Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
17 ғасырдағы француз желкенді кемесі
17th century French sailing ship
Le Griffon (lə ɡʁifɔ̃, Гриффон) – 1679 жылы француз саяхатшысы және тері саудагері Рене Роберт Кавельер, Сиер де Ла Сальль Канаданың Ниагара аймағында салған желкенді кеме. "Гриффон" Ниагара өзеніндегі Каюга аралында немесе оның жанында құрастырылып, теңізге жіберілді және жеті зеңбірекпен қаруландырылды. "Гриффонның" нақты көлемі мен құрылысы белгісіз, бірақ көптеген зерттеушілер оның 45 тонналық барк болғанына сендіреді. Ол сол кезге дейін Ұлы көлдердегі ең ірі желкенді кеме болды. Ла Сальль мен әке Луи Эннепен 1679 жылдың 7 тамызында 32 адамнан тұратын экипажбен "Гриффонның" алғашқы сапарына шықты. Олар Эри, Гурон және Мичиган көлдерін бойымен, бұрын тек каноэмен өтілген, белгісіз сулар арқылы жүзіп өтті. Кеме Мичиган көлінің солтүстігінде, Грин-Бейге жақын аралға қонды, онда жергілікті тайпалар француздермен сауда жасау үшін жануарлар терісімен жиналған еді. Ла Сальль мен серіктері 18 қыркүйекте кемеге мініп, Ниагараға қайта жіберді. Аралдан қайтып келе жатқанда, ол барлық алты экипаж мүшесімен және терісімен бірге жоғалып кетті. "Гриффонды" салуға жасалған тырастың бір салдары – Эри және Онтарио көлдері арасындағы Ниагара сарқырамасының ашылуы болды. Жылдар бойы көптеген теориялар айтылғанмен, "Гриффонның" тағдыры немесе қазіргі орналасқан жері туралы нақты келісімге қол жеткізілген жоқ. Le Griffon (кеме, 1679)
Le Griffon (lə ɡʁifɔ̃, The Griffin) was a sailing vessel built by French explorer and fur trader René Robert Cavelier, Sieur de La Salle in the Niagara area of Canada in 1679. Le Griffon was constructed and launched at or near Cayuga Island on the Niagara River and was armed with seven cannons. The exact size and construction of Le Griffon is not known but many researchers believe she was a 45 ton barque. She was the largest sailing vessel on the Great Lakes up to that time. La Salle and Father Louis Hennepin set out on Le Griffons maiden voyage on 7 August 1679 with a crew of 32, sailing across Lake Erie, Lake Huron and Lake Michigan through uncharted waters that only canoes had previously explored. The ship landed on an island in northern Lake Michigan adjacent to Green Bay where the local tribes had gathered with animal pelts to trade with the French. La Salle and company disembarked and on 18 September sent the ship back toward Niagara. On its return trip from the island, it vanished with all six crew members and its load of furs. One consequential result of the effort to build Le Griffin was the discovery of Niagara Falls on the namesake river between lakes Erie and Ontario. While there have been many theories over the years, there is no clear consensus as to the fate or current location of Le Griffon. Le Griffon (ship, 1679)
Дизайн
Ле Гриффон кемесінің үлгісі Атлант мұхитын кесіп, Жаңа әлемге барған зерттеушілер қолданған үлгіге ұқсас болды. Тарихшы Дж. Б. Мэнсфилд бұл кеме "осы сулардың жағалауларын мекендеген үнді тайпаларының ең терең сезімдерін оятты" деп мәлімдеді. Ле Гриффонның Ниагара шарлауының оңтүстігіндегі Ниагара өзенінің жоғарғы ағысынан Грин-Бэйге дейін уақытша бекіністен жүзуі – Ла Салдың төрт экспедициясының екіншісі болды, ол Миссисипидегі Иллинойс өзенінің сағасында аяқталды. Оның 1669 жылғы алғашқы экспедициясы Онтарио көлінің оңтүстігінде тоқтатылған. 1682 жылғы үшінші экспедициясы екіншісінің жолын қайта өтті, содан кейін Миссисипи өзенінің орта және төменгі ағыстарын Мексика шығанағына дейін басып өтті. 1684 жылы Франциядан басталган соңғы экспедициясы Техастың шығысындағы Мексика шығанағының жағалауындағы аймақты зерттеді, онда Миссисипи өзенінің сағасында француз колониясын құруға тырысқанда қаза тапты. Ле Гриффоннан кейін 80 жылдан астам уақыт өткен соң тағы бір желкенді кеме Ұлы көлдерді кезіп, көлдердің коммерциялық игеруіне және Америка батысының қоныстануына мүмкіндік берді.
