Боб Фоссенің «Барлық Джаз» фильмі — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

1979 жылғы американдық музыкалық драма фильмі, Боб Фоссе режиссерлік еткен

"All That Jazz" – Боб Фоссе режиссерлік еткен және Рой Шейдердің басты рөлде ойнаған 1979 жылғы американдық музыкалық драма фильмі. Роберт Алан Артур мен Фоссе жазған сценарий – Фоссенің биші, хореограф және режиссер ретіндегі өмірі мен мансабының шағылысқан жартылай автобиографиялық фантазиясы. Фильм Фоссенің 1975 жылғы Бродвей мюзиклі "Чикаго" қойылымын дайындап, сонымен бірге "Ленни" фильмін монтаждауға жасаған тынымсыз тырысынан шабыт алды. Фильм атауын сол қойылымдағы Кандер мен Эббтің "All That Jazz" әнінен алған. Фильм 1980 жылғы Канн кинофестивалінде "Алтын пальма" сыйлығын жеңіп алды ("Кагемуша" фильмімен тең бөлісті). 52-ші "Оскар" сыйлықтарында фильм тоғыз номинацияға ұсынылып, төртін жеңіп алды: үздік түпнұсқа музыкасы, үздік көркемдік безендіру, үздік костюм дизайны және үздік фильм монтажы. 2001 жылы АҚШ Конгресі кітапханасы "All That Jazz" фильмін "мәдени, тарихи немесе эстетикалық тұрғыдан маңызды" деп танып, оны АҚШ Ұлттық кино реестріне енгізуге қаулы етті.

Сюжет

Джо Гидеон - театр режиссері және хореограф, ол өзінің соңғы Бродвей мюзиклін NY/LA сахналауға және өзі режиссерлік еткен Голливуд фильмі The Stand Up-ты монтаждауға тырысады. Ол алкоголик, жұмысшы, темекі шегетін, әйелдерді сүйетін, әрқашан әйелдермен флирт жасап, жыныстық қатынасқа түсетін адам. Күнде таңертең ол Вивальдидің таспасын ойнатып, Визин, Алка Сельцер және Декседрин дәрілерін ішеді. Әрқашан айнаға қарап: "Бұл шоу уақыты, адамдар!" деп аяқтады. Джоның бұрынғы әйелі Одри Пэрис шоудың өндірісіне қатысады, бірақ оның әйелдік әрекеттерін мақұлдамайды. Осы уақытта оның қыз досы Кэти Джаггер мен қызы Мишель оған серік болады. Ол өзінің қиялында Анжелика есімді өлім періштесімен түнгі клубта флирт жасап, онымен өмірін талқылайды. Джо монтаждау жұмысына қанағаттанбай, бір монологқа бірнеше рет кішігірім өзгерістер енгізе отырып, ашуын бишілерге және өзінің хореографиясына төгеді. Бұл репетиция кезінде жоғары жасты әйелдердің жоғары жыныстық қатынасқа әкеледі, шоудың ақшасын тығып отырғандардың ашуын туғызады. Оның өміріндегі қуанышты сәттердің бірі Кейти мен Мишель Джоға "The Stand Up" альбомының шығуына құрметі ретінде Фосс стилімен номер орындап, оны көз жасына дейін қозғады. Нью-Йорк / Лос-Анджелес кестесі оқылған кезде Джо көкіректің қатты ауыруын сезініп, ауыр ангинамен ауруханаға түседі. Джо өзінің симптомдарын елемейтін болып, репетицияға кетуге тырысады, бірақ дәрігердің кабинетіне түсіп, бірнеше апта бойы ауруханада жүрекке демалу және шаршаудан қалпына келу үшін тұру керек. Нью-Йорк пен Лос-Анджелес кездесуі кейінге қалдырылды, бірақ Гидеон аурухана төсегінен өзінің әзіл-оспағын жалғастырып, өзінің бөлмесінде аяқсыз әйелдерді қабылдап, темекі шегуі мен ішуімен айналысады. Ол солай істеген сайын, оның жағдайы нашарлай түседі, тіпті Одри мен Кэти оны қолдап қалуға тырысса да. Джо ауруханада жатқан кезде жарық көрген "The Stand Up" фильмінің жағымсыз пікірлері фильмнің ақшалай табысына қарамастан келіп түседі, ал Гидеонның үлкен коронарлық оқиғасы болады. Джо коронарлық артерияға байпас операция жасатқан кезде, NY / LA продюсерлері өз ақшаларын қайтарып, пайда табудың ең жақсы жолы Гидеонның өліміне ставка жасау екенін түсінеді: сақтандыру табысы жарты миллион доллардан астам пайда әкеледі. Гидеон аппаратпен өмір сүруде, ол өзінің қызын, әйелі мен қызын бейнелейтін, оның мінез-құлқы үшін өзін сөгіп жатқан, оның ойындағы музыкалық арманды орындайды. Ол өлімнен құтылмағанын түсінеді және тағы да жүрек соғысына ұшырайды. Дәрігерлер оны құтқаруға тырысқанда, Джо аурухана төсегінен қашып кетеді, аурухананың жертөлесін және өлтіру бөлімшесін зерттеп, өзін қайтаруға рұқсат береді. Ол күйзелістің бес кезеңін өтеді: ашу, бас тарту, сауда-саттық, күйзеліс және қабылдау. Өлімге жақындаған сайын оның түсінің реті барған сайын галлюцинациялық болып келеді. Дәрігерлер оны құтқару үшін тағы бір рет тырысқан кезде, Джо өзінің өткеніндегі барлық адамдарды қамтитын монументалды салт-дәстүр шоуын елестетеді, онда ол үлкен музыкалық нөмірде ("Bye Bye Life", "Bye Bye Love" пародиясы) орталық сахнада тұрады. Өлім алдындағы түсінде Джо өзінің отбасы мен таныстарына алғыс айта алады, өйткені ол аурухана төсегінен емес, оның өнерін үлкен алғысқа бөлейді. Жо ақыры өзі Анжеликамен кездесу үшін дәлізге қарай сапар шегетінін түсінеді, өйткені фильм оның мәйіті мәйіт мүшесіне жабылып жатқанына дейін үзіледі.

