Джеймс Грант: Британ әскери қолбасшысы және Америка тарихындағы рөлі
James Grant (British Army officer, born 1720)
Джеймс Грант (1720-1806) – британдық әскери генерал, Американ революциясында қызмет еткен. Флорида губернаторы, Парламент мүшесі болды. Тарих, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генерал-майоры (1720–1806)
Major general in the British Army (1720–1806)
Джеймс Грант, Баллиндалохтың 4-ші графы (1720–1806) – американдық Тәуелсіздік соғысы кезінде генерал-майор дәрежесінде қызмет еткен британдық армия офицері. Ол 1763 жылдан 1771 жылға дейін Шығыс Флориданың губернаторы болды, ал 1773 жылдан 1802 жылға дейін Халықтар палатасында депутат болды.
James Grant, 4th of Ballindalloch (1720–1806) was a British Army officer who served as a major general during the American War of Independence. He served as Governor of East Florida from 1763 to 1771, and between 1773 and 1802 he had seats in the House of Commons.
Ерте мансап
Грант Шотландияның солтүстік-шығысындағы Банффширдегі Баллиндалоч отбасылық есімінде дүниеге келді. Ол 1744 жылғы 24 қазанда Корольдік шотланд полкінде капитандық шенін сатып алып, әскери мансабын бастады. Полк Еуропаға жіберілді және Грант Австрия мұрагерлік соғысы кезінде Фонтеной шайқасында олармен бірге шайқасты.
Grant was born on the family estate of Ballindalloch in Banffshire in the Northeast of Scotland. He began his military career by purchasing a commission as captain in the Royal Scots on 24 October 1744. The regiment was shipped to the Continent and Grant fought with them in the Battle of Fontenoy during the War of the Austrian Succession.
Француздар мен үндістер соғысы
1757 жылы Грант британдық Он үш колониядағы француз және үнді соғысында соғысқан 77-ші жаяу полкінің (Монтгомеридің жоғарғы таулы жауынгерлері) майоры болды. 1758 жылы ол полктің бір бөлігін генерал Джон Форбс басқарған экспедицияға жетекшілік етті. Осы экспедицияда ол Америка Тәуелсіздік соғысында маңызды рөл атқаратын Джордж Вашингтон, Фрэнсис Марион және Хью Мерсер сияқты адамдармен танысты. Сондай-ақ ол отаршылдық немесе жасақ әскерлеріне деген жек көру сезімін қалыптастырды, ол оның кейінгі көзқарастарына әсер етті. Қыркүйек айында Грантқа Форт-Дюкендегі (болашақтағы Питтсбург) француз күштерін анықтау үшін шамамен 800 адамнан тұратын алдыңғы қатарлы топты басқару міндеті жүктелді. Бұл күш көбінесе жасақтан құралған, бірақ ол колониялық әскерлерге құрмет көрсетпегендіктен, тұрақты әскерден бірнеше офицерді алып жүрді. Ол француздардың шабуылын күтіп, оларды күтпеген жерден шабуылдап, жеңіске жетемін деп ойлап, күшін бөлуге шешім берді. Оның далалық тәжірибесі болмағандықтан, 1758 жылдың 14 қыркүйегінде үндістер мен француздардың шабуылына ұшырады. Осы шайқаста, Форт-Дюкен шайқасында, британдық күш 342 адамды өлтіп, жаралап немесе тұтқынға алып, кері шегінді. Тұтқындардың арасында майор Грант пен оның 18 серігі болды. Ол көп ұзамай босатылып, жеңілісін отаршылдық жасақтың бұйрықтарды орындамауына байланыстыруға тырысты. 1761 жылы Грант ағылшын-черки соғысы кезінде чероки тайпасына қарсы экспедицияға басшылық етті. Тикондерога фортында қысқа уақыт болғаннан кейін, оның полкі Жеті жылдық соғыстың Кариб аймағына ауыстырылды. Олар Кубадағы Гавана қаласын қоршауға қатысты, қала испандықтар бақылауында болды, нәтижесінде қала британдықтарға берілді. Соғыс аяқталғаннан кейін, 1763 жылы полк Америкада таратылды.
