«Жас толқын» фильмі (1970) – гомосексуалдық тақырыптағы алғашқы американдық фильмдердің бірі. Нью-Йорктегі қарым-қатынастар, актерлық құрам, маңызды мәдени құбылыс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1970 жылы Уильям Фридкиннің түсірген фильмі
1970 film by William Friedkin
"The Boys in the Band" – 1970 жылы Уильям Фридкиннің Март Кроулидің сценарийі бойынша түсірген американдық драмалық фильм. Бұл гей кейіпкерлер төңірегіндегі алғашқы маңызды американдық фильмдердің бірі, көбінесе квир кино тарихындағы маңызды кезең ретінде еске алынады және американдық кинода "cunt" деген лақап сөзді қолданған алғашқы фильм деп саналады. Нью-Йорктегі пьесаның алғашқы қойылымында ойнаған актерлік құрамға Кеннет Нельсон, Питер Уайт, Леонард Фрей, Клифф Горман, Фредерик Комбс, Лоуренс Лукинбилл, Кит Прентис, Роберт Ла Турно және Рубен Грин кіреді. Модель/актриса Мод Адамс пен мейрамхана иесі Элейн Кауфман ашылу монтажында қысқаша камео рөлдерін сомдайды.
The Boys in the Band is a 1970 American drama film directed by William Friedkin from a screenplay by Mart Crowley, based on Crowley's 1968 Off Broadway play of the same name. It is among the early major American motion pictures to revolve around gay characters, often cited as a milestone in the history of queer cinema, and thought to be the first mainstream American film to use the swear word "cunt". The ensemble cast, all of whom also played the roles in the play's initial stage run in New York City, includes Kenneth Nelson, Peter White, Leonard Frey, Cliff Gorman, Frederick Combs, Laurence Luckinbill, Keith Prentice, Robert La Tourneaux, and Reuben Greene. Model/actress Maud Adams has a brief cameo appearance in the opening montage, as does restaurateur Elaine Kaufman.
Сюжет
Фильм 1968 жылы Манхэттеннің Upper East Side ауданындағы пәтерде өтеді.
The film is set in an Upper East Side apartment in Manhattan in 1968.
Бірінші акт
Майкл, католик, алкоголизмнен емделген, эпизодты түрде актерлікпен айналысатын, досы Харольдтың туған күнін тойлайды. Майклдың жақын досы Дональд, өзін-өзі жетіспеуші деп сипаттайды, терапиялық сеансының күштен тоқтатылуына байланысты ертерек келіп, Майклға дайындыққа көмектеседі. Дональд Майклдың соңғы бес аптадан бері ішімдік ішпегенін байқап, Майкл ішімдік пен темекіні оның зиянды әдеттері оны жаман айналымға түсіретіні үшін тастағанын айтады. Майклдың (көптегендері гетеросексуал деп есептейтін) бұрынғы колледждегі бөлмедесі Алан Майклмен шұғыл түрде кездесуі керек екенін айтады. Майкл негізінен келіспесе де, оны үйіне шақырады. Қонақтар бірінен соң бірі келе бастайды. Эмори – әсемдікке құмар интерьер дизайнері. Хэнк, жақын арада ажырасатын мектеп мұғалімі, және Ларри, сән суретшісі – бір әйелге адалуда қиындыққа тап болған, қарым-қатынасы сырғитын жұп. Бернард – жақсы мінезді кітап дүкенінің сатушысы. "Каубой", алдаушы және Эморидің Харольдқа жасаған "сыйы" келеді. Майкл қонақтарына Аланның қатал, консервативті адам екенін ескертеді, ол Аланға ешқашан өзінің гомосексуалдығын жасырғанын айтады және олардан ұстамды болуларын сұрайды. Алан Майклға келмейтінін хабарлап қоңырау шалады, ал той жалғаса береді. Бірақ Алан күтпеген жерден келіп, Майкл мен оның достарының "Жылу толқыны" биін билеп жатқанын көріп, жиынды қырқып жібереді. Алан Хэнкпен жақын қарым-қатынас жасайды, оны гетеросексуал деп жаңылысады және Эморидің жарқын мінез-құлқына ыңғайсыздық сезінеді. Майкл Аланмен шұғыл әңгімесін талқылау үшін оны жатын бөлмесіне алып барады, бірақ Алан оның сұрақтарынан қашып, тек әйелінен ажырасқанын айтады. Шиеленіс күшейгенде, Алан жоғарғы қабаттағы дәретханадан түсіп, кететінін жариялайды. Эмори оның Хэнкке қызығуын айтып оны кінәлайды, нәтижесінде Алан Эмориді ұрып, оны "эшақ" деп атайды. Соңғы дау-жанжалдың арасында Харольд әкесіндей келіп жетеді. Майкл импульсивті түрде ішімдік ішіп, темекі тарта бастап, агрессивті болады. Қонақтар мас күйіне келгенде, жасырылған наразылықтар бет көрсетеді.
