Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлттық саясат – 1876 жылы Джон А. Макдональдтың Консервативтік партиясы енгізген Канаданың экономикалық бағдарламасы. Макдональд консервативтерді 1878 жылғы Канадалық федералды сайлауда жеңіске жеткізгеннен кейін, 1879 жылы өзінің саясатын іске асыруды бастады. Қорғау саясаты 1880-жылдары жаңа өнеркәсіптердің гүлденуімен Канада экономикасында позитивті нәтижелер көрсетті. Джон А. Макдональд Конфедерациядан кейінгі экономика үшін стратегия ретінде үш элементті біріктірді. Біріншіден, өндіріс индустриясын қорғау үшін импортталған өнімдерге жоғары тарифтер белгілеу арқылы. Екіншіден, жолдар мен теміржолдар сияқты физикалық инфрақұрылымды кеңейту арқылы. Соңында, бұл екеуінің нәтижесінде, әсіресе Батыс Канадада халық санының өсуін қолдау арқылы. Канадалық Тынық мұхиты теміржолының салынуы және Батыс Канадаға иммиграцияны ынталандыру осы саясаттың бір бөлігі болды. Макдональд 1878 жылғы сайлауда осы саясатты жариялап, еркін сауданы қолдаған Либералдық партияны жеңді. Бұл саясат 1879 жылдан 1950 жылдардың басына дейін сақталды.
The National Policy was a Canadian economic program introduced by John A. Macdonald's Conservative Party in 1876. After Macdonald led the Conservatives to victory in the 1878 Canadian federal election, he began implementing his policy in 1879. The protective policy had shown positive responses in the economy with new industries flourishing Canada's economy in the 1880s. John A. Macdonald combined three elements as a strategy for the post Confederation economy. First, by calling for high tariffs on imported manufactured items to protect the manufacturing industry. Second, by calling for a massive expansion of physical infrastructure, such as roads and railroads. Finally, enabled and supported by the former two, by promoting population growth, particularly in western Canada. The building of the Canadian Pacific Railway, and the fostering of immigration to Western Canada. Macdonald campaigned on the policy in the 1878 election, and defeated the Liberal Party, which supported free trade. It lasted from 1879 until sometime in the early 1950s.
Терминология және қолдану
Ұлттық саясат термині бастапқыда Канаданың ұлттық экономикасы бар нағыз ел құруға бағытталған. Макдональд саяси құрылым 1867 жылы құрылғанын, бірақ экономика тек сайлауларға дейін ғана сақталатынын есептеді. Конфедерация үшін тұрақты, күшті ұлттық экономиканы қамтамасыз ету үшін Макдональд экономиканың болашағы үшін осы факторларды бекітуі керек болды. Бұл, болашақ Канаданың батысқа қарай дамуына тікелей байланысты екенін білдіреді. Шығыс-батыс бағытындағы даму болмаса, америкалықтар батысты басып алып, Канаданың экономикалық және әлеуметтік тұрақтылығы мен тәртібіне нүкте қояр еді. Уақыт өте келе, бұл термин Тори партиясының экономиканы дамыту жөніндегі тұтас бағдарламасымен, әсіресе Батыс Канадаға көші-қонның ұлғаюымен және Канадалық Тынық мұхиты темір жолының құрлықарлық желісінің салынуымен байланысты болды. Дегенмен, Ұлттық саясат Канада экономикасына көместес салдарлар да әкелді. Канадаға импортталатын тауарлар мен өнімдерге қатысты шектеулер енгізілді.
The term National Policy originally aimed in aiming Canada to create a true country with a national economy. Macdonald figured that, while the political framework had been created in 1867, the economy would only last as long as the election lasted. To maintain a permanent strong national economy for the Confederation, Macdonald needed to engrave these factors for the future of the economy. This means the future was relied upon Canada's development towards the West. Without east west development, the Americans would over rule the west, taking away Canada's peace and order in economy and society. Over time, the term became associated with the entire Tory platform for developing the economy, especially increased immigration to Western Canada and the development of the Canadian Pacific Railway's transcontinental line. However, the National Policy also had hidden consequences for the economy of Canada. A barrier was created over the acceptance of products and goods that were allowed to pass into Canada.
