1964 жылғы Douglas ұшағы: «Сиқырлы Дракон» тұңғыш қарулы ұшақ

Кіріспе

1964 жылы "Дуглас" компаниясы жасаған шабуылдық тікұшақ

"Дуглас" AC-47 ("Puff, the Magic Dragon") – Вьетнам соғысы кезінде АҚШ Әуе күштері әзірлеген тұрақты қанатты шабуылдық ұшақтардың алғашқысы. Ол, жер күштері жақыннан қолдау сұрағанда, кейбір жағдайларда жеңіл және орташа шабуылдық ұшақтарға қарағанда күшті атыс беру үшін жасалған.

Жобалау және әзірлеу

AC 47 – АҚШ Әуе күштерінің (USAF) C 47 (DC 3 әскери нұсқасы) ұшағы болды. Ол екі артқы терезе және сол жақтағы (ұшқыш жағында) жүк есігі арқылы ату үшін үш 7,62 мм General Electric мини-пулеметімен жабдықталды, бұл жердегі әскерлерге жақыннан әуе көмегін көрсету мақсатында жасалды. Дүние жүзіндегі ұқсас C 47 негізіндегі ұшақтарда да басқа қару-жарақ түрлері кездеседі. Пулеметтерді ұшқыштың руліндегі басқару құрылғысы арқылы іске қосатын болған. Атысқа қолданылатын пулеметті жүк бөлімінің оң жағындағы басқару тақтасындағы әуе атқышы таңдайтын. Әдетте, экипаж құрамында екі әуе атқышы болады. Олар пулеметтерді оқпен толтырып, істен шығу жағдайларын жойып, ұшу кезінде жөндеу жұмыстарын жүргізіп, сондай-ақ ұшқышқа ату үшін қай пулемет(тер) іске қосылғанын таңдайтын. Ұшақ нысананы сағаттап айналып, диаметрі шамамен 52 ярд (47,5 м) болатын эллипс тәрізді аймақта басу атысын жүргізе алатын, үш секундтық ату кезінде әр 2,4 ярд (2,2 м) қашықтыққа бір оқтан жіберетін. Сондай-ақ, ұшақта MK 24 Mod 3 парашют шағын жарықшаңдары да болды, оларды ұрыс алаңын жарықтандыру үшін қолдануға болады. AC 47 бұрынғы ешқандай үлгіге сәйкес келмегендіктен, оның қаншалықты тиімді болатынын бағалау мүмкін болмады, себебі ол өзінің түріндегі алғашқы ұшақ еді. АҚШ Әуе күштері қосымша қарулы кемелерге сұраныс туғанда қиын жағдайға түсті, өйткені алғашқы екі ұшақты жабдықтап болғаннан кейін, қалғандарына мини-пулеметтер жетіспеді. Келесі төрт ұшақ он .30 калибрлі AN/M2 пулеметтерімен жабдықталды. Бұл қарулар Екінші дүниежүзілік соғыс пен Корея соғысы кезіндегі оқ-дәрілерді пайдаланған, бірақ олар тез істен шығып, ату кезінде көп газ шығарып, тіпті он пулеметтен тұратын топта да бір мини-пулеметтің ату қарқындылығына жете алмады. Барлық төрт ұшақ қосымша мини-пулеметтер жеткеннен кейін стандартты қару-жарақ жиынтығымен қайта жабдықталды. AC 47 бастапқыда SUU 11/A пулеметтік контейнерлерін қолданды, олар қарулы кемеге арналған жергілікті құрылғыларда орнатылды. Emerson Electric кейіннен MXU 470/A-ны жасады, ол пулеметтік контейнерлерді алмастырды және кейінірек жасалған қарулы кемелерде де қолданылды.

