Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын футболшысы (1953–2021)
English footballer (1953–2021)
Ойыншылық карьерасында орталық шабуылшы болған Марнер, карьерасын «Чорли» клубында бастады. 1973 жылы «Плимут Аргайл» командасымен кәсіби футболшыға айналды, онда 155 ойында 61 гол соқты және клубтың ең үздік ойыншыларының бірі саналады. 1976 жылы «Ипсвич Таун» клубына қосылды, онда Бобби Робсонның жетекшілігімен отандық және еуропалық жетістіктерге қол жеткізді. «Портман Роудта» ойнаған кезінде Англия құрамасына шақырылып, 1980 жылғы Еуропа чемпионатына және 1982 жылғы әлем чемпионатына қатысты. Барлығында Марнер Англия құрамасы сапында 35 рет ойнап, 13 гол соқты. Ол екі жыл «Арсенал» клубында, содан кейін «Портсмут» клубында өнер көрсетті. Карьерасын шетелде, Австралия, АҚШ және Мальта клубтарында аяқтады. «Албани Капиталз» клубында жаттықтырушылыққа кірісіп, ойыншылық жолын аяқтағаннан кейін осы салаға толыққандай көңіл бөлді. Жапонияда жұмыс істегеннен кейін Америкаға оралып, алдымен Аризонада, содан кейін Гарвард университетінде жаттықтырушы болды. 2004 жылы Стив Николдың жаттықтырушылар штабының құрамында МЛС клубы «Нью-Ингленд Революшн» клубына қосылды. Массачусетсте бес жылдан кейін 2009 жылы Марнер «Плимут Аргайл» клубына бас бапкер ретінде оралды. Екі айдан кейін Пол Стюррокты алмастырып, Питер Ридтің келуінен кейін бас бапкер лауазымына қайта оралды. 2011 жылдың қаңтар айында «Торонто» клубында ойыншыларды дамыту директоры болып МЛС-ке қайта оралды. Марнер МЛС-тің «Нью-Ингленд Революшн» клубының түс комментаторы болды. 2020 жылдан бастап «Революшн» командасының кейбір ойындарына түсініктеме берді және осы міндетті Чарли Дэвиспен бөлісті.
A centre forward during his playing days, Mariner began his career with Chorley. He became a professional player in 1973 with Plymouth Argyle, where he scored 61 goals in 155 appearances and is considered to have been one of the club's best ever players. He joined Ipswich Town in 1976, where he achieved domestic and European success under the guidance of Bobby Robson. He was called up to play for the England national team during his time at Portman Road, and went on to represent his country at the 1980 European Championships and the 1982 World Cup. In total, Mariner played 35 times for England, scoring 13 goals. He spent two years with Arsenal and then Portsmouth before finishing his career abroad. He played for clubs in Australia, the US, and Malta. He took up coaching during his time with Albany Capitals and focused on it fully when he retired from playing. After spending time working in Japan, he returned to America to coach, firstly in Arizona and then at Harvard University. He joined Major League Soccer club New England Revolution in 2004 as a member of Steve Nicol's coaching staff. After five years in Massachusetts, Mariner returned to Plymouth Argyle in 2009 as their head coach. He succeeded Paul Sturrock as the club's manager two months later before returning to his role as head coach upon the arrival of Peter Reid. In January 2011, he returned to Major League Soccer as director of player development at Toronto FC. Mariner was the color commentator for New England Revolution of MLS. Starting in 2020, he commentated for some of the Revolution games, and shared the duty with Charlie Davies.
