Arado Ar 240: Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс әуе шайқағышының тарихы
Arado Ar 240
Arado Ar 240: Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс әуе күштері үшін жасалған көп мақсатты, қос қозғалтқышты ұшақ. Дамыту қиындықтарға тап болды, жоба тоқтатылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1940 жылғы Arado ұшағы
1940 fighter aircraft by Arado
Arado Ar 240 – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Arado Flugzeugwerke компаниясы Luftwaffe үшін әзірлеген екі қозғалтқышты, көп мақсатты ауыр истребитель ұшағы. Оның алғашқы ұшуы 1940 жылдың 10 мамырында өтті, бірақ конструкциялық мәселелер дамуын қиындатты және прототиптік кезеңде ұшақ тұрақсыз болып қалды. Жоба ақырында тоқтатылды, ал қолдағы ұшақтардың корпустары түрлі сынақтар үшін пайдаланылды.
The Arado Ar 240 was a German twin engine, multi role heavy fighter aircraft, developed for the Luftwaffe during World War II by Arado Flugzeugwerke. Its first flight was on 10 May 1940, but problems with the design hampered development, and it remained only marginally stable throughout the prototype phase. The project was eventually cancelled, with the existing airframes used for a variety of test purposes.
Жобалау және әзірлеу
Ar 240 1938 жылы ескірген Messerschmitt Bf 110-ды алмастыру үшін анағұрлым қабілетті екінші буын ауыр истребительін алу туралы сұранысқа жауап ретінде пайда болды. Arado және Messerschmitt екі компания да жауап берді. Messerschmitt-тің жауабы Me 210 толыққанды жаңа конструкция болды, бірақ Messerschmitt-тің Zerstörer ("Жарғыш") концепциясындағы тәжірибесінің арқасында ол қызметке жылдам енгізілуі мүмкін болды. Arado-ның дизайны кіші фирма үшін әлдеқайда амбициялық болды, бұл 1930-жылдардың ортасынан бері Arado-ның бас дизайнері Уолтер Блюмнің арман жобасы еді. Arado жобасының жеткізілімдері басталғанға дейін біраз уақыт қажет болса да, Reichsluftfahrtministerium (RLM / Германияның Әуе күштері министрлігі) екі жобаның да прототиптерін тапсыруға мүдделі болды. Осы уақытқа дейін Arado негізгі зерттеулердің бірнеше бағытына көп қаржы салды. Олардың бірі - "Arado жылжымалы қанатының" жасалуы, ол төмен жылдамдықта жоғары көтеру күшін қамтамасыз етті. Тағы бір мәселе - қысыммен жабдықталған пилот кабиналарын жобалау мен салу бойынша жүргізіліп жатқан жұмыстар, бұл ұшқыштардың 4500 м-ден жоғары ұшу кезінде шаршауын күрт төмендетті. Сонымен қатар, олар бірнеше жылдан бері тәжірибе жүзінде жүрген қашықтан басқару қорғаныс қару-жарағын сатып алды. Жүйе артқы кабинада орналасқан, навигатор / атыскер басқаратын, ұшақтың жоғарғы және төменгі жағында оптикалық құрылғысы бар, кез келген бағытта нысананы алуға мүмкіндік беретін пулеметті пайдаланды. Пулеметтің нысанасы ұшақтың жоғарғы және төменгі жағындағы, қашықтан басқарылатын, дөңгелек пішіндес, ағымдық сызылған мұнараларға гидравликалық түрде қосылған. Ar 240 жобасында Arado инженерлері осы