Кіріспе
Чарльз Дарвиннің 1871 жылғы кітабы «Адамның тегі және жыныстық таңдау» – ағылшын натуралисі Чарльз Дарвиннің 1871 жылы алғаш жарық көрген кітабы. Онда эволюциялық теория адам эволюциясына қалай қолданылады, сондай-ақ оның жыныстық таңдау теориясы егжей-тегжейлі баяндалған. Жыныстық таңдау – табиғи таңдаудан өзгеше, бірақ оған байланысты биологиялық бейімделудің бір түрі. Кітапта эволюциялық психология, эволюциялық этика, эволюциялық музыкатану, адам расалары арасындағы ерекшеліктер, әр жыныстың айырмашылықтары, жұбай таңдаудағы әйелдердің үстемдік рөлі және эволюциялық теорияның қоғамға тигізетін әсері сияқты көптеген мәселелер талқыланады.
The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex is a book by English naturalist Charles Darwin, first published in 1871, which applies evolutionary theory to human evolution, and details his theory of sexual selection, a form of biological adaptation distinct from, yet interconnected with, natural selection. The book discusses many related issues, including evolutionary psychology, evolutionary ethics, evolutionary musicology, differences between human races, differences between sexes, the dominant role of women in mate choice, and the relevance of the evolutionary theory to society.
Жарияланым
Дарвин жазғандай, ол тарауларын қызы Генриеттаға редакциялауға жіберді, осылайша зиян келтіретін ойлар туындамауын қамтамасыз етті, сондай-ақ әйелі Эммадан ақыл кеңес алды. Зоологиялық суретші Т. Вуд (ол Уоллестің "Малай архипелагы" (1869) еңбегін де суреттеген) осы кітаптағы көптеген суреттерді салды. Түзетілген беттер 1871 жылдың 15 қаңтарында Джон Мюррей баспасына жіберілді және 1871 жылдың 24 ақпанында екі 450 беттік том ретінде жарық көрді. Дарвин мұны бір толық, тұтас жұмыс деп талап етті және оның бағасы 14 шиллингтік фунт стерлинг болды. Жарияланғаннан кейін үш апта ішінде қайта басылымға тапсырыс берілді, ал 1871 жылдың наурыз айының соңына қарай 4 500 дана басылып шықты, бұл Дарвинге шамамен 1500 фунт стерлинг табыс әкелді. Дарвиннің аты кітапқа деген сұранысты арттырды, бірақ идеялары бұрыннан мәлім болған. "Барлығы осы туралы қылықсыз әңгімелейді", - деп ол Англияның көңілділігінің артып бара жатыр дегенін дәлелдеді деп ойлады.
Баспалар мен қайта басып шығарулар
Дарвин және оның кейбір балалары көптеген қайта қарастырылған басылымдардың көп бөлігін, олардың кейбіреулерін жан-жақты өңдеді. 1873 жылдың соңында Дарвин "Адамның тегі туралы" кітабының жаңа басылымын дайындауға кірісті. Алғашқыда ол Уоллеске көмектесуді ұсынды, бірақ Эмма бұл туралы білген соң, бұл жұмыс олардың ұлы Джорджқа тапсырылды, сондықтан Дарвин Уоллеске өтініш айтуға мәжбүр болды. Хаксли маймыл миының мұрагерлік ерекшеліктері туралы жаңа мәліметтермен көмектесті, ол мұны "жауды толығымен жеңіске жеңдіреді, бірақ бұл туралы тек анатомия мамандары ғана біледі" деп есептеді. Қолжазба 1874 жылдың сәуір айында аяқталды және сол жылдың 13 қарашасында жарияланды. Дарвиннің өлімінен кейін және бүгінгі күнге дейін осы басылым ең көптеп қайта басылды.