Michael, a Roman Catholic, recovering alcoholic and sporadically employed actor, is hosting a birthday party for one of his friends, Harold. Michael's best friend, Donald, a self described underachiever, arrives early because of a cancelled therapy session, and helps Michael prepare. Donald observes that Michael has not been drinking the past five weeks, and Michael says he quit drinking and smoking because his bad habits leave him in a vicious cycle. Alan, Michael's (presumably straight) former college roommate, calls with an urgent need to see Michael. Michael reluctantly agrees and invites him to come over. One by one, the guests arrive. Emory is a flamboyant interior designer. Hank, a soon to be divorced schoolteacher, and Larry, a fashion photographer, are a couple whose relationship is on the rocks, struggling with monogamy. Bernard is an amiable bookstore clerk. "Cowboy", a hustler and Emory's "gift" to Harold, arrives. Michael warns his guests that Alan is an uptight straight conservative, that he has never come out to Alan, and asks his guests to be discreet in their behavior. Alan calls again to inform Michael that he will not be coming after all, and the party continues. However, Alan arrives unexpectedly, finds Michael and his friends line dancing Heat Wave, and throws the gathering into turmoil. Alan bonds with Hank, whom he mistakes as being straight, and shows discomfort towards Emory's flamboyant behavior. Michael takes Alan to his bedroom to discuss Alan's urgent conversation, but Alan dodges his questions except to say he has left his wife. As tensions mount, Alan descends from the upstairs bathroom and announces he's leaving. Emory chides him for being attracted to Hank, which results in Alan punching Emory and calling him a "faggot". During the ensuing chaos, Harold finally makes his grand appearance. In the middle of the scuffle, Michael impulsively begins drinking and smoking again and becomes abusive. As the guests become more and more intoxicated, hidden resentments begin to surface.
ІІ акт
Ханк Майклдың ванна бөлмесінде Аланға құсуға көмектескен кезде, Майкл мен Гарольд Харольдтың сыртқы келбетіне деген сенімділігі мен Майклдың қаржылық жауапкершілігінен қорлықпен айырады. Эмори Гарольдтың туған күніндегі торт пен сыйлықтарды әкеледі. Эморидің туған күніндегі сыйлығы - ковбоймен, жезөкшемен кешке бірге болу. Майклдан ол өзінің күміс шеңберлі суретін алады, оның ішінде Харольд не жазғанын сұрағанда, ол жеке ұстайды. Ол қатты қобалжып, Михаилға сыйлығы үшін шын жүректен ризашылық білдіреді. Алан тағы да кетуге тырысады, бірақ Майкл оны тоқтатады, егер ол шынымен қаласа, қазірдің өзінде кететінін айтады. Майкл барлық қонақтарға олар ойын ойнайтынын айтады, әр қонақ өзінің сүйгеніне сенетін адамды шақырады. Гарольд пен Дональд ойнаудан бас тартады, бірақ қалғандары иіліп қояды. Әр қоңыраудың алдында өткендегі күйзелістер мен қазіргі уайым-қайғылар көрінеді. Бернард анасының жұмыс берушінің ұлына телефон соғып, онымен жасөспірім кезінде жыныстық қатынасқа түскенін айтады. Эмори орта мектепте оқып жүрген кезінде сүйіп қалған бір стоматологты шақырады. Екеуі де телефон арқылы сөйлескендеріне бірден өкінді. Ханктың бірнеше рет опасыздық жасаған Ларри оны таңдайтынына күмәнданып, Ханк пен Ларри Майклдың пәтеріндегі екі телефон желісі арқылы бір-біріне хабарласады. Майкл Аланды жасырын гомосексуалист деп айыптайды. Майкл Аланға олардың колледждегі басқа бөлмедесі Джастин Аланмен үш рет жыныстық қатынаста болғанын айтты. Алланның Джастинге деген махаббатын білдіргеннен кейін олардың достығын тоқтатқандығы Джастинды қатты күйретті. Алан Джастиннің өтірігі оның бас тартқаны үшін кек алу деп айтады. Майкл Аланды Джастинға