Негізгі саясат
Джон А. Макдональд, бұрын 1867 жылдан 1873 жылға дейін Канаданың тұңғыш премьер-министрі болған және отставкаға кеткен ол, сол жылы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін 1878 жылы қайтадан билікке оралды, бұл оған Ұлттық саясатты іске асыруға мүмкіндік берді. Бұл саясаттың үш негізгі бағыты Канаданың болашағын жақсартуға және дамытуға бағытталған, олар:
John A. Macdonald, previously the inaugural Prime Minister of Canada from 1867 until he resigned in 1873, returned to power in 1878 after his electoral victory that year, which enabled him to implement the National Policy. The policy had three parts which would improve and expand Canada's future, including:
Канадалық өндірістер мен өндірушілерді қолдау
Джон Макдональд канадалықтарға канадалық өнімдерді сатып алуға ықпал етіп, Канада экономикасын дамытуға тырысты. Проблема мынада еді: теміржолдар АҚШ-тан Канадада жасалған тауарларға қарағанда әлдеқайда арзан тауарлар мен өнімдерді оңай импорттады. Макдональд американдық тауарлар мен өнімдерге салық немесе тариф салуды ұсынды. Макдональд Канадада берік өндіріс базасын құру арқылы елдің қауіпсіздігін арттырып, АҚШ-қа тәуелділігін азайтуды жоспарлады. Ол сондай-ақ Монреаль мен Торонтоның бизнес мүдделерімен тығыз байланыста болды, олар осындай саясаттан пайда көретін еді, және олар 1896 жылға дейін Торилерді билікте ұстауда маңызды рөл атқарды. Конфедерацияға дейін Канада-Америка өзара келісім шарты аясында еркін саудамен қысқа ғана тәжірибе жасалғанына қарамастан, американдықтар Ұлттық саясат бойынша Канададан жоғары тарифтермен күшті протекционистік саясатты ұстанды. АҚШ-тың осындай жоғары тарифтерінің салдарынан канадалық фирмалар АҚШ нарығында бәсекелесе алмады, ал американдық фирмалар Канадаға оңай кіре алды. Канадалық өндірушілер АҚШ-та бағаны төмендетпеу үшін американдық өндірушілердің артық тауарларын Канадаға демпингтеуінен қатты зардап шекті. Канадаға әкелінетін тауарларға тарифтер қойылды, бұл американдық тауарларды қымбаттатты. Бұл саясат тез арада Канада саясатының ең маңызды аспектілерінің біріне айналды және 1896 жылға дейін Торилерді билікте ұстауда маңызды рөл атқарды, ол кезде Уилфрид Лориер мен либералдар Ұлттық саясатты сақтап қалуге уәде беріп сайлау кампаниясын жүргізді. Көптеген либералдар әлі де еркін сауданы қолдағанмен, Ұлттық саясат Онтарио және Квебек провинцияларында тым танымал болғандықтан оны тоқтату мүмкін болмады. Либералдар 1911 жылғы сайлауда еркін сауданы жақтағандары үшін сайлауда жеңіліске ұшырады.
John Macdonald influenced Canadians to buy Canadian products to promote Canada's economy. The problems were that the railways were easily importing goods and products from the United States that were much cheaper than Canadian made goods. Macdonald proposed to put tax or tariffs on American imported goods and products. Macdonald hoped that by creating a strong manufacturing base in Canada, the nation would become more secure and less reliant on the United States. He was also closely linked to the Montreal and Toronto business interests that would benefit from such a policy, and they played an important role in keeping the Tories in office until 1896. Despite a brief experiment with free trade in the Canadian–American Reciprocity Treaty before Confederation, the Americans were intent on pursuing a strongly protectionist policy, with tariffs higher than Canada imposed under the National Policy. With such high American tariffs, Canadian firms could not compete in the United States, but American firms could enter Canada. Canadian producers were particularly hurt by American producers dumping surplus goods in Canada to avoid lowering prices in the United States. Tariffs were put on goods coming into Canada, which made American goods more expensive. The policy quickly became one of the most central aspects of Canadian politics, and it played an important role in keeping the Tories in power until 1896, when Wilfrid Laurier and the Liberals campaigned on a promise to keep the National Policy in place. While many Liberals still supported free trade, the National Policy was too popular in Ontario and Quebec for it to end. When the Liberals campaigned on free trade in the 1911 election, they lost the election.
Ұлттық темір жолды аяқтау
Британ Колумбиясы Конфедерацияға қосылғанда, Канада үкіметі Британ Колумбиясын Канаданың шығысымен байланыстыратын темір жол жүйесін салуға уәде берді. Макдональд бұл темір жолдың Канаданың батысынан шығысына тауарлар мен қызметтерді тасымалдауды жеңілдетуі керек екенін айтты.
