Нэшвилл: 1975 жылғы сатиралық музыкалық комедиялық драма фильмі

Кіріспе

1975 жылы түсірілген американдық сатирикалық музыкалық комедиялық драмалық фильм, Роберт Алтманның туындысы.

«Нэшвилл» – 1975 жылы Роберт Алтман режиссерлік етіп, өндірген американдық сатирикалық музыкалық комедиялық драмалық фильм. Фильмде Нэшвилл, Теннесси штатындағы кантри және госпел музыка индустриясымен айналысатын түрлі адамдардың тағдыры, «Жаңа партия» тікелей кандидаттығымен президенттікке таласып жатқан популисттік аутсайдерге арналған гала-концертке дейінгі бес күн ішіндегі оқиғалар баяндалады. «Нэшвилл» көбінесе ауқымдылығымен ерекшеленеді: фильмде 24 басты кейіпкер, бір сағаттан астам музыкалық нөмірлер және бірнеше сюжеттік желілер бар. Оның актерлік құрамында Дэвид Аркин, Барбара Баксли, Нед Битти, Карен Блэк, Рони Блэкли, Тимоти Браун, Кит Каррадин, Джеральдин Чаплин, Роберт ДоКуи, Шелли Дювалл, Аллен Гарфилд, Генри Гибсон, Скотт Гленн, Джефф Голдблум, Барбара Харрис, Дэвид Хейвард, Майкл Мерфи, Аллан Ф. Николлс, Дейв Пил, Кристина Рейнс, Берт Ремсен, Лили Томлин, Гвен Уэллс және Кинан Уинн секілді актерлер ойнаған. «Нэшвилл» сценарийін Роберт Алтманның көп жылдық серіктесі Джоан Теукесбери жазды, ол қалаға келген сырттан қараушы ретінде алған тәжірибесі мен жергілікті музыка индустриясын байқауына негізделген. Оның бастан өткерген бірнеше оқиғалары фильмде көрініс тапқан, бірақ Алтман түсіру кезінде көптеген қосымша көріністер мен сюжеттік желілерді импровизациялады. Фильм 1974 жылы Нэшвиллде түсірілді. «Нэшвилл» Paramount Pictures компаниясымен 1975 жылдың жазында шығарылып, актерлік құрамы (әсіресе Блэкли мен Томлин), сахналық безендірілімі және саундтрегі үшін мақтауға ие болды. Фильм көптеген марапаттарға ие болды, соның ішінде бес «Оскар» номинациясы, оның ішінде «Үздік фильм», «Үздік режиссер», «Үздік қосалқы актриса» (Рони Блэкли мен Лили Томлин үшін) және Кит Каррадиннің «I’m Easy» әні үшін «Үздік түпнұсқа ән» номинациясын жеңіп алды. Фильм барлығы 11 «Алтын глобус» сыйлығына ұсынылды, бұл бір фильм алған ең көп номинация болып табылады. Содан бері ол Алтманның шедевр туындысы және барлық уақыттағы ең ұлы фильмдердің бірі саналады. 1992 жылы фильм АҚШ Ұлттық кино реестріне «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар» деп танылып, Конгресс кітапханасымен сақтау үшін таңдалды.

Nashville is a 1975 American satirical musical comedy drama film directed and produced by Robert Altman. The film follows various people involved in the country and gospel music industry in Nashville, Tennessee, over the five day period leading up to a gala concert for a populist outsider running for president on the Replacement Party ticket. Nashville is often noted for its scope; the film contains 24 main characters, an hour's worth of musical numbers, and multiple storylines. Its large ensemble cast includes David Arkin, Barbara Baxley, Ned Beatty, Karen Black, Ronee Blakley, Timothy Brown, Keith Carradine, Geraldine Chaplin, Robert DoQui, Shelley Duvall, Allen Garfield, Henry Gibson, Scott Glenn, Jeff Goldblum, Barbara Harris, David Hayward, Michael Murphy, Allan F. Nicholls, Dave Peel, Cristina Raines, Bert Remsen, Lily Tomlin, Gwen Welles, and Keenan Wynn. The screenplay for Nashville was written by Altman's frequent collaborator Joan Tewkesbury, based partly on her experiences as an outsider visiting the city and observing its local music industry. Several incidents she experienced appear in the finished film, though Altman improvised numerous additional scenes and plot strands during filming. The film was shot on location in Nashville in 1974. Nashville was released by Paramount Pictures in the summer of 1975, and opened with widespread critical acclaim, praising the ensemble cast (mainly Blakely and Tomlin), mise en scène and soundtrack. It garnered numerous accolades, including five Academy Award nominations, including Best Picture, Best Director, Best Supporting Actress (for both Ronee Blakley and Lily Tomlin), and winning for Best Original Song for Carradine's track "I'm Easy". The film was nominated for a total of 11 Golden Globe Awards, to date the highest number of nominations received by one film. Since then, it has been considered Altman's magnum opus, and one of the greatest films of all time. In 1992, the film was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant".