телефон соғып, оның қатыгездігі үшін кешірім сұрауға мәжбүрлейді. Майкл телефонын Аланға береді, бірақ оның ойын мақсаты кері әсер етеді, өйткені Алан Джастиннің орнына әйеліне қоңырау шалып, онымен татуласады. Майклдың ойынында жеңіске жететін жалғыз адам Харольд Майклға қандай масқара ойын ойнаса да, ол әрқашан өзін жек көретін гомосексуалист болатынын айтады. Гарольд Каубой мен оның сыйлықтарын алып кетеді, бірақ Майклға "Мен сені ертең шақырамын" деп айту үшін тоқтайды. Эмори үйге бара жатқанда оны есірткіден тазартуға уәде беріп, қатты күйзелген Бернардпен бірге кетеді. Майкл Дональдтың қолына құлап түсіп, "біз өзімізді соншалықты жек көрмесек екен" деп тілейді. Дональд Майклға қазіргі үмітсіздігі, ақыры, оның өмірін жақсартуға тырыса алатынын білдіретін белгі екенін айтып, оны жұбатады. Дональд Аланның өзіне не айтқысы келгенін білген-білмегенін сұрайды, бірақ Майкл Аланның әйеліне неге кетіп қалғанын айтпағанын айтады. Майкл келесі сенбі күні Дональдпен кездесетіндігіне сенімділікпен түн ортасындағы ғибадатқа барады.
As Hank helps a vomiting Alan in Michael's bathroom, Michael and Harold trade vicious insults over Harold's obsessive insecurity about his appearance and Michael's financial irresponsibility. Emory brings out Harold's birthday cake and presents. Emory's birthday present is an evening with Cowboy, a prostitute. From Michael, he receives a silver framed photo of himself, with an inscription that Harold keeps private when asked what it says. Touched, he thanks Michael sincerely for the gift. Alan tries to leave again but is stopped by Michael, who points out that he would have already left if he really wanted to. Michael informs everyone that they are playing a party game with the objective for each guest to call the one person he truly believes he has loved. Harold and Donald refuse to play, but the others give in. With each call, past scars and present anxieties are revealed. Bernard reluctantly attempts to call the son of his mother's employer, with whom he had had a sexual encounter as a teenager. Emory calls a dentist on whom he had had a crush while in high school. Both immediately regret the phone calls. After some bickering over Hank's doubt that serially unfaithful Larry will choose him, Hank and Larry call each other via two phone lines in Michael's apartment. Michael accuses Alan of being a closeted homosexual. Michael tells Alan that Justin, their other college roommate, claimed to have had three sexual encounters with Alan. Justin had been devastated when Alan had terminated their friendship after Justin declared his love for Alan. Alan insists Justin's lies are revenge for being rejected. Michael coerces Alan to call Justin to apologize for his callousness. Michael hands the phone to Alan, but his game objective backfires when Alan calls his wife instead of Justin and reconciles with her. Harold, the only one who can beat Michael at his games, informs Michael that no matter what games of humiliation Michael plays, he will always be a self loathing homosexual. Harold departs, taking Cowboy and his presents, but pauses to tell Michael "I'll call you tomorrow." Emory leaves with a distraught Bernard, promising to sober him up on the way home. Michael collapses and sobs in Donald's arms, wishing "if we could just not hate ourselves so much." Donald comforts Michael, telling him that his present despair is finally a sign of awareness that he might work on to improve his life. Donald asks if he ever learned what Alan wanted to confide in him, but Michael responds that Alan never said why he had left his wife. Michael leaves to attend midnight mass with the assurance that he will be seeing Donald next Saturday.