1970 жылдар
Маринер мансабын Ланкашир өңіріне жақын орналасқан, жартылай кәсіпқой "Чорли" клубында бастады. Оның шабуылдағы стилі 1973 жылы "Плимут Аргайл" клубының назарын аударды, сол клубқа қосылды. Осылайша "Девон" клубы сапындағы ең табысты гол соғу рекорды басталды – 135 ойында 56 гол. Боби Робсон, Маринердің өркендеуін жеке бақылап отырып, оны клуб тарихындағы рекордтық 220,000 фунт стерлингке "Ипсвич Таун" клубына шақырды. Бұл келісімге Джон Педелти мен Терри Остин де қатысты. Маринер "Уэст-Бромвич Альбион" және "Уэст Хэм Юнайтед" клубтарынан ұсыныстар келгенімен, "Ипсвичті" таңдады. Маринер 1976 жылдың қыркүйегінде тұңғыш рет алаңға шықты және тез арада "Ипсвич" командасының дәстүрлі 9-шы нөміріне айналды – яғни, қорғаушылардың қатал ойынына төтеп бере алатын, бірақ оларға жауап қайтара білетін, сонымен қатар көптеген голдар соғатын шабуылшы. Көптегендер Маринерді тек "мақсатты ойыншы" деп санайтын, бірақ ол аяқтарымен де көп гол соқты, алаңда өз мүмкіндіктерін жасай білуге қабілетті болды, тек орталықтан немесе қанаттардан берілетін пасқа ғана емес. Маринердің әсері соншалық болды, "Ипсвичке" қосылғаннан кейін алты ай өткен соң, ол Англия құрамасы сапындағы тұңғыш ойынын "Уэмблиде" Люксембургқа қарсы өткізіп, 5:0 есебімен жеңіске жетті. Ал келесі ойында Солтүстік Ирландияға қарсы "Британдық үй чемпионатына" бастап кірді. Клуб деңгейінде Маринердің жағдайы тұрақсыз болды. Ол "Ипсвич" үшін 11 гол соқты, бірақ команда Бірінші лигада күтілген нәтижелерді көрсетпеді және 18-орында қалды. Дегенмен, олар "Уэмблиде" ФА кубогының финалына жетіп, "Арсеналды" 1:0 есебімен ұтты. Маринер бір рет қақпа тіреуіне гол соқты.
Mariner started his career as an amateur player at non league club Chorley, close to his Lancashire roots and his style at the helm of their attack caught the attention of Plymouth Argyle, for whom he signed in 1973. So began an impressive scoring record with the Devon club, with 56 goals in 135 appearances coming before Bobby Robson, who had been personally monitoring Mariner's progress, took him to Ipswich Town for a club record £220,000 with John Peddelty and Terry Austin moving in the opposite direction as part of the deal. Mariner chose Ipswich ahead of similar offers from West Bromwich Albion and West Ham United. Mariner made his debut in September 1976 and quickly settled into the Ipswich side as an old fashioned number 9 – i. e., a forward capable of taking hard tackles and rough treatment from defenders but willing to give it back, while also scoring a fair share of goals. Received wisdom suggests that Mariner was only a 'target man' type centre forward but he scored plenty of goals with his feet and had the skill to create his own chances on the deck, rather than relying entirely on service through the centre and via the flanks. Such was Mariner's impact that six months after joining Ipswich, he made his England debut as a substitute in a 5–0 win over Luxembourg at Wembley and played from the beginning in the following game against Northern Ireland in the British Home Championship at Windsor Park, Belfast. At club level, Mariner was having a mixed time. He scored 11 goals for Ipswich, but the team underperformed in the First Division and finished 18th. However, they reached the FA Cup final at Wembley where they memorably beat Arsenal 1–0. Mariner hit the goal frame with one chance.