Сюжет

Хал Филип Уокер, 1976 жылғы АҚШ президенттік сайлауында «Жаңару партиясының» үміткері, Нэшвиллге қайырымдылық кешіне келеді. Осы уақытта жақын жердегі студияда екі жазу сессиясы өтеді: бір бөлмеде ел жұлдызы Хейвен Гамильтон Екі жүз жылдық мерекеге арналған патриоттық ән жазады, ал көрші бөлмеде ақ нәсілді госпел әншісі Линнея Риз тарихи афроамерикандық Фиск университетінің «Jubilee Singers» тобымен ән жазады. Опал, өзін BBC үшін деректі фильм түсіріп жатыр деп мәлімдеген ағылшын әйел (бірақ ол British Broadcasting Company деп атайды), сессияларды тыңдауға тырысады. Сол күні кантри әншісі Барбара Джин Нэшвиллге қайтып оралады, көрермендер оның күйік салғаннан зардап шеккенін айтады (бірақ бұл жүйкелік бұзылу мен психиатриялық ауруханада болуы мүмкін). Оны Бери Филдтегі жергілікті индустрия элитасы, соның ішінде Хейвен мен оның серігі, түнгі клуб иесі Лейди Перл қарсы алады. Сондай-ақ, Барбара Джинге ғашық сержант Гленн Келли және гитарист Том мен әйелі Мэриден тұратын халықтық трио, олар альбом жазу үшін қалаға келген, қатысады. Темірқазық, «L.A. Joan» деген атпен танысқан Марта әуежайдан ағасы Гринмен күтіп алынады; ол өліп бара жатқан тәтесі Эстерді көру үшін келген, бірақ құпия түрде музыканттарды іздеуді жоспарлап отыр. Әуежайдағы кафеде афроамерикандық аспазшы Уэйд Кули және оның әріптесі, официант Сюлин әнші болу арманы туралы әңгімелейді. Барбара Джин аэропортта ыстықтан құлап түседі, ал қатысушылар әуежайдан шығып, көліктердің соқтығысуынан жолдан тыс қалады. Дүрлік-шарқын кезінде болашақ кантри әншісі Виннифред күйеуі Стардан қашады; Стар кейін скрипка қорабын алып келген Кенни Фрейзерді машинасына мінгізеді. Опал жол ағлағынан пайдаланып, Линнеямен, сондай-ақ афроамерикандық кантри әншісі Томми Браунмен сұхбат алады. Сол күні кешке Сюлин Лейди Перлдің клубында ашық микрофонға қатысады, әншілік қабілеті жоқ екенін көрсетеді. Осы уақытта Линнеяның күйеуі Дел Уолкердің саяси ұйымдастырушысы Джон Триплетті кешкі асқа шақырады. Ас ішу кезінде Линнеяның басты назары екі саңырау баласымен байланысуға бағытталған. Бірнеше апта бұрын Линнеямен кездескен Том үйге телефон соғып, оны кездесуге шақырады, бірақ ол одан бас тартады. Сол түні Гранд Оле Оприде Барбара Джинның орнына танымал әнші Конни Уайт өнер көрсетеді. Мэри Биллдің наразылығына қарамастан, Коннидің өнерін жіберіп алып, қонақ үйде Томмен жақындыққа барады. Ауруханада Барбара Джин өзінің менеджері күйеуі Барнеттпен Коннидің оны алмастыруы туралы дауласады, ол оны тағы да жүйкелік бұзылуға шалдыққан деп айыптайды. Жексенбі күні таңертең Лейди Перл, Уэйд және Сюлин католиктік миссаға қатысады, ал Линнея