Өндіріс
Март Кроули мен Доминик Данн CBS телеарнасына тиесілі Cinema Center Films компаниясымен пьесаның кино нұсқасын жасады. Кроулиге фильм құқықтары үшін 250 000 доллар және пайданың бір бөлігі төленді; сонымен қатар, ол сценарий жазғаны үшін де ақы алды. Кроули мен Данн бастапқыда пьесаның режиссері Роберт Мурдың фильмді түсіруін қалаған, бірақ Cinema Center басшысы Гордон Стулберг бұрын фильм түсірмеген адамға осы жұмысты тапсыруға құлшынбады. Олар Уильям Фридкинді таңдады, ол жақында Гарольд Пинтердің "Туған күн тойы" фильмін түсірген, ол оларды қатты әсер еткен. Студиядағы түсірілім Нью-Йорктегі Челси студиясында өтті. Фридкиннің 2008 жылғы DVD нұсқасындағы түсіндірмесіне сәйкес, Майклдың пәтері актриса Тэмми Граймстың Upper East Side-дегі нақты пәтерінен шабыттандырылған. (Граймс Март Кроулидің жақын досы болған.) Патиодағы көрінестердің көп бөлігі Граймстың үйінде түсірілді. Нақты пәтердің ішкі кеңістігі өлшемі және техникалық факторларға байланысты түсіруге қолайлы болмағандықтан, Челси студиясының декорациясында Граймстың пәтерінің дәл көшірмесі салынды, және ішкі көрінестер сонда түсірілді. Фильмде "Anything Goes" әні Harpers Bizarre орындауында, "Good Lovin' Ain't Easy to Come By" Марвин Гей мен Тами Террелл, "Funky Broadway" Уилсон Пикетт, "(Love Is Like A) Heat Wave" Марта және Ванделлалар, сондай-ақ Бёрт Бачарахтың "The Look of Love" әнінің инструменталды нұсқасы қосылған.
Mart Crowley and Dominick Dunne set up the film version of the play with Cinema Center Films, owned by CBS Television. Crowley was paid $250,000 plus a percentage of the profits for the film rights; in addition to this, he received a fee for writing the script. Crowley and Dunne originally wanted the play's director, Robert Moore, to direct the film but Gordon Stulberg, head of Cinema Center, was reluctant to entrust the job to someone who had never made a movie before. They decided on William Friedkin, who had just made a film of The Birthday Party by Harold Pinter that impressed them. Studio shots were at the Chelsea Studios in New York City. According to the commentary by Friedkin on the 2008 DVD release, Michael's apartment was inspired by the real life Upper East Side apartment of actress Tammy Grimes. (Grimes was a personal friend of Mart Crowley.) Most of the patio scenes were filmed at Grimes' home. The actual apartment interior would not allow for filming, given its size and other technical factors, so a replica of Grimes' apartment was built on the Chelsea Studios sound stage, and that is where the interior scenes were filmed. Songs featured in the film include "Anything Goes" performed by Harpers Bizarre during the opening credits, "Good Lovin' Ain't Easy to Come By" by Marvin Gaye and Tammi Terrell, "Funky Broadway" by Wilson Pickett, "(Love Is Like A) Heat Wave" by Martha and the Vandellas, and an instrumental version of Burt Bacharach's "The Look of Love".
