция болды. Оның ішінде «бронтозаврдың бір бөлігі» (іс жүзінде милодон, алып жалқау) бар еді, оны Чатвиннің әжесіне оның туысы Чарльз Милвард жіберген. Патагонияда саяхаттап жүрген Милвард алып жалқаудың қалдықтарын тапты, кейін оны Британ мұражайына сатты. Ол туысына жануардың терісінің бір бөлігін жіберді, ал отбасы мүшелері оны қателікпен «бронтозаврдың бір бөлігі» деп атады. Тери кейін жоғалып кетті, бірақ ол ондаған жылдардан кейін Чатвинге Патагонияны зерттеуге және оның жайлы жазуға шабыттандырды. Соғыстан кейін Чатвин ата-анасы және кіші інісі Хьюмен (1944-2012) бірге Бирмингемдегі Вест-Хитте тұрды, онда оның әкесі заңгерлік практикамен айналысты. Жеті жасында ол Шропширдегі Олд Холл мектебіне, содан кейін Уилтширдегі Марлборо колледжіне интернатқа жіберілді. Оқуда ерекше көзге түспеген Чатвин мектептегі қойылымдардағы өнерімен назар аударды. Марлборода Чатвин латын, грек және ежелгі тарихтан A деңгейіне жетті. Чатвин Оксфордтағы Мертон колледжінде классикалық әдебиеттерді оқымақ болды, бірақ Ұлыбританиядағы міндетті әскери қызметтің аяқталуы университеттерге түсуде бәсекелестікті күшейтті. Ол басқа мүмкіндіктерді қарастыруға мәжбүр болды. Ата-анасы оның актерлік мансап немесе Кениядағы отарлық қызметте жұмыс істеу туралы ұсыныстарын қолдамады. Оның орнына Чатвиннің әкесі клиенттерінің бірінен аукциондық үй Sotheby's-қа ұсыныс хат сұрады. Ол сұхбатқа шақырылып, онда жұмысқа орналасты.

Chatwin was born on 13 May 1940 at the Shearwood Road Nursing Home in Sheffield, England, to Charles Leslie Chatwin, a Birmingham solicitor and Royal Naval Reserve officer during World War II, and Margharita (née Turnell), daughter of a Sheffield knife manufacturer's clerk. She was born in Sheffield and worked for the local Conservative party prior to her marriage. The Chatwin family were well known in Birmingham, with Charles Chatwin's grandfather, Julius Alfred Chatwin, an eminent architect. Chatwin's early years were spent moving regularly with his mother while his father was at sea. Prior to his birth, Chatwin's parents had lived at Barnt Green, Worcestershire, but Margharita moved to her parents' house in Dronfield, near Sheffield, shortly before giving birth. Mother and son remained there for a few weeks. Worried about The Blitz, Margharita sought a safer place to stay. She took her son with her as they travelled to stay with various relatives during the war. They would remain in one place until Margharita decided to move, either because of concern for their safety, or because of friction among family members. Later in life Chatwin recalled of the war, "Home, if we had one, was a solid black suitcase called the Rev Robe, in which there was a corner for my clothes and my Mickey Mouse gas mask." One of their stays during the war was at the home of his paternal grandparents, who had a curiosity cabinet that fascinated him. Among the items it contained was a "piece of brontosaurus" (actually a mylodon, a giant sloth), which had been sent to Chatwin's grandmother by her cousin Charles Milward. Travelling in Patagonia, Milward had discovered the remains of a giant sloth, which he later sold to the British Museum. He sent his cousin a piece of the animal's skin, and members of the family mistakenly referred to it as a "piece of brontosaurus". The skin was later lost, but it inspired Chatwin decades later to visit and write about Patagonia. After the war, Chatwin lived with his parents and younger brother Hugh (19442012) in West Heath in Birmingham, where his father had a law practice. At the age of seven he was sent to boarding school at Old Hall School in Shropshire, and then Marlborough College, in Wiltshire. An unexceptional student, Chatwin garnered attention from his performances in school plays. While at Marlborough, Chatwin attained A levels in Latin, Greek, and Ancient History. Chatwin had hoped to read Classics at Merton College, Oxford, but the end of National Service in the United Kingdom meant there was more competition for university places. He was forced to consider other options. His parents discouraged the ideas he offered: an acting career or work in the Colonial Service in Kenya. Instead, Chatwin's father asked one of his clients for a letter of introduction to the auction house Sotheby's. An interview was arranged, and Chatwin secured a job there.