By 1757, Grant was a major of the 77th Regiment of Foot (Montgomerie's Highlanders), fighting in the French and Indian War in the British Thirteen Colonies. In 1758, he led part of the regiment in an expedition led by General John Forbes. On this expedition, he became acquainted with others who would also play larger parts in the American Revolutionary War: George Washington, Francis Marion, and Hugh Mercer, among others. He also gained a contempt for the colonial or militia troops that would colour his later views. In September, Grant was assigned to lead an advance party of around 800 men to determine the French strength at Fort Duquesne (the future site of Pittsburgh). The force was made up mainly of militia, but he took along a number of officers from the regulars since he had little respect for the colonial troops. He decided to split his force, hoping to encourage a French attack that he could surprise and overwhelm. Having no wilderness experience, he was ambushed himself by Indians and French on 14 September 1758. At this engagement, the Battle of Fort Duquesne, the British force was repelled with 342 men killed, wounded or captured. The prisoners consisted of Major Grant and 18 of his men. He was paroled soon after and tried to blame his defeat on the failure of the colonial militia to follow orders. In 1761, Grant commanded an expedition against the Cherokee during the Anglo Cherokee War. After being briefly stationed at Fort Ticonderoga, his regiment was moved to the Caribbean Theatre of the Seven Years' War. They fought at the Siege of Havana, held by Spanish forces in Cuba, which ended in the surrender of the city to the British. When the war was over, the regiment was disbanded in America in 1763.
Флориданың губернаторы
Париж келісімінің нәтижесінде Ұлыбритания Флориданы испандықтардан иеленді. Олар оны екі колонияға бөлді және 1764 жылы Джеймс Грант Шығыс Флориданың губернаторы болып тағайындалды. Ол Шығыс Флориданың астанасы Сент-Огастинге көшіп, Губернатор үйінде тұра бастады. Грант Форт Пиколата шарты арқылы американдық үндістер мен Флорида отаршылдары арасындағы бейбіт қарым-қатынасты сақтауға, сондай-ақ болашақ иммигранттарды өз колониясына тартуға тырысты. 1759–1761 жылдардағы Англо-Чероки соғысы кезінде Грант Оңтүстік-Шығыс үндістерінің сыйлық алмасу және өзара жақсылық жасау жүйелерімен танысқан болатын, осы жүйелерді Флоридада қолдануға ұмтылды. Грант Флорида мен Джорджия арасындағы шекараны да белгіледі. Гранттың кәсіптерінің нәтижесінде пайда болды, бірақ көптеген әрекеттер сәтсіз аяқталды. Ол жаңа егіс шаруашылығын дамытуға ынталандырып, мақта, индиго, ағаш және кошениль тауарларын саудаға шығарды. Ол жеке өзі бірнеше плантацияларды иелігіне алып, дамытты. 1771 жылы ауруға шалдыққандықтан Шотландияға қайта оралуға мәжбүр болды. Гранттың орнына ағылшын саудагері және плантатор Фрэнсис Леветтің жекжаттысы генерал Патрик Тонин губернатор болып тағайындалды. Грант өзінің бақылаушысы Александр Скиннерді құлдары мен Грант вилласы плантациясын басқаруға қалдырды, ол Сент-Огастиннен солтүстікке қарай жеті шақырым жерде орналасқан. Скиннер 1771 жылдың сәуірінен 1779 жылдың наурыз айында қайтыс болғанға дейін плантациядағы жағдай туралы Грантке көптеген хаттар жіберді. Скиннер қайтыс болғаннан кейін Грант Шығыс Флорида колониясының хатшысы доктор Дэвид Йейтсті өзінің плантацияларын басқару үшін агент етіп тағайындады. Скиннердің хаттары сияқты, Йейтстің Грантке жазған хаттары да Флорида тарихшыларының қызығушылығын тудырды. Йейтс ұлына Грант Дэвид Йейтс деген есім қойды. Грант Д. Йейтс (1773–1836) белгілі ағылшын дәрігері, жазушы және Бедфорд қаласының мэрі болды. Шотландияға оралған Грант 1773 жылы Тайн-Бургс округінен парламент депутаты болып сайланды.