Joe Gideon is a theater director and choreographer attempting to balance staging his latest Broadway musical, NY/LA while editing a Hollywood film he has directed, The Stand Up. He is an alcoholic, a driven workaholic who chain smokes cigarettes, and a womanizer constantly flirting and engaging in sexual encounters with a stream of women. Each morning, he begins his day by playing a tape of Vivaldi while taking doses of Visine, Alka Seltzer, and Dexedrine, always concluding by looking at himself in the mirror and saying, "It's showtime, folks!" Joe's ex wife, Audrey Paris, is involved with the production of the show but disapproves of his womanizing ways. Meanwhile, his girlfriend Katie Jagger, and daughter Michelle keep him company. In his imagination, he flirts with an angel of death named Angelique in a nightclub setting, discussing his life with her. As Joe continues to be dissatisfied with his editing job, repeatedly making minor changes to a single monologue, he vents his anger on the dancers and in his choreography. This leads to a highly sexualized number of topless women during a rehearsal, frustrating the show's penny pinching backers. One of the few moments of joy in his life occurs when Katie and Michelle perform a Fosse style number for Joe as an homage to the upcoming release of The Stand Up, moving him to tears. During a table read of NY/LA, Joe experiences severe chest pains and is admitted to the hospital with severe angina. Joe brushes off his symptoms, attempting to leave for rehearsal, but he collapses in the doctor's office and is ordered to stay in the hospital for several weeks to rest his heart and recover from exhaustion. NY/LA is postponed, but Gideon continues his antics from the hospital bed, smoking and drinking while hosting endless streams of women in his room. As he does, his condition continues to deteriorate, despite Audrey and Katie remaining by his side for support. A negative review for The Stand Up, released during Joe's hospitalization, comes in despite the film's monetary success, and Gideon has a massive coronary event. While Joe undergoes coronary artery bypass surgery, the producers of NY/LA realize that the best way to recoup their money and make a profit is to bet on Gideon's death: the insurance proceeds would result in a profit of over half a million dollars. As Gideon goes on life support, he directs extravagant musical dream sequences in his head starring his daughter, wife, and girlfriend, all berating him for his behavior. He realizes he cannot avoid his death and has another heart attack. As the doctors try to save him, Joe runs away from his hospital bed behind their backs, exploring the basement of the hospital and the autopsy ward before allowing himself to be taken back. He goes through the five stages of grief — anger, denial, bargaining, depression, and acceptance — featured in the stand up routine he had been editing. As he gets closer to death, his dream sequences become more and more hallucinatory. As the doctors try one more time to save him, Joe imagines a monumental variety show featuring everyone from his past where he takes center stage in an extensive musical number ("Bye Bye Life," a whimsical parody of "Bye Bye Love"). In his dying dream, Joe can thank his family and acquaintances, as he cannot from his hospital bed, and his performance receives a massive standing ovation. Joe finally dreams of himself traveling down a hallway to meet Angelique at the end, as the film abruptly cuts to his corpse being zipped up in a body bag.