қара баптист шіркеуінің хорында ән салады. Аурухана шіркеуінде Барбара Джин мүгедектік креслосынан «Бақта» әнін шырқайды, ал Мистер Грин, сержант Келли және басқалар тыңдайды. Опал үлкен автокөлік қоймасынан өтеді, байқауларын магнитофонға жазады. Хейвен, Томми және олардың отбасылары автокөлік жарысына қатысады, онда Виннифред кішкентай сахнада ән айтуға тырысады, бірақ сәтсіз аяқтайды. Билл мен Мэри қонақ үй бөлмесінде дауласады, оларды Гала-кешінде өнер көрсету үшін шақырған Триплетт үзеді, ал Том шофер Норманнан есірткі алуға тырысады. Барбара Джин босатылғаннан кейін, ол Opryland USA-да өнер көрсетеді, бірақ әндер арасында сахнадан шығарылады. Оның нашар өнерін түзету үшін Барнетт оны Уолкердің гала-кешіне уәделейді. Осы уақытта Марта Кенниді ашуландырады, ол оның ағасының үйінде бөлме жалдап тұр, ол скрипка қорабын ашуға тырысады. Сол түні Лейди Перлдің клубында Линнея, Марта, Билл, Мэри, Опал, Норман және Уэйд ашық микрофонға қатысқандардың қатарында болады. Том «I'm Easy» әнін орындайды, Линнея қозғалып, оның бөлмесіне қайтады, онда олар жақындыққа барады. Том әйелдердің кездесуден кейін эмоционалды болуына дағдыланған, бірақ Линнея сыпайы, бірақ кейіннен оқшауланған. Ол Томның бөлмесін тастап кетеді, оның оны қызықтыруға және қызғануға тырысуына жол бермейді, оны ашуландырады. Осы арада, барлық ерлер Уолкердің қайырымдылық кешінде Сюлин нашар ән салғаны үшін сахнадан қуылды, Дель мен Триплетт оны гала-кешінде орын алу үшін стриптиз жасауға көндіреді. Кейінірек, мас Дель Сюлинге келеді, бірақ Уэйд оны құтқарады. Ол оған ән айта алмайтынын айтады және онымен бірге Детройтке келуге көндіруге тырысады; ол «Барбара Джинмен ән айтуға» бел буғандықтан, бас тартады. Келесі күні таңертең орындаушылар мен көрермендер Парфенонға Уолкердің гала-концертіне жиналады. Құрамында Хейвен, Барбара Джин, Линнея және оның хоры, Мэри мен Том, сондай-ақ Сюлин бар; Виннифред ән айтуға үміттенеді. Осы уақытта Мистер Грин мен Кенни галаға Мартаны іздеп келеді, ол тәтесі Эстердің жерлеуіне қатыспады, оны Биллмен бірге табады. Барбара Джин сахнада өнер көрсететін кезінде Кенни скрипка қорабынан тапанша шығарып, сахнаға оқ жаудыра бастайды. Барбара Джинге оқ тиеді; оқ Хейвеннің қолына сырғанап өтеді. Дүрлік-шарқын басталады. Келли Кенниді қарусыздандырады. Барбара Джин қанға батқан күйде сахнадан шығарылады (не өлген). Хейвен көрермендерді тыныштандыруға тырысып, ән айтуға шақырады, «Бұл Даллас емес» деп мәлімдейді. Жарақаттанғаннан кейін ол микрофонды Виннифредке береді, ол тартымды түрде «It Don't Worry Me» әнін орындауға кіріседі, содан кейін сахнадағы Линнеяның госпел хоры да қосылады.