With the Treaty of Paris, Britain gained control of Florida from the Spanish. They divided it into two colonies, and James Grant was named governor of East Florida in 1764. He moved to the capital of East Florida at St. Augustine and resided in the Governor's House. He ended Indian raids with the Treaty of Fort Picolata, an attempt to maintain peaceful relations between American Indian groups and Florida colonists and to entice future immigrants to his colony. During the Anglo Cherokee War of 1759–1761, Grant had become familiar with systems of gift exchange and reciprocity used by Southeast Indian groups, which he sought to implement in Florida. Grant also established the Florida Georgia border. Grant's ventures were ultimately profitable, but numerous efforts failed to produce results. He encouraged new agriculture, setting up trade in the commodities of cotton, indigo, timber, and cochineal. He personally gained and developed several plantations as grants. Then, in 1771, illness forced him to return to Scotland. Grant was succeeded as Governor by General Patrick Tonyn, brother in law of English merchant and planter Francis Levett. Grant left his overseer Alexander Skinner in charge of his enslaved Africans and his plantation Grant's Villa, seven miles north of St. Augustine. Skinner kept Grant informed of activities on the plantation through many letters from April 1771 until his death in March 1779. After Skinner's death, Grant appointed Dr. David Yeats, the Secretary of the East Florida Colony, as his agent to manage his plantations in his absence. As with Skinner's letters, Yeats' letters to Grant concerning the properties have long interested Florida colonial historians. Yeats named his son Grant David Yeats after Grant. Grant D. Yeats (1773–1836) became a noted English physician, author and mayor of Bedford. Back home in Scotland, Grant was elected to Parliament in 1773 as an MP for Tain Burghs.
Американың Тәуелсіздік соғысы
1775 жылдың жазында Грант полковник шенімен қайтадан қызметке кірісті. Оған Солтүстік Америкаға оралуға бұйрық берілді. Ол 30 шілдеде Бостон, Массачусетс қаласына келді. Бункер-Хилл шайқасынан кейін ол генерал Гейджге британдық әскерлерді Нью-Йорк қаласына көшіруді ұсынды, осылайша олар маневр жасауға кеңірек мүмкіндік алады. Оның кеңесіне сол кезде назар аударылмады. Грант желтоқсан айына дейін артық сандар тізімінде болды, содан кейін 55-ші жаяу полкінің полковнигі және командирі болып тағайындалды. Ол 1791 жылға дейін бұл қызметте болды. Бостонды ұстап тұру мүмкін емес деген оның болжамы келесі көктемде расталды. 17 наурыз 1776 жылы ол британдық әскерлердің Галифаксқа (Жаңа Шотландия) жалпы түрде шегінуіне қатысты. 1776 жылдың жазында генерал Уильям Хоу Гейджті командир ретінде алмастырды және Гранттың Нью-Йоркті қорғау туралы кеңесін қабылдады. Грант генерал-майор шеніне уақытша жол берілді және Хоудың әрекеттерінде бірнеше маңызды рөлдер атқарды. Америкалықтар үшін сәттілікке қарай, Хоу Гранттан кеңес алудан бас тартты, ол Бостон, Массачусетс штатындағы Марблхед, Нью-Йорк және Филадельфияны өртеп жіберуді ұсынған еді.
By the summer of 1775, Grant returned to active service with the rank of colonel. He was ordered to return to North America. He arrived in Boston, Massachusetts, on 30 July. In the aftermath of the Battle of Bunker Hill, he urged General Gage to move the British troops to New York City, so that they would have room to manoeuvre. His advice was ignored at the time. Grant was a supernumerary until December when he was made colonel and commander of the 55th Regiment of Foot. He would hold that command until 1791. His prediction that Boston was an untenable position was proved correct the following spring. On 17 March 1776, he accompanied the general withdrawal of British troops to Halifax, Nova Scotia. By the summer of 1776, General William Howe had replaced Gage as commander, and took Grant's advice about securing New York. Grant was given the provisional rank of major general and played several key parts in Howe's movements. Fortunately for the Americans, Howe refused some advice from Grant, who proposed burning Boston, Marblehead, Massachusetts; New York City, and Philadelphia.