The AC 47 was a United States Air Force (USAF) C 47 (the military version of the DC 3) that had been modified by mounting three 7.62 mm General Electric miniguns to fire through two rear window openings and the side cargo door, all on the left (pilot's) side of the aircraft, to provide close air support for ground troops. Other armament configurations could also be found on similar C 47 based aircraft around the world. The guns were actuated by a control on the pilot's yoke. The guns to be active for firing would be selected by an aerial gunner on a control panel on the right side of the cargo bay. Normally, two aerial gunners would be part of a normal crew. They would load the guns, clear malfunctions, and do inflight repair as well as select which gun(s) were online for the pilot to fire. It could orbit the target for hours, providing suppressing fire over an elliptical area about 52 yd (47.5 m) in diameter, placing a round every 2.4 yd (2.2 m) during a three second burst. The aircraft also carried MK 24 Mod 3 parachute flares it could drop to illuminate the battleground. The AC 47 had no previous design to gauge how successful it would be, because it was the first of its kind. The USAF found itself in a precarious situation when requests for additional gunships began to come in because it simply lacked miniguns to fit additional aircraft after the first two conversions. The next four aircraft were equipped with ten .30 caliber AN/M2 machine guns. These weapons, using World War II and Korean War ammunition stocks, were quickly discovered to jam easily, produce large amounts of gases from firing, and, even in ten gun groups, provide the density of fire of only a single minigun. All four of these aircraft were retrofitted to the standard armament configuration when additional miniguns arrived. The AC 47 initially used SUU 11/A gun pods that were installed on locally fabricated mounts for the gunship application. Emerson Electric eventually developed the MXU 470/A to replace the gun pods, which were also used on later gunships.