Le Griffons pattern closely followed the prevailing type used by explorers to cross the Atlantic Ocean to the New World. Historian J. B. Mansfield reported that this "excited the deepest emotions of the Indian tribes, then occupying the shores of these inland waters". The sailing of Le Griffin from the temporary outpost just south of Niagara Falls on the upper Niagara River to Green Bay was part of La Salle's 2nd of four expeditions which ended at the mouth of the Illinois River on the Mississippi. His first expedition in 1669 had aborted somewhere south of Lake Ontario. His third expedition in 1682 retraced the second, then traversed the middle and lower Mississippi River to its mouth on the Gulf of Mexico. His last expedition in 1684 starting from France explored an area on the Gulf coast in eastern Texas where he perished attempting to establish a French colony at the mouth of the Mississippi. After Le Griffin, it would be more than 80 years before another sailing ship plied the Great Lakes and enabled the commercial exploitation of the lakes and facilitated settlement of the American west.
Алғашқы кемелер мен дайындықтар
Le Griffon кемесі Ұлы көлдердегі алғашқы кеме санала ма, саланбас, бұл кемеге осы атау беру үшін қандай талаптар қажет екеніне байланысты. Кемеге палуба, тұрақты мачталар және ат қою сияқты критерийлер қарастырылуы мүмкін. 1673 жылға дейін көлдерде ең көп тараған кеме – каноэ болды. Өзендер мен ағындарда кішкентай каноэлер қолданылса, көлдердегі каноэлер көбінесе 11 метрге дейін жететін үлкен кемелер еді. Олардың кейбіреулері бір тікеден қашалған ("дугут" немесе "пирога") жасалған, ал көпшілігі – қабықтан жасалған каноэлер еді. Бато да жиі кездесетін. Олар ашық кемелер (палубасы жоқ) болатын, ұзындығы 11 метрге дейін жететін және 3-4 тоннаға дейін жүк тасымалдай алатын. Кейде оларға мачта мен желкен орнатылса да, негізгі қозғалтқыштары ескек немесе бағана болды. Желкендер жел бағытында жүзуге қосымша көмекші құрал ретінде ғана қолданылды. Желге қарсы тиімсіздігі оларды желкенді кеме ретінде пайдасыз етті және ашық суда қауіпсіз болмады.
Le Griffon may or may not be considered the first ship on the Great Lakes, depending on what factors one deems necessary to qualify a vessel for that designation. Decking, permanent masts, and bearing a name are a few of the criteria one might use. Before 1673, the most common vessel on the lakes was the canoe. While smaller canoes were used on rivers and streams, lake canoes were more commonly larger vessels measuring up to about 35 feet (11 m) long. While some of these were made from a single carved log ("dugout" or "pirogue"), most were bark canoes. Bateaux were also common. They were open vessels (no deck) made of wood measuring up to about 35 feet (11 m) long and capable of carrying three or four tons of cargo. While they were at times fitted with mast and sails, their primary propulsion was either oars or poles. The sails were merely supplemental for traveling down wind. Their inefficiency at beating to windward made them impractical as sailing vessels, and they were not very safe in open water.