Нью-Йорк үшін шайқас
Британдықтар Нью-Йорк науқанында маңызды порты бар қаланы бақылауға тырысқанда Грант Хоудың басты жоспарлаушысы болды. Ол екі жоспар жасады, олардың әрқайсысы аумақты бақылауға алу және Континенттік армияға ауыр немесе өлімді соққы беру мақсатында болды. Бұл Бруклин шайқасына және Уайт-Плейнс шайқасына әкелді. Екі шайқаста да, жалпы науқан сияқты, британдықтар жеңіске жетті, бірақ генерал Вашингтон әскерлеріне өлім жазасынан құтылуға әрқашан үміткер болды. 26 және 27 тамыздағы Лонг-Айленд шайқасында генерал-майор Грант сол қанатқа түскен дивизияны басқарды. Оның міндеті – американдық оң жақпен шайқасып, Хоудың негізгі күштерімен жасаған қанаттық маневрінен назарды аудару болды. Оның әскерлерінің алдыңғы жасағы американдықтарды «Қызыл Арыстан» тавернасында кездестірді, бұл шайқастың алғашқы қақтығысы болды. Грант өзінің міндетін орындап, генерал Уильям Александрдың дивизиясын күшпен жеңді. Оқиғадан кейін Грант кейбір адамдар тарапынан осы күштердің көп бөлігінің қашуына рұқсат бергені үшін теріс сынға ұшырады. Оның 10 полкінде 7 мыңға жуық сарбазы болды, олар Александрдың 1600 континенталдық әскеріне қарсы тұрды, бірақ әскер санынан басқа да факторлар болды. Біріншіден, Грант британдық жоспарға сәйкес алға жылжуын тоқтатты, Хоудың американдықтардың артқы жағына шабуыл жасауын күтті, американдықтар Бруклин биіктіктерінде бекініп алғанда оларға шабуыл жасаудың орнына. Екіншіден, оның оқ-дәрісі азайып барады. Кемелер мен логистикалық қолдау оң жақтағы гессендік бөлімшелерді және Бруклиндегі Грейвсендке түсуге дайын тұрған негізгі күшті тасымалдаумен және жабдықтаумен айналысты. Грант батальонын тездетіп Уайт-Плейнс шайқасына жеткізді, бірақ ол кешігіп келді. 1777 жылы Грант Брэндивайн сағасы шайқасының жоспарын жасады.
As the British tried to gain control of the major port city in the New York Campaign, Grant had become Howe's primary planning officer. He developed two plans, each designed to both gain control of territory and to deal a serious or fatal blow to the Continental Army. These resulted in the Battle of Brooklyn, and Battle of White Plains. Both of these were British victories, as was the overall campaign, but General Washington avoided the death blow to his troops each time. In the Battle of Long Island on 26 and 27 August, Major General Grant led the division that landed on the left wing. He was to engage the American right and divert attention from Howe's flanking manoeuvre with the main body. An advance unit of his troops engaged the Americans at the Red Lion Inn, which was the first engagement of the battle. Grant completed his mission, and strongly defeated the American General William Alexander's division. After the event, Grant was unfairly criticised by some for allowing the escape of most of this force. He had almost 7,000 men in ten regiments opposing Alexander's 1,600 Continentals, but there were factors at play other than troop strength. First, Grant stopped his advance according to the British plan, awaiting Howe's attack on the American rear, rather than attacking the Americans who were dug in on the Brooklyn heights. Second, he was running low on ammunition. Boats and logistic support were busy ferrying and supplying the Hessian units on the right and the main body that was landing at Gravesend, Brooklyn. Grant quick marched his battalion to the Battle of White Plains, but he arrived too late. In 1777, Grant devised the battle plans for the Battle of Brandywine Creek.
Филадельфия мен Батыс Үнді
Грант 1778 жылғы 20 мамырда Баррен-Хилл шайқасында Гилберт дю Мотье, Лафайет маркізін тұтқындауға қол жеткізбеді. Лафайет 2200 әскерімен және бес зеңбірекпен Скуилкиль өзені бойындағы бекіністі ұстап тұрды. Оның алдыңғы қатарында 150 жеңіл жаяу әскері және 50 Онейда үндісі Ален Маклейн басшылығында, ал сол жағында Джеймс Поттер мен 600 Пенсильвания ополченеші орналасқан. Оның жасағының көп бөлігін Энох Пур басқаратын тәжірибелі бригада құрады. Сэр Уильям Хоу Грантты 6000 әскерімен және 15 зеңбірекпен Лафайеттің күштерін айналып өтуге, артынан шабуылдауға жіберді, ал өзі 4000 сарбазымен алдыңғы жақтан шабуыл жасады. Чарльз Грейге 2000 британдық және гессен гранадерлерімен американдықтардың сол қанатын шабуылдауға бұйрық берілді. Маневр Грант колоннасының алдында Поттердің жасағының шашырауымен сәтті басталды. Бірақ Грейдің екі сарбазын тұтқындау Лафайеттің қауіптен хабардар етті. Сосын Грант әскерін Грейдің пайда болуын күту үшін тоқтатты, бұл американдықтарға Матсон Фордына қарай жылжуға мүмкіндік берді. Грант соңынан алға жылжығанда, Лафайет Пурдың әскерінен бір бөлігін алдап алға жіберді. Грант алданып, екінші рет жылжуын тоқтатты. Ол не болып жатқанын түсінген кезде, американдықтардың көп бөлігі британдықтар білмейтін жолмен оның қолынан қашып кетті. Грант әскерін қуып жетуге жіберді, бірақ олар қате бағытты таңдады және Лафайеттің соңғы сарбаздары Матсон Фордынан өтіп бара жатқанын көруге ғана үлкерді. Соңында Грантты Батыс Индияға жіберді. 