АҚШ Әуе күштері

1964 жылдың тамызында капитан Джон Симонс басқаруымен «Тейлчезер» жобасы іске қосылды. Бұл сынақ бір Convair C 131B ұшағын бір GAU 2/A мини-пулеметін ұшақтың сол жағынан төмен бұрыштап атуға қабілетті етуді қамтыды. Ұшқышқа тұрақсыз нысанаға салыстырмалы дәлдікпен және оңайлықпен тигізуге мүмкіндік беретін майлы қарындашпен салынған нысаналар да тез арада табылды. Қару-жарақ әзірлеу және сынау орталығы Флорида штатындағы Эглин әуе базасында сынақ жүргізді, бірақ қаржы жетіспеуі сынақтарды тоқтатты. 1964 жылы капитан Рон У. Терри Оңтүстік Вьетнамдағы уақытша міндеттемеден әуе күштері жүйелерінің командалық тобының құрамында қарсы көтеріліс соғысындағы әуе операцияларының барлық аспектілерін қарастырып, C 47 және C 123 ұшақтарының орбиталық қару ретінде пайдалы екенін байқады. Ол C 131 қаруын қолданып, тікелей атыс сынағын жүргізуге рұқсат алды және жақтағы атыс бағдарламасын қайта жаңғыртты. Қазан айына қарай Терридің командасы «Gunship» жобасы бойынша C 47D ұсынды, ол «Tailchaser» жобасының ұшағына ұқсас стандартқа айналдырылды және үш мини-пулеметпен қаруланды, олар бастапқыда жергілікті өндірілген кронштейндерге орнатылды — негізінен, ұшақтарға арналған (SUU 11/A) бекітілген пулеметтік контейнерлер, оларды порт жағынан қашықтан атуға мүмкіндік беретін кронштейнге орнатылды. Терри және сынақ тобы 1964 жылдың 2 желтоқсанында Оңтүстік Вьетнамдағы Бьен Хоа әуе базасына екі C-47 ұшағын өзгерту үшін қажетті жабдықтармен келді. Бірінші сынақ ұшағы (43 48579, C 47B 5 DK пошта курьері, суперкомпрессорларын алып тастау арқылы C 47D стандартына айналдырылды) 11 желтоқсанға дейін, екіншісі 15 желтоқсанға дейін дайын болды және екеуі де ұрыс сынақтары үшін 1-ші әуе командасы эскадрильясына бөлінді. Жаңа «FC 47» деп аталған ұшақ радио шақыру белгісі «Puff» ретінде жұмыс істеді. Оның негізгі міндеті ауылдарды, кенттерді және қызметкерлерді Вьетконг (ВК) партизандық бөлімшелерінің жаппай шабуылдарынан қорғау болды. «Puff»-тың алғашқы маңызды жетістігі 1964 жылдың 23-24 желтоқсанына қараған түні болды. FC 47 әуе көмегін сұрағаннан кейін 37 минуттан кейін Меконг дельтасындағы Транх Йендтегі арнайы күштердің аванпостына келіп, 4500 оқ атып, ВК шабуылдарын жойды. Содан кейін FC 47-ге Trung Hung-те, 32 шақырым қашықтықта орналасқан екінші форпостына қолдау көрсету үшін шақырылды. Ұшақ ВК-ның шабуылын қайтадан тоқтатып, кері шегінуге мәжбүр етті. 15-26 желтоқсан аралығында FC 47-нің 16 ұрыс ұшуы сәтті аяқталды. 1965 жылдың 8 ақпанында Бон Сон ауданы үстінен ұшып келе жатқан FC 47 ВК шабуылдарын тоқтату процесінде өзінің мүмкіндіктерін көрсетті. Төрт сағаттан астам уақыт бойы ол 20 500 оқты ВК-ның төбе басына атып, шамамен 300 ВК жасағын өлтірді. Алғашқы сынақтар өте сәтті болғандықтан, екінші ұшақ 1965 жылдың басында экипажға оқу беру үшін АҚШ-қа қайтарылды. 1965 жылдың шілдесінде АҚШ Әскери-әуе күштері штабы TAC-қа AC 47 эскадрильясын құруды тапсырды. 1965 жылдың қарашасына дейін 4-ші әуе командасы эскадрильясында жалпы бес ұшақ жұмыс істеді, ол тамыз айында алғашқы операциялық бөлімше ретінде іске қосылды, ал 1965 жылдың соңына дейін барлығы 26 ұшақ түрлендірілді. Оқу бөлімшесі 8, 1-ші әуе командалық қанаты кейіннен Форбс әуе базасында, Канзаста құрылды. «Operation Big Shoot» кезінде Вьетнамдағы 4-ші АКС 20 AC 47-ге дейін өсті (16 ұшақ және 4 резерв). 