Америкалық әскери көлік ұшағы C-17 Globemaster III

Кіріспе

Америкалық төрт қозғалтқышты әскери-көлік ұшағы

McDonnell Douglas/Boeing C 17 Globemaster III – McDonnell Douglas компаниясы 1980 жылдардан 1990 жылдардың басына дейін АҚШ Әуе күштері үшін жасаған ірі әскери-көлік ұшағы. C 17 екі бұрынғы поршеньді қозғалтқыштармен жабдықталған әскери жүк ұшағының атын жалғастырады, олар – Douglas C 74 Globemaster және Douglas C 124 Globemaster II. C 17 ұшағы 1970 жылдары жасалған кішкентай прототиптік көтергіш YC 15 негізінде құрылған. Ол Lockheed C 141 Starlifter-ді алмастыру және Lockheed C 5 Galaxy-дің кейбір міндеттерін орындау үшін жобаланды. YC 15-пен салыстырғанда, қайта жобаланған көтергіш ұшақ кеңейтілген қанаттарымен, үлкейтілген көлемімен және қуаттырақ қозғалтқыштарымен ерекшеленеді. Жобалау мәселелерінің тізбегі салдарынан әзірлеме ұзаққа созылып, компания бағдарламаның даму кезеңінде шамамен 1,5 миллиард АҚШ долларын жоғалтты. 1991 жылдың 15 қыркүйегінде, жоспардан шамамен бір жыл кешігіп, алғашқы C 17 өзінің бірінші рейсін жасады. C 17 ресми түрде АҚШ Әуе күштерінің қатарына 1995 жылдың 17 қаңтарында қосылды. 1997 жылы McDonnell Douglas компаниясымен біріккен Boeing компаниясы C 17 ұшақтарын шамамен екі онжылдық бойына өндіріп келді. Соңғы C 17 Калифорния штатының Лонг-Бич қаласындағы зауытта құрастырылып, 2015 жылдың 29 қарашасында ұшырылды. C 17 көбінесе тактикалық және стратегиялық әуе көпірлерін жүзеге асырады, әскерлер мен жүктерді бүкіл әлемге тасымалдайды; сонымен қатар, медициналық эвакуация және әуеден түсіру сияқты міндеттерді де орындайды. Көлік АҚШ Әуе күштерімен қатар, Үндістан, Ұлыбритания, Австралия, Канада, Катар, Біріккен Араб Эмираттары, Кувейт және Еуропада орналасқан көпжақты ұйым Heavy Airlift Wing әуе күштерімен бірге қызмет етеді. Бұл типтегі ұшақ Ауғанстандағы «Тұрақты бостандық» және Ирактағы «Ирак бостандығы» операциялары кезінде, сондай-ақ 2010 жылғы Гаитидегі жер сілкінісі, 2011 жылғы Синд аймағындағы су тасқыны және 2023 жылғы Түркия мен Сириядағы жер сілкінісі сияқты түрлі табиғи апаттардан кейін гуманитарлық көмек көрсетуде маңызды логистикалық рөл атқарды.

Негізгі мәліметтер мен жобалау кезеңі

1970 жылдары АҚШ Әуе күштері Lockheed C-130 Hercules тактикалық жүк ұшағының жаңаруын қолға алды. Advanced Medium STOL Transport (AMST) конкурсы өткізілді, онда Boeing YC-14 ұшағын, ал McDonnell Douglas YC-15 ұшағын ұсынды. Екі үміткер де белгіленген талаптардан асып түскенімен, жеңімпазды анықтамай-ақ AMST конкурсы тоқтатылды. АҚШ Әуе күштері 1979 жылдың қараша айында CX бағдарламасын іске қосты, мақсаты – ұзақ ұшу қашықтығымен және стратегиялық әуе көлігін күшейтуге арналған үлкен AMST ұшағын жасау. 1980 жылға қарай АҚШ Әуе күштерінің паркінде ескірген C-141 Starlifter жүк ұшақтары көп болды. Жағдайды ушықтырған нәрсе – жылдам орналасуға қатысты қажеттіліктерді орындау үшін стратегиялық әуе көлігінің қабілетін арттыру қажеттігі болды. Әуе күштері миссиялық талаптарды белгілеп, 1980 жылдың қазан айында C X үшін ұсыныс жинауды (RFP) жариялады. McDonnell Douglas YC-15 негізінде жаңа ұшақ құруды жөн көрді. Boeing өзінің AMST YC-14 ұшағының үш қозғалтқышты, кеңейтілген нұсқасын ұсынды. Lockheed C-5 негізіндегі және кеңейтілген C-141 дизайндарын ұсынды. 1981 жылдың 28 тамызында McDonnell Douglas ұсынысын іске асыруға таңдалды, ол кейін C-17 деп аталды. YC-15-ке қарағанда, жаңа ұшақ кеңейтілген қанаттарымен, үлкен көлемімен және қуаттырақ қозғалтқыштарымен ерекшеленді. Бұл C-141 ұшағының жұмысын атқаруға және Lockheed C-5 Galaxy ұшағының кейбір міндеттерін орындауға мүмкіндік берді, соның арқасында C-5 паркін ірі көлемді жүктерге босатуға болды. Осы кезде алғашқы ұшу 1990 жылға жоспарланған. Әуе күштері 210 ұшаққа мұқтаждық білдірді. 1980 жылдардың соңында даму келеміздері мен қаржыландырудың жеткіліксіздігі ұшуды кейінге жылдырды. Осы кезеңде жаңа ұшаққа сын айтылып, тиімдірек баламалар туралы сұрақтар туды. 1990 жылдың сәуір айында қорғаныс министрі Дик Чейни тапсырысты 210-нан 120 ұшаққа дейін қысқартты. C-17 ұшағының тұңғыш ұшуы 1991 жылдың 15 қыркүйегінде McDonnell Douglas компаниясының Калифорния штатындағы Лонг-Бич қаласындағы зауытынан жоспардан бір жылға кешігіп өтті. Статикалық және қайталамалы жүктемелерге сынау үшін екі толық корпус құрастырылды.