Өнер және археология

1958 жылы Чатвин Лондонға көшіп, Sotheby’s өнер туындылары бөлімінде портёр болып жұмыс істей бастады. Чатвин бұл жұмысқа, әсіресе қоймада сақталған заттарды шаңдауға, жарамсыз болды. Sotheby’s оны кіші каталогшы лауазымына ауыстырды, ол Антикварлық және Импрессионистік өнер бөлімдерінде жұмыс істеді. Бұл лауазым оған өнерді бағалау қабілетін дамытуға мүмкіндік берді, сондай-ақ ол тез арада жалған туындыларды анықтау шеберлігімен танылды. Каталогшы ретіндегі жұмысы оған заттарды қысқа да нақты сипаттауға үйретті және оларды зерттеуді қажет етті. Чатвин Sotheby’s-тің антиквариат және импрессионистік өнер жөніндегі сарапшысы болды, кейін екі бөлімді де басқарды. Көптеген әріптестері Чатвиннің ақырында аукцион үйінің төрағасы болатынын күтті. Осы кезеңде Чатвин жұмысы үшін де, жаңа өмірлік тәжірибелер үшін де көп саяхат жасады. Саяхат оған британдық таптық жүйеден құтылуға көмектесті, ол оны қысымға ұшыратқан. Роберт Байронды және оның «Оксианаға жол» кітабын оқыған ол Ауғанстанға екі рет саяхат жасады. Ол сондай-ақ бұл сапарларды базарлар мен дүкендерге бару үшін пайдаланды, онда ол антиквариаттарды сатып алып, кейін Sotheby’s-тен түскен табысын толықтыру үшін қайта сататын. Ол суретшілермен, өнер жинаушылармен және сатушылармен достық қарым-қатынас орнатты. Бір досы Говард Ходжкин 1962 жылы «Жапон экранында» Чатвиннің портретын салған. Чатвин оны «сол жақтағы қызыл-жасыл дақ» деп сипаттады. Чатвин өзінің сексуалдық бағдарына қатысты күмәнді болды және өмірінің осы кезеңінде әйелдермен де, еркектермен де қарым-қатынаста болды. Оның сүйіктісінің бірі, американдық және Джон Джейкоб Астордың ұрпағы Элизабет Чанлер, Sotheby’s-те хатшы болып жұмыс істеді. Чанлер Рэдклифф колледжінде тарих мамандығы бойынша білім алып, 1961 жылы Лондонға ауысудан бұрын екі жыл бойы Нью-Йорктегі Sotheby’s кеңсесінде жұмыс істеді. Оның саяхатқа құштарлығы мен тәуелсіз мінезі Чатвинге ұнады. 1960 жылдардың ортасында Чатвин Sotheby’s-те көңілі тоймады. Оның наразылығына әр түрлі себептер болды. Әйелдер де, еркектер де Чатвинге тартымды көрінді, ал Sotheby’s-тің сол кездегі төрағасы Питер Уилсон бұл артықшылықты аукцион үйінің пайдасына пайдаланды, Чатвиннің көмегімен бай адамдарды өнер коллекцияларын сатуға көндіруге тырысты. Чатвин бұл жағдайға көбейіп бара жатқан ыңғайсыздық сезімді. Кейін Чатвин өзінің «жанынан күш кеткенін» айтып, былай деді: «Соңында мен жақсырақ жұмыс істесем де болады деп ойладым. Өмір бойы жақында қайтыс болған адамның пәтерін бағалаумен айналысқан сияқты». 1964 жылдың соңында ол жұмысының талаптарына байланысты, өнер туындыларын мұқият талдаудан көру қабілетімен проблемалар басталды. Ол көз дәрігері Патрик Тревор Роперге кеңес сұрады, ол жасырын көздің бұрылуын анықтады және Чатвинге Sotheby’s-те алты ай демалыс алуды ұсынды. Тревор Ропер Аддис-Абебадағы көз ауруханасының жобасына қатысқан болатын және Чатвинге Шығыс Африкаға баруды ұсынды. 1965 жылдың ақпан айында Чатвин Суданға кетті. Осы сапарда Чатвин алғаш рет көшпелі тайпамен кездесті, олардың өмір салты оны қызықтырды. Ол былай деп жазды: «Менің жолбасшымның қолында қылыш, қалта және шашын майлау үшін иісті ешкі майы бар құмыра болды. Ол мені тым ауыр жүкпен және жеткіліксіз сезіндірді». Чатвин өмірінің соңына дейін көшпелілерге қызығушылық танытты. Чатвин Sotheby’s-ке оралды және достарының таңғалуына орай Элизабет Чанлерге үйленуді ұсынды. Олар 1965 жылдың 21 тамызында үйленді. Чатвин некелік өмірінің бойында бисексуал болды, бұл туралы Элизабет білді және қабылдады. Чатвин өзінің гомосексуалдық мінез-құлқынан «өсіп шығады» және ата-анасы сияқты бақытты некеге ие болады деп үміттенді. Некеде Чатвин көптеген қарым-қатынастарда болды, көбінесе еркектермен. Чатвиннің еркектермен қарым-қатынасын білетін кейбір адамдар Чатвиндердің пәк некеде болғанын болжады, бірақ автордың өмірбаянын жазған Николас Шекспирдің айтуынша, бұл шындық емес. Чатвин мен оның әйелі балалы болуға ниеттенген, бірақ олар баласыз қалды. 1966 жылдың сәуірінде 26 жасында Чатвин Sotheby’s директоры болып тағайындалды, ол осы лауазымға ұмтылған. Оның өкінішінше, ол кіші директор болып тағайындалды және басқармада дауыс беру құқығынан айырылды. Бұл көңіл көшіру, сондай-ақ Sotheby’s-те орын алған, оның ішінде Питт Риверс мұражайының коллекциясынан алынған заттарды сатумен байланысты, мүмкін заңсыз қосалқы мәмілелерге байланысты көңіліне қашады және ол 1966 жылдың маусымында Sotheby’s-тегі қызметінен кетті. Чатвин 1966 жылдың қазанында Эдинбург университетіне археологияны оқуға түсті. Ол Оксфордқа бару мүмкін болмағанына өкінді және бірнеше жылдан бері университетте оқуды жоспарлап жүрген. 1965 жылдың желтоқсанында Ленинградтағы Эрмитажға жасаған сапары археология саласына қызығушылығын ояртты. Бірінші курс жұмысы үшін Wardrop жүлдесін жеңіп алғанына қарамастан, ол академиялық археологияның қатаңдығынан шаршады және екі жылдан кейін дипломсыз кетіп қалды.

In 1958, Chatwin moved to London to begin work as a porter in the Works of Art department at Sotheby's. Chatwin was ill suited for this job, which included dusting objects that had been kept in storage. Sotheby's moved him to a junior cataloguer position, working in both the Antiquities and Impressionist Art departments. This position enabled him to develop his eye for art, and he quickly became known for his ability to discern forgeries. His work as a cataloguer also taught him to describe objects in a concise manner and required him to research these objects. Chatwin advanced to become Sotheby's expert on Antiquities and Impressionist art and would later run both departments. Many of Chatwin's colleagues thought he would eventually become chairman of the auction house. During this period Chatwin travelled extensively for his job and also for adventure. Travel offered him a relief from the British class system, which he found stifling. An admirer of Robert Byron and his book, The Road to Oxiana, he travelled twice to Afghanistan. He also used these trips to visit markets and shops, where he would buy antiques that he would resell at a profit in order to supplement his income from Sotheby's. He became friends with artists, art collectors and dealers. One friend, Howard Hodgkin, painted Chatwin in The Japanese Screen (1962). Chatwin said he was the "acid green smear on the left." Chatwin was ambivalent about his sexual orientation and had affairs with both men and women during this period of his life. One of his girlfriends, Elizabeth Chanler, an American and a descendant of John Jacob Astor, was a secretary at Sotheby's. Chanler had earned a degree in history from Radcliffe College and worked at Sotheby's New York offices for two years before transferring to their London office in 1961. Her love of travel and independent nature appealed to Chatwin. In the mid 1960s Chatwin grew unhappy at Sotheby's. There were various reasons for his disenchantment. Both women and men found Chatwin attractive, and Peter Wilson, then chairman of Sotheby's, used this appeal to the auction house's advantage when using Chatwin to try to persuade wealthy individuals to sell their art collections. Chatwin became increasingly uncomfortable with the situation. Later in life Chatwin also spoke of having become "burnt out" and said, "In the end I felt I might just as well be working for a rather superior funeral parlour. One's whole life seemed to be spent valuing for probate the apartment of somebody recently dead." In late 1964 he began to suffer from problems with his sight, which he attributed to the close analysis of art work entailed by his job. He consulted eye specialist Patrick Trevor Roper, who diagnosed a latent squint and recommended that Chatwin take a six month break from his work at Sotheby's. Trevor Roper had been involved in the design of an eye hospital in Addis Ababa, and suggested Chatwin visit East Africa. In February 1965, Chatwin left for Sudan. It was on this trip that Chatwin first encountered a nomadic tribe; their way of life intrigued him. "My nomadic guide," he wrote, "carried a sword, a purse and a pot of scented goat's grease for anointing his hair. He made me feel overburdened and inadequate " Chatwin would remain fascinated by nomads for the rest of his life. Chatwin returned to Sotheby's, and to the surprise of his friends, proposed marriage to Elizabeth Chanler. They married on 21 August 1965. Chatwin was bisexual throughout their married life, a circumstance Elizabeth knew and accepted. Chatwin had hoped he would "grow out of" his homosexual behaviour and have a successful marriage like his parents. During their marriage, Chatwin had many affairs, mostly with men. Some who were aware of Chatwin's affairs with men assumed the Chatwins had a chaste marriage, but according to Nicholas Shakespeare, the author's biographer, this was not true. Both Chatwin and his wife had hoped to have children, but they remained childless. In April 1966, at the age of 26, Chatwin was promoted to a director of Sotheby's, a position to which he had aspired. To his disappointment, he was made a junior director and lacked voting rights on the board. This disappointment, along with boredom and increasing discomfort over potentially illegal side deals taking place at Sotheby's, including the sale of objects from the Pitt Rivers museum collection, led Chatwin to resign from his Sotheby's post in June 1966. Chatwin enrolled in October 1966 at the University of Edinburgh to study Archaeology. He had regretted not attending Oxford and had been contemplating going to university for a few years. A visit in December 1965 to the Hermitage in Leningrad sparked his interest in the field of archaeology. Despite winning the Wardrop Prize for the best first year's work, he found the rigour of academic archaeology tiresome, and he left after two years without taking a degree.