Hal Philip Walker, Replacement Party candidate in the 1976 United States presidential election, arrives in Nashville for a fundraising gala. Meanwhile, two recording sessions are taking place in a nearby studio: in one room, country superstar Haven Hamilton records a patriotic song commemorating the Bicentennial, while next door, Linnea Reese, a white gospel singer, records a song with the Jubilee Singers of historically black Fisk University. Opal, an Englishwoman who claims to be working on a documentary for the BBC (though she refers to the British Broadcasting Company), attempts to listen in on the sessions. Later that day, country singer Barbara Jean returns to Nashville following what the crowd believes was a burn accident (which may actually have been a nervous breakdown and stay at a mental hospital). She is greeted at Berry Field by local industry elites, including Haven and his companion, Lady Pearl, a nightclub owner. Also present are Pfc. Glenn Kelly, who is obsessed with Barbara Jean, and a popular folk trio consisting of married couple Bill and Mary, and guitarist Tom, who are in town to record an album. Meanwhile, Martha, a teen groupie going by the name "L. A. Joan", is picked up by her uncle, Mr. Green, at the airport; she has arrived to visit her dying aunt Esther, but covertly plans to pursue musicians. In the airport cafe, African American cook Wade Cooley and his co worker, a waitress named Sueleen, discuss her aspirations to become a singer. On the tarmac, Barbara Jean collapses from heat exhaustion, and those in attendance depart the airport only to become stranded after a vehicle pile up occurs. During the commotion, Winifred, an aspiring country singer, runs away from her husband Star; Star then gives a ride to Kenny Frasier, who has just arrived in town carrying a violin case. Opal takes advantage of the traffic jam to interview Linnea, as well as Tommy Brown, an African American country singer. That night, Sueleen performs at an open mic at Lady Pearl's club, demonstrating no singing ability. Meanwhile, Linnea's husband Del has John Triplette, Walker's political organizer, over for dinner. Throughout the meal, Linnea mainly focuses on communicating with her two deaf children. Tom, who crossed paths with Linnea a few weeks earlier, phones the house to ask Linnea on a date, but she dissuades him. Glamorous singer Connie White performs that night, in lieu of Barbara Jean at the Grand Ole Opry. Mary misses Connie's performance to Bill's dismay, instead having sex with Tom at the hotel. At the hospital, Barbara Jean argues with her manager husband Barnett over Connie replacing her, and he accuses her of having another nervous breakdown. On Sunday morning, Lady Pearl, Wade, and Sueleen attend a Catholic mass, while Linnea sings in the choir of a black Baptist church. In the hospital chapel, Barbara Jean sings "In the Garden" from her wheelchair while Mr. Green, Pfc. Kelly, and others watch. Opal wanders through a massive auto scrapyard, recording observations on a tape recorder. Haven, Tommy, and their families attend the stock car races, where Winifred unsuccessfully attempts to sing on a small stage. Bill and Mary argue in their hotel room and are interrupted by Triplette, who recruits them to perform at the gala, while Tom tries to get chauffeur Norman to score him drugs. After Barbara Jean is discharged, she gives a performance at Opryland USA that ends in her being pulled off stage as she rambles between songs. To remediate her poor performance, Barnett pledges her to perform at Walker's gala. Martha meanwhile agitates Kenny, who is renting a room in her uncle's house, when she attempts to open his violin case. At Lady Pearl's club that night, Linnea, Martha, Bill, Mary, Opal, Norman and Wade are among those attending an open mic. Tom sings "I'm Easy" and Linnea, moved, goes back to his room, where they have sex. Tom is accustomed to women becoming clingy and emotional after trysts but Linnea is polite but detached afterwards. She leaves Tom's room oblivious to his blatant attempts to rattle her and make her jealous, frustrating him. Meanwhile, at an all male Walker fundraiser, Sueleen is booed off stage for singing poorly; Del and Triplette convince her to perform a striptease in exchange for a slot at the gala. A drunken Del later comes onto Sueleen, but Wade rescues her. He tells her that she cannot sing and attempts to persuade her to come to Detroit with him; she refuses, determined to "sing with Barbara Jean". The next morning, the performers and audience converge at the Parthenon for Walker's gala concert. The lineup consists of Haven, Barbara Jean, Linnea and her choir, Mary and Tom, and Sueleen; Winifred arrives, hoping to sing. Meanwhile, Mr. Green and Kenny arrive at the gala searching for Martha, who has failed to attend her aunt Esther's funeral, and find her accompanying Bill. During Barbara Jean's set on stage, Kenny produces a gun from his violin case, and begins shooting at the stage. Barbara Jean is shot; a bullet grazes Haven's arm. Chaos breaks out. Kelly disarms Kenny. Barbara Jean is carried off the stage, bleeding and unconscious (or dead). Haven tries to calm the crowd by exhorting them to sing, asserting that "This isn't Dallas.” Being wounded, he gives over the mike to Winifred, who haltingly begins singing "It Don't Worry Me", eventually joined by Linnea's gospel choir also on stage.