When British Columbia joined the Confederation, the Canadian government promised a railway system to connect British Columbia with the east of Canada. Macdonald promised the railway to facilitate the transport of goods and services from the west to the east of Canada.
Батыс елдерін қоныстандыру
Макдональд батыстағы егіншілік салаларын жақсартуға уәде берді. Бұл әрекет Канададағы ауыл шаруашылығы өнімдерін өндіруде батыстың басты өндіруші екенін көрсету мақсатында жасалды.
Macdonald made a promise to improve the farming industries in the west. This action was to highlight the west as the main producer for agriculture production in Canada.
Жоғары тарифтер
Джон А. Макдональдтың ұлттық саясаты үлкен қоғамдық мәселеге айналды, себебі Александр Маккензи басқарған либералдық үкімет 1876 жылы тарифтер бойынша бюджетті көтере алмады. 1878 жылы Макдональд қайтадан билікке келгеннен кейін, Канада мен бизнестің бюджетіне жоғары тарифтер енгізілді. Жоғары тарифтердің мақсаты – Канада экономикасының негізін кеңейту және Канаданың дамуы үшін сенімді ел ретінде беделді болуына көмектесу болды. Тарифтер, негізінен, Канададан тыс жерде жасалған өндіріс тауарлары мен қызметтерге қатысты көтерілді. Шетелдегі өндірілген тауарларға тарифтерді көтерудің мақсаты – Канадада жасалған өнімдерді және канадалық өндірушілерді қорғау еді.
John A. Macdonald's national policy became a huge public issue once the Liberal government led by Alexander Mackenzie failed to raise the budget on tariffs in 1876. Once Macdonald came back into power in 1878, a higher tariff was introduced in the budget of Canada and business. The purpose of high tariffs were solemnly for the expansion of the base of Canadian economy and to project a more confident country for development in Canada. Tariffs were raised for goods and services on a majority of manufacturing goods that were made outside of Canada. The raise of tariffs on foreign manufactured goods was to protect Canadian made products and Canadian manufacturers.
Императорлық артықшылық
1897 жылдан бастап бұл саясат британдық тауарларға қатысты Канада нарығына басымдықпен кіруді қамти бастады, соның салдарынан Ұлыбританиядан импортталатын тауарларға қолданылатын тарифтік ставкалары сегізден бірге (1897), төрттен бірге (1898) және соңында үштен бірге (1900) төмендетілді. Империялық басымдық тарифтерді төмендетуді білдіргендіктен, ол Ұлттық саясаттың ыдырауына алып келді. Канаданың империялық басымдығы Канаданың Ұлыбританиядан импорттаған тауарларының көлемін шамамен екі есеге ұлғайтты.
Beginning in 1897, the policy came to incorporate preferential access to the Canadian market for British goods, with the applicable tariff levels being reduced by one eighth (1897), one quarter (1898), and ultimately one third (1900) for imports from Britain. As imperial preference involved tariff reductions, it entailed an eroding of the National Policy. Canadian imperial preference had the effect of approximately doubling the volume of goods that Canada imported from Britain.
Батыста танымалдылығы жоқ
Бұл саясат Канаданың орталық аймақтарында қолдау тапса, батыс Канадада оған қарсылық күшті болды. Ұлттық саясатқа наразылық 1920 жылдары Канаданың Прогрессивті партиясының құрылуына ықпал етті. Олардың сайлау алды бағдарламасындағы "Жаңа Ұлттық саясатта" еркін сауда қолдау тапты.
Although the policy was popular in central Canada, it was extremely unpopular in western Canada. This opposition to the National Policy played an important role in the rise of the Progressive Party of Canada in the 1920s. In its platform, the "New National Policy", it advocated free trade.
Либералдар бұзған
Ұлттық саясат Уильям Лайон Маккензи Кинг пен Луи Сент-Лоранның көп жылдық либералдық үкімет ету кезеңінде бірте-бірте жойылды. Осы уақытта АҚШ тарифтерін төмендетіп жатты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде экономикалық интеграция күшейді, ал 1965 жылы екі елдегі автомобиль өнеркәсібі толыққанды бірікті. Дегенмен, толық еркін сауда 1988 жылы Брайн Малронидің прогрессивті консервативтік үкіметі енгізген Канада-АҚШ еркін сауда келісімі арқылы ғана қол жеткізілді.