4-ші АКС 1965 жылдың 14 қарашасында Вьетнамдағы Тан Сон Нхут әуе базасына орналасты. Қазір «Spooky» радио шақыру белгісін пайдаланып, оның үш 7,62 мм мини-пулеметі секундына 50 немесе 100 оқты таңдап атуы мүмкін. 120 түйінмен (222 км/сағ) 914 метр биіктікте сол жақ орбитада жүріп, ұшақ 10 секундтан аз уақыт ішінде футбол алаңы көлеміндегі нысананың әрбір шаршы метріне оқ немесе қызыл түсті жарылғыш оқ (әр бесінші оқ) түсіре алады. Оның 45 жарылғыш және 24000 оқтың негізгі қоры болған кезде, ол мұны бірнеше сағат бойы нысананың үстінде жүретін кезде де жасай алады. 1966 жылдың мамыр айында эскадрилья жаңадан іске қосылған 14-ші әуе командалық қанатына қосылу үшін Солтүстік Нха Транг әуе базасына көшті. 3-ші әуе командасы эскадрильясы 1968 жылдың 5 сәуірінде Нха-Трангта екінші AC 47 эскадрильясы ретінде іске қосылды. 1968 жылдың 1 тамызында екі эскадрилья да арнайы операциялар эскадрильясы болып қайта тағайындалды. Екі эскадрильяның ұшулары Оңтүстік Вьетнамның барлық базаларында орналасты, ал 4-ші SOS-тің бір ұшуы 432-ші тактикалық барлау қанатымен Удорн Корольдік Тайланд Әуе күштері базасында қызмет етті. Екі AC 47 эскадрильясының жұмысы, әрқайсысында 16 AC 47 ұшағы ұшқан, ұшақтардан жас ұшақтармен ұшқан, 1968 жылы маусымда 14-ші әуе командасы қанатына Президенттік бірлік марапатын беруге маңызды үлес қосқаны сөзсіз. Вьетнам соғысының ең көп жарияланған шайқастарының бірі 1968 жылдың басындағы Ке Сань шайқасы болды. 24 000-нан астам тактикалық және 2 700 B 52 соққысы шабуылдарда күніне 300-ден астам сорттылармен орташа есеппен 110 000 тонналық қару-жарақ тастады. Екі жарым айлық шайқас кезінде күндіз де, түні де әуеде шайқасшылар болды. Түнде AC 47 ұшақтары дұшман әскерлеріне үздіксіз атып, базаны жарықтандырды. AC 47D ұшағын 1950 жылдардағы шағын мөлшердегі C 47 ұшақтарына электрондық жабдықтар орнатылған ұшақтармен шатастырмау керек. 1962 жылға дейін бұл ұшақтар AC 47D деп белгіленген. 1962 жылы жаңа белгілеу жүйесі қабылданғанда, олар EC 47D-ге айналды. Алғашқы қарулы ұшақтар АҚШ Әскери-әуе күштерімен FC 47D деп белгіленген, бірақ шайқасшы ұшқыштардың наразылығына байланысты бұл белгілеу 1965 жылы AC 47D-ге өзгертілді. AC 47 конфигурациясына түрлендірілген 53 ұшақтың 41-і Вьетнамда қызмет етті және 19-ы барлық себептерге байланысты жоғалды, оның 12-сі жауынгерлік оқиғаларда. Жауынгерлік есептерде «Spooky» қорғауымен ешбір ауыл немесе кент жоғалмағаны және азаматтар мен әскери қызметкерлерден AC 47 ұшақтарының көмекке келгенін және олардың өмірін сақтап қалғанын туралы көптеген есептер түскен. АҚШ «Gunship II» және «Gunship III» жобаларын бастаған кезде, қалған AC 47D-нің көп бөлігі Вьетнам Республикасының Әуе күштеріне, Корольдік Лаос Әуе күштеріне және Камбоджаның Кхмер Әуе күштеріне берілді, содан кейін генерал Лон Нолдың төңкерілісінен кейін Принц Нородом Сианук қызметтен алынды. 3-ші SOS-тің AC 47 жүк көтергіші Джон Л. Левитов 1969 жылдың 24 ақпанында Лонг Биньдегі атыс қолдауы міндеті кезінде «Spooky 71» ұшағын жоюдан сақтап қалғаны үшін Мәрттік орденімен марапатталды. Ұшақ 3500 сынықпен соққыға ұшырады, Левитовты 40 рет жаралады, бірақ ол өзінің денесін қаруланған магнийлік жарықшаны шығарып тастау үшін пайдаланды, ол Левитов ұшақтан шығарғаннан кейін бірден тұтанды, бұл AC 47-ге базаға оралуға мүмкіндік берді.