Ниагара шарлауығының астында: Онтарио көлінде алғашқы кемелер
Джеймс Мансфилд Сондай-ақ, 1676 жылы Форт-Фронтенак қаласында Ла Сал «ағылшындарды қорқытуға арналған кемелерінің қадаларын салды» дейді. Х. В. Беквиттің айтуынша, 1678 жылдың қыркүйегінде Ла Салдың «Онтарио көлінде үш кішкентай кемесі болған, оларды ол үндістермен жағалау саудасында пайдаланған». Бұл дереккөздердің ешқайсысы осы кемелердің біріне де ат қоймаған. Тонти, Хеннепин және ЛеКлерк (Ла Салмен бірге болғандар) жазбаларында 10 тонналық шағын кеме туралы айтылғанмен, олар оған ат бермеген. 1678 жылы Ла Салдың басты назары «Ле Гриффонды» салуға аударылды. Қыркүйек айының соңында Форт-Фронтенакқа келген ол, Франциядан жақында әкелген құрылыс материалдарын Ниагара шарлауының үстіндегі жаңа кемесін салуға арналған жерге тасымалдау үшін Форт-Фронтенак тақтасында кеме салуға уақыты да, ықыласы да болмады. Беквиттің пікірінше, ол Ниагараға алғашқы топты жіберу үшін шамамен он тонна жүкті тасымалдайтын кемесін таңдады. Ла Салдың адамдары бірінші кезекте өздеріне тұрақ салуы керек болды, содан кейін олардың ежелгі мекеніне жасалған шабуылға қарсы болған ирокездерден қорғануы керек еді. Бұл Ниагарадан шығысқа қарай 121 шақырым, ал Онтарио көлінен оңтүстікке қарай 32 шақырым жерде орналасқан ауыл еді. Олар жергілікті тұрғындар өздерінің жобаларына кедері келтірмеуі үшін сенімді бітімге келуді қалады. Сенекалармен келіссөздер орташа сәттілікке жетті, сондықтан олар ауылды тастап кеткенде, жергілікті тұрғындар олардың жобасын аяқтауға рұқсат беретініне күмәндана берді. 14 қаңтарда олар Ниагараға қайта келді. Кемеде «Ле Гриффонға» арналған якорь, тізбек, қару, арқан, кабель, сондай-ақ сапарға қажетті жабдықтар мен азық-түлік болды. Ла Сал көлдің оңтүстік жағалауымен жүрді. Ла Сал Тагарондиде Сенекалармен кездесуге шешім қабылдады. Ол қазіргі Рочестер, Нью-Йорк қаласының жанында жағаға шығып, Ла Мотте мен Хеннепин кеткеннен кейін көп ұзамай Тагарондиске келді. Ол үндістердің «үлкен каноэ» және қосымша құрылыстарға деген төзімділігін қамтамасыз етуде сәттірек болды. Ла Сал қайтадан кемеге отырғанда, компания тағы да батысқа қарай жүзіп кетті, бірақ Ниагарадан 40 шақырымдай жерде ауа райы олардың жолын тосқаулады. Ла Сал мен кеме ұшқышы арасында келіспеушілік туды, сондықтан Ла Сал мен Тонти Ниагараға дейін жаяу жүріп кетті. Олар келгенде Ла Мотте мен Хеннепин әлі қайтып келмеген еді. Сол жерде Ла Сал «Ле Гриффонды» салуға арналған жерді таңдады. Ла Салдың «Ле Гриффонды» салуға таңдаған жері Cayuga аралындағы Cayuga Creek сағасының аузында немесе оған жақын жерде анықталды. Ла Сал мен Тонти кеткеннен кейін, ұшқыш пен экипаж жабдықтаушы кемемен олардың соңынан ермек болды. 1679 жылдың 8 қаңтарында ұшқыш пен экипаж түнді жағада өткізуге шешім қабылдады, онда олар от жағып, жылынып ұйықтауға болатын еді. Түн тыныш болды және олар кемені сенімді бекіткенін ойлады. Бірақ кенеттен қатты жел соғып, олар кемеге қайта орала алмады. Кеме шығысқа қарай шамамен 9 шақырым жүзіп, қазіргі Тридцать-Майл-Пойнт маңындағы жерге тіреліп, қирады. Ла Сал жоғалту туралы естігенде (хабаршы немесе жергілікті тұрғындардың бірі арқылы), ол Ниагарадан шығып, құтқару жұмыстарына қатысты. Олар якорьлерді, тізбектерді және «Ле Гриффонға» қажетті материалдардың көп бөлігін тауып алды, бірақ азық-түлік пен жабдықтардың көп бөлігі жоғалып кетті. Олар материалдарды Ниагара өзенінің сағасына дейін сүйреп әкеліп, бірнеше күн үндістердің ауылында демалып, жылынып, содан кейін материалдарды қар арқылы, бір-бірлеп, шарлаудың үстіндегі қонысына жеткізді.