Ақыл-ой қасиеттерінің дамуы
Өзінің туысы Фрэнсис Гальтонның еңбегіне сүйене отырып, Дарвин адамның мінез-құлқы мен психикалық қасиеттері физикалық қасиеттер сияқты мұрагерлікпен беріледі деп тұжырымдайды және эволюциялық теория тұрғысынан сана мен дененің ерекшелігіне қарсылық білдіреді. Осыдан кейін Дарвин, әсіресе маймылдар, гориллер және иттілерді алып, махаббат, ептілік, дін, мейірімділік және игілік сияқты ұғымдарды салыстыру арқылы белгілі бір жануарлардағы ұқсас ой-қиямет күштері мен қасиеттеріне дәлелдер келтіреді. Ол бұл тұста: "Дегенмен, адам мен жоғары жануарлар арасындағы сана айырмашылығы, қаншалықты зор болса да, сөзсіз, сапалық емес, түрлік айырмашылық" деген қорытындыға келеді. Сонымен қатар, Дарвин "жабайылардың" мінез-құлқына жүгіне отырып, Викториялық Англия қоғамының көптеген қырларын көне нұсқаларында көрсетуге тырысады. Атап айтқанда, Дарвин адамдағы дінді "жабайылардағы" фетишизммен, ал итінің желмен соққан қолшатырды тірі деп тану-танымауымен салыстыра отырып, тіпті моральдық және әлеуметтік инстинкттердің де даму жолында болғанын айтады. Дарвин барлық өркениеттердің варварлықтан өркендегенін, ал варварлықты оның замандастары айтқандай, "күнәдан құлау" деп есеппегенін де мәлімдейді.
Табиғи іріктеу және өркениетті қоғам
Кітаптың осы бөлімінде Дарвин өзінің өлімінен кейін әлеуметтік дарвинизм және евгеника деп аталатын мәселелерге де тоқталады. Дарвиннің пікірінше, Альфред Рассел Уоллес пен Гальтон талқылағандай, табиғи іріктеу өркениетті қоғамдарға басқа жануарларға әсер еткендей әсер етпейтін секілді: Дарвин бұл «әлсіз мүшелерге» көмектесуге деген ұмтылысты біздің дамыған көңілжасымыздың бір бөлігі деп санады және «біздің табиғатымыздың ең асыл бөлігінің нашарлауынсыз, тіпті қатал логиканың талабымен де көңілжасымызды тоқтатуға шамамыз келмейді» деген қорытындыға келді. Сондықтан, «әлсіздердің тірі қалып, көбейіп-таралуының күмәнсіз жаман салдарына төзуіміз керек». Дарвин жақын арада «жабайы» адамзаттың «өркениетті» адамдар тарапынан басылып қалғанын күткен. Ол «жабайыларға» деген жек көрушілігін жасырмады, маймылдардың кейбір игілікті бейімділіктеріне қарағанда «жауларын азаптауды ұнататын жабайыға» көбірек ұқсайтынын айтты. Алайда, Дарвин геноцидті қолдамайды, бірақ түрлердегі «жақсырақ» нұсқаулардың басқа нұсқауларды ығыстыруына ұқсас аналогия бойынша, жергілікті халықтардың «өркениетпен» байланысқаннан кейін жойылуы немесе оған толығымен сіңіп кетуі мүмкін екенін клиникалық тұрғыдан болжайды. Оның саяси көзқарастары (сондай-ақ Гальтонның да) 20 ғасырда кең таралған евгениканың мәжбүрлеуші, авторитарлық формаларына қарсы болды. Сонымен қатар, барлық адам нәсілдерінің көптеген психикалық ұқсастықтары болды, ал ортақ мәдениетті көрсететін ежелгі артефакттар толыққанды адам болған ата-бабалар түрінен ортақ шығу тегі арқылы эволюцияның дәлелі болды. Дарвин 7-тараудың («Адам нәсілдері туралы») кіріспесінде былай деп жазды: «Менің мұнда адам нәсілдері деп аталатын бірнеше нәсілдерді сипаттау ниетім жоқ, бірақ олардың арасындағы айырмашылықтардың жіктеу тұрғысынан қандай құндылығы бар екенін және олардың қалай пайда болғанын зерттеуді көздеймін». Расалар бір түрдің түрлері ретінде саналуы керек пе, әлде әртүрлі түрлер ретінде саналуы керек пе деген сұраққа жауап беру барысында Дарвин адам расалары ерекше түрлер деген идеяны қолдауға болатын аргументтерді талқылады. Бұл сүтқоректілер топтарының географиялық таралуының адам расаларының таралуымен сәйкес келуі және Генри Деннидің әртүрлі түлік түрлерінің әртүрлі расаларға әртүрлі әсер ететінін анықтауы кірді. Содан кейін Дарвин адам расаларының барлығы бір түр екендігіне күшті дәлелдер келтірді, нәсілдер араласқанда олардың «түрлік ерекшеліктің әдеттегі сынағынан» тыс араласатынын және расаларды анықтайтын ерекшеліктердің өте өзгермелі екенін атап өтті. Ол расалардың біртіндеп бір-біріне өтуіне үлкен мән берді, «Бірақ адам расаларын ерекше түрлер ретінде қарастыруға қарсы барлық аргументтердің