Көшіп-қонып өмір сүрудің басқа жолы

Эдинбургтен кеткеннен кейін Чатвин жазушы мамандығын таңдады және көшпелілер туралы кітап жобасын Джонатан Кейп баспасының директоры Том Машлерге сәтті ұсынды. Чатвин кітапқа алғашқыда «Көшпелілердің баламасы» деген ат қойды және «Адамдар неге орынсыз саяхаттайды, тұрақтап қалмайды?» деген сұраққа жауап табуға тырысты. Чатвин қолжазбаны 1972 жылы тапсырды, бірақ Машлер оны жариялаудан бас тартып, «оқығанға қиын» деп сипаттады. 1969 және 1972 жылдар аралығында «Көшпелілердің баламасы» жобасымен айналысып жүрген Чатвин, шығармашылық мансабын қалыптастыру үшін көп саяхаттап, басқа да іс-әрекеттермен шұғылданды. 1970 жылы Нью-Йорктегі Азия үйі галереясында Азия далаларының көшпелі өнеріне арналған көрмені ұйымдастыруға бірлесіп қатысты. 1969 жылы Питер Левимен бірге Ауғанстанға жасаған сапары туралы жазба жариялауды жоспарлады. Леви өзінің «Перудеңгей патшасының жарық бағы: Ауғанстан саяхаты» (1972) кітабында осы сапар туралы айтты. Чатвин «Vogue» журналына көшпелілер туралы екі мақала, ал «History Today» журналына тағы бір мақала жазды. 1970 жылдардың басында Чатвин кинорежиссер Джеймс Айворимен романдық қарым-қатынаста болды. Айвори өзінің «Қатаң айворы» атты естеліктерінде осы оқиғаны баяндады. Ол Айвориге фильм түсіру үшін идеялар ұсынды, бірақ Айвори оларға көп мән бермеді. 1972 жылы Чатвин кино жасауға тырысып, Нигерге көшпелілер туралы деректі фильм түсіруге барды. Фильм Чатвин оны еуропалық телеарналарға сатуға әрекеттенген кезде жоғалып кетті. Чатвин саяхаттарының суреттерін де түсіріп, Мавританияға жасаған сапарынан алынған фотосуреттерін «The Sunday Times Magazine» журналына сатуға тырысты. «Таймс» газеті бұл суреттерді жарияламаса да, Чатвинге жұмыс ұсынды.

"The Sunday Times Magazine" журналы мен "Патагонияда"

1972 жылы The Sunday Times Magazine журналы Чатвинді өнер және сәулет жөніндегі кеңесші ретінде шақырды. Бастапқыда оның міндеті сюжеттік идеяларды ұсыну және 1973 жылдың жазында бірнеше нөмірде жарияланған «One Million Years of Art» сияқты материалдарды дайындау болды. Оның редакторы Фрэнсис Уиндэм оны жазуға ынталандырды, бұл оған әңгімелеу дағдысын жетілдіруге көмектесті. Чатвин көптеген халықаралық тапсырмалармен саяхаттап, алжирлік мигрант жұмысшылар мен Қытайдың Ұлы қабырғасы сияқты тақырыптарда жазды және Андре Мальро, Мария Рейхе және Мадлен Вионне сияқты түрлі адамдармен сұхбаттасты. 1972 жылы Чатвин 93 жастағы сәулетші және дизайнер Эйлин Грейді оның париждік салонында кездестірді, онда ол Оңтүстік Америкадағы Патагония айманының оның салған картасын байқады. «Мен әрқашан сол жерге баруды қаладым», - деді Чатвин. «Мен де», - деп жауап берді ол, «Мен үшін барыңыз». Екі жыл өткен соң, 1974 жылдың қарашасында Чатвин Перудегі Лимаға ұшып, бір айдан кейін Аргентинаның Патагониясына жетті. Кейін ол Уиндэмға тек «Патагонияға бардым» деген телеграмма жібергенін айтты. Шындығында, ол хат жіберді: «Мен өзім үшін материал жинап жатырмын, мен әрқашан жазуды армандаған нәрсе». Бұл Чатвиннің The Sunday Times Magazine журналындағы тұрақты жазушы ретіндегі қызметінің аяқталуын білдірді, бірақ ол келесі жылдары Индира Гандидің портретін қоса алғанда, кейбір материалдарды жариялады. Чатвин Патагонияда алты ай өткізіп, басқа жерлерден келген және онда қоныстанған адамдардың әңгімелерін жинады. Бұл сапар нәтижесінде 1977 жылы «Патагонияда» кітабы жарық көрді. Ол өзінің «бронтозаврдың бір бөлігін» (әжесі мен атасының шкафынан жылдар бұрын алынып тасталған) іздеуін саяхатының оқиғасын құру үшін пайдаланды. Чатвин «Патагонияда» кітабын «нақты саяхаттың және символдық саяхаттың баяны» деп сипаттады. Ол «Ғажайып саяхат» санатына жатуы немесе оның пародияс болуы керек екенін айтты: баяндаушы алыс елге ерекше жануарды іздеуге барады, жолда ол ерекше жағдайларға тап болады, адамдар немесе басқа кітаптар оған әртүрлі оқиғаларды айтады, олар бір мағынаны құрайды. «Патагонияда» Чатвиннің түсірген он бес қара-ақ фотосуреті бар. Сусанна Клэпптің айтуынша, «Ребекка Уэст Чатвинге осы суреттердің өте жақсы екенін айтып, кітаптың барлық мәтінін артық етіп жіберді». Бұл жұмыс Чатвиннің саяхат жазушысы ретіндегі беделін қалыптастырды. Оның өмірбаянын жазған Николас Мюррей «Патагонияда» кітабын «соғыстан кейінгі ағылшын саяхат кітаптарының ең ерекше және жаңасының бірі» деп атады және ол саяхат жазу жанрын жаңартып жіберді деді. Алайда, аймақ тұрғындары Чатвиннің кітабында баяндалған оқиғаларға қарсы шықты. Бұл оның мансабындағы алғашқы, бірақ соңғы емес, Чатвин шындық ретінде ұсынған әңгімелер мен кейіпкерлердің кейінірек ойдан шығарылған деп есептелген жағдай. «Патагонияда» үшін Чатвин Хоторден сыйлығы мен Америка өнер және әдебиет академиясының Э. М. Форстер сыйлығын алды. Грэхам Грин, Патрик Ли Фермор және Пол Теру кітапты жоғары бағалады. «Патагонияда» кітабының табысынан кейін Чатвиннің достарының қатарына Жаклин Кеннеди Онассис, Сьюзан Сонтаг және Джаспер Джонс сияқты адамдар қосылды.