In August 1964, years of fixed wing gunship experimentation reached a new peak with Project Tailchaser under the direction of Captain John C. Simons. This test involved the conversion of a single Convair C 131B to be capable of firing a single GAU 2/A Minigun at a downward angle out of the left side of the aircraft. Even crude grease pencil crosshairs were quickly discovered to enable a pilot flying in a pylon turn to hit a stationary area target with relative accuracy and ease. The Armament Development and Test Center tested the craft at Eglin Air Force Base, Florida, but lack of funding soon suspended the tests. In 1964, Captain Ron W. Terry returned from temporary duty in South Vietnam as part of an Air Force Systems Command team reviewing all aspects of air operations in counter insurgency warfare, where he had noted the usefulness of C 47s and C 123s orbiting as flare ships during night attacks on fortified hamlets. He received permission to conduct a live fire test using the C 131 and revived the side firing gunship program. By October, Terry's team under Project Gunship provided a C 47D, which was converted to a similar standard as the Project Tailchaser aircraft and armed with three miniguns, which were initially mounted on locally fabricated mounts—essentially strapped gun pods intended for fixed wing aircraft (SUU 11/A) onto a mount allowing them to be fired remotely out the port side. Terry and a testing team arrived at Bien Hoa Air Base, South Vietnam, on 2 December 1964, with equipment needed to modify two C 47s. The first test aircraft (43 48579, a C 47B 5 DK mail courier converted to C 47D standard by removal of its superchargers) was ready by 11 December, the second by 15 December, and both were allocated to the 1st Air Commando Squadron for combat testing. The newly dubbed "FC 47" often operated under the radio call sign "Puff". Its primary mission involved protecting villages, hamlets, and personnel from mass attacks by Vietcong (VC) guerrilla units. Puff's first significant success occurred on the night of 23–24 December 1964. An FC 47 arrived over the Special Forces outpost at Tranh Yend in the Mekong Delta just 37 minutes after an air support request, fired 4,500 rounds of ammunition, and broke the VC attack. The FC 47 was then called to support a second outpost at Trung Hung, about 20 mile (32 km) away. The aircraft again blunted the VC attack and forced a retreat. Between 15 and 26 December, all the FC 47's 16 combat sorties were successful. On 8 February 1965, an FC 47 flying over the Bồng Sơn area demonstrated its capabilities in the process of blunting a VC offensive. For over four hours, it fired 20,500 rounds into a VC hilltop position, killing an estimated 300 VC troops. The early gunship trials were so successful, the second aircraft was returned to the United States early in 1965 to provide crew training. In July 1965, Headquarters USAF ordered TAC to establish an AC 47 squadron. By November 1965, a total of five aircraft were operating with the 4th Air Commando Squadron, activated in August as the first operational unit, and by the end of 1965, a total of 26 had been converted. Training Detachment 8, 1st Air Commando Wing, was subsequently established at Forbes AFB, Kansas. In Operation Big Shoot, the 4th ACS in Vietnam grew to 20 AC 47s (16 aircraft plus four reserves for attrition). The 4th ACS deployed to Tan Son Nhut Air Base, Vietnam, on 14 November 1965. Now using the call sign Spooky, each of its three 7.62 mm miniguns could selectively fire either 50 or 100 rounds per second. Cruising in an overhead left hand orbit at 120 knots air speed at an altitude of 3,000 feet (914 m), the gunship could put a bullet or glowing red tracer bullet (every fifth round) into every square yard of a football field sized target in potentially less than 10 seconds. As long as its 45 flare and 24,000 round basic load of ammunition held out, it could do this intermittently while loitering over the target for hours. In May 1966, the squadron moved north to Nha Trang Air Base to join the newly activated 14th Air Commando Wing. The 3rd Air Commando Squadron was activated at Nha Trang on 5 April 1968 as a second AC 47 squadron, with both squadrons redesignated as Special Operations Squadrons on 1 August 1968. Flights of both squadrons were stationed at bases throughout South Vietnam, and one flight of the 4th SOS served at Udorn Royal Thai Air Force Base with the 432nd Tactical Reconnaissance Wing. The work of the two AC 47 squadrons, each with 16 AC 47s flown by aircrews younger than the aircraft they flew, was undoubtedly a key contributor to the award of the Presidential Unit Citation to the 14th Air Commando Wing in June 1968. One of the most publicized battles of the Vietnam War was the Battle of Khe Sanh in early 1968. More than 24,000 tactical and 2,700 B 52 strikes dropped 110,000 tons of ordnance in attacks that averaged over 300 sorties per day. During the two and a half months of combat, fighters were in the air day and night. At night, AC 47 gunships kept up constant fire against enemy troops and provided illumination for the base. The AC 47D gunship should not be confused with a small number of C 47s that were fitted with electronic equipment in the 1950s. Prior to 1962, these aircraft were designated AC 47D. When a new designation system was adopted in 1962, these became EC 47Ds. The original gunships had been designated FC 47D by the USAF, but with protests from fighter pilots, this designation was changed to AC 47D during 1965. Of the 53 aircraft converted to AC 47 configuration, 41 served in Vietnam and 19 were lost to all causes, 12 in combat. Combat reports indicate that no village or hamlet under Spooky protection was ever lost, and a plethora of reports from civilians and military personnel were made about AC 47s coming to the rescue and saving their lives. As the United States began Project Gunship II and Project Gunship III, many of the remaining AC 47Ds were transferred to the Republic of Vietnam Air Force, the Royal Lao Air Force, and Cambodia's Khmer Air Force, after Prince Norodom Sihanouk was deposed in a coup by General Lon Nol. Airman First Class John L. Levitow, an AC 47 loadmaster with the 3rd SOS, received the Medal of Honor for saving his aircraft, Spooky 71, from destruction on 24 February 1969 during a fire support mission at Long Binh. The aircraft was struck by an 82 mm mortar round that inflicted 3,500 shrapnel holes, wounding Levitow 40 times, but he used his body to jettison an armed magnesium flare, which ignited shortly after Levitow ejected it from the aircraft, allowing the AC 47 to return to base.