Талдау және тақырыптар

1995 жылы "Американдық тоқсандық" журналында жарияланған ғылыми мақаласында Тринити колледжінің американдық зерттеулер профессоры Пол Лаутер фильмді "постструктуралистік теориялық мәтін" деп атап, "ол қарама-қайшылықты шақырып қана қоймай, оны құнды деп санайды және түйінделмеуге бағытталғандай" деді. Оның сөзіне göre, "фильмге қатысты түсіндірулер өте әртүрлі болды және бағалаулар қарама-қайшылыққа толы болды".

Танымалдар

Саухилл фильмнің "танымал мәдениетке құмарлықтың өзін-өзі жойлауымен" айналысатынын айтады және Нэшвиллді "мәдениет өзінің бейнесін жасайтын провинциалды Нью-Йорк немесе Голливуд" ретінде көрсетеді. Нэшвиллдің түпкі сценарийін Джоан Теуксбери жазды, ол Альтманмен бірнеше фильмде, соның ішінде "МакКейб пен Миссис Миллер" (1971) және "Бізге ұқсайтын ұрылар" (1974) фильмдерінде жұмыс істеген. Ол Альтманға "МакКейб пен Миссис Миллер" фильмін түсіруге кіріспес бұрын Нэшвиллде түсірілім жасау туралы ұсыныс жасаған; ол жағдайға қызығушылық танытып, 1973 жылдың күзінде Теуксбериді аймақты және оның тұрғындарын бақылау үшін Нэшвиллге жіберді. Теуксберидің саяхаты туралы күнделігі сценарийдің негізі болды, көптеген байқаулар аяқталған фильмге енді, мысалы, тас жолдағы жаппай соқтығысу. Дегенмен, Альтманның көптеген жобаларында болғандай, диалогтың көп бөлігі импровизацияланды, сценарий кейіпкерлердің әрекеттерін және сюжетті анықтайтын "жоспар" қызметін атқарды. Оңтүстік Калифорния университетінде оқытушы болып жұмыс істейтін Теуксбери өзінің сценарийін бірнеше рет қайта жазды. Түпкі нұсқада фильм Томның Нэшвиллге келгенге дейін Нью-Йорк қаласындағы көшедегі көрінісімен басталды. Теуксбери фильмді жазуға музыка индустриясының географиялық тұрғыдан "бөлініп кеткенін" байқағаннан кейін шабыттанды. Нэшвиллде кантри-вестерн жанры күрт өркендеді, бірақ [музыканттар] төлемдер мен бизнес келісімдер үшін Нью-Йоркке баруға мәжбүр болды. Теуксберидің сценарийінің ешқайсысында өлім көрінісі болған жоқ, бірақ "трагикалық аяқтамаға бейім" Альтман Барбара Джиннің финалда өлтірілуі туралы идеяны ұсынды. Альтман сондай-ақ президенттікке кандидат Хал Филип Уокер туралы саяси сюжетті ойлап тапты. Бұл сюжетке арналған саяси сөздер мен диалогтарды Альтманның әріптесі Томас Хал Филлипс жазды, оның ағасы Рубель Филлипс 1963 және 1967 жылдардағы Миссисипи губернаторы сайлауында Республикалық партиядан кандидат болған. Кит Каррадиннің кейіпкері Крис Кристофферсоннан шабыттанған деп есептеледі, ал Карен Блэктің Конни Уайт Линн Андерсон (фильм шыққаннан кейін оның жайлы жағымсыз пікір білдірген), Тэмми Уайнет және Долли Партонның жиынтығы ретінде ойластырылды. Басқа кейіпкерлер нақты адамдарға негізделген немесе олардан шабыт алған: Линнеа Альтманның "Бізге ұқсайтын ұрылар" (1973) фильмінде пайда болған және екі саңырау ата-анасы бар Луиза Флетчерден шабыт алды. Фильмнің басында Линнеамен бірге ән айтқан қара хор Фиск юбилейлік әншілеріне негізделген, бірақ фильмдегі орындаушылардың Фиск университетінің студенттері ме, әлде Нэшвиллде орналасқан қара нәсілдер аралық евангелистік хордың мүшелері ме екені даулы. Альтман сондай-ақ Хал Филип Уокер туралы түсініктеме беру үшін тележурналист Говард К. Смитты шақырды, оған өзінің ойдан шығарылған кандидатурасын қолдау немесе қарсылық білдіру үшін қалағанын айтуға нұсқады. "Сценарийді алғанда, мен қандай рөлге қарастырылғанымды білмедім", - деп еске алады Томлин. "Мен осы рөлдердің кез келгенін ойнай аламын деп ойладым. Тіпті жігіттерді де". Нед Битти Линнеяның заңгер күйеуінің рөлін ойнады. Роберт Дювалл бастапқыда елдің супержұлдызы Хейвен Гамильтон рөліне қарастырылған, бірақ Альтманның төмен жалақы ұсынысынан бас тартты. Оның орнына Альтман Генри Гибсонды рөлге алды. Альтман кантри супержұлдызы Хейвеннің Гарвардтан бітірген ұлы Бад Хамильтон рөлін ойнауға актер табуда қиындықтарға тап болды. Хейвен рөліне дайындалып жатқан Гибсон Санта-Моникада гитара сабақтарын ала бастады және гитара оқытушысы Дэвид Пилмен танысты, ол оған едәуір ұқсады. Пилмен кездескеннен кейін Альтман оны Бад рөліне таңдады.