ең салмақтысы, олар көптеген жағдайларда бір-біріне тәуелсіз түсіп кетуі, егер біз бағалай алсақ, олардың араласқандығы», - деп жазды және олардың әртүрлі түрлер еместігіне күшті дәлел бар екенін қорытындылады. Адам бірлігі туралы бұл қорытынды моногенизммен, соның ішінде Джон Бахманның араласқан адам расаларының толығымен құнарлы екендігі туралы дәлелдерімен расталды. Полигенизм жақтастары бірлікке қарсы болды, бірақ бір расадан екіншісіне біртіндеп өту оларды қанша адам расасын түр ретінде санау керектігін шешуге тырысқанда шатастырды: Луи Агассиз сегіз деді, ал Мортон жиырма екі деді. Бұл тақырыпқа ол кітаптың басым бөлігін арнады, бұл келесі бөлімде сипатталған.
Darwin felt that these urges towards helping the "weak members" was part of our evolved instinct of sympathy, and concluded that "nor could we check our sympathy, even at the urging of hard reason, without deterioration in the noblest part of our nature". As such, '"we must therefore bear the undoubtedly bad effects of the weak surviving and propagating their kind". Darwin did feel that the "savage races" of man would be subverted by the "civilised races" at some point in the near future, as stated in the human races section below. He did show a certain disdain for "savages", professing that he felt more akin to certain altruistic tendencies in monkeys than he did to "a savage who delights to torture his enemies". However, Darwin is not advocating genocide, but clinically predicting, by analogy to the ways that "more fit" varieties in a species displace other varieties, the likelihood that indigenous peoples will eventually die out from their contact with "civilization", or become absorbed into it completely. His political opinions (and Galton's as well) were strongly inclined against the coercive, authoritarian forms of eugenics that became so prominent in the 20th century. At the same time, all human races had many mental similarities, and early artefacts showing shared culture were evidence of evolution through common descent from an ancestral species which was likely to have been fully human. Introducing chapter seven ("On the Races of Man"), Darwin wrote: "It is not my intention here to describe the several so called races of men; but to inquire what is the value of the differences between them under a classificatory point of view, and how they have originated." In answering the question of whether the races should rank as varieties of the same species or count as different species, Darwin discussed arguments which could support the idea that human races were distinct species. This included the geographical distribution of mammal groups which was correlated with the distribution of human races, and the finding of Henry Denny that different species of lice affected different races differently. Darwin then presented the stronger evidence that human races are all the same species, noting that when races mixed together, they intercrossed beyond the "usual test of specific distinctness" and that characteristics identifying races were highly variable. He put great weight on the point that races graduate into each other, writing "But the most weighty of all the arguments against treating the races of man as distinct species, is that they graduate into each other, independently in many cases, as far as we can judge, of their having intercrossed", and concluded that the stronger evidence was that they were not different species. This conclusion on human unity was supported by monogenism, including John Bachman's evidence that intercrossed human races were fully fertile. Proponents of polygenism opposed unity, but the gradual transition from one race to another confused them when they tried to decide how many human races should count as species: Louis Agassiz said eight, but Morton said twenty two. a subject to which he devoted the greater part of the book, as described in the following section.