James Mansfield He also says that at Fort Frontenac in 1676, La Salle "laid the keels of the vessels which he depended on to frighten the English." H. W. Beckwith says that in September 1678, La Salle "already had three small vessels on Lake Ontario, which he had made use of in a coasting trade with the Indians." None of these sources ascribe a name to any of these vessels. While the journals of Tonti, Hennepin, and LeClercq (participants with La Salle) do mention a little vessel of 10 tons, none of them apply a name to it. La Salle's prime focus in 1678 was building Le Griffon. Arriving at Fort Frontenac in late September, he had neither the time for nor the interest in building a vessel at Fort Frontenac to transport building materials, some of which he had recently obtained in France, to a site above Niagara Falls where he could build his new ship. Beckwith's conclusion was that he chose one of his existing vessels, one of about ten tons burden, for sending the first group of men to Niagara. La Salle's men first had to build their lodging and then guard against the Iroquois who were hostile to this invasion of their ancient homeland. a village about 75 mile (121 km) east of Niagara and about 20 mile (32 km) south of Lake Ontario. They wished to secure a reliable truce lest the natives interfere with their projects. Negotiations with the Senecas were only moderately successful, so when they left the village they still wondered if the natives would permit them to finish their project. They reached Niagara again on 14 January. The vessel carried anchors, chain, guns, cordage, and cable for Le Griffon, as well as supplies and provisions for the anticipated journey. La Salle followed the southern shore of the lake. La Salle decided to visit the Senecas at Tagarondies himself. He put ashore near present day Rochester, New York, and arrived at Tagarondies very shortly after La Motte and Hennepin had left. He was more successful in securing the Indians' tolerance of his proposed "big canoe" and support buildings. With La Salle back aboard their vessel, the company again sailed west until, about 25 mile (40 km) from Niagara, weather checked their progress. There was some disagreement between La Salle and the ship's pilot, and La Salle and Tonti went ahead on foot to Niagara. When they arrived there La Motte and Hennepin had not yet returned. While there La Salle selected a site for building Le Griffon. The site La Salle had selected for building Le Griffon has conclusively been identified as at or near the mouth of Cayuga Creek, at Cayuga Island. After La Salle and Tonti left, the pilot and the rest of the crew were to follow with the supply vessel. On 8 January 1679, the pilot and crew decided to spend the night ashore where they could light a fire and sleep in some warmth. It was a calm night and they believed the vessel was securely moored. When a strong wind suddenly arose, they could not make it back to the ship. The vessel dragged its anchor for about nine miles to the east before grounding and breaking up near present day Thirty Mile Point. When La Salle heard of the loss (through a messenger or one of the natives), he left Niagara and joined in the salvage effort. They recovered the anchors, chain, and most of the materials critical for Le Griffon, but most of the supplies and provisions were lost. They dragged the materials to the mouth of the Niagara, rested and warmed up a few days in an Indian village, then carried the materials single file through the snow to their settlement above the falls.
Ле Гриффин ғимараты
Кемесінің құрылысы 1679 жылдың 26 қаңтарында басталды. Ла Саль Хеннепинге бірінші қаданы қағу құрметін ұсынды, бірақ Хеннепин басшысына демеушілік жасады. Қажетті жабдықтарын жоғалтқан Ла Саль «Ле Гриффон» құрылысын Тонтидің қамқорлығына қалдырып, «Форт-Фронтенакқа» қайта оралу үшін аттанды. Мұз қатып қалған өзендер саяхатты жеңілдеткенімен, тамақ табу қиын болды. Ол ашаршылыққа ұшырап келді, бірақ ол жерде оның қарсыластары кредиторларының арасында күмән мен қарсылықты қозғауға үміттенді. Оның мәселелерін шешуге кеткен уақыт экспедицияға оралуын ұзаққа соқтырды. Ла Саль кеткеннен кейін Тонти шағын бригантинаны қайтадан суға түсіріп, оны құрылыс орнынан материалдарды алып қашу үшін пайдалануға тырысты, бірақ қысқы ауа райы оған мүмкіндік бермеді. Содан кейін ол Ла Моттке каноэлерді пайдаланып материалдарды алып қашуды тапсырды. Көптеген суға батқан ескі желкенді кемелер «Ле Гриффон» деп айтылды, бірақ басқа кемелер екені дәлелденгендерден басқа, ешқайсысы анық сәйкес келмеді. 1800 жылдардан бері «Ле Гриффонды» табу туралы 22 талап жасалды, олардың барлығы 2-еуін қоспағанда, жоққа шығарылды. Бір үміткер – 1873 жылдан бері белгілі болған «Хьюрон» көліндегі «Манитоулин» аралының батыс жағындағы кеме қалдығы, сол кезде аралдың батыс жағында маяк салынған. Тағы бір үміткер – 2018 жылы «Ұлы көлдерді зерттеу тобы» жеке теңіз компаниясы тапқан «Грин-Бэйге» кіреберісіндегі «Кедейлік аралының» жанындағы қиратылған материалдар алаңы. 2022 жылы Мичиган штатының теңіз археологы Уэйн Лусарди тікелей айтты: «Грифон табылмады».