Өндіріс

1974 жылы «Ленниді» өңдеуге және «Чикаго» хореографиясын жасауға тырысқанда Фосс ауыр жүрек ұстамасына ұшырап, ашық жүрек операциясы жасады. Сауығып кеткен соң Фосс өмір мен өлім, сондай-ақ ауруханадағы адамдардың мінез-құлқы тақырыбына қызығушылық таныта бастады. Досы Роберт Алан Артурмен бірге олар Хилма Волицердің «Аяқталу» романын киноға бейімдеуге кірісті, онда өлім мен отбасылық мәселелер сияқты ұқсас тақырыптар көтерілген. Бірақ сценарийді аяқтағаннан кейін Фосс оны фильмге түсірмеуге шешім қабылдады, себебі материал оны тым күйзеліске түсірді және оны бір жылдан астам уақыт бойы жеңе алмайтынын сезінді. Өлім тақырыбына оралып, өзінің ең жақсы құралдары – ән мен биді пайдаланғысы келген ол, «Ленни» мен «Чикаго» фильмін жасаудағы тәжірибесіне негізделген фильм түсіруді жөн көрді. Фильмнің құрылымы сол кездегі Фосс өзінің денсаулық мәселелерін жақсы көрсетеді және оны Федерико Феллинидің «8½» фильмімен салыстырады, бұл фантастикалық элементтері бар тағы бір жұқақ автобиографиялық туынды. Одри Пэрис рөлін Лиланд Палмер ойнады, ол Фосс әйелі, биші және актриса Гвен Вердонның бейнесін сомдайды. Гвен Вердон «Чикаго» және «All That Jazz» сияқты жобалар бойынша онымен жұмыс істеуді жалғастырды. Гидеонның хор әншісі Виктория Портерге қатыгездікпен қарауы Боб Фосс «Пиппин» репетициясы кезінде Дженифер Найрн Смитпен қарым-қатынасын еске түсіреді. Найрн Смит өзі фильмде NY/LA бишілерінің бірі – Дженифер рөлінде пайда болады. Энн Рейнинг сол кезде Фосспен қарым-қатынаста болды және фильмде өзін ойнады, бірақ бәрібір Гидеонның қатыны Кейт Джаггер рөліне кастингтен өтуі керек болды. Клифф Горман «The Stand Up» – фильм ішіндегі «Ленни» фильмінің басты рөлін ойнағаннан кейін, алғашқы сахналық қойылымда Ленни Брюстің рөлін ойнаған болатын (оны үшін «Тони» сыйлығын жеңіп алды), бірақ Фосс фильмінің түсірілімінде Дюстин Хоффманға рөл берілді. Өндіріс шығындарының өсуі мен фильмге деген қызығушылықтың төмендеуіне байланысты «Columbia» компаниясы «Fox» компаниясын фильмді аяқтауға қаржы жұмсауға шақырды, ал соңғы студия өз кезегінде отандық тарату құқықтарын алды.

While trying to edit Lenny and choreograph Chicago in 1974, Fosse suffered a massive heart attack and underwent open heart surgery. After recovering, Fosse became interested in the subject of life and death and hospital behavior. Alongside his friend Robert Alan Aurthur, they set out to make a film adaption of Ending by Hilma Wolitzer which had similar themes of death and marital problems. However, after completing the screenplay, Fosse decided against making it a film as he found the material too depressing and felt he wasn't strong enough to stick with it for over a year. Still wanting to stick with the subject matter of death and wanting to use what he felt were his best tools of song and dance, he instead decided to make a film based on his own experiences with making Lenny and Chicago. The story's structure closely mirrors Fosse's own health issues at the time and is often compared to Federico Fellini's 8½, another thinly veiled autobiographical film with fantastical elements. The part of Audrey Paris—Joe's ex wife and continuing muse, played by Leland Palmer—closely reflects that of Fosse's wife, the dancer and actress Gwen Verdon, who continued to work with him on projects including Chicago and All That Jazz itself. Gideon's rough handling of chorus girl Victoria Porter closely resembles Bob Fosse's own treatment of Jennifer Nairn Smith during rehearsals for Pippin. Nairn Smith herself appears in the film as Jennifer, one of the NY/LA dancers. Ann Reinking was one of Fosse's sexual partners at the time and was more or less playing herself in the film, but nonetheless she was required to audition for the role as Gideon's girlfriend, Kate Jagger. Cliff Gorman was cast in the titular role of The Stand Up—the film within a film version of Lenny—after having played the role of Lenny Bruce in the original theatrical production of the show (for which he won a Tony Award), but was passed over for Fosse's film version of the production in favor of Dustin Hoffman. With increasing production costs and a loss of enthusiasm for the film, Columbia brought in Fox to finance completion, and the latter studio acquired domestic distribution rights in return.