1778 жылғы 27 қазанда ол француздық Вест-Индия аралы Сент-Люсияны басып алу үшін сәтті экспедициялық күшке басшылық етті. 28 желтоқсанда Ла-Виж шайқасында француз гарнизоны капитуляциялады. 1779 жылғы 1 сәуірде Лорд Жермен Грантқа Батыс Индияда шағын гарнизондар құруды тапсырды. Грант Герменнің бұйрығына бағынбай, оны орындаудан бас тартты. 8 және 17 шілдедегі хаттарында ол Америка Мемлекеттік хатшысына теңіздегі басымдықтың маңызды екенін және әрбір аралдағы кішкентай жасақтардың тиімсіз екенін атап көрсетті. Оның орнына ол Батыс Индиядағы гарнизондарды маңызды теңіз базаларын қорғауға орналастырды. Ол Сент-Китсте 15-ші, 28-ші және 55-ші жаяу әскер полктерін және 1500 зеңбірекшіні орналастырды. 27-ші, 35-ші және 49-шы жаяу әскер полктері мен 1600 зеңбірекші Сент-Люсияны қорғады. Ал Антигуадағы корольдік кемежай 40-шы және 60-шы жаяу әскер полктерінің 800 сарбазымен қоршалды. Грант сондай-ақ флотты 925 сарбазбен нығайтты. Ол 1779 жылғы 1 тамызда Англияға қайтты, бірақ оның жасағандары соғыстың соңғы жылдарында Кариб бассейніндегі британдық жеңістерге негіз болды.
Grant was unsuccessful in trapping Gilbert du Motier, marquis de Lafayette, at the Battle of Barren Hill, on 20 May 1778. Lafayette held the position along the Schuylkill River with 2,200 troops and five guns. His front was picketed by 150 light infantry and 50 Oneida Indians under Allen McLane and his left was held by James Potter and 600 Pennsylvania militia. The bulk of his command was formed by a veteran brigade under Enoch Poor. Sir William Howe sent Grant with 6,000 men and 15 guns to circle wide to the right and come in behind Lafayette's force, while he attacked in front with 4,000 soldiers. Charles Grey with 2,000 British and Hessian grenadiers was ordered to strike the American left flank. The manoeuvre began auspiciously when Potter's militia dispersed in the face of Grant's column. However, the capture of two of Grey's soldiers warned Lafayette of his danger. Meanwhile, Grant halted his troops to wait for Grey to appear and this allowed the Americans to begin moving back to Matson's Ford. When Grant finally lurched forward again, Lafayette sent some of Poor's troops forward in a feint. Grant was fooled and stopped his advance a second time. By the time he realised what was happening, most of the Americans had slipped out of his grasp via a road that the British were not aware of. Grant nevertheless unleashed his cavalry in pursuit, but they took the wrong route and only arrived in time to see the last of Lafayette's men crossing at Matson's. Finally, Grant was shipped off to the West Indies. On 27 October 1778 he led a successful expeditionary force to capture the French West Indian island of St. Lucia. A superior French garrison, surrendered on 28 December, at the Battle of La Vigie. On 1 April 1779, Lord Germain instructed Grant to establish small garrisons throughout the West Indies. Grant had the moral courage to defy Germain and refused to carry out this order. In his letters of 8 and 17 July, he pointed out to the Secretary of State for America that naval superiority was paramount and that the small detachments on every island would not be wise. Instead, he deployed the West Indies garrisons to cover the major naval bases. He posted the 15th, 28th, and 55th Foot and 1,500 gunners at Saint Kitts. The 27th, 35th, and 49th Foot and 1,600 gunners defended Saint Lucia. Meanwhile, the royal dockyard at Antigua was held by an 800 man garrison of the 40th and 60th Foot. Grant also reinforced the fleet with 925 soldiers. He embarked for England on 1 August 1779, but his dispositions provided the basis for the British successes in the Caribbean during the final years of the war.
Кейінгі мансап
1780 жылы парламент сайлауында жеңіліске ұшырады. 1782 жылы генерал-лейтенант қызметіне тағайындалды. 1787 жылы ол парламентке қайта сайланды, бұл жолы Сазерленд округінен. Ол 1802 жылға дейін осы мандатты сақтап тұрды.
In 1780, he was defeated in parliamentary elections. In 1782, he was appointed a lieutenant general. In 1787, he was re elected to Parliament, this time for Sutherland. He held the seat until 1802.