1980 жылдар
Маринер Англиядағы орнын сақтады, өйткені оның Ипсвичтегі гол соғу рекорды жақсара берді. 1980 жылы 41 ойында 17 гол соқты, ал келесі маусым басталғанда Ипсвич ерте бастады. Англия 1982 жылғы әлем чемпионатына іріктеу кезеңін Норвегияны 4:0 есебімен жеңіп бастады, Маринер 25 метрден керемет гол соқты. Алайда ол келесі ойыннан шеттетілді, нәтижесінде Бухарестте Румынияға қарсы 2–1 есебімен жеңіліске ұшырады. Гринвуд оны бір айдан кейін Швейцарияға қарсы маңызды матчқа қайтарды, ал Маринер 2–1 есебімен жеңіске жетіп, алғашқы голды соқты. 1981 жылғы маусымның шарықтау шегіне жеткен Ипсвич үш кубок үшін күресті, Маринер 36 матчта 13 гол соғып, тағы да көзге түсті. Алайда, олар екі отандық турнирде жеңіске жете алмады: Астон Вилла Бірінші дивизионды жеңіп алды (Ипсвич Миддлсброны жеңе алмады), ал Манчестер Сити ФА кубогының жартылай финалында Ипсвичті жеңді. Бірақ УЕФА кубогында Маринер нағыз батыр болды. Ол алғашқы раундтарда екі гол соқты, нәтижесінде Ипсвич тартымды жартылай финалға, Сент-Этьенге қарсы шықты. Францияда өткен бірінші ойында Маринер екі гол соқты, Ипсвич 4–1 есебімен алға шықты, екінші ойында тағы бір гол соғып, жеңіске жетті. Жарым финалда жеңіске жеткеннен кейін, Маринер финалдың бірінші ойынында АЗ Алкмаарға қарсы гол соқты, нәтижесінде Ипсвич 3–0 есебімен басымдыққа ие болды, соңында бәсекеде 5–4 есебімен жеңіске жетті. Бірнеше аптадан кейін Гринвуд оны Англия құрамасына қайтарды, әлем чемпионатына іріктеу кампаниясы Швейцарияда жеңіліспен, Венгрияда маңызды жеңіспен және Норвегияда күтпеген жеңіліспен жалғасты. Олар үшінші рет қатарынан әлем чемпионатына қатыса алмауы мүмкін болды, бірақ басқа жерлердегі нәтижелер оларға көмектесті, Англияға квалификацияны қамтамасыз ету үшін соңғы ойында Уэмблиде Венгриямен тең ойнау жеткілікті болды. Маринер 1–0 есебімен жеңіске жетіп, жалғыз голды соқты, бірақ ол құлаудан кейін, гол соққаннан гөрі, соққыдан кейін туындаған нәтиже болды. Екі ахилл сіңірінің жарақаты келесі бірнеше ай бойы Маринердің футбол ойнауын шектеді, ол Ипсвич үшін 25 ойында тек сегіз гол соқты. Бірақ Испанияда өтетін әлем чемпионатына дейін Англияның соңғы бес жылыту матчында ол төрт гол соқты, соның ішінде Уэмблидегі Нидерландыға қарсы керемет соло және гол соқты. Ол Гринвудтың құрамасына кірді және Францияға қарсы турнирдің алғашқы матчын бастады. Англия Брайан Робсонның екі голының арқасында 2–1 есебімен алға шықты, ал Маринер жақын аралықтан керемет соққымен 3–1 есебімен жеңіске жетті. Бұл оның 22-ші матчындағы 11-ші халықаралық голы болды – әр екінші ойында бір гол соғудың тамаша көрсеткіші. Бұл Англия үшін бес ойын қатарынан гол соққан алтыншы ойыншысы болды, бұрын тек Джимми Гривс осы жетістікке қол жеткізген. Гринвуд Маринерді турнирдің қалған бөлігіне таңдады, бірақ ол тағы да гол соқпады және Англия екінші кезеңде екі ұятсыз тең ойыннан кейін шығып қалды. Маринер ең жақсы есте қалады, жарақаттарынан кейін турнирде қиналған Англия капитаны Кевин Киганды қолдау үшін оны аяқтан тұрғызған сәттері. Киган Испанияға қарсы соңғы ойында гол соғу мүмкіндігін жіберіп алғаннан кейін, тізесін қолына алып, көңілі құлазып қалды. (Англияға Испанияға қарсы Батыс Германияның 2–1 есебімен жеңіске жетуі қажет болғандықтан, бұл кездегі гол Англияны жартылай финалға жіберу үшін жеткіліксіз болар еді.) Маринердің клуб басшысы Робсон кейіннен Англияның жаттықтырушысы болды және 1984 жылғы Еуропа чемпионатының іріктеу кампаниясы басталғанда оны таңдап алуды жалғастырды. Маринер жас және белсенді құрамы қартайып, тарап бастаған Ипсвич үшін жиі гол соқты. Англияның іріктеу кампаниясы сәтсіз аяқталды, бірақ Маринер Венгрия мен Люксембургке қарсы кезекті матчтарда гол соқты, соңғысы Англияның 13-ші және соңғы голы болды. Келесі рет Англия құрамасында ойнаған кезде ол Арсеналдың ойыншысы болды, "Ганнерс" 1984 жылдың ақпанында оны Ипсвичтен 150 000 фунт стерлингке сатып алды. 18 ақпанда "Астон Виллаға" қарсы "Хайбериде" дебютін жасады, нәтижесінде 1–1 есебімен тең түсті, ал келесі аптада "Ноттингем Форесте" алғашқы голын соқты. Осы уақытқа дейін Маринер отыздан асқан еді, бірақ ол әлі де бастапқыда Арсенал үшін жақсы өнер көрсетті, маусымның соңғы он бес ойында жеті гол соқты, нәтижесінде "Ганнерс" қайта жанданып, 1983–84 маусымда 6-шы орынды иеленді. 