The National Policy was slowly dismantled under the many years of Liberal rule under William Lyon Mackenzie King and Louis St. Laurent. At the same time, the United States was lowering its tariffs. Economic integration surged during World War II, and in 1965 the automobile industry in the two nations became fully integrated. However, complete free trade was not achieved until 1988 with the Canada–United States Free Trade Agreement brought in by Brian Mulroney's Progressive Conservative government.
Бағалау
Ұлттық саясатты бағалау әртүрлі. Жалпы алғанда, экономистер бұл саясат бағаларды көтеріп, Канаданың тиімділігі мен әлемдік бәсекеге қабілеттілігін төмендеткенін айтады. Канада үлкен, тиімді американдық экономикаға біріктірілмегендіктен, тұтынушылар үшін жоғары бағалы көптеген монополиялық фирмалар мен тиімсіз, шағын фабрикалар салынды. Тарихшылар бұл саясатты АҚШ-тан тәуелсіз, біртұтас ұлт құру үшін қажетті шығын ретінде қарастырады, сондықтан оны оңды бағалайды. Дегенмен, азаматтар үшін де пайда болды, себебі табыс салығы болмады, бұл өндірілген тауарлардың сәл жоғары бағасын көтеруді жеңілдетті. Уилфрид Лориер 1896 жылғы сайлауда Либералдық партияны жеңіске жеткізгеннен кейін, либералдар осы басқару жүйесіне және Ұлттық саясаттың принциптеріне бейімделді. Тарифтер жоғары деңгейде сақталды. Тек Уильям Лайон Маккензи Кинг пен Луи Сен-Лоран басқаратын либералдық үкіметтер 1920 жылдары протекционистік тарифтерді төмендетуді бастады. Эден мен Молот (1993) Канадада үш ұлттық саясат болғанын айтады: 1867–1940 жылдардағы қорғаныс экспансионизмі – «Ұлттық саясат»; 1941–1981 жылдардағы өтемақы либерализмі; және 1982 жылдан бастап нарықтық либерализм. Қорғаныс кеңейту кезеңі елді құру үшін тарифтерге, теміржол құрылысына және жерді игеруге сүйенді. Екінші ұлттық саясат ГАТТ жүйесіне, кейнсиандық макроэкономикалық саясатқа және ішкі әлеуметтік әл-ауқат желісін құруға деген міндеттемелерді біріктірді. Қазіргі ұлттық саясат Канада мен АҚШ арасындағы еркін саудаға, NAFTA еркін саудасына, нарыққа негізделген саясаттарға және фискалдық шектеулерге негізделген. Олар «стратегиялық интеграция» деп аталатын төртінші саясатты ұсынады. Ол еркін саудадан (сыртқы және ішкі), ақпараттық технологияларды дамыту мен таратуға негізделген ұлттық телекоммуникациялық инфрақұрылымды құрудан және адам капиталын дамытудан тұрады.
The assessment of the National Policy is mixed. In general, economists argue that it increased prices and lowered Canada's efficiency and ability to compete in the world. By not becoming merged into the larger, more efficient American economy, Canada built too many monopolistic firms and too many small inefficient factories with high prices for consumers. Historians tend to see the policy in a more positive light by viewing it as a necessary expense to create a unified nation independent of the United States. There was, however, a boon to the citizens as there was no income tax, making the slightly higher price of manufactured goods easier to bear. After Wilfrid Laurier led the Liberal Party to power in the 1896 election, the Liberals adapted to this governing system and to the principles of the National Policy. Tariffs stayed at high rates. It was only under the Liberal governments of William Lyon Mackenzie King and Louis St. Laurent beginning in the 1920s that protectionist tariffs rates began to be cut. Eden and Molot (1993) argue that there have been three national policies in Canada: the "National Policy" of defensive expansionism, 1867–1940; compensatory liberalism, 1941–81; and market liberalism, starting in 1982. The defensive expansion phase relied on the tariff, railway construction, and land settlement to build the country. The second national policy combined a commitment to the GATT system, Keynesian macroeconomic policies, and the construction of a domestic social welfare net. Current national policy relies on Canada US free trade and NAFTA free trade, market based policies, and fiscal restraint. They argue for a fourth policy called "strategic integration." It would consist of free trade, both external and internal; the building of a national telecommunications infrastructure based on the development and diffusion of information technologies; and human capital development.