Басқа әуе күштері

1969 жылдың соңына қарай көптеген AC 47D Вьетнам Республикасы Әуе күштеріне берілді. RVNAF оларды 1975 жылға дейін пайдаланды. Соғыстың аяғында олардың көп бөлігі Солтүстік Вьетнам тарапынан жаулап алынды немесе жойылды. 1969 жылы Лаос алғашқы AC 47 ұшағын SUU 11/A мини-пулеметтерімен жабдықталды. Бұл модульдер қанағаттандырмайтындықтан, кейін RLAF AC 47 ұшақтары .50 калибрлі пулеметтермен немесе MXU 470/A мини-пулемет модульдерімен жабдықталды. Кхмер Әуе күштері 1973 және 1974 жылдары АҚШ Әуе күштерінен AC 47D ұшақтарын алды және кейбіреулерін .50 калибрлі пулеметтермен қайта жабдықтады. Олардың бірнешеуі Камбоджа азамат соғысы аяқталғаннан кейін Таиландқа берілді. 1984 жылдың желтоқсаны мен 1985 жылдың қаңтарында АҚШ Сальвадор Әуе күштеріне екі AC 47D қарулы ұшағын жеткізіп, жүйеге қызмет ету үшін экипаждарды даярлады. AC 47 ұшағы үш .50 калибрлі пулеметпен қаруланған және әскери операциялар үшін ұзақ уақыт бойы ауада тұрып, күшті атыс жүргізе алатын. FAS ұзақ жылдар бойы C 47 ұшақтарын пайдаланғандықтан, АҚШ үшін ұшқыштар мен экипажға ұшақты қару платформасы ретінде пайдалануды үйрету оңай болды. Барлық мәліметтерге сәйкес, AC 47 жақын арада FAS арсеналындағы ең тиімді қаруға айналды. 2006 жылы Колумбия бес қаруланған Basler BT 67 (Колумбия Әуе күштерінің белгісі: AC 47T) ұшағын пайдалануды бастады, олар азаматтар арасында "аспан әуесқойлары" (avion fantasma) деп белгілі болды. BT 67 ұшақтары .50 калибрлі (12,7 мм) GAU 19/A пулеметтерімен қаруланған. Олар сонымен қатар бомба тасуға қабілетті. Кем дегенде біреуі GAU 19/A және 20 мм-лік зеңбірекпен жабдықталған, бұл француздық M621 болуы мүмкін. BT 67 ұшақтары Висконсин штатының Ошкош қаласындағы Basler Corporation компаниясы модификациялаған C 47/DC 3 ұшақтары болып табылады және Douglas AC 47 ұшағының түрлері емес. 1970 жылы Индонезия Әуе күштері бұрынғы азаматтық DC 3 ұшағын қайта жабдықтады. Жаңартылған ұшақ үш .50 калибрлі пулеметпен қаруланды. 1975 жылы Индонезия Әуе күштері "AC 47" ұшағын Шығыс Тиморға басып кіру кезінде Дили қаласына шабуыл жасау үшін пайдаланды. Кейіннен бұл ұшақ Шығыс Тимордағы Индонезия әскери әуе күштерінің жақыннан қолдау миссияларында қолданылды. Оның қызметтен шығу күні белгісіз. Оңтүстік Африка кейбір C 47 ұшақтарын ұшақтың артқы бөлігіне айналмалы платформаға қару орнату арқылы қарулы ұшақтарға айналдырды және оларды тікұшақ қарушысы сияқты пайдаланды. Оңтүстік Африканың "Dragon Daks" 20 мм-лік зеңбіректермен жабдықталғаны белгілі болды. 1980 және 1981 жылдар аралығында Уругвай C 47 T 508 ұшағын COIN миссиясы үшін үш .50 калибрлі пулеметті соңғы екі артқы терезеге орнату арқылы қаруландырды. Филиппин де C 47 ұшақтарын .50 калибрлі пулеметтермен жабдықтады және оларды 1974 жылы Жоло шайқасында мұсылман партизандарына қарсы қолданды. 1967 жылы Таиланд алғашқы AC 47D ұшағын SUU 11/A мини-пулеметтерімен жабдықтау арқылы қайта жабдықтады. Ол бірнеше ұшақтарды қайта құрастыруды жалғастырды және 1975 жылдың соңында Камбоджадан бұрынғы Кхмер Әуе күштерінен AC 47D ұшақтарын алды. Тайландтық AC 47 ұшақтары екі .50 калибрлі пулемет пен M197 20 мм электрлі зеңбірекпен жабдықталған.