In 1972, The Sunday Times Magazine hired Chatwin as an adviser on art and architecture. Initially his role was to suggest story ideas and put together features such as "One Million Years of Art," which ran in several issues during the summer of 1973. His editor, Francis Wyndham, encouraged him to write, which allowed him to develop his narrative skills. Chatwin travelled on many international assignments, writing on such subjects as Algerian migrant workers and the Great Wall of China, and interviewing such diverse people as André Malraux, Maria Reiche, and Madeleine Vionnet. In 1972, Chatwin interviewed the 93 year old architect and designer Eileen Gray in her Paris salon, where he noticed a map she had painted of the area of South America called Patagonia. "I've always wanted to go there," Chatwin told her. "So have I," she replied, "Go there for me." Two years later, in November 1974, Chatwin flew out to Lima in Peru, and reached Patagonia, Argentina; a month later. He would later claim that he sent a telegram to Wyndham merely stating: "Have gone to Patagonia." Actually, he sent a letter: "I am doing a story there for myself, something I have always wanted to write up." This marked the end of Chatwin's role as a regular writer for The Sunday Times Magazine, although in subsequent years he contributed occasional pieces, including a profile of Indira Gandhi. Chatwin spent six months in Patagonia, travelling around gathering stories of people who came from elsewhere and settled there. This trip resulted in the book In Patagonia (1977). He used his quest for his own "piece of brontosaurus" (the one from his grandparents' cabinet had been thrown away years earlier) to frame the story of his trip. Chatwin described In Patagonia as "the narrative of an actual journey and a symbolic one It is supposed to fall into the category or be a spoof of Wonder Voyage: the narrator goes to a far country in search of a strange animal: on his way he lands in strange situations, people or other books tell him strange stories which add up to form a message." In Patagonia contains fifteen black and white photographs by Chatwin. According to Susannah Clapp, who edited the book, "Rebecca West amused Chatwin by telling him that these were so good they rendered superfluous the entire text of the book." This work established Chatwin's reputation as a travel writer. One of his biographers, Nicholas Murray, called In Patagonia "one of the most strikingly original post war English travel books" and said that it revitalised the genre of travel writing. However, residents in the region contradicted the account of events depicted in Chatwin's book. It was the first time in his career, but not the last, that conversations and characters which Chatwin presented as fact were later alleged to be fiction. For In Patagonia Chatwin received the Hawthornden Prize and the E. M. Forster Award from the American Academy of Arts and Letters. Graham Greene, Patrick Leigh Fermor, and Paul Theroux praised the book. As a result of the success of In Patagonia, Chatwin's circle of friends expanded to include people like Jacqueline Kennedy Onassis, Susan Sontag, and Jasper Johns.

Уида мен Қара төбе

Патагониядан оралғаннан кейін Чатвин The Sunday Times Magazine журналының басшылығындағы өзгерістерді байқады және оның шартты жұмысы тоқтатылды. Чатвин келесі жобасын Бразилияда туған, 19 ғасырда өмір сүрген құл саудагері, Дагомеядағы Уиданың вице-королі болған Франсиско Феликс де Сузаның өмірбаяны етпекші болған. Чатвин де Суза туралы алғаш рет 1972 жылы Дагомеяға сапар жасағанда естіген. 1976 жылдың желтоқсанында ол Бенин Халық Республикасы деп аталған елге зерттеулер жүргізу үшін қайта оралды. 1977 жылдың қаңтарында Бениндегі 1977 жылғы төңкеріс әрекеті кезінде Чатвин жалдамалы әскер деп айыпталып, үш күнге қамауға алынды. Чатвин кейіннен осы оқиға туралы "Төңкеріс – Әңгіме" атты туындысын жазды, ол Granta журналында жарияланды және What Am I Doing Here? (1989) кітабына енді. Қамаудан босатылғаннан кейін Чатвин Бениннен Бразилияға барып, де Суза туралы зерттеулерін жалғастырды. Де Суза туралы құжатталған ақпараттың жетіспеуіне көңілі толмаған Чатвин оның көркемделген өмірбаянын – "Уиданың вице-королі" атты кітапты жазуды жөн көрді. Бұл кітап 1980 жылы жарық көрді, ал Вернер Герцогтың "Cobra Verde" (1987) фильмі оған негізделген. "Уиданың вице-королі" жақсы пікірлер алғанымен, жақсы сатылмады. Николас Шекспирдің айтуынша, нашар сатылым Чатвинге келесі кітабында мүлдем басқа тақырыпты қарастыруға итермеледі. Саяхат жазушысы ретіндегі өсіп келе жатқан беделіне жауап ретінде Чатвин "ешқашан сыртқа шықпаған адамдар туралы жазуға шешім қабылдағанын" айтты. Оның келесі кітабы "Қара төбе" (1982) – Уэльс шекарасындағы шаруа қожалығында өмір бойы өмір сүрген егіз ағайындылар туралы роман. Осы кітабы үшін Чатвин Джеймс Тейт Блэк естелік сыйлығы мен ең жақсы алғашқы роман үшін Уитбред сыйлығын жеңіп алды, тіпті ол өзінің бұрынғы кітабы "Уиданың вице-королі" романы деп есептесе де. 1987 жылы кітап экранизацияланды. 1970-ші жылдардың соңында Чатвин Нью-Йорк қаласында көбірек уақыт өткізді. Ол еркектермен қарым-қатынасын жалғастырды, бірақ олардың көпшілігі ұзаққа соқпады. 1977 жылы ол австралиялық қор брокері Дональд Ричардспен алғашқы маңызды қарым-қатынасын бастады. Ричардс оны Нью-Йорктегі гей түнгі клубтарымен таныстырды. Осы кезеңде Чатвин оны суретке түсірген Роберт Мапплторппен танысты. Чатвин – Мапплторп толық киінген күйінде суретке түсірген азаматтардың санатында болды. Кейін Чатвин Мапплторптың фотосуреттері жинағы "Леди, Лиза Лион" (1983) кітабына алғы сөз жазды. Элизабет Чатвин күйеуінің қарым-қатынастарын қабылдағанымен, олардың арақатынасы 1970-ші жылдардың соңында нашарлап, 1980 жылы ол ажырасуды сұрады. 1982 жылы Чатвиннің Ричардспен қарым-қатынасы аяқталып, ол Джаспер Конранмен тағы бір маңызды қарым-қатынасты бастады.