The keel was laid on 26 January 1679. La Salle offered Hennepin the honor of driving the first spike, but Hennepin deferred to his leader. Having lost needed supplies, La Salle left the building of Le Griffon under Tonti's care, and set out on foot to return to Fort Frontenac. While frozen rivers made traveling easy, finding food was not. He arrived there nearly starved only to find that his detractors had succeeded in stirring up doubt and opposition with his creditors. Addressing his problems long delayed his return to the expedition. After La Salle's departure, Tonti refloated the little brigantine, and attempted to use it for more salvage work at the wreck, but the winter weather prevented success. He then charged La Motte with salvage by use of canoes. A number of sunken old sailing ships have been suggested to be Le Griffon but, except for the ones proven to be other ships, there has been no positive identification. Of 22 claims of finding Le Griffin advanced since the 1800s, all but 2 have been definitively dismissed. One candidate was a wreck at the western end of Manitoulin Island in Lake Huron, known since at least 1873, when a lighthouse was constructed at the western end of the island. Another candidate is a debris field adjacent to Poverty Island at the entrance to Green Bay discovered by private maritime company The Great Lakes Exploration Group In 2018. In 2022, Wayne Lusardi, Michigan state marine archaeologist, stated bluntly, "The Griffon has not been found."
Миссиссаги бұғазының жері
1873 жылы Гурон көліндегі Манитолин аралының оңтүстік-батыс жағында тұрақты күзетшісі бар маяк салынды. Манитулин аралындағы Миссиссаги маягынан солтүстікке қарай шамамен бір шақырым жерде кеме апаты болды. 1887 жылы тас артындағы шұңқырда 4 қаңқа, ал жақын жердегі тас үңгірде тағы 2 қаңқа табылды. Олар қайың қабығына оралған және сол кездегі үндістерге тиесілі деп саналды. Айта кетейік, "Гриффин" кемесінде 6 теңізші болған. Қаңқалармен бірге француз жазулары бар бірнеше металл белгілер және кейінірек 17 ғасырға жатқызылған күміс сағат табылған. 1898 жылы маяк күзетшісі Альберт Каллис Гурон көлінің солтүстігіндегі Манитолин аралының батыс жағажайында "Ле Гриффин" кемесінің қалдықтарын тапты деп есептеді. Кейбір артефакттарды зерттеу нәтижелері күмәнді болды. Бір мәлімет бойынша, кемеде орталық борты болмаған; келі – бір фут шаршылы ағаштан жасалған, кеменің ішінде алдыңғы және артқы жағына параллель орналасқан екі ағашқа бекітілген. Бекіткіштер 36 дюймдік темір бұрандалар болған. Кеменің түбіндегі ойыстар жерге сіңіп кетуіне арналған. Бұрандалар мен қадалар шаршы таяқшалардан жасалған, бұрандалар ағашқа жиектелген және қолмен тегістелген. Темір 1600 жылдары Францияда отын ретінде ағаш қолданылып балқытылған. Қорғасын тығындары сол кездегі француз галиоттарында қолданылған. Дренажды ашуға арналған поршеньнің ұшы сияқты екі қорғасын кесе. Ескі үнді бір маяк күзетшісі Уильям Грантке, апат 1780-1790 жылдары оның әкесі бала кезінде болғанын айтқан. Апатқа ұшыраған кеме ең ескі тұрғындардың естелігінде сақталған; алғашқы қоныс аударушылар кемеден темірді тырмалау тістері үшін алып, оның тігістерінен оқтар мен балық аулауға арналған салмақтар жасаған. 1930 жылға дейін Миссиссаги бұғазында балық аулаушы, ілгегін көтеріп алып, бір жағы сынған, екінші жағында кеме қалдықтарының ағаштарын тапқан. 1930 жылдары әскери-теңіз күштерінің командирі мен мемлекеттік археолог қолмен кесілген кеме ағаштарын көрген; қалғандары 15х30 фут көлеміндегі төменгі бөлігінің бір бөлігі ғана болды. 2021 жылы жарық көрген кітапта "Ле Гриффин" Манитолин аралында құлағаны туралы қорытынды жасалған.