1984–85 жылдары ол тұрақты ойыншы болды, жеті ойынға ғана қатыспады, бірақ 41 кездесуде тек тоғыз гол соқты. Маринер тағы екі рет Англия құрамасына қатысты, бірақ Марк Хатели, Маринердің орнына биік және дағдылы жас шабуылшы, оның орнына үміткер болды, ал Гари Линекер мен Питер Бирдсли де халықаралық шабуылшылар ретінде таныла бастады. Хатели 1984 жылдың қыркүйегінде Шығыс Германияға қарсы өткен жолдас матчта Маринердің орнына шықты, ал Маринер 1985 жылдың мамырында Румынияға қарсы өткен тең ойында 35-ші және соңғы рет Англия құрамасының құрамына кірді, бұл 1986 жылғы әлем чемпионатына іріктеу кезеңі болды. Хатели өрбуде болғандықтан және Маринер Арсеналда жиі жарақат алғандықтан, Робсон Мексика 1986 құрамасына оны таңдамады. Сонымен қатар, клубта Маринер сирек алаңда болды, ол ахилл сіңірінің жарақатынан зардап шекті, нәтижесінде 1985–86 маусымында тек тоғыз ойынға қатысты, соның ішінде төрт ойында төртінші нөмірлі ойыншы ретінде. Оның соңғы ойыны 1986 жылдың 8 сәуірінде "Ноттингем Форестке" қарсы алаңға шығуы болды. 1986 жылдың тамызында Арсеналдың жаңа бас жаттықтырушысы Джордж Грэм Маринерге бос трансфер ұсынды, бұл шешім оның келуінен бұрын қабылданған. Барлығы Маринер Арсенал сапында 70 ойын өткізіп, 17 гол соқты. Ол Портсмутқа қосылды, онда екі маусым өткізді. 1989 жылдың мамырында ол Америка футбол лигасының "Олбани Капиталс" клубымен келісім жасасты.
Mariner maintained his England place as his Ipswich goalscoring record continued to improve – 17 from 41 games had come in 1980 and Ipswich made the early running as the next season got underway. England began their qualifying campaign for the 1982 World Cup with a conclusive 4–0 win over Norway, with Mariner scoring a superb goal with a deft turn and shot from 25 yards. He was, however, left out of the next game, which turned into a gruesome 2–1 defeat against Romania in Bucharest. Greenwood put him back in the side a month later for a now vital match against Switzerland, and Mariner scored the opener in a 2–1 win. Ipswich were challenging for three trophies as the 1981 season approached its climax, with Mariner again to the fore, scoring 13 times in 36 matches. However, they were to miss out on two domestic fronts, with Aston Villa winning the First Division (after Ipswich failed to beat Middlesbrough) and Manchester City defeating Ipswich in the semi finals of the FA Cup. But in the UEFA Cup, Mariner was proving to be a real hero as glory beckoned. He scored twice in the early rounds as Ipswich progressed to an attractive quarter final against St Étienne. In the first leg in France Mariner put two away as Ipswich went 4–1 up, and added another as Ipswich completed the task in the second leg. After winning the semi final, Mariner scored again in the first leg of the final against AZ Alkmaar as Ipswich coasted to a 3–0 lead, ultimately winning the competition 5–4 on aggregate. Weeks later, Greenwood put him back in the England side as the World Cup qualification campaign resumed with a defeat in Switzerland, a vital victory in Hungary and a shock defeat in Norway. It appeared that they might miss out on the World Cup finals for an unthinkable third tournament in a row, but results elsewhere went their way, meaning England only needed to draw with the already qualified Hungary at Wembley in the final game to guarantee qualification. It was Mariner who scored the only goal in a 1–0 win, though he got it after a stumble which saw him score via a deflection rather than an actual shot on goal. Injuries to both Achilles tendons restricted Mariner's football over the next few months, and he only scored eight times in 25 games for Ipswich. But in the five final England warm up matches prior to the World Cup in Spain, he scored four times, including a stunning solo run and strike against the Netherlands at Wembley. He was named in Greenwood's squad and started the first match of the tournament, against France. England went into a 2–1 lead thanks to a brace from Bryan Robson – the first of which was one of the World Cup Finals' quickest ever goals – before Mariner slammed home a close range volley to complete an