Сыни қабылдау

The New York Times газетінде Винсент Канби фильмді «кереметтілік, батылдық, би, көңілсіз мойындаулар, ішкі әзілдер және, әсіресе, эгоның таңғажайып көрсетілісі» деп атады және «бір уақытта тым көп деңгейде жұмыс істеуге тырысатын, кейбіреуі сізді қынжылтады, бірақ көбісі қатты қызықты. Өндірістің табысына кілт – Джо Гидеон рөліндегі Рой Шейдердің өнері. Шейдердің беделімен санасу керек». Variety оны «өзін маңызды санаған, эгомандық, керемет хореографияланған, көбінесе қызықты фильм» деп сипаттап, «Рой Шейдер Гидеон рөлінде керемет өнер көрсетіп, жүйкелік энергияға толы кейіпкер жасады. Фильмнің басты кемшілігі – эгодан басқа, оны не қозғайтынын нақты түсіндірудің болмауы». The New Republic газетінің Стенли Кауффман «Бір қысқаша флэшбэк болмаса, бұл кейінірек өзін-өзі жоятын азап, онда басты кейіпкер күрделі Бродвей шоуын бастайды» деп жазды. TV Guide журналы «Би өте қарбалас, диалогтар терең, түсірілім керемет, актерлік шеберлік жоғары деңгейде, шоумен емес Шейдер – қалыпқа келмейтін актерлік шешімнің жарқын мысалы. All That Jazz көруге әдемі, бірақ оңай емес. Фосседің шектен тыс көзқарасы кейде өзін жек көруге жақын келеді». Леонард Мальтин 2009 жылғы кино нұсқауында фильмге екі жарым жұлдыз берді, ол фильм «өзін-өзі бағалаушы және көбінесе теріс» және «ұлы шоу-биз сәттері мен керемет билер ақырында мақтанға көміледі» деді, сондай-ақ финалды «бүкіл фильмге жаман әсер қалдыратын соңғысыз финал» деп атады. 1979 жылы шыққан фильмнің режиссері Стэнли Кубрик оны «өмірімде көрген ең жақсы фильм» деп айтқан. 2001 жылы All That Jazz Конгресс кітапханасы тарапынан «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызға ие» деп танылып, Ұлттық кино тізіліміне енгізілді. Сол жылы Академия киноархиві де оны сақтады. 2006 жылы фильмді Америка кино институты ең ұлы музыкалық фильмдер тізімінде 14-орынға қойды. All That Jazz – 1992 жылы Диснейдің «Адам сұлуы» фильмі номинацияланғанға дейін «Оскар» сыйлығына ұсынылған соңғы музыкалық фильм, ал Баз Лурманның «Мулен Руж!» фильмі 2002 жылы номинацияланғанға дейін бұл санатта бәсекелескен соңғы көркем фильм болды.