II және III бөліктер: Жыныстық таңдау
Кітаптың ІІ бөлімі жыныстық іріктеудің негізгі принциптерін баяндайтын тараумен басталады, содан кейін Animalia патшалығының көптеген түрлі таксономиялық топтарына толық шолу жасалады, онда моллюскалар және қабықшалылар сияқты әртүрлі кластар қарастырылады. Он және он бірінші тараулардың екеуі де жәндіктерге арналған, соңғысы көбелектер мен күндізгі көбелектерге (Lepidoptera отрядына) ерекше назар аударады. Кітаптың қалған бөлігі омыртқалы жануарларға көшеді, бастапқыда суыққанды омыртқалы жануарлар (балықтар, қосмекенділер және бауырымен жорғалаушылар) қарастырылады, содан кейін құстар туралы төрт тарау келеді. Сүтқоректілер туралы екі тарау адамдарға арналған тарауларға дейін беріледі. Дарвин жыныстық іріктеуді «әйелдердің талғампаздығы» және «еркектер арасындағы тікелей бәсекелестік» комбинациясы ретінде түсіндірді. Дарвиннің табиғи іріктеу арқылы эволюция теориясы әйелдердің қоғамдағы орнының табиғаттың нәтижесі екенін көрсету үшін қолданылды. Дарвинді сынға алған алғашқы әйелдердің бірі – Антуанетта Браун Блэкуэлл 1875 жылы «Табиғаттағы жыныстар» атты еңбегін жариялады. Ол эволюциялық теорияны сынға алғаны үшін өзін қайратты деп есептейтінін білген, бірақ «бізге [әйелдерге] тиесілі кемшіліктер күтіп отыру арқылы ешқашан азайтылмайды» деп жазды. Блэкуэллдің кітабы Дарвин мен Герберт Спенсерге жауап берді, оларды ол ең ықпалды екі адам деп санайтын. Ол «қарсылыққа ұшыраған әйелдік» туралы және «адамзат өзінің дамуын мәңгілікке тежеп, жыныстардың нақты, кең және денсаулыққа пайдалы тепе-теңдігін тани да қолдай алмайтынына» қатысты қорқыныштарын жазды. «Адамның тегі» еңбегінде Дарвин жылдар бойы құралдар мен қаруларды таңдау арқылы «адам әйелден жоғарырақ болды» деп жазды, бірақ Блэкуэллдің әйелдердің теңдігі жөніндегі аргументі 1970 жылдарға дейін, феминист ғалымдар мен тарихшылар Дарвиннің еңбектерін зерттей бастағанға дейін көбінесе назарсыз қалды. 2004 жылы Гриет Вандермассен, 1990-жылдар мен 2000-жылдардың басындағы басқа дарвинист феминистермен бірге, адам табиғатының біріктіру теориясы жыныстық іріктеуді қамтуы керек деп жазды. Дегенмен, Дарвиннің жыныстық іріктеу туралы түсіндірмесі әлеуметтік және биологиялық ғалымдар тарапынан «қазіргі күнге дейін ең жақсы түсіндірме» ретінде қолдау табады.