impressive 3–1 win. It was his eleventh international goal in his 22nd match – an admirable ratio of one goal every other game. It was his also his sixth consecutive scoring game for England – a feat previously achieved only by Jimmy Greaves. Greenwood selected Mariner for the rest of the tournament but he didn't score again and England went out in the second phase after two disappointing goalless draws. Mariner is best remembered for dragging a devastated Kevin Keegan to his feet in support after the England captain, on as a substitute after a tournament ruined by injury problems, sank to his knees, head in hands, having just missed an open goal with a header which would have given England the lead in their goalless final game against Spain. (As England needed to better West Germany's earlier 2–1 victory against Spain, a goal at this point would still have been insufficient in isolation to send England into the semi finals.) Mariner's club boss Robson subsequently became England coach and he continued to select him as the qualification campaign for the 1984 European Football Championship got underway. Mariner continued to score frequently for Ipswich, whose young and vibrant side had started to age and break up. England's qualification campaign faltered, though Mariner scored in consecutive pool matches against Hungary and Luxembourg – the latter of which would prove to be his 13th and final England goal. By the time he next played for England, he was an Arsenal player, with the Gunners taking him from Ipswich in February 1984 for £150,000. Making his Arsenal debut at Highbury against Aston Villa on 18 February in a 1 1 draw, he scored his first goal at Nottingham Forest the next week. By now Mariner was in his thirties but he still initially performed well for Arsenal, scoring seven times in the final fifteen games of the season, as the Gunners had a resurgence and finishing 6th in the 1983 84 season. He was a regular throughout 1984 85 missing only seven games but he only mustered nine goals in 41 appearances. Mariner won two more England caps but Mark Hateley, a tall and skilful young striker in the Mariner mould, was a candidate for his position and Gary Lineker and Peter Beardsley were also establishing themselves as international strikers. Hateley came on as a substitute for Mariner in a friendly victory over East Germany in September 1984, before Mariner picked up his 35th and final cap in a goalless draw against Romania in May 1985, a qualifier for the 1986 World Cup. With Hateley in the ascendancy and Mariner regularly sidelined at Arsenal, Robson opted not to select him for the England squad which qualified for Mexico 1986. Meanwhile, at his club Mariner was rarely on the field, he was blighted by an Achilles heel injury which saw him only play nine times in 1985–86, including matches as an emergency centre half. His final appearance seeing him come off the bench against Nottingham Forest on 8 April 1986. In August 1986 Arsenal's new manager George Graham gave Mariner a free transfer in a decision that had been made before he took over; in all Mariner played 70 times for Arsenal, scoring 17 goals. He signed for Portsmouth, where he spent two seasons. In May 1989, he signed with the Albany Capitals of the American Soccer League.
1990 жылдар
1990-91 жылдары Пол Маринэр Мальтадағы «Naxxar Lions» командасы үшін ойнады. 1991 жылы Маринер «Капиталс» клубына қайта оралды, команда енді Америка футбол лигасы мен Батыс футбол лигасының бірігуінен құрылған Америка кәсіби футбол лигасында өнер көрсетіп жатқан еді. Ол «Капиталс» сапында үш маусым ойнады, онда 1990 жылы лиганың үздік XI құрамына енді. Олбанидегі үш маусымында Маринер сондай-ақ көмекші жаттықтырушы болып жұмыс істеді. 1992 жылдың көктемінде «Капиталс» клубының иесі оған бас жаттықтырушы лауазымын ұсынды, бірақ команда тарап жатқаны туралы қауесет естіген соң, ол «Сан-Франциско Блэкхокс» клубында ойыншы-көмекші жаттықтырушы лауазымын қабылдады. Ол бұл ұсынысты қабылдады, ал көп ұзамай «Капиталс» клубы қызметін тоқтататынын хабарлады. 1990 жылдардың басында Пол Судбери, Саффолк қаласындағы жексенбілік лига командасы «Byhams Dairy» үшін екі ойын өткізді.