зерттеулердің бәрін бір ұшаққа біріктірді. Олар тікелей орындау үшін паразиттік соққы күшін төмендету үшін (көтеру күшінен туындаған соққы күшінің есебінен) ақылға қонымды кішкентай қанатты қолданды. Әдетте бұл ұшақтың "мүмкін емес биіктіктегі" қону жылдамдықтарына ие болуына себеп болар еді, бірақ бұл үлкен жылжымалы қанат және жоғары төмен жылдамдықты көтеру үшін алдыңғы жиектің тақталарын пайдалану арқылы өтелді. Қанаттар ұзартылғанда, айлеронның жоғарғы бөлігі өз орнында қалады, ал төменгі бөлігі артқа қарай ұзарады, бұл қанаттың ауданын арттырады. Daimler Benz DB 601 қатарлы қозғалтқыштары дәстүрлі түрде орнатылған және үш пернелі, толығымен реттелетін винттермен жабдықталған. Радиаторлар біршама ерекше болды, бірақ олар Junkers Ju 88-ге орнатылғандарға ұқсас болды, бірақ Junkers Ju 288-ге арналған радиаторлардың жоспарланған орнатылуына көбірек ұқсайды, ол екі типтегі де 24 цилиндрлі Junkers Jumo 222 сұйық суытылған қозғалтқыштарымен жабдықталған, әр қозғалтқыштың алдында орналасқан сақиналы блоктан тұрады, бірақ Ar 240-пен олардың әрқайсысын радиатордың алдыңғы бөлігі арқылы үлкен, құбырлы ағысымен жауып, ауаның үлкен тесігі арқылы кіріп, капот жақтаулары арқылы шығып, Jumo 222 Ju 288 дизайнынан шыққан. Ju 88-дің Jumo желілік қуатты нұсқалары сияқты, бұл ұшақты радиалды қозғалтқышпен жабдықталғандай етіп жасады, ал Ar 240, Focke Wulf фирмасының (Fw 190D, Ta 152 және қос қозғалтқыш Ta 154) кейіннен Jumo желілік қуатты ұшақтары сияқты, қозғалтқыштың алдындағы сақиналы радиатордың қарапайым орнатылуынан пайдаланды. Қанаттардағы отын бактерілері жаңадан жасалған, отынды көбірек сақтауға мүмкіндік беретін, ықшам танк қаптамаларын пайдаланатын, өзін-өзі бекіту жүйесімен жабдықталды. Қаптамаларды танктің сыртқы бетінде жабысып қалғандықтан оңай алып тастау мүмкін емес, сондықтан оларды қызмет көрсету үшін қанаттың панельдері алынып тасталуы керек болды. Бұл далада ұстауға жеткілікті қатты терілеуді қамтамасыз ететін күрделі жүйені жасады, бұл құрылысты қиындатып, салмақты арттырды. Ол кездегі барлық неміс көп мақсатты ұшақ жобаларында сияқты, ұшақтың сенімді секіруші бомбалаушы болуы қажет болды. Қалың қанатты панельдер әдеттегі секіру тежегіштерін тесуге жарамсыз болғандықтан, фюзеляждың артқы жағына "гүлшоры" типті тежегіш орнатылды. Ол Dornier Do 217 ұшағымен сыналғанға ұқсас болды. Жабық тұтқа тік тұрақтандырғыш пен қос қанаттыдан асып түсетін тік тұтқаға ұқсайды. Ақырында, пилот кабинасы толықтай қысыммен жабдықталды. Егер қару-жарақтар қолмен жұмыс істеген болса, бұл оңай болмас еді, өйткені қару-жарақтар пилот кабинасының артқы жағына ену керек еді. Алайда, қашықтан басқару жүйесі оларды фюзеляждың қысымсыз артқы бөлігіндегі мұнараларда орналастыруға мүмкіндік берді. Бұл қосымша салмақ, кішкентай қанатымен біріктіріліп, 330 кг/м2 (221 фунт/фут2) қанатты жүктемеге әкелді, бұл бір орынды истребитель үшін шамамен 100-ге қарағанда жоғары көрсеткіш.