Upon his return from Patagonia, Chatwin discovered a change in leadership at The Sunday Times Magazine and his retainer was discontinued. Chatwin intended his next project to be a biography of Francisco Félix de Sousa, a 19th century slave trader born in Brazil, who became the Viceroy of Ouidah in Dahomey. Chatwin had first heard of de Sousa during a visit to Dahomey in 1972. He returned to the country, by then renamed the People's Republic of Benin, in December 1976 to conduct research. In January 1977, during the 1977 Benin coup d'état attempt, Chatwin was accused of being a mercenary and detained for three days. Chatwin later wrote about this experience in "A Coup – A Story," which was published in Granta and included in What Am I Doing Here? (1989). Following his arrest and release, Chatwin left Benin and went to Brazil to continue his research on de Sousa. Frustrated by the lack of documented information on de Sousa, Chatwin chose instead to write a fictionalised biography of him, The Viceroy of Ouidah. This book was published in 1980, and Werner Herzog's film Cobra Verde (1987) is based on it. Although The Viceroy of Ouidah received good reviews, it did not sell well. Nicholas Shakespeare said that the dismal sales caused Chatwin to pursue a completely different subject for his next book. In response to his growing reputation as a travel writer, Chatwin said he "decided to write something about people who never went out." His next book, On the Black Hill (1982), is a novel of twin brothers who live all of their lives in a farmhouse on the Welsh borders. For this book Chatwin won the James Tait Black Memorial Prize and the Whitbread Prize for Best First Novel, even though he considered his previous book, The Viceroy of Ouidah, a novel. It was made into a film in 1987. In the late 1970s Chatwin spent an increasing amount of time in New York City. He continued to have affairs with men, but most of these affairs were short lived. In 1977 he began his first serious affair with Donald Richards, an Australian stockbroker. Richards introduced him to the gay nightclub scene in New York. During this period Chatwin became acquainted with Robert Mapplethorpe, who photographed him. Chatwin is one of the few men Mapplethorpe photographed fully clothed. Chatwin later contributed the introduction to a book of Mapplethorpe's photographs, Lady, Lisa Lyon (1983). Although Elizabeth Chatwin had accepted her husband's affairs, their relationship deteriorated in the late 1970s, and in 1980 she asked for a separation. By 1982 Chatwin's affair with Richards had ended and he began another serious affair with Jasper Conran.

Әндер

1983 жылы Чатвин көшпелілер тақырыбына қайта оралып, Австралия аборигендеріне назар аударуды шешті. Оған Тед Стрехлоудың «Орталық Австралия әндері» атты еңбегі әсер етті. Стрехлоу аборигендердің әндерін жинап, жазған, бірақ 1978 жылы қайтыс болмас бұрын бір журналға аборигендердің құпия рәсімдерінің суреттерін сатқандықтан, даулы тұлғаға айналды. Чатвин аборигендер мәдениеті, әсіресе ән жолдары немесе арман жолдары туралы көбірек білу үшін Австралияға келді. Әр ән жолы жеке тарихты қамтиды, сонымен қатар жаратылыс туралы әңгіме және карта қызметін атқарады, және әрбір Австралия аборигенінің өзіндік ән жолы болады. Чатвин ән жолдарының адамдардың генетикалық деңгейде саяхаттау қажеттілігі туралы өз ойларын қолдау үшін метафора ретінде пайдаланылуы мүмкін деп ойлады. Дегенмен, ол ән жолдары мен аборигендер мәдениетіндегі олардың орнын толыққанды түсініп, сипаттау үшін күресті. Бұл Чатвиннің ән жолдары туралы білім алу тәсіліне байланысты болды. 1983 және 1984 жылдары ол Австралияда бірнеше апта өткізді, осы уақытта абориген тілдерін білмегендіктен, ақпарат алу үшін абориген емес адамдарға сүйенді. Ол жер құқығы қозғалысына қатысқан адамдармен сұхбаттасты, бірақ саясаттан хабарсыз болғандықтан және Стрехлоудың еңбегіне құрмет көрсеткендіктен, олардың көпшілігімен жақын қарым-қатынас орната алмады. Австралияда болғанда, денсаулығы нашарлаған Чатвин алғаш рет сол кезде «гейлердің обасы» деп аталған СПИД туралы естіді. Ол қатты қорқып, әйелімен қайтадан жақындасуға мәжбүр болды. СПИД қорқынышы оны 1987 жылы жарық көрген «The Songlines» кітабын аяқтауға да итермеледі. Оның досы, романист Салман Рушди: «Бұл кітап оған тым ауыр жүк болды. Ауруы оған көмектесті, одан құтылды. Әйтпесе, ол оны он жыл бойы жазып табармас еді», – деді. «Songlines» романында Брюс есімді баяндаушы бар, оның өмірбаяны Чатвиннің өмірбаянына ұқсас. Баяндаушы Австралияда аборигендер мәдениеті, әсіресе ән жолдары туралы білуге тырысады. Кітап барысында ол Чатвиннің «Мен үшін сұрақтардың ең маңыздысы: адамның тынбайтындығының мәні» деп атаған мәселесі туралы ойларға толы рефлексияға айналады. Чатвин мәтінде өзінің өлімге қатысты алаңдаушылығын да білдірді: «Мен өмірімнің «саяхаттау» кезеңі аяқталып бара жатқанын сездім. Мен өзімді қызықтырған және мазалаған идеялардың, цитаталардың және кездесулердің шолуын қағазға түсіруім керек еді». Чатвин 1987 жылы «The Songlines» кітабын жариялады, ол Ұлыбритания мен АҚШ-та бестселлерге айналды. Кітап Томас Кук саяхат сыйлығына ұсынылды, бірақ Чатвин оның жорамал туынды екенін айтып, оны қараудан шығаруды сұрады. Кітап жарық көргеннен кейін Чатвин композитор Кевин Воланспен достық қарым-қатынас орнатты, ол кітап негізінде театрлық музыка жазды. Жоба операға айналды, «Жел табаны бар адам» (1993).

In 1983 Chatwin returned to the topic of nomads and decided to focus on Aboriginal Australians. He was influenced by the work of Ted Strehlow, the author of Songs of Central Australia. Strehlow had collected and recorded Aboriginal songs, but he became a controversial figure when, shortly before his death in 1978, he sold photographs of secret Aboriginal initiation ceremonies to a magazine. Chatwin went to Australia to learn more about Aboriginal culture, specifically the songlines or dreaming tracks. Each songline is a personal story and functions as a creation tale and a map, and each Aboriginal Australian has their own songline. Chatwin thought the songlines could be used as a metaphor to support his ideas about humans' need to wander, which he believed was genetic. However, he struggled fully to understand and describe the songlines and their place in Aboriginal culture. This was due to Chatwin's approach to learning about the songlines. He spent several weeks in 1983 and 1984 in Australia, during which he primarily relied on non Aboriginal people for information, as he was limited by his inability to speak the Aboriginal languages. He interviewed people involved in the Land Rights movement, and he alienated many of them because he was oblivious to the politics and also because he was an admirer of Strehlow's work. While in Australia, Chatwin, who had been experiencing some health problems, first read about AIDS, then known as the gay plague. It frightened him and compelled him to reconcile with his wife. The fear of AIDS also drove him to finish the book that became The Songlines (1987). His friend the novelist Salman Rushdie said, "That book was an obsession too great for him His illness did him a favour, got him free of it. Otherwise, he would have gone on writing it for ten years." The Songlines features a narrator named Bruce whose biography is almost identical to Chatwin's. The narrator spends time in Australia trying to learn about Aboriginal culture, specifically the songlines. As the book goes on, it becomes a reflection on what Chatwin stated was "for me, the question of questions: the nature of human restlessness." Chatwin also hinted at his preoccupation over his own mortality in the text: "I had a presentiment that the 'travelling' phase of my life might be passing I should set down on paper a resume of the ideas, quotations, and encounters that amused me and obsessed me." Chatwin published The Songlines in 1987, and it became a bestseller in the United Kingdom and in the United States. The book was nominated for the Thomas Cook Travel Award, but Chatwin requested that it be withdrawn from consideration, saying the work was fictional. After its publication, Chatwin befriended the composer Kevin Volans, who was inspired to base a theatre score on the book. The project evolved into an opera, The Man with Footsoles of Wind (1993).