In 1990 91 Paul Mariner played for Naxxar Lions, Malta. Mariner returned to the Capitals in 1991 as the team now played in the American Professional Soccer League, formed by the merger of the American Soccer League and Western Soccer League. He played three seasons with the Capitals, where he was named to the league's Best XI in 1990. During his three seasons in Albany, Mariner also served as an assistant coach. In the spring of 1992, the Capitals' owner offered him the position of head coach but when he heard a rumour that the team was about to collapse, he accepted a position as a player assistant coach with the San Francisco Bay Blackhawks. He accepted that position and soon after the Capitals announced they were ceasing operations. In the early 1990s Paul made two appearances for Byhams Dairy, a Sunday League team in Sudbury Suffolk.
Ерте мансап
Отставкаға шыққаннан кейін Марин футбол сарапшысы болып BBC Radio Lancashire-дің жұма күнгі Non League Hour бағдарламасында жұмыс істеді, содан кейін футболшылар үшін басқарушы компания құрды. Англияда Болтон мектебінде жаттықтырушылық қызметтен кейін, ол Аризона штатының Финикс қаласындағы S. C. Del Sol жастар футбол клубына жаттықтырушы болып қайта АҚШ-қа оралды. 2003 жылы Гарвард университетіндегі жаттықтырушының көмекшісі қызметіне тағайындалды. Ол 2004 жылдың 5 ақпанында клуб тарапынан ресми түрде жарияланды. 2009 жылы тұңғыш маусымы алдында бас жаттықтырушы лауазымына үміткер ретінде MLS-тің жаңа құрылған Сиэтл Саундерс ФК клубымен сұхбаттасты.
After retiring, Mariner worked as a football pundit for BBC Radio Lancashire for their Friday night Non League Hour before setting up a management company for footballers. After a spell back in England coaching at Bolton School, he returned to the States to coach youth football at S. C. Del Sol in Phoenix, Arizona. In 2003, he became an assistant coach at Harvard University. He was officially announced by the club on 5 February 2004. He was interviewed by MLS expansion side Seattle Sounders FC for their head coach role prior to their inaugural season in 2009.
Плимут Аргил
2009 жылдың қазан айында оның болашағы туралы әртүрлі болжамдар тарады, ол бұрынғы клубтарының бірі – «Плимут Аргайл» клубының жаттықтырушы лауазымына тағайындалуы мүмкін деген ақпарат пайда болды. Бұл болжамдарға оның Девонға 2018 жылғы Әлем чемпионатының өткізілуі үшін қаланың үміткерлігін қолдауға барған сапары және 17 қазан күні берген отставкасы да себеп болды. Келесі күні, 2009 жылдың 18 қазанында, ол «Плимут Аргайл» клубының жаңа бас бапкері болары жарияланды, ал Пол Стюррок команданың менеджері қызметінде қала берді. 2009 жылдың 10 желтоқсанында Маринер Стюррокты «Плимут Аргайл» клубының менеджері лауазымынан ауыстырды, себебі команда нашар форма көрсетіп, Чемпионаттың соңғы екінші сатысында қалған еді. Алайда, ол «Плимутты» сақтап қала алмады және алты жылдан кейін 2010 жылдың 19 сәуірінде Футбол лигасының Чемпионатынан төмен дивизионға түсіп қалды. 2010 жылдың 6 мамырында «Плимут» жаңа менеджер іздестіретіні туралы хабарланды, бірақ Маринер жаттықтырушылар штабының құрамында қала беретіні айтылды. Маринердің менеджерлік лауазымы 2010 жылдың 24 маусымында Питер Ридтің тағайындалуымен аяқталды. Маринер 2010 жылдың 30 желтоқсанында «Хоум Парктегі» қызметінен бас тартып, жаңа мүмкіндіктерді іздеуге кетті. «Мен Полды көп жылдан бері танимын және онымен жұмыс істеу керемет болды», – деді «Аргайл» клубының менеджері Питер Рид. «Оның болашақтағы барлық ісінде сәтті болатынына сенімдімін. Ол – керемет тұлға және бұл футбол клубының жанкүйерлері үшін аңыз».