The Ar 240 came about as the response to a 1938 request for a much more capable second generation heavy fighter to replace the Messerschmitt Bf 110, which was becoming outdated. Both Arado and Messerschmitt responded. Messerschmitt's response, the Me 210, was a totally new design, but thanks to Messerschmitt's experience with the Zerstörer ("Destroyer") concept, it would be able to enter service quickly. Arado's design was considerably more ambitious for the smaller firm, a dream project of Arado's chief designer, Walter Blume, since the mid 1930s. While it would take some time before deliveries of the Arado design could begin, the Reichsluftfahrtministerium (RLM/German Aviation Ministry) was nevertheless interested enough to order prototypes of both designs. Prior to this point, Arado had invested heavily in several lines of basic research. One was the development of the "Arado travelling flap" which offered excellent low speed lift performance. Another was ongoing work in the design and construction of pressurized cockpits, which dramatically lowered pilot fatigue for any flight above about 4,500 m (14,760 ft). Finally, they had also invested in a technically advanced remote control defensive gun system, which they had been experimenting with for several years. The system used a gunsight located in the rear cockpit, operated by the navigator/gunner, which had optics on both the top and bottom of the aircraft, allowing aim in any direction. The gunsight was hydraulically connected to well streamlined pancake shaped, remotely operated turrets on the top and bottom of the aircraft. For the Ar 240 design, the Arado engineers combined all this research into a single airframe. For outright performance, they used as small a wing as reasonable, thereby lowering parasite drag (at the expense of greater lift induced drag). Normally this would make the plane have "impossibly high" landing speeds, but this was offset by the use of a huge travelling flap and leading edge slats for high low speed lift. When the flaps were extended, the upper portion of the ailerons would remain in place while the lower portion extended rearward, essentially increasing the wing area. The Daimler Benz DB 601 inline engines were conventionally installed and equipped with three blade, fully adjustable propellers. The radiators were somewhat unusual however, quite similar to those fitted to the Junkers Ju 88 which pioneered them but much more closely resembling the intended installation of the radiators intended for the Junkers Ju 288, when powered by its intended multibank Junkers Jumo 222 liquid cooled 24 cylinder engines for both types, consisting of an annular block located in front of each engine, but with the Ar 240 partially covering each of them with an oversized, ducted flow through propeller spinner forward of each radiator unit, with air entering through a large hole in the front of the spinner and exiting out of the cowl flaps, as the Jumo 222 powered Ju 288 design was intended to have. As with the Jumo inline powered versions of the Ju 88, this made the plane look as if it were mounting a radial engine, and the Ar 240, like later Jumo inline powered fighter aircraft from the Focke Wulf firm (the Fw 190D, Ta 152 and twin engined Ta 154) also benefitted from the simpler setup of an annular radiator just forward of the engine. The fuel cells in the wings were provided with a newly developed self sealing system that used thinner tank liners, allowing for more fuel storage. The liners could not be easily removed as they stuck to the outer surface of the tank, so in order to service them, the wing panelling had to be removable. This led to a complex system for providing skinning stiff enough to be handled in the field, complicating construction and driving up weight. As with all German multi use aircraft designs of the era, the aircraft was required to be a credible dive bomber. The thick wing panelling was not suitable for piercing for conventional dive brakes, so a "petal" type brake was installed at the extreme rear of the fuselage — appearing much like what had been trialled with the Dornier Do 217 — which, unlike the Do 217's vertically opening "petals", opened to the sides instead when activated. When closed the brake looked like a stinger, extending beyond the horizontal stabilizer and twin fins. Finally, the cockpit was fully pressurized. This would not have been easy if the armament had to be hand operated by the gunner, as it would have required the guns to penetrate the rear of the cockpit canopy. However, the remote control system allowed them to be located in turrets in the unpressurized rear of the fuselage. All of this added weight, and combined with the small wing, led to a very high wing loading of 330 kg/m2 (221 lb/ft2), compared to an average of about a 100 for a single seat fighter.