In 1873, a lighthouse was constructed near the southwest end of Manitoulin Island in Lake Huron, manned by a resident keeper. A shipwreck was on the adjacent shore a mile north of the Mississagi lighthouse on Manitoulin Island. In 1887, 4 skeletons were discovered in a depression behind a boulder, and 2 more in another nearby limestone cave. They were wrapped in birchbark, and identified as Natives at that time. By coincidence, 6 was the number of sailors on Le Griffin. Found with the skeletons were a number of metal tokens reportedly with French markings, and a silver watch later dated to the 17th century. The possible remains of Le Griffon were found in 1898 by lighthouse keeper Albert Cullis, on a beach on the western edge of Manitoulin Island in northern Lake Huron. Results of testing some of the artifacts were disputed. According to one report the wreck had no centerboard; keel was an oak timber a foot square it was fastened to two parallel timbers running fore and aft inside the ship. Fastenings were 36 inch iron bolts. At the turn of the bilge the hewed timbers which formed the bottom grooved for grounding keels. Bolts and spikes were crude workmanship cut from square bars and threads formed by forcing a nut into the bar and then finished by hand. The iron was a type smelted by wood as fuel in France during the 1600's. Lead caulking was of a type used in French galiots of the period. A couple of lead cups like the end of a plunger for opening drains [tips of rams for loading cannons{?}]. An old indian told lighthouse keeper William Grant that the wreck had been there during the boyhood of his father in 1780s 1790s. The wreck had always been in the memories of the oldest inhabitants; earliest settlers had salvaged iron from the wreck for harrow teeth and used lead from its seams for bullets and fishing weights. Sometime before 1930 a fisherman whose tug was in Mississagi Straits pulling up his anchor found one fluke broken and the other had timbers of a wreck. In the 1930's a Navy commander and a state archeologist saw the hand hewn timbers of the wreck; all that was left was a section of the bottom 15 by 30 feet remained. A 2021 book concludes that Le Griffin was indeed wrecked at Manitoulin Island
Екі үңгірден жиналған қаңқалар мен артефакттардың көп бөлігі, сондай-ақ маякта ұзақ сақталған кеме қалдықтары, өте өкінішті жағдайлар салдарынан жоғалып кетті. Жағалаудағы кеме қалдықтары 1942 жылы болған дауылда шайылып кетті. Бүгінде кемеден темір, ағаш және қорғасын тығындарының бірнеше бөліктері ғана қалды.
The skeletons, and most of the artifacts collected from the 2 caves and the wreck, long stored in the lighthouse, were lost is a series of very unfortunate accidents. The remains of the wreck on the shore were washed away in a storm in 1942. All that is left today is a few pieces of iron, wood and some lead caulking from the ship.
Басқа талаптар
2001 жылы Мичиган көліндегі Грин-Бейге жақын орналасқан Кедейлік аралының жанында, Great Lakes Exploration Group жеке теңіз компаниясы көл төбесінен шығып тұрған 10,5 футтық (шамамен 3,2 метрлік) бағананы тапты. Көп жылдық заңдық талас-тартыстардан кейін Мичиганның Табиғи ресурстар департаменті рұқсат берді, ал 2013 жылдың 16 маусымында АҚШ және Франция археологтары алғаш рет объектіні зерттеу үшін су астында шұңқыр қазды. Олар 15 дюймдік (38 см) қараңғыланған ағаштан жасалған тақтаны тапты, ол адам жасаған мәдени артефакт болуы мүмкін. 2013 жылдың 19 маусымында археологтар тобы 19 футтық (5,8 метрлік) ағаш бағананың кемеге тіркелмегенін анықтап, оны көлден шығарды. Археологтар екі топқа бөлінді: бірі бұл жүздеген жыл бұрынғы кемеден шыққан боуссприт болуы мүмкін деп болжады, ал екіншілері бұл 19 ғасырда балық аулауға қолданылатын қарапайым фунт тор тірегі екенін айтты. Кейінірек жүргізілген радиокөміртектік талдау нәтижелері нақты болмады, ол 1660 және 1950 жылдар аралығында жасалған болуы мүмкін екенін көрсетті. Бағананы қазу кезінде жақын жердегі басқа да аймақтар іздестірілді. Сонар шамамен Le Griffon кемесінің өлшемдеріне ұқсас нысанды бірнеше фут шөгіндінің астында көрсетті, бірақ қазба одан әрі ештеңе таппады. Кейіннен мұзгүлдер тобының тудырған бұрыс оқылымдарға себеп болғаны болжалды. 