Өзгермейтін ерекшеліктер
Дарвиннің пікірінше, кез келген бейімделу қабілетіне ие нәрсені оның табиғи іріктеу теориясымен оңай түсіндіруге болады. "Түрлердің пайда болуы" еңбегінде Дарвин, "адам көзі сияқты күрделі бір нәрсені түсіндіру үшін табиғи іріктеуді қолдану, оның әртүрлі қашықтықтарға фокусты реттеу, жарықтың әртүрлі мөлшерін қабылдау және сфералық және хроматикалық аберрацияны түзету үшін барлық теңдесі жоқ құрылымдарымен" бастапқыда "ең жоғалған дәрежеде абсурдты" көрінуі мүмкін, бірақ десе де, "кемшіліксіз және күрделі көзден өте кемшіліксіз және қарапайым көзге дейінгі көптеген кезеңдердің бар екені көрсетілсе", оның теориясымен оны түсіндіру мүмкін деп есептеледі. Дарвин үшін қиын болған нәрсе – жоғары дамыған және күрделі ерекшеліктер, олар организмге ешқандай бейімделу артықшылығын бермеген. 1860 жылы әріптесі Аса Грейге жазған хатында Дарвин, "көз туралы ой мені бұрын қатты суытқан екенін, бірақ мен осы жағдайдан өттім, ал қазір құрылымның ұсақ-түйектері мені жиі мазалайды. Паушақтың құйрығындағы қауырсынға қарағанда, мен ауырып қалғандай сезінемін!" деді. Неге паушақ сияқты құсқа осындай күрделі құйрық қажет, ол "өмір үшін күресте" кедергі болып көрінеді? Бұл сұраққа жауап беру үшін Дарвин "Түпнұсқа" еңбегінде жыныстық таңдау теориясын енгізді, онда егер олар жеке тұлғаға көбелекке қабілеттілік артықшылығын берсе, әртүрлі сипаттамалар қалай таңдалуы мүмкін екені сипатталған. Бұл теорияда, әсіресе еркек жануарлар жыныстық таңдау арқылы алынған мұралық ерекшеліктерді көрсетті, мысалы, басқа еркектермен ұрғашылар үшін күресуге арналған "қарулар" немесе ұрғашы жануарларды баурап алу үшін әдемі қауырсындар. "Төңкеріліс" еңбегінің көп бөлігі табиғаттағы жыныстық таңдаудың дәлелдерін ұсынуға арналған, ол оны адамдардағы эстетикалық инстинкттердің дамуымен, сондай-ақ адам расалары арасындағы түс айырмашылықтарымен байланыстырады.
Адамның қабілеттері
Адам эволюциясы мәселесінде көптеген адамдарды толғандырған ең негізгі сұрақ – адамның ой-сезім қабілеттерінің дамуы мүмкін бе еді. Адам мен тіпті ең зиялы маймылдың арасындағы айырмашылық, тіпті Дарвиннің негізгі теориясын қолдайтындар үшін де тым зор көрінді. Эволюцияны табиғи іріктеу арқылы бірге ашқан Альфред Рассел Уоллес, адам ақылының біртіндеп дамуына бола алмайды деп сенді және уақыт өте келе, руханилықтан (спиритизмнен) көбірек нәрсе алған эволюция теориясын қабылдады. Дарвин Уоллестің пікір өзгертуіне қатты ренжіді, ал "Адамның тегі" еңбегінің көп бөлігі Уоллес ұсынған ойларға жауап ретінде жазылған. Дарвин адамның эволюцияға ұшыраған-ұшырамағаны мәселесінен гөрі, адам баласына тән деп саналатын – моральдық ойлау, басқаларға деген қайырымдылық, әдемілік сезімі және музыка сияқты қасиеттердің басқа жануарларда да (әдетте маймылдар мен иттілерде) кездесетінін көрсетуге көбірек назар аударды (деңгейінен айырмасы болса да).