Sawhill suggests that the film is preoccupied with "a populist culture driving itself mad with celebrity" and presents Nashville as a "provincial New York or Hollywood, as one of the places where the culture manufactures its image of itself." The original screenplay for Nashville was written by Joan Tewkesbury, who had collaborated with Altman on several of his films, including McCabe & Mrs. Miller (1971) and Thieves Like Us (1974). She had proposed a Nashville set film to Altman prior to his filming of McCabe & Mrs. Miller; he became interested in the setting and sent Tewkesbury to Nashville in the fall of 1973 to observe the area and its citizenry. Tewkesbury's diary of her trip provided the basis for the screenplay, with many observations making it into the finished film, such as the highway pileup. However, as with most Altman projects, much of the dialogue was improvised with the script acting as a "blueprint" dictating the actions of the characters and the plot. Tewkesbury, who was working as an instructor at the University of Southern California, rewrote her screenplay several times. In the original draft, the film opened with a scene featuring Tom on the street in New York City prior to his arrival in Nashville. Tewkesbury had been partly inspired to write the film based on her observations of the music industry being geographically "pulled apart. The country western thing had suddenly exploded in Nashville, but [musicians] still had to come to New York for getting paid, and business deals." None of Tewkesbury's incarnations of the screenplay featured any death scenes, but Altman, who had a "penchant for the tragic denouement", proposed the idea that Barbara Jean would be assassinated in the finale. Altman also conceived the political subplot about the presidential candidate Hal Philip Walker. The political speeches and dialogue for this subplot were written by Altman's colleague Thomas Hal Phillips, whose brother Rubel Phillips had ran as the Republican Party candidate in the 1963 and 1967 Mississippi gubernatorial elections. Keith Carradine's character is believed to be inspired by Kris Kristofferson, and Karen Black's Connie White was conceived as a composite of Lynn Anderson (who spoke unfavorably of the film after its release), Tammy Wynette, and Dolly Parton. Other characters were based on or inspired by real persons: Linnea was inspired by Louise Fletcher, who had appeared in Altman's Thieves Like Us (1973), and who had two deaf parents. The black choir singing with Linnea early in the film is based on the Fisk Jubilee Singers, though it's disputed whether the performers in the film were actually Fisk University students or members of the B. C. & M. (Baptist, Catholic, and Methodist) Choir, a black interdenominational gospel choir based in Nashville. Altman also hired television reporter Howard K. Smith to deliver a commentary on Hal Philip Walker, for which he instructed him to say anything he wanted either for or against his fictional candidacy. "When I got the script, I didn't even know what part I was being considered for," Tomlin recalled. "But I thought, I could play any one of these parts. Even the boys." Ned Beatty was cast as Del, Linnea's lawyer husband. Robert Duvall was initially sought for the role of Haven Hamilton, the country superstar, but he declined the role based on Altman's low salary offer. Instead, Altman cast Henry Gibson in the part. Altman struggled finding an actor to portray Bud Hamilton, the Harvard graduate son of country superstar Haven. While preparing for his role as Haven, Gibson began taking guitar lessons in Santa Monica, and met David Peel, a guitar instructor, who bore a significant resemblance to him. After meeting with Peel, Altman cast him as Bud.