2018 жылы Great Lakes Exploration тобы спутниктік және әуе суреттерін пайдалана отырып, қазылған жерден 3,8 миль (6,1 км) қашықтықта кеме апаты мен қалдықтар алабын тапты. Кеме апатын қазу туралы сұранысқа жауап ретінде Мичиганның Табиғи ресурстар департаменті электрондық хат арқылы Либерттердің талабын қабылдамады, осылай деп мәлімдеді: «Біздің археологтарымыздың жақында жарияланған медиа суреттерін қарауы 19 ғасырдың соңындағы Ұлы көлдердегі кеме жасау материалдары мен әдістемелерін және француз колониялық кемесіне мүлдем сәйкес келмейтін үлкен өлшемдердегі кеме апатының қалдықтарын көрсетті. Кельсон құрылымы, мачта тіректері, жұпталған едендер мен футтоктар және төбелік ағаштар барлығы желкенді кеме, мүмкін шхуна немесе шхуна баржасы екенін көрсетеді, ол 1800 жылдардың соңғы жартысында салынған және пайдаланылған. Бұған қоса, бұл кеме апаты жақсы белгілі, оны әуе суреттерінде анық көруге болады және мемлекеттік органдар бақылап отырған». Le Griffonды табу туралы соңғы нақты мәлімдеме 2014 жылдың 27 желтоқсанында болды, онда екі суарғыш, Кевин Дайкстра мен Фредерик Монро, олар Le Griffon деп сенген апатты тапқандарын жариялады, оның мұрын бөлігі кейбір сәндік грифонға ұқсас. Олардың талабы Мичиган билігі 2015 жылдың 9 маусымында координаттарды алғаннан кейін оның шынайылығын тексеру үшін суға түскенде тез арада жоққа шығарылды. Мичиган штатының теңіз археологы Уэйн Р. Лусарди апаттың 90 футтық (27 метрлік) ұзындығы және бу қазандығының болуына байланысты буксир екенін дәлелдеді.
In 2001 near Poverty Island, adjacent to Green Bay on Lake Michigan, a 10.5' pole sticking up out of the lakebed was discovered by private marine company Great Lakes Exploration Group. After years of legal squabbles the Michigan Department of Natural Resources issued a permit, and on 16 June 2013, an underwater pit was dug allowing US and French archeologists to examine the object for the first time. They discovered a 15 inch slab of blackened wood that might have been a human fashioned cultural artifact. On 19 June 2013, teams of archaeologists determined the wood pole whose full kength was 19', was not attached to a ship, and retrieved it from the lake. The archaeologists split, some concluding it was likely a bowsprit dating from a ship hundreds of years old, and others that it was a common pound net stake used for fishing nets in the 19th century. Later radio carbon dating was inconclusive, indicating it could have been fashioned between 1660 and 1950. During excavation of the pole, another nearby area was searched. Sonar showed an object approximately (similar to the dimensions of Le Griffon) located under several feet of sediment, but excavation found nothing further. It was later postulated that a shoal of mussels caused a false sonar reading. In 2018, Great Lakes Exploration group, using satellite and aerial images, located a shipwreck and debris field 3.8 miles from the excavated site. In response to a request to excavate the wreck, the Michigan Department of Natural Resources in an email, has dismissed the Liberts' claim, detailing thus: "Our archeologist's review of recently published media images reveals the remains of a shipwreck that features typical late 19th century Great Lakes shipbuilding materials and methodologies, and scantlings that are entirely too large to be a French colonial vessel. The keelson structure with mast steps, paired floors and futtocks, and ceiling timbers all suggest a sailing craft, probably a schooner or schooner barge, that was built and operated during the last half of the 1800s. Additionally, this particular shipwreck is well known, can be clearly seen on aerial imagery internet sites, and has been visited by state authorities." The most recent substantive claim to finding Le Griffon was 27 December 2014, when two divers, Kevin Dykstra and Frederick Monroe, announced the discovery of a wreck that they believed was Le Griffon, based on the bowstem, which to some resembles an ornamental griffin. Their claim was quickly debunked when Michigan authorities dove down on 9 June 2015 after receiving the coordinates to verify its authenticity. Michigan state maritime archaeologist Wayne R. Lusardi presented evidence that the wreck was, in fact, a tugboat due to its 90 feet (27 m) length and presence of a steam boiler.