Қабылдау
Rotten Tomatoes сайтының мәліметінше, сыншылардың 90% фильмге оң пікір берген, жалпы 20 сын бойынша орташа бағасы 10-нан 7.20-ге жетеді. Metacritic-те фильм 14 сыншының бағасы бойынша 100-ден 65 ұпай алды, бұл "көбінесе оң пікірлер" екенін көрсетеді. Заманауи сыншылардың пікірі көбінесе сақтықпен оң болды. Variety журналы фильмнің "жалықтыратын" екенін жазды, бірақ оның "ерекше қызығушылық" тудыратынын атап өтті. Time журналы оны "адамгершілікке толы, әсерлі туынды" деп сипаттады. Los Angeles Times газеті оны "күдіксіз маңызды кезең" деп мақтап, жарнамаларын жариялаудан бас тартты. Фридкинді ұнатпайтын Паулин Каэл фильмде ешқандай жақсы жақ таппады. The New York Times газетінен Винсент Канби былай деп жазды: "Шығатын кеңістіктегі көптеген жақын кадрларды қолданудан туындайтын сәл бірқалыптылықтан басқа, Фридкиннің режиссурасы таза және тікелей, ал жағдайға байланысты, тиімді. Барлық актерлік жұмыстар жақсы, ал Леонард Фрейдің Харольд рөліндегі ойыны жақсыдан да жақсы. Ол ансамбльге кедері келтірмей өте жақсы ойнады. Кроулиде қорлау комедиясына және кейіпкерлердің кішкентай ашылулары арқылы аздап күмәнділікті сақтауға жететін шағын талант бар. Дегенмен, махаббат-нафрат рухында туған және ақырында (деп есептеймін) шын ниетпен жасалған стереотиптерді пайдаланудан басқа ештеңе жасамайтын пьесаның бір жағы жағымсыз. " 1999 жылы San Francisco Chronicle газетінде фильмнің қайта қойылуы туралы Эдвард Гутман: "1970 жылы «Балалар» шыққан кезде, ол гейлер арасында «Том аға» репутациясын алған еді" деп еске алды. Ол оны "нағыз заманауи туынды, бірақ әлі де жарақаттануға қабілетті" деп атады. Ол былай деді: "Бір жағынан, ол таңқаларлықтай аз өзгерді - лагерь тілі мен қимыл-қозғалыстары көбінесе бірдей, бірақ кейіпкерлердің көзқарастары мен өзіне-өзі зиян келтіретін көзқарастары бойынша ол басқа заманға жатады. Бұл жақсы нәрсе". 2015 жылы Slant журналынан Билл Вебер: "Пайдагерлер азаттыққа дейінгі жабық кеңістіктің трагедиясына тап болды, ол қалған кеңістіктерге қарағанда ауыррақ және кешірімсіз". Фильм гей қауымдастығында әртүрлі қабылданады. Кейбіреулер көптеген сыншылармен келісіп, «The Boys in the Band» үлкен қадам жасады деп ойлады, ал басқалары оның өзін-өзі аяуға берілген гей-еркектер тобын бейнелейтінін санады. Фильмдегі шыншылдықтан көңілі қалғандар да болды. 2018 жылы бір көрермен: "Менің басыма келуі мүмкін өмірдің суреті қорқытты. Менің сол пьесаға деген сезімім өте күшті. Ол гейлерге көп зиян келтірді" деп жазды. Режиссер Фридкиннің кейінгі фильмдері сияқты танымал немесе коммерциялық сәттілікке қол жеткізбесе де, Фридкин осы фильмін өзінің сүйікті фильмдерінің бірі санайды. Ол 2008 жылғы фильмнің DVD-дегі сұхбатында: "Мен түсірген әлі де көре алатын азау фильмдердің бірі осы" деп атап өтті.
As per the review aggregator website Rotten Tomatoes, 90% of critics have given the film a positive review based on 20 reviews, with an average rating of 7.20 out of 10. On Metacritic, the film has a weighted average score of 65 out of 100 based on 14 critics, indicating "generally favorable reviews". Contemporary critical reaction was, for the most part, cautiously favorable. Variety wrote that it "drags" but thought it had "perverse interest". Time described it as a "humane, moving picture". The Los Angeles Times praised it as "unquestionably a milestone" but refused to run its ads. Among the major critics, Pauline Kael, who disliked Friedkin, was alone in finding absolutely nothing redeeming about it. Vincent Canby of The New York Times observed "Except for an inevitable monotony that comes from the use of so many close ups in a confined space, Friedkin's direction is clean and direct, and, under the circumstances, effective. All of the performances are good, and that of Leonard Frey, as Harold, is much better than good. He's excellent without disturbing the ensemble Crowley has a good, minor talent for comedy of insult, and for creating enough interest, by way of small character revelations, to maintain minimum suspense. There is something basically unpleasant, however, about a play that seems to have been created in an inspiration of love hate and that finally does nothing more than exploit its (I assume) sincerely conceived stereotypes." In a San Francisco Chronicle review of a 1999 revival of the film, Edward Guthmann recalled "By the time Boys was released in 1970 it had already earned among gays the stain of Uncle Tomism." He called it "a genuine period piece but one that still has the power to sting. In one sense it's aged surprisingly little — the language and physical gestures of camp are largely the same — but in the attitudes of its characters, and their self lacerating vision of themselves, it belongs to another time. And that's a good thing." Bill Weber from Slant wrote in 2015: "The partygoers are caught in the tragedy of the pre liberation closet, a more crippling and unforgiving one than the closets that remain." The film was perceived in different ways throughout the gay community. There were those who agreed with most critics and believed The Boys in the Band was making great strides while others thought it portrayed a group of gay men wallowing in self pity. There were even those who felt discouraged by some of the honesty in the production. One spectator wrote in 2018: "I was horrified by the depiction of the life that might befall me. I have very strong feelings about that play. It's done a lot of harm to gay people." While not as acclaimed or commercially successful as director Friedkin's subsequent films, Friedkin considers this film to be one of his favorites. He remarked in an interview on the 2008 DVD for the movie: "It's one of the few films I've made that I can still watch."