Жазу стилі

Джон Апдайк Чатвиннің жазуын «әлемдерді беттерге сығып жинаған, кескіш, лапидарлық проза» деп сипаттады, ал Чатвиннің редакторларының бірі Сусанна Клэпп: «Оның синтаксисі ықшамдалғанмен, сөздері жай ғана емес – немесе кем дегенде, тек жай ғана емес. Оның прозасы бірден ерекше де, жарқын». Чатвиннің жазуы Sotheby's компаниясында каталогтаушы болып жұмыс істеген кезінде қалыптасты, ол сатып алушыларды қызықтыру мақсатымен заттардың қысқа, бірақ көрнекті сипаттамаларын жазуда көп жылдық тәжірибе алды. Оның жазуына көшпелілерге деген қызығушылығы да әсер етті. Оны қызықтырған нәрсе – олардың азаматтық мүліктерінің шамалы болуы еді. Олардың қарапайым өмір салты оның эстетикалық сезіміне сай келді, ол оны өмірінде де, жазуында да үлгі етуге тырысты, өмірінен қажетсіз заттарды, ал прозасынан қажетсіз сөздерді жоюға ұмтылды. Чатвин жазуында форматпен тәжірибе жасады. «Патагония» кітабында Клэпптің айтуынша, Чатвин кітаптың 97 виньеткадан тұратын құрылымын «кубистік» деп сипаттады. «Басқаша айтқанда, – деді ол, – көптеген кішкентай суреттер бір-біріне қарай бұрылып, Патагонияның ерекше, түпнұсқа портретін жасайды». «Songlines» – Чатвиннің форматпен тәжірибе жасауға жасаған тағы бір әрекеті. Ол Брюс есімді адамның романы ретінде басталады, бірақ үштен екі бөлігі цитаталармен, әңгімелермен және басқалардың зерттеулерінің қорытындыларымен толтырылған, қарапайым жазбалар жинағына айналады. Бұл – тыныштықсыздықты зерттеуге бағытталған. Кейбір сыншылар Чатвиннің «The Songlines» кітабында осы тәсілмен сәттілікке жеткенін ойлаған жоқ, бірақ басқалары оның дәстүрден тыс құрылымын жоғары бағалады. XIX және XX ғасырлардағы бірнеше жазушылар Чатвиннің шығармашылығына әсер етті. Ол саяхаттары туралы жазбалар жаза бастағанда Роберт Байронның еңбектерін үлгі еткенін мойындады. Патагонияда жүргенде ол Эрнест Хемингуэйдің «Біздің заманымызда» атты кітабын оқыды, оның лаконикалық прозасын бағалады. «Патагония» кітабын жазғанда Чатвин өзінің жазуына «әдеби Картье Брессон» ретінде қарауға тырысты. Чатвиннің өмірбаясын жазған автор оның шығармаларын «қарапайым адамдардың жылдам суреттері» деп сипаттады. Хемингуэй мен Картье Брессонмен қатар Осип Мандельштамның еңбектері «Патагония» кітабын жазған кезде Чатвинге зор әсер етті. Ноэль Ковардтың жанкүйері болған Чатвин «Жеке өмірлер» пьесасындағы таңғы ас көрінісінің диалог жазуды үйренуге көмектесетінін анықтады. Чатвин «Уиданың вице-королі» кітабын бастағаннан кейін, ол XIX ғасыр француз авторларының, мысалы, Оноре де Бальзактың және Гюстав Флобердің еңбектерін зерттей бастады, олар оның өмірінің соңына дейін оған әсер ете берді.

John Updike described Chatwin's writing as "a clipped, lapidary prose that compresses worlds into pages", while one of Chatwin's editors, Susannah Clapp, wrote, "Although his syntax was pared down, his words were not – or at least not only – plain His prose is both spare and flamboyant." Chatwin's writing was shaped by his work as a cataloguer at Sotheby's, which provided him with years of practice in writing concise, yet vivid descriptions of objects with the intention of enticing buyers. In addition, his writing was influenced by his interest in nomads. One aspect that interested him was the few possessions they had. Their Spartan way of life appealed to his aesthetic sense, and he sought to emulate it in his life and his writing, striving to strip needless objects from his life and needless words from his prose. Chatwin experimented with format in his writing. With In Patagonia, Clapp said Chatwin described the book's structure of 97 vignettes as "Cubist." "[I]n other words," she said, "lots of small pictures tilting away and toward each other to create this strange original portrait of Patagonia." The Songlines was another attempt by Chatwin to experiment with format. It begins as a novel narrated by a man named Bruce, but about two thirds of the way through it becomes a commonplace book filled with quotations, anecdotes, and summaries of others' research, in an attempt to explore restlessness. Some of Chatwin's critics did not think he succeeded in The Songlines with this approach, but others applauded his effort at an unconventional structure. Several 19th and 20th century writers influenced Chatwin's work. He admitted to imitating the work of Robert Byron when he first began making notes of his travels. While in Patagonia he read In Our Time by Ernest Hemingway, whom he admired for his spare prose. While writing In Patagonia, Chatwin strove to approach his writing as a "literary Cartier Bresson." Chatwin's biographer described the resulting prose as "quick snapshots of ordinary people". Along with Hemingway and Cartier Bresson, Osip Mandelstam's work strongly influenced Chatwin during the writing of In Patagonia. An admirer of Noël Coward, Chatwin found the breakfast scene in Private Lives helpful in learning to write dialogue. Once Chatwin began work on The Viceroy of Ouidah, he began studying the work of 19th century French authors such as Honoré de Balzac and Gustave Flaubert, who would continue to influence him for the rest of his life.

Тақырыптар

Чатвин өзінің шығармаларында бірнеше тақырыпты зерттеді: адамның алаңсыздығы мен саяхаттауы; шекаралар мен жерсіздік; өнер мен заттар. Ол адамның алаңсыздығын өзінің жазуының негізгі тақырыбы деп есептеді. Ол осы тақырыпты зерттеуге ұмтылды, себебі ол адам өмірінің түйінді сұрағына жауап табуды көздеді. Кітапқа ұсыныс жасағанда ол осы тақырыпқа деген қызығушылығы жеке екенін мойындады: «Неліктен мен бір орында бір айдан кейін алаңдап, екі айдан кейін шыдамас боламын?» Мысал ретінде «Уц» романының басты кейіпкерін келтіруге болады, ол жыл сайын Вишиге қашуға құштар болады, бірақ әрқашан Прагаға оралады. Чатвин «The Songlines» еңбегінде австралиялық аборигендердің «жолауы» арқылы алаңсыздықты түсіндіруге тырысты. Ол үшін ол «Көшпелі балама» зерттеуіне қайта оралды. Шекаралар – Чатвиннің тағы бір тақырыбы. Элизабет Чатвиннің сөзінше, ол «шекараларға қызығушылық танытты, онда нәрселер өзгеріп тұрады, бір тұрақты жағдай болмайды». Оның алғашқы жарияланған кітабының тақырыбы – Патагония, ол Аргентина мен Чилиде орналасқан аймақ. Уиданың вице-королі – Дагомейде құл саудасымен айналысатын бразилиялық. «Қара төбелер» Уэльс пен Англия шекарасында өтеді. «The Songlines» романында басты кейіпкер көбінесе аборигендер мен ақ австралиялықтар арасында байланыс құратын адамдармен әрекеттеседі. «Уц» романының басты кейіпкері темір перденің арғы-бергі жағына сапар шегеді. «Шетте тұру тақырыбы, яғни маргиналды өмір сүретін адамдар, Чатвиннің барлық шығармаларында тура және метафоралық мағынада қарастырылады», – деді Николас Мюррей. Ол бірнеше мысал келтірді. «Патагонияда» сияқты нағыз жер аударылған адамдар болды, сондай-ақ Бразилияға қайта орала алмайтын Уиданың вице-королі де болды. Мюррей «Қара төбелер» романының басты кейіпкерлерін де атап өтті: «Олар қатаң түрде жер аударылмаған болса да, өз заманының маңызды оқиғаларынан және басым құндылықтарынан шетте қалды». Мюррейдің сөзінше, «Уц» өзінің құндылықтарына сай келмейтін, бірақ одан кетуге батылмаған қоғамның құрсауындағы адам».

Chatwin explored several different themes in his work: human restlessness and wandering; borders and exile; and art and objects. He considered human restlessness to be the focus of his writing. He ultimately aspired to explore the subject in order to answer what he saw as a fundamental question of human existence. In his book proposal he admitted that the interest in the subject was personal: "Why do I become restless after a month in a single place, unbearable after two?" Another example is the protagonist of Utz, who feels restless to escape to Vichy each year, but always returns to Prague. Chatwin attempted to explain restlessness in The Songlines, which focused on the Aboriginal Australians' walkabout. For this, he returned to his research from The Nomadic Alternative. Borders are another Chatwin theme. According to Elizabeth Chatwin, he "was interested in borders, where things were always changing, not one thing or another." Patagonia, the subject of his first published book, is an area that is in both Argentina and Chile. The Viceroy of Ouidah is a Brazilian who trades slaves in Dahomey. On the Black Hills takes place on the borders of Wales and England. In The Songlines the characters the protagonist mostly interacts with are people who provide a bridge between the Aboriginal and white Australian worlds. The main character in Utz travels back and forth across the Iron Curtain. "The theme of exile, of people living at the margins is treated in a literal and metaphorical sense throughout Chatwin's work," stated Nicholas Murray. He identified several examples. There were people who were actual exiles, like some of those profiled in In Patagonia, and the Viceroy of Ouidah, unable to return to Brazil. Murray also cited the main characters in On the Black Hill: "Although not strictly exiles [they] were exiles from the major events of their time and its dominant values." Similarly, Murray wrote, Utz is "trapped in a society whose values are not his own but which he cannot bring himself to leave."

Ықпал

"Патагония" атты еңбегімен Чатвин саяхат жазу жанрын жаңартты; оның өмірбаянасын жазған Николас Мюррей оның "көркем жазушы ескі жанрға жаңа тыныс сырғанын көрсетті" деді. Оның айқын, бірақ көркем әңгімелеу стилі мен халықаралық көзқарасы, көптеген ағылшын жазушылары отандық тақырыптарға көбірек ден қойған кезде, оны ерекшелендірді. Жазу өнерінен бөлек, Чатвин жақсы сырт келбетке ие болды және саяхатшы ретіндегі оның бейнесі оның сүйіктілігін арттырып, оны танымал тұлғаға айналдырды. Рори Стюарт сияқты жас жазушылар үшін Чатвин "саяхат жазуды тартымды етті". "The New York Times" газетінде Эндрю Харви былай деп жазды: "Менің буынымдағы Англиядағы әрбір жазушы, бір сәтте болса да, Брюс Чатвин болғысы келді; оның сияқты Фез бен Фирдауси, Нигерия мен Нуристан туралы бірдей білімімен сөйлегісі келді; оның туралы, осылайша, қызғанышпен әңгімелегісі келді; ең бастысы – оның кітаптарын жазғысы келді". Чатвиннің кітаптары кейбір оқырмандарды Патагония мен Австралияға баруға шабыттандырды. Осының нәтижесінде Патагонияда туризм өсті және аймаққа "Патагонияда" кітабымен келген туристерді көру жиі кездесетін құбылысқа айналды. "The Songlines" кітабы да оқырмандарды Австралияға саяхаттауға және Чатвин өзінің кейіпкерлерін негізге алған адамдарды іздеуге итермеледі, бірақ ол оларға мұндай ниеттерін жарияламағандықтан, олар қатты ашуланды. Саяхаттан өзге, Чатвин Клаудио Магрис, Луис Сепульведа, Филип Марсден және Уильям Далримпл сияқты басқа жазушыларға да ықпал етті. Николас Шекспир Чатвиннің әсерінің бір бөлігі оның туындыларын жіктеудің қиындығынан туындағанын айтты, бұл "басқа жазушыларды конвенциялық шектеулерден босатуға" көмектесті. Оны көбінесе саяхат жазушысы деп атағанмен, ол өзін солай немесе романист ретінде таныстырмады. ("Мен 'роман' сөзінің мағынасын толық түсінбеймін", - деді ол). Ол өзінің жазғандарын әңгімелер немесе ізденістер деп атағанды жөн көрді. Ол адамзаттың өмір сүруі туралы маңызды сұрақтар қоюға, ерекше оқиғалармен бөлісуге және түрлі көздерден алынған идеяларды байланыстыруға қызығушылық танытты. Оның досы, жазушы Робин Дэвидсон: "Ол біздің бәріміз жауап алғысы келетін сұрақтар қойды және, мүмкін, оларға жауап беруге болатын сияқты сезім тудырды" деді.

With the publication of In Patagonia, Chatwin invigorated the genre of travel writing; according to his biographer, Nicholas Murray, he "showed that an inventive writer could breathe new life into an old genre." The combination of his clear, yet vivid prose and an international perspective at a time when many English writers were more focused on home instead of abroad helped to set him apart. Aside from his writing, Chatwin was also good looking, and his image as a dashing traveller added to his appeal and helped make him a celebrity. In the eyes of younger writers such as Rory Stewart, Chatwin "made [travel writing] cool." In The New York Times, Andrew Harvey wrote,
"Nearly every writer of my generation in England has wanted, at some point, to be Bruce Chatwin; wanted, like him, to talk of Fez and Firdausi, Nigeria and Nuristan, with equal authority; wanted to be talked about, as he is, with raucous envy; wanted above all to have written his books." Chatwin's books also inspired some readers to visit Patagonia and Australia. As a result, Patagonia experienced an increase in tourism, and it became a common sight for tourists to appear in the region, carrying a copy of In Patagonia. The Songlines also inspired readers to travel to Australia and seek out the people on whom Chatwin had based his characters, much to their consternation, as he had failed to disclose such intentions to them. Beyond travel, Chatwin influenced other writers, such as Claudio Magris, Luis Sepúlveda, Philip Marsden, and William Dalrymple. Nicholas Shakespeare stated that some of Chatwin's impact came from the difficulty of categorising his work, which helped to "set free other writers [from] conventional boundaries." Although he was often called a travel writer, he did not identify himself as one, or as a novelist. ("I don't quite know the meaning of the word novel," he said). He preferred to call his writing stories or searches. He was interested in asking big questions about human existence, sharing unusual tales, and making connections between ideas from various sources. His friend and fellow writer Robyn Davidson said, "He posed questions we all want answered and perhaps gave the illusion they were answerable."

Өлімнен кейінгі әсері

Оның өмірбаяны жазушысы Николас Шекспирдің айтуынша, Чатвиннің қайтысынан кейін бірден оның шығармаларына деген қызығушылық арта түсті. 1998 жылға қарай оның кітаптарының миллион данасы сатылды. Дегенмен, оның жеке өміріне қатысты ақпараттардың жариялануы және туындыларының дұрыстығына күмән тууы оның беделін төмендетті. Дұрыстық мәселесі оның өмірінде де көтерілген еді, және Чатвин «Патагонияда» «жалғанды санап жатқанын» мойындаған, бірақ олар көп емес екенін айтқан. Чатвиннің өмірін зерттеу барысында Николас Шекспир «Патагонияда» «жасампаздықтардың аз ғана мысалдарын» тапты. Көбінесе бұл – әшекейлеу болды, мысалы, Чатвин Осип Мандельштамның туындыларын жақсы көретін медбике туралы жазғанда, шындығында ол Агата Кристидің жанкүйері болған. Майкл Игнатьев Чатвинге факт пен ойдан шығарылғанды не бөліп тұратыны туралы сұрақ қойғанда, ол: «Менің ойымша, мұндай бөліс жоқ» деп жауап берді. «Патагонияда» бейнеленген кейбір адамдар Чатвиннің оларды қалай көрсеткеніне наразы болды. Олардың арасында Чатвиннің гомосексуал екенін айтқан ер адам және әкесі үндістерді өлтіргені үшін әділетсіз айыпталғанын ойлаған әйел болды. Алайда, Чатвиннің өмірбаясын жазған адам кітапта суреттелген бір шаруаның оның өзі және оның қауымының басқа мүшелері туралы айтқандарының шындыққа сәйкес келетінін айтқанын тапты. Ол: «Адамдар өздерінің паспорттағы суретіне көз тастағанды ұнатпайды, бірақ мен оны дәл деп таптым. Мақтаныш емес, бірақ шындық» деді. Чатвиннің бестселлері «The Songlines» көп сынға ұшырады. Кейбіреулер оның көзқарасын «колониалистік» деп сипаттап, аборигендермен сұхбаттаспағанын және аборигендер мәдениеті туралы ақпарат алу үшін ақ австралиялықтарға сүйенгенін айтады. Басқа сын-пікірлер антропологтар мен мәдениетті жылдар бойы зерттеген басқа да ғалымдардан келді, олар Чатвиннің Австралияны қысқа ғана уақытқа барғаны үшін туындыларын жоққа шығарды. Бірақ басқалары, мысалы, жазушы Томас Кенелли, «The Songlines» Австралияда кеңінен оқылуы керек деп санайды, себебі көптеген адамдар бұрын «songlines» туралы естімеген. Чатвиннің жазуының шынайылығына қатысты күмән оның сексуалдық бағдары мен өлімінің нақты себебі туралы ақпараттардың жариялануымен күшейді. Чатвиннің гомосексуалды екені және ЖИТС-ке байланысты аурудан қайтыс болғаны белгілі болғаннан кейін, кейбір сыншылар оны жалғаншы деп санап, оның туындыларын жоққа шығарды. Николас Шекспир: «Оның (ЖИТС диагнозын) жоққа шығаруы, егер ол өмірінде жалған айтса, онда туындыларында да жалған айтқан болуы мүмкін деген ой тудырды. Кейбір оқырмандар мұны оның кітаптарына қатысты үкім шығаруға немесе оларды оқуды жалғастырмауға себеп ретінде қарастырды». 2010 жылы The Guardian журналының «Under the Sun: The Letters of Bruce Chatwin» кітабына жазған шолуы «Бүгінгі күні Брюс Чатвиннің кітабын оқитын адам бар ма?» деген сұрақпен басталды. Алайда, Рори Стюарт: «Оның тұлғасы, білімі, мифтері және тіпті прозасы [бұрынғыдан] аз әсерлі. Дегенмен ол – терең және ұзаққа созылатын маңызы бар ұлы жазушы» деді.

According to his biographer Nicholas Shakespeare, Chatwin's work developed a dedicated following in the years immediately after his death. By 1998 a million copies of his books had been sold. However, his reputation diminished following revelations about his personal life and questions about the accuracy of his work. The accuracy problem had arisen before his death, and Chatwin had admitted to "counting up the lies" in In Patagonia, though he stated there were not many. While researching Chatwin's life, Nicholas Shakespeare stated he found "few cases of mere invention" in In Patagonia. Mostly, these tended to be instances of embellishment, such as when Chatwin wrote of a nurse who loved the work of Osip Mandelstam – one of his favorite authors – when in fact she was a fan of Agatha Christie. When Michael Ignatieff asked Chatwin his opinion of what divided fact from fiction, he replied, "I don't think there is [a division]." Some individuals profiled in In Patagonia were unhappy with Chatwin's portrayals of them. They included a man whom Chatwin insinuated was homosexual and a woman who thought her father was unjustly accused of killing Indians. However, Chatwin's biographer found one farmer who was featured in the book who thought Chatwin's depictions of himself and other members of his community were truthful. He stated, "No one likes looking at their own passport photograph, but I found it accurate. It's not flattering, but it's the truth." Chatwin's bestseller, The Songlines, has been the focus of much criticism. Some describe his viewpoint as "colonialist", citing his lack of interviews with Aboriginals and reliance instead on white Australians for information about Aboriginal culture. Other criticism comes from anthropologists and other researchers who spent years studying Aboriginal culture and dismiss Chatwin's work because he visited Australia briefly. Yet others, such as writer Thomas Keneally, believe The Songlines should be widely read in Australia, where many people had not previously heard of the songlines. The questions about the veracity of Chatwin's writing are compounded by the revelation of his sexual orientation and the true cause of his death. Once it became known that Chatwin had been bisexual and had died of an AIDS related illness, some critics viewed him as a liar and dismissed his work. Nicholas Shakespeare said, "His denial [of his AIDS diagnosis] bred a sense that if he lied about his life, he must have lied about his work. Some readers have taken this as a cue to pass judgement on his books – or else not to bother with them." In 2010 The Guardian's review of Under the Sun: The Letters of Bruce Chatwin opened with the question, "Does anyone read Bruce Chatwin these days?" However, Rory Stewart has stated, "His personality, his learning, his myths, and even his prose are less hypnotizing [than they once were]. And yet he remains a great writer, of deep and enduring importance".

Мұра

Чатвиннің есімі "Молескин" дәптерлерін сатуға пайдаланылады. Чатвин "The Songlines" еңбегінде Парижде сатып алған, майлы қапталған кішкентай қара дәптерлер туралы жазды, ол оларды "moleskines" деп атады. Ол дәптерлерге жинаған цитаталары мен әңгімелері "The Songlines" кітабының маңызды бөлігін құрайды, онда Чатвин мұндай кітаптардың соңғы өндірушісінің жабылуын қайғылайды. 1997 жылы компания оларды сатуға кірісіп, оларды таныстыру үшін Чатвиннің есімін қолданды. 2006 жылы "Modo & Modo" сатылып, компания "Moleskine SpA" деп аталды. Келесі жылы Burberry Чатвиннің кітаптарының ерекше дизайны бар лимиттік сериясын шығарды. 2019 жылдың қыркүйек айында Вернер Герцогтың "Nomad: In the Footsteps of Bruce Chatwin" деректі фильмі BBC арнасында көрсетілді.