Адамзат нәсілдері
Дарвин ұзақ жылдар бойы құлдықты жоюшы болды, ол көп жылдар бұрын Бигль саяхатында әлемді аралап жүргенде Бразилияда алғаш рет құлдықпен кездескенде үлкен қорқынышқа ұшырады (Британ империясында 1833 жылдан бері құлдыққа тыйым салынған). Дарвиннің ойын Түстік Америкадағы Tierra del Fuego жерінде көрген "жабайы тайпалар" да мазалады, ол оларды адамның өркениеттің алғашқы деңгейінің куәсі деп есептеді. Лондондағы жылдарындағы жеке жазбалары адам расаларының мәні туралы ойлар мен болжамдарға толы болды, бұл "Тек қана бастау және шығу тегі" жарияланғаннан ондаған жыл бұрын жазылған. Адам расаларының барлығы бір-бірімен тығыз байланысты екенін және адамдар мен басқа жануарлар арасындағы айырмашылық жақын түрлердің жойылуымен байланысты екенін дәлелдеу кезінде Дарвин "жабайы" халықтардың "өркениетті" халықтар тарапынан жойылғанын көрген саяхатындағы тәжірибесіне сүйенді. Дарвин "өркениетті тайпалар" деп айтқанда, ол көбінесе еуропалық мәдениеттерді сипаттады және адамдардағы биологиялық және мәдени расалар арасында нақты айырмашылық жасаған жоқ. Сол кезде Альфред Рассел Уоллес сияқты азау адамдар ғана осы айырмашылықты жасады. Уоллес сондай-ақ Дарвиннің еркек павлиннің жарқын түстерін бейімделушілік ретінде артық бағалап, павлиннің "сұрғылт" түсінің өзі маскировка ретінде бейімделушілік екенін түсінбегенін айтты. Уоллес павлиннің жарқын түстері мен ұзын құйрығының ешқандай бейімделушілікке жатпайтынын және жарқын түс бейімделушілікке жатпайтын физиологиялық дамудың нәтижесі болуы мүмкін екенін (мысалы, жануарлардың ішкі мүшелері, визуалды табиғи сұрыпталуға ұшырамайтындықтан, әртүрлі жарқын түстерде болады) күмәнді түрде дәлелдеді. Кейінгі ғалымдар бұл Уоллес үшін тым алыс болды деп күмәнданды, өйткені ол осы жағдайда әдеттегі қатаң "бейімделушілік" бағытын тастап, павлиннің құйрығы сияқты өте күрделі және дамыған нысандар таза "физиологиялық процестерден" пайда болды деп мәлімдеді, олар ешқандай бейімделуге ұшырамады. Уоллестен басқа, көптеген ғалымдар жыныстық таңдаудың адам эволюциясындағы рөлін даулы деп санады. Дарвин 19 ғасырдың Викториялық қоғамының моральдық көзқарасы арқылы ертедегі адамдардың эволюциясын қарады деп айыпталды. Жан Роуггарден жануарлар мен адамдардағы жыныстық мінез-құлықтың көптеген элементтерін келтіріп, оларды жыныстық таңдау моделімен түсіндіруге болмайтынын, адам эволюциясындағы жыныстың функциясы негізінен әлеуметтік екенін айтты. Джозеф Джорданияның айтуынша, Дарвин (және жыныстық таңдау жақтастары) ән айту, билеу, дене бояу, киім кию сияқты адам морфологиялық және мінез-құлық ерекшеліктерін түсіндіруде жыртқыштарды қорқыту және бәсекелестерді ескертудің ритуалды формаларымен байқау сияқты маңызды эволюциялық күшті елемеді. Ескерту көрсетуі жыныстық таңдау сияқты визуалды, дыбыстық, иісті және мінез-құлық белгілерінің бірдей арсеналын пайдаланады. Апосематизм (ескерту көрсету) қағидатына сәйкес, қымбатқа түсетін физикалық зорлық-зомбылықты болдырмау және зорлық-зомбылықты рәсімдеу формаларымен ауыстыру үшін көптеген жануарлар (адамдарды қоса алғанда) әртүрлі ескерту түрлерін қолданады: визуалды