In his review in The New York Times, Vincent Canby called the film "an uproarious display of brilliance, nerve, dance, maudlin confessions, inside jokes and, especially, ego" and "an essentially funny movie that seeks to operate on too many levels at the same time some of it makes you wince, but a lot of it is great fun A key to the success of the production is the performance of Roy Scheider as Joe Gideon With an actor of less weight and intensity, All That Jazz might have evaporated as we watched it. Mr. Scheider's is a presence to reckon with." Variety described it as "a self important, egomaniacal, wonderfully choreographed, often compelling film" and added, "Roy Scheider gives a superb performance as Gideon, creating a character filled with nervous energy The film's major flaw lies in its lack of real explanation of what, beyond ego, really motivates [him]." Stanley Kauffmann of The New Republic wrote 'Except for one brief flashback, it's a latter day self destructive agon in which the protagonist is beginning a complex Broadway show,'. TV Guide said, "The dancing is frenzied, the dialogue piercing, the photography superb, and the acting first rate, with non showman Scheider an illustrious example of casting against type . All That Jazz is great looking but not easy to watch. Fosse's indulgent vision at times approaches sour self loathing." Leonard Maltin gave the film two and a half stars (out of four) in his 2009 movie guide; he said that the film was "self indulgent and largely negative," and that "great show biz moments and wonderful dancing are eventually buried in pretensions"; he also called the ending "an interminable finale which leaves a bad taste for the whole film." Upon release in 1979, director Stanley Kubrick, who is mentioned in the movie, reportedly called it "[the] best film I think I have ever seen". In 2001, All That Jazz was deemed "culturally, historically, or aesthetically significant" by the Library of Congress and selected for preservation in the National Film Registry. It was also preserved by the Academy Film Archive in the same year. In 2006, the film was ranked #14 by the American Film Institute on its list of the Greatest Movie Musicals. The film would be the last musical nominated for the Academy Award for Best Picture until Disney's Beauty and the Beast was nominated in 1992, and was the last live action musical to compete in the category until Baz Luhrmann's Moulin Rouge! was nominated in 2002.

Үй медиасы

2003 жылы шыққан DVD-де Рой Шейдердің эпизодтар бойынша түсіндірмелері және Шейдер мен Фоссемен жасалған сұхбаттары бар. 2007 жылы Fox компаниясы "Special Music Edition" DVD-ді шығарды, онда фильмнің Оскар жүлдесін алған редакторы Алан Хеймнің аудио түсіндірмесі қосылған. 2014 жылдың тамызында Blu-ray және DVD нұсқалары барлық бұрынғы арнайы мүмкіндіктерімен, сондай-ақ The Criterion Collection бренді астындағы жаңа материалдармен бірге жарық көрді.

Мұра

All That Jazz-дың соңғы би кезеңі FX-тің «Фоссе/Вердон» сериалында Сэм Роквелл Боб Фоссе рөлінде бейнеленген. Сериалдың атқарушы продюсері және Бродвей жұлдызы Лин Мануэль Миранда Джо Гидеон/Рой Шейдердің екі рөлін ойнады. «Бақытты бол» түсінің музыкалық саны «Үй» сериалының 7 маусымындағы «Бомбалар» эпизодында да осы би кезеңінен шабыттанды. «Better Call Saul» эпизоды «Михо» фильге көп сілтеме жасайды. Эпизод барысында Джиммидің (Боб Оденкирк) күнделікті әрекеттерін көрсететін монтаж бар: кофе алу, клиенттерді қорғау, чек алу және паркинг қызметкері Майкпен (Джонатан Бэнкс) үздіксіз жалғасып жатқан күресі. Ол әрдайым айнаға қарап: «Шоу басталады, халық!», — дейді, бұл сөз «All That Jazz» фильмінен алынған. «GLOW» сериалының 3 маусымының 5 эпизоды «Freaky Tuesday» дәл Вивальдидің концертінің музыкасымен басталады, ал Таме кейіпкері дәрі-дәрмектердің, шараптың және ыстық душтардың көмегімен әр таңда оянып, арқасының ауыруын басуға тырысады, сонымен қатар әр түні күрескер ретінде өнер көрсетеді. «Get a Life» сериалының 3 маусымындағы 10 эпизоды «Дөңгелектердегі жануарлар бағы» «Бродвейде» репетициясының монтажын көрсетеді. Бұл кезеңде Крис Петерсон (Крис Эллиотт) Джо Гидеонның темекі шегуін және «Визин» қолдануын еліктейді, содан кейін киім бөлмесіндегі айнаға қарап: «Шоу басталады, халық!» дейді. Эллиотт «Adult Swim» сериалының финалында фильмге тағы да сілтеме жасайды, «Eagleheart» сериалы «Bye Bye Life» кезеңінің қайта жасалған нұсқасымен аяқталады, онда оның кейіпкері Крис Монсанто Джо Гидеон рөлінде. Дэвид Финчер режиссерлік еткен Паула Абдулдың «Cold Hearted» әнінің музыкалық видеосы «All That Jazz» фильміндегі «Take Off With Us» би кезеңінен шабыттанды.