Түсірілім

Фильм 1974 жылдың жазында Нэшвиллде, 2,2 миллион долларлық бюджетпен түсірілді. Маусымның соңында актерлер Нэшвиллге келе бастады: Каррадин мен Рейнс Лос-Анджелестен бірге саяхаттады, ал Битти келген соң, суретке түсіру барысында әйелімен бірге тұратын трейлерге орналасты. Битти фильм түсіруге дейін Алтман актерлерді жинаған кездесуді еске алды: "Боб бізді бұл бөлмеде жинады. Біз фильмді бастауға дайынбыз. Ол: "Қараңыз, сіздерге бұл қызықты болуын қалаймын. Біз есімізде сақтауымыз керек бір ғана нәрсе бар. Фильмдегі әрбір кейіпкер бір кейіпкерге ғашық. Осы кейіпкерлердің барлығы Барбара Джинге ғашық". Бірақ көп ұзамай Рони Блэкли фильмдегі барлық көрерменнің жек көретін жалғыз актрисасы болды". Суретке түсіру кезінде Альтман мен Блэкли оның кейіпкері туралы бірнеше рет дауласты, ал Блэкли кейде Альтманның наразылығына қарамастан, өз сахналарын қайта жазды. Фильмде көрсетілген орындардың ішінде Нэшвилл халықаралық әуежайы және сценарист Теукесбери саяхаттарында барып тұратын Нэшвилл клубы Exit/In бар. Каррадиннің кейіпкері "Мен оңаймын" әнін орындаған көрініс осы клубта түсірілді. Альтманның Нэшвиллдің шетіндегі шатырлы үйі Хейвен мен Леди Перлдің үйі ретінде қолданылды. Фильмдегі Парфенон ғимаратындағы төңкеріс көрінісі бастапқыда Райман аудиториясында өтуі тиіс еді. Алайда, Альтман жақында жабылып қалған Райман аудиториясына кіруге мүмкіндік таппағандықтан, орынды өзгертуге мәжбүр болды. Уокер, төңкеріс, саяси тақырып және Хейвен Гамильтон сияқты байланысты кейіпкерлер сценарийдің ең алғашқы нұсқаларында жоқ еді және түсірілім барысында сценарийге енгізілді. Фильмдегі барлық музыкалық көріністер нақты концерттік түсірілімдер. Барбара Джинге қатысты ауруханадағы көріністер жабылып қалған жергілікті ауруханада түсірілді, оның бір қабаты түсірілім үшін қайта жөнделді. Фильмдегі көбінесе массовкадағылардың барлығы да Нэшвилл тұрғындары болды. Олардың көпшілігі фильмге белсенді қатыспады, жай ғана актерлер мен түсірілім тобы түсіріп жатқан жерде болды. Жазу сессияларының шебері Ллойд Грин ("Мистер Нэшвилл Саунды") ашылу сахнасында сталь гитарада ойнап тұрғанын көруге болады. Оның жанында баспалдақ гитарамен танымал Джефф Ньюман банджода ойнап отыр.

The film was shot on location in Nashville in the summer of 1974 on a budget of $2.2 million. In late June, the cast began arriving in Nashville; Carradine and Raines traveled together from Los Angeles, while Beatty arrived and hitched a camper where he resided along with his wife through the duration of the shoot. Beatty recalled an early meeting in which Altman had the cast convene prior to filming: "Bob gets us together in this room. We're all ready to start the movie. And he said, 'Look, I want you to have fun with this. There is only one thing we have to remember. Every character in this movie loves one character. Every one of these characters loves Barbara Jean.' Well, within a short time Ronee Blakley was the only actor in the film who was universally disliked." Throughout the shoot, Altman and Blakley had several disputes regarding her character, and Blakley sometimes rewrote her scenes to Altman's dismay. Locations featured in the film include the Nashville International Airport, and the Exit/In, a Nashville club which screenwriter Tewkesbury had frequented during her trips there. The scene in which Carradine's character performs "I'm Easy" was shot at this club. Altman's log cabin style house on the outskirts of Nashville was used as the home of Haven and Lady Pearl. The film's climactic assassination sequence, which takes places at the Parthenon, was originally intended to take place at the Ryman Auditorium. However, Altman was forced to change the locale when he was unable to secure access to the then recently shuttered Ryman Auditorium. Walker, the climactic assassination, the political theme and various associated characters (such as Haven Hamilton) do not appear in the earliest versions of the script, and were integrated into the screenplay throughout filming. All of the musical scenes featured in the film are actual live concert footage. The hospital scenes centered on Barbara Jean were filmed in a local hospital that had been closed; one floor of it was refurbished for use in filming. Nearly all of the extras in the film were Nashville locals. Many of them were not actively participating in the film but simply happened to be at the location where the cast and crew were filming at the time. Recording session legend Lloyd Green ("Mr. Nashville Sound") can be seen playing pedal steel guitar in the opening studio scene. Jeff Newman, known for the pedal steel, is sitting next to him playing a banjo.