белгілер (көрнекті түстер, көзшелер, дене әшекейлері, қауіп көрсету және үлкен көріну үшін әртүрлі позалар), дыбыстық белгілер (жыбырлау, ыңғырау, топтық дауыстар, сыртқы заттарға барабан соғу), иіс белгілері (дененің күшті иісі, әсіресе қозғанда немесе қорқып қалғанда), мінез-құлық белгілері (көрнекі түрде баяу жүру, үлкен топтарда шоғырлану, жыртқыштарға және бәсекелестерге қарсы агрессивті мінез-құлық көрсету). Джорданияның айтуынша, мұндай ескертулердің көпшілігі жыныстық таңдау күштеріне байланысты болды. Бұл тақырып бойынша пікірталастар жалғасып жатқанда, 1871 жылдың қаңтарында Дарвин эмоциялық көріністерге қатысты қалған материалдарды пайдалана отырып, басқа кітапты бастады, ол "Адам және жануарлардағы эмоциялардың көрінісі" болды. Соңғы жылдары дау-дамайға жыныстық таңдау қағидатының ең танымал символы - павлиннің құйрығы да қатысты. Жапонияда жеті жыл бойы еркін жүрген павлиннің зерттеуі нәтижесінде әйел павлиннің жұбайының таңдауы тек олардың құйрықтарына байланысты емес екені анықталды. Марико Такахаси павлиннің көбірек көзшелері, симметриялық орналасуы немесе ұзындығы үлкен құйрықтары сияқты күрделі құйрықтарына әйел павлиннің артықшылық білдіргеніне ешқандай дәлел таппады. Такахаси павлиннің құйрығы әйелдің жұбайының таңдауына әмбебап мақсат емес екенін, еркектер арасында аз вариацияны көрсетті және бұл павлин тобынан алынған физиологиялық деректерге сәйкес еркектердің физикалық жағдайымен байланысты емес екенін анықтады. Аделин Лояу және оның әріптестері Такахаси зерттеуіне жауап беріп, осы нәтижелерге қатысты баламалы түсіндірмелер ескерілмегеніне алаңдаушылық білдірді және олар жұбайы таңдауының күрделігін түсіну үшін маңызды болуы мүмкін екенін айтты. Олар әйелдердің таңдауы әртүрлі экологиялық жағдайларда өзгеруі мүмкін екенін қорытындылады. Джордания павлиннің көптеген көзшелері бар әдемі және үлкен құйрығын көрсетуі, сондай-ақ олардың өте жоғары дауысы мен батыл мінез-құлқы табиғи сұрыпталудың (жыныстық таңдау емес) күштерімен қалыптасқанын және жыртқыштар мен бәсекелестерді қорқыту үшін (апосематикалық) ескерту ретінде қызмет еткенін айтты.
Қоғамға әсері
1871 жылдың қаңтар айында Томас Хакслидің бұрынғы шәкірті, анатомист Сент-Джордж Миварт, табиғи іріктеуді сынап, "Түрлердің пайда болуы туралы" еңбегін жариялады. Ол Quarterly Review журналындағы анонимді мақаласында "Адамзат тегінің пайда болуы" "жартылай білімді топтарды" дүрліксітетінін, адамдардың қалауынша әрекет етіп, заңдар мен дәстүрлерді бұзатынын мәлімдеді. Ашуға ішкен Дарвин Миварттың авторы екенін сезді және "тез арада ең жек көрінішті адам ретінде қараламын" деп ойлап, жақтас іздеді. Қыркүйек айында Хаксли Миварттың кітабы мен мақаласына қатысты сынды пікір жазды, ал Дарвин оған: "Миварттың дінтануын қаншалықты қиратқаныңды қара! Ол ең нашарын жазса да, енді мені ешқашан ренжіте алмайды" деді. 1872 жыл басталғанда Миварт сыпайы түрде дауды қайта қозғап, "Сізге шынайы шаттыққа толы жаңа жыл тілеймін" деп жазып, сонымен қатар "Адамзат тегінің пайда болуы" туралы "негізгі зиялық қателіктерден" бас тартуды сұрады. Бұл жолы Дарвин хат алмасуды тоқтатты.