By the end of 1969 most AC 47Ds were transferred to the Republic of Vietnam Air Force. the RVNAF kept using them until 1975. most of them were destroyed or captured by North Vietnam at the end of the war. In 1969, Laos received its first AC 47 armed with SUU 11/A minigun pods. These pods ended up being unsatisfactory so later RLAF AC 47s were equipped with .50 cal machine guns or the MXU 470/A minigun modules. The Khmer Air Force received some AC 47Ds from the USAF between 1973 and 1974 and also converted some with .50 cal machine guns. Several of them were given to Thailand after the end of the Cambodian Civil War. In December 1984 and January 1985, the United States supplied two AC 47D gunships to the El Salvador Air Force (FAS) and trained aircrews to operate the system. The AC 47 gunship carried three .50 cal machine guns and could loiter and provide heavy firepower for army operations. As the FAS had long operated C 47s, training pilots and crew to operate the aircraft as a weapons platform was easy for the United States. By all accounts, the AC 47 soon became probably the most effective weapon in the FAS arsenal. In 2006, Colombia started operating five armed Basler BT 67 (Colombian Air Force designation : AC 47T), known by civilians as avion fantasma (ghost plane), on counter insurgency operations in conjunction with Sikorsky AH 60 Arpia armed helicopters and Cessna A 37 Dragonflys against local illegally armed groups. The BT 67s are armed with .50 cal (12.7 mm) GAU 19/A machine guns slaved to a forward looking infrared system. They also have the ability to carry bombs. At least one has been seen fitted with one GAU 19/A and a 20 mm cannon, most likely a French made M621. The BT 67s are C 47/DC 3s modified by the Basler Corporation of Oshkosh, Wisconsin, and are not variants of the Douglas AC 47. In 1970, the Indonesian Air Force converted a former civilian DC 3. The converted aircraft was armed with three .50 cal machine guns. During 1975, the Indonesian Air Force used its "AC 47" in the Indonesian invasion of East Timor to attack the city of Dili. Later, the aircraft was used in Indonesian military close air support missions in East Timor. Its retirement date is unknown. South Africa converted some C 47s to gunships by installing gun mounts on a rotating platform on the rear of the aircraft and used them similarly to a helicopter gunner. South African "Dragon Daks" were known to fit 20 mm cannons

Between 1980 and 1981 Uruguay converted C 47 T 508 into a gunship for COIN missions by installing three .50 cal machine guns to the last two rear windows. The Philippines also converted some C 47s by mounting .50 cal machine guns and used them against Muslim guerrillas in the Battle of Jolo in 1974

In 1967, Thailand converted its first AC 47D installing it the SUU 11/A minigun pods. It kept converting a few more airframes and also received some former Khmer Air Force AC 47Ds from Cambodia in late 1975. Thai AC 47s also were equipped with a combination of two .50 cal machine guns and an M197 20mm Electric cannon.

Нұсқалар

FC 47 10 .30 калибрлі пулеметтермен жабдықталған ерте нұсқа (кейін мини-пулемет модульдерімен ауыстырылды)
AC 47D C-47-нің АҚШ-та M134 7.62 мм мини-пулеметпен жаңартылған нұсқасы
AC 47T Колумбия әскерінің Basler Turbo компаниясымен DC-3 ұшағын инфрақызыл сенсорлық модульмен, PT 6A қозғалтқыштарымен және GAU 19 .50 калибрлі үштік Гатлинг пулеметтерімен (0.50 калибрлі пулеметтерді алмастырып) жаңартуы
AC 47 3 AN M2 .50 калибрлі пулеметтерімен (көптеген операторлар қолданады)
AC 47 2 .50 калибрлі пулеметтерімен және M197 20 мм электрлік қанатын ұшаққа орнату арқылы жаңартылған тайлық нұсқасы
AC 47TP (Сальвадорлық BT 67 нұсқасы, 3 .50 калибрлі пулеметтерімен)

Көрмеге қойылған ұшақтар

AC-47 нысанында боялған ұшақтар Hurlburt Field әуе командасы паркінде және Eglin әуе базасындағы Әуе күштері қару-жарақ мұражайында тұрақты көрмеде көрсетілген. Бұл ұшақтар ешқашан AC-47 болған емес, шындығында қаруланбаған C-47 ұшақтары болды.