Марапаттар
Кеннет Нельсон "Жылдың жаңа жұлдызы" – актер номинациясы бойынша "Алтын глобус" сыйлығына ұсынылды. Америка Продюсерлер гильдиясының Лорел сыйлығы Клифф Горман мен Леонард Фрейді болашақ жұлдыздар ретінде марапаттады.
Kenneth Nelson was nominated for the Golden Globe Award for New Star of the Year – Actor. The Producers Guild of America Laurel Awards honored Cliff Gorman and Leonard Frey as Stars of Tomorrow.
Үй медиасы
The Boys in the Band 1980 жылы қазан айында MGM/CBS Home Video компаниясы VHS видеокассетасында шығарды, кейіннен CBS/Fox Video компаниясы қайта шығарды. Содан кейін ол лазерлік дискіде жарық көрді. Фридкиннің қадағалауымен DVD-ні Paramount Home Entertainment компаниясы 2008 жылдың 11 қарашасында шығарды. Қосымша материалдарға аудио түсіндірме, режиссер Фридкинмен, драматург/сценарист Кроулимен, атқарушы продюсер Доминик Даннмен, жазушы Тони Кушнермен және екі тірі қалған актер – Питер Уайт пен Лоуренс Лукинбиллмен сұхбаттар, сондай-ақ 1968 жылғы Бродвейден тыс қойылған пьеса мен 1970 жылғы фильмге ретроспективті шолу кіреді. 2015 жылдың 16 маусымында Blu-ray нұсқасы жарық көрді. 2011 жылы түсірілген "The Making of the Boys" атты деректі фильмі пьеса мен фильмнің сол заманғы жағдайдағы өндірісін зерттейді.
The Boys in the Band was released by MGM/CBS Home Video on VHS videocassette in October 1980, and was later re released on CBS/Fox Video. It was later released on laserdisc. The DVD, overseen by Friedkin, was released by Paramount Home Entertainment on November 11, 2008. Additional material includes an audio commentary; interviews with director Friedkin, playwright/screenwriter Crowley, executive producer Dominick Dunne, writer Tony Kushner, and two of the surviving cast members, Peter White and Laurence Luckinbill; and a retrospective look at both the off Broadway 1968 play and 1970 film. On June 16, 2015, it was released on Blu ray. The 2011 documentary Making the Boys explores the production of the play and film in the context of its era.
Қайта жасау
Райан Мерфи 2020 жылы Netflix үшін "The Boys in the Band" фильмінің жаңа нұсқасын жасады. 2018 жылғы Бродвейдегі қойылымның режиссері болған Джо Мантелло, осы фильмнің де режиссері атанды. Фильмде Бродвей қойылымының барлық актерлері түсті, олардың ішінде Джим Парсонс Майкл, Закари Квинто Гарольд, Мэтт Бомер Дональд және Чарли Карвер Ковбой рөлінде ойнады. Фильм Netflix арқылы 2020 жылдың 30 қыркүйегінде жарық көрді.
Ryan Murphy produced a new film version of The Boys in the Band for Netflix in 2020. Joe Mantello, director of the play's 2018 Broadway revival, served as director of the new film version, which featured the entire Broadway revival cast, including Jim Parsons as Michael, Zachary Quinto as Harold, Matt Bomer as Donald, and Charlie Carver as Cowboy. The film was released by Netflix on September 30, 2020.