In the 1970s, the U. S. Air Force began looking for a replacement for its Lockheed C 130 Hercules tactical cargo aircraft. The Advanced Medium STOL Transport (AMST) competition was held, with Boeing proposing the YC 14, and McDonnell Douglas proposing the YC 15. Though both entrants exceeded specified requirements, the AMST competition was canceled before a winner was selected. The USAF started the C X program in November 1979 to develop a larger AMST with longer range to augment its strategic airlift. By 1980, the USAF had a large fleet of aging C 141 Starlifter cargo aircraft. Compounding matters, increased strategic airlift capabilities was needed to fulfill its rapid deployment airlift requirements. The USAF set mission requirements and released a request for proposals (RFP) for C X in October 1980. McDonnell Douglas chose to develop a new aircraft based on the YC 15. Boeing bid an enlarged three engine version of its AMST YC 14. Lockheed submitted both a C 5 based design and an enlarged C 141 design. On 28 August 1981, McDonnell Douglas was chosen to build its proposal, then designated C 17. Compared to the YC 15, the new aircraft differed in having swept wings, increased size, and more powerful engines. This would allow it to perform the work done by the C 141, and to fulfill some of the duties of the Lockheed C 5 Galaxy, freeing the C 5 fleet for outsize cargo. At this time, first flight was planned for 1990. The USAF had formed a requirement for 210 aircraft. Development problems and limited funding caused delays in the late 1980s. Criticisms were made of the developing aircraft and questions were raised about more cost effective alternatives during this time. In April 1990, Secretary of Defense Dick Cheney reduced the order from 210 to 120 aircraft. The maiden flight of the C 17 took place on 15 September 1991 from the McDonnell Douglas's plant in Long Beach, California, about a year behind schedule. Two complete airframes were built for static and repeated load testing.

Даму қиындықтары

1992 жылдың қазан айында C-17 қанатының статикалық сынағы оның жобалық шекті жүктеменің 128%-ында, талап етілген 150%-дан төмен деңгейде сәтсіз аяқталды. Екі қанат та артқы жағынан алға қарай бүгілді, бұрандалар, тіреулер және қабырғаларда зақымдар анықталды. Қанат құрылымын қайта жобалауға шамамен 100 миллион доллар жұмсалды; 1993 жылдың қыркүйек айындағы екінші сынақ кезінде қанат 145%-да қайта сәтсіз болды. Алайда, сынақ деректерін зерделеу көрсетті, қанат дұрыс жүктелмеген және талаптарға сай келмейді. 1993 жылдың басында C-17 "Globemaster III" деген атқа ие болды. 1993 жылғы шарттарды қабылдау арқылы McDonnell Douglas бағдарламаның даму кезеңінде шамамен 1,5 миллиард АҚШ долларын жоғалтты. Миссиялық бағдарламалық жасақтама, қону шассисі және басқа да салаларда мәселелер анықталды. 1994 жылдың мамыр айында өндірісті кемінде 32 ұшаққа дейін қысқарту ұсынылды, бірақ бұл шешім кейіннен қайта қарастырылды. 1994 жылдың шілдесіндегі Үкіметтік Есептік Палатаның (GAO) баяндамасы 1986 және 1991 жылдардағы АҚШ Әскери-әуе күштері мен Қорғаныс министрлігінің зерттеулері C-17-нің C-5-ке қарағанда АҚШ-тан тыс жерде 6400-ден астам ұшу-қону жолағын пайдалана алатынын көрсеткенін мәлімдеді. Бірақ бұл зерттеулерде ұшу-қону жолағының өлшемдