Эллиот Лавгуд Грант Уотсон: Биолог, жазушы және саяхатшы өмірі

Кіріспе

Американдық биолог және жазушы (1885–1970)

Эллиот Лавгуд Грант Уотсон (14 маусым 1885 – 21 мамыр 1970) – жазушы және биолог. Ол шамамен 40 кітап, көптеген очерктер мен әңгімелер жазды, соның ішінде алты «австралиялық» романы және бірнеше ғылыми-философиялық еңбектері бар. Бұл еңбектер Дарвинизмді, яғни эволюциялық теорияның механизмін, Жер бетіндегі тіршіліктің дамуын толық түсіндіретін нәрсе ретінде сынға алады.

Өмірбаян

Англияның Миддлсекс округындағы Стейнс қаласында дүниеге келген, Лондондағы белгілі адвокат Реджинальд Грант Уотсон мен табиғат тарихы мен әдебиетке құштар күшті мінезді Люси Фуллердің ұлы болды. «Питер» деп аталатын ол, кіші інісінің қайтысынан кейін 1890 жылы бала кезінде алғаш рет Австралияға сапар шекті. Тасманиядағы туыстарына барғанда әкесі де қайтыс болды. Грант Уотсон Бедэлс мектебінде және Кембридж университетінің Тринити колледжінде (B.A., 1909, табиғи ғылымдар бойынша бірінші дәрежелі дипломмен) білім алды. 24 жасында әлеуметтік антрополог Альфред Браунға (кейін Альфред Рэдклифф-Браун) және Дейзи Бейтске Батыс Австралиядағы этнографиялық экспедицияға қосылды. Оңтүстік Кросс (Калгурли маңы) және Мурчисон аймағындағы Сэндстоун, сондай-ақ Шарк Бэйдегі аборигендердің ауруханаларындағы тәжірибесі оны жазушы болуға ынталандырды. Фиджи, Канада және Цейлонға сапарлар жасағаннан кейін Британ армиясына қабылданып, психикалық күйзелістен кейін Лондондағы тропикалық аурулар зертханасында паразитолог Клиффорд Добеллмен биологиялық зерттеулер жүргізуге жіберілді. Кейін Сторрингтондағы жеке колледжде офицер курсанттарына сабақ берді. 1919 жылдың 17 шілдесінде Хэмпстедте Кэтрин Ханнейге үйленді. Жазушылық жолында ол Англияның ауылдық жерлеріндегі әртүрлі үйлер мен соғысқа дейінгі Флоренция және Париждің эмигранттар колониялары арасында, богемиялық Лондон мен құрғақ заңды Нью-Йорк, Палестина және Солтүстік Мұзды мұхиты арасында саяхаттап, Джозеф Конрад, Гертруда Стайн, Хаволок Эллис, Д.Х. Лоуренс сияқты жазушылармен, Руперт Брук, Эдвард Томас және Ференц Бекасси сияқты ақындармен, психолог Хелтон Годвин Байнс, Джеффри Кейнс, Мейбел Додж Лухан, табиғатты зерттеуші Фрэнк Фрейзер Дарлинг және кейінірек Оуэн Барфилд пен Карл Юнгпен достық қарым-қатынас орнатты. Грант Уотсонның шығармаларына көркем әдебиет, табиғат эсселері (көптегенін Чарльз Тунниклифф суреттеген), саяхат жазбалары, метафизикалық және философиялық зерттеулер кіреді. Оның Австралиядағы романдары шөлді Юнгтің санастың терең қабаттарының метафорасы ретінде пайдалануымен ерекшеленеді және Кэтрин Сусанна Причард, Патрик Уайт және Рэндольф Стоу сияқты австралиялық жазушылардың шығармаларына әсер етті, әсіресе олардың аборигендер мен ландшафтты экологиялық тұрғыдан түсінуге ерте бағытталғандығы. Оның автобиографиялық еңбектері «Бірақ қандай мақсат үшін: замандастың өмірбаяны» (1946) және «Оңтүстік жұлдыздар астындағы саяхат» (1968) оның физикалық және рухани сапарлары туралы айқын әңгімелейді. Өмірінің соңғы жылдары ол BBC радио хабарларын оқу, университетте лекция оқу және психолог ретінде жеке практикамен айналысып, өзін қамтамасыз етті. Әйелі Кэтрин және екі қызы Жозефина мен Бриджиттің күтуінде қалған Грант Уотсон 1970 жылдың 21 мамырында Гэмпширдегі Петерсфилд қаласында қайтыс болды және жақын маңдағы Степл шіркеуінің зиратында емен ағашының астына жерленді, оның қабірі емен ағашы сияқты ұзақ тұруы тиіс еді. Ол қайтыс болғаннан кейін халықаралық деңгейде танымал режиссер Пол Кокс оның Австралиядағы шығармалары негізінде екі фильм түсірді: «The Nun and The Bandit» (1992, 1935 жылғы сол аттас роман негізінде) және «Exile» (1994, 1940 жылғы «Priest Island» романы негізінде). Оның жазбаларының жинағы «Рухтың түсуі», австралиялық әдебиеттанушы Дороти Грин (Аухтерлони) редакциялаған, 1990 жылы жарық көрді. Сузан Фалькинердің «The Imago: E. L. Grant Watson & Australia» атты өмірбаяны 2011 жылы UWA Publishing баспасынан шықты.

Born at Staines, Middlesex in England, the son of a successful London barrister, Reginald Grant Watson, and Lucy, née Fuller, a strong minded woman with an interest in natural history and literature, 'Peter' (as he was called) visited Australia first as a child in 1890, soon after the death of his younger brother. During this visit, to relatives in Tasmania, his father also died. In rather more impoverished circumstances, Grant Watson was educated at Bedales School and Trinity College, Cambridge (B. A., 1909, with first class honours in natural sciences) after which, at 24, he joined social anthropologist Alfred Brown (later Alfred Radcliffe Brown) and Daisy Bates on an ethnological expedition in Western Australia. His experiences in the desert country at Southern Cross (near Kalgoorlie) and at Sandstone in the Murchison region, and later at the Aboriginal lock hospitals of Shark Bay, determined him to become a writer. After further travels in Fiji, Canada and Ceylon he enlisted in the British Army but after a mental breakdown was seconded to perform biological research with parasitologist Clifford Dobell the Burroughs Wellcome laboratory for tropical diseases in London. Later he taught officer cadets at a private college in Storrington. On 17 July 1919 at Hampstead registry office he married Katharine Hannay. During his writing career, by nature restless, he moved between a succession of homes in the English countryside and the expatriate colonies of pre war Florence and Paris; through Bohemian London and prohibition New York, to Palestine and the Arctic Circle, while navigating friendships with writers Joseph Conrad, Gertrude Stein, Havelock Ellis, D. H. Lawrence; poets Rupert Brooke, Edward Thomas and Ferenc Békássy, the psychologist Helton Godwin Baynes, Geoffrey Keynes, Mabel Dodge Luhan, naturalist Frank Fraser Darling, and—in later life—Owen Barfield and Carl Jung. Grant Watson's works include fiction, nature essays (many illustrated by Charles Tunnicliffe), travel writing and metaphysical and philosophical studies. His Australian novels are important for their pioneering use of the desert as a metaphor for the Jungian subconscious, and prefigured aspects of the works of such Australian writers as Katharine Susannah Prichard, Patrick White and Randolph Stow, particularly in their early sympathy with Aboriginal and environmental interpretations of the landscape. His autobiographical works But to What Purpose: The Autobiography of a Contemporary (1946) and Journey Under the Southern Stars (1968) give vivid accounts of his physical and intellectual journeys. In later life he also supported himself through BBC radio broadcasts, extramural university lectures and practice as a lay psychologist. Survived by his wife Katharine and two daughters Josephine and Bridget, Grant Watson died at Petersfield, Hampshire, on 21 May 1970 and was buried in nearby Steep churchyard under an oak marker, intended to last only as long as an oak tree. After his death, the internationally known filmmaker Paul Cox based two feature films on his Australian works: The Nun and The Bandit (1992, based on the 1935 novel of the same name) and Exile (1994, based on the 1940 novel Priest Island). A collection of his writings, Descent of Spirit, edited by the Australian literary scholar Dorothy Green (Auchterlonie), was published in 1990. A biography, The Imago: E. L. Grant Watson & Australia, by Suzanne Falkiner, was released by UWA Publishing in 2011.