Speculation about his future was rife in October 2009 when he was linked with a coaching position at one of his former clubs, Plymouth Argyle, abetted by his visit to Devon to promote the city's 2018 World Cup bid and his subsequent resignation on 17 October. It was announced the following day, 18 October 2009, that he was to become the new head coach of Plymouth Argyle, with Paul Sturrock staying on as team manager. On 10 December 2009, Mariner replaced Sturrock as manager of Plymouth Argyle, following a run of poor form which left the Pilgrims second bottom in the Championship. He was unable to keep Plymouth up, however, and they were relegated from the Football league Championship after a six year stay, on 19 April 2010. On 6 May 2010, it was announced that Plymouth were to look for a new manager, however Mariner would remain as a member of the coaching staff. Mariner's tenure as manager ended when Peter Reid was hired on 24 June 2010. Mariner stepped down from his role at Home Park on 30 December 2010 to pursue another opportunity. "I have known Paul for a long time and working with him has been fantastic," said Argyle manager Peter Reid. "I'm sure he will be successful in everything he does in the future. He's a great personality and someone who is a legend with the fans at this football club."
Торонто футбол клубы
2011 жылғы 6 қаңтарда Маринр «Торонто» клубының ойыншыларды дамыту директоры болып тағайындалды, жаңа бас бапкер Арон Винтермен бірге клубқа қосылды. Маусымды қатарынан 9 жеңіліспен бастағаннан кейін, 2012 жылғы 7 маусымда «Торонто» Винтер қызметтен босатылып, Маринрді жаңа бас бапкер етіп тағайындады. Маринр «Торонто» бапкері ретінде алғашқы жеңісін 27 маусымда «Монреаль Импакт» клубына қарсы өткізілген ойында 3:0 есебімен түсірді. Клуб жаңа бапкердің басшылығымен қысқа мерзімге қайта жанданды, бірақ 2012 жылғы маусымды «лигадағы 0-10-4 есебімен аяқтағаннан кейін» 7 қаңтарда 2013 жылы Маринр қызметтен босатылды. Бұрынғы «Торонто» ойыншылары Эндрю Видеман мен Эрик Хасли Маринрді жоғары бағалады.
Mariner was named Director of Player Development for Toronto FC on 6 January 2011, joining new head coach Aron Winter at the club. After starting the season with 9 straight losses, Winter stepped down as Toronto named Mariner as the new head coach on 7 June 2012. Mariner recorded his first victory as Toronto manager on 27 June against Montreal Impact, the game ended in a 3–0 away win. The club rebounded briefly under the new coach, but after "a dismal 0 10 4 run in league play" to end the 2012 season, Mariner was dismissed on 7 January 2013. Mariner was praised by former Toronto FC players Andrew Wiedeman and Eric Hassli.
Телерадио мансабы
1993 жылы ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін Маринер BBC Radio Lancashire радиосында қысқа мерзімге комментатор болып жұмыс істеді. 2014 жылы Торонтодағы жаттықтырушылық тәжірибесінен кейін Маринер «Нью-Ингланд Революшн» клубына хабаршы ретінде қайта оралды және алты толық маусым бойы команданың теле- және радио хабарларына түсті комментарийлер берді.
After his playing days ended in 1993, Mariner worked briefly as a commentator with BBC Radio Lancashire. In 2014, after his brief coaching stint in Toronto, Mariner returned to the New England Revolution as a broadcaster, providing colour commentary for the team's television and radio broadcasts for six full seasons.
Жеке өмір және өлім
Марингер 1953 жылы 22 мамырда Болтон қаласының жанындағы Фарнвортта дүниеге келді. Ол Хорвичтегі Оутемн-стрит көшесінде ата-анасымен бірге тұрды, және олардың үш ұлы болды. Марингер 2021 жылы 9 шілдеде 68 жасында ми қатерінен қайтыс болды.
Mariner was born in Farnworth, near Bolton on 22 May 1953, He lived with his parents in Autumn Street, Horwich, and they had three sons. Mariner died of brain cancer on 9 July 2021, at the age of 68.