Сынау және бағалау
Техникалық сипаттамалар алғаш рет 1938 жылдың қазан айында жарияланды, содан кейін сол жылдың соңында егжей-тегжейлі жоспарлар жасалды. 1939 жылдың мамыр айында RLM алты прототипке тапсырыс берді. Бірінші Ar 240 V1 прототипі DD+QL 1940 жылдың 25 маусымында ұшып шықты және бірден барлық жақтарынан нашар басқарылатынын, сондай-ақ таксилеу кезінде қызып кетуге бейім екенін көрсетті. Бұл басқарудың нашарлығы қалың қанаттарды ескере отырып, аэронның тым кішкентай болуынан туындады деп саналды, сондықтан екінші прототип үлкен аэронмен, сонымен қатар, секіру тежегіштерінде тік қанаттың ауданы кеңейтіліп, төмендеу кезінде ауытқуды азайту үшін модификацияланды. Сонымен қатар, қону шасси аяқтарына кішкентай радиаторлар қосылды, бұл әдетте шасси ашық болатын төмен жылдамдықтарда салқындатуды жақсартты. Ar 240 V2, KK+CD, алғаш рет 1941 жылдың 6 сәуірінде ұшты және өмірінің көп бөлігін зауытта тәжірибелік мақсатта өткізді. Ar 240 V3 – Arado және DVL бірлесіп әзірлеген FA 9 артқы атыс қару-жарақ жүйесімен жабдықталған алғашқы прототип болды, ол 7,92 мм (.312 дюйм) MG 81Z пулеметімен қаруланған. Ar 240 V4 операциялық секіру тежегішіне ие болған алғашқы ұшақ және 1941 жылдың 19 маусымында ұшты. Ar 240 V5 және V6 желтоқсан және қаңтар айларында пайда болды, олар жаңартылған FA 13 жүйесімен жабдықталды, MG 81Z пулеметінің орнына екі 13 мм (.51 дюйм) MG 131 пулеметі орнатылды, бұл атыс қуатын едәуір арттырды. Ar 240 ұшағының тамаша көрсеткіштері V3, V5 және V6 прототиптерінен қару-жарақ, соның ішінде қорғаныс пулеметтері алынып, 1942 жылға қарай басқа екі орындық ұшақтардың баруға батыл болмаған Англия үстінде барлау ұшақтары ретінде пайдаланылды. AGO Flugzeugwerke құрастырған бес Ar 240A 0 1943 жылы операциялық қызметке түсті. Финляндияда орналасқан JG 5 'Eismeer' екі ұшақ алды, ал 1. және 3.(F)/100 (Шығыс майданы, Екінші дүниежүзілік соғыс) әрқайсысы бір ұшақтан алды, 1.(F)/123 (Италия) бір ұшақ алды.
Technical specifications were first published in October 1938, followed by detailed plans later that year. In May 1939, the RLM ordered a batch of six prototypes. The first Ar 240 V1 prototype, DD+QL, took to the air on 25 June 1940, and immediately proved to have poor handling in all axes, also tending to overheat during taxiing. The handling was thought to be the result of the ailerons being too small, given the thick wing, so the second prototype was modified to have larger ones, as well as additional vertical fin area on the dive brakes to reduce yaw. In addition, small radiators were added to the landing gear legs to improve cooling at low speeds, when the gear would normally be opened. Ar 240 V2, KK+CD, first flew on 6 April 1941, and spent most of its life at the factory in an experimental role. Ar 240 V3 followed, the first to be equipped with the FA 9 rear firing armament system, developed jointly by Arado and DVL, armed with a 7.92 mm (.312 in) MG 81Z machine gun. Ar 240 V4 was the first to include an operational dive brake, and flew on 19 June 1941. Ar 240 V5 and the V6 followed in December and January, including the upgraded FA 13 system, using two 13 mm (.51 in) MG 131 machine guns in place of the MG 81Z for a considerable boost in firepower. The Ar 240's excellent performance quickly led to the V3, V5 and V6 being stripped of their armament, including the defensive guns, and used as reconnaissance aircraft over England, where no other two seater could venture by 1942. The five AGO Flugzeugwerke built Ar 240A 0 saw operational service in 1943. JG 5 'Eismeer', based in Finland, received two, 1. and 3. (F)/100 on the Eastern Front (World War II) received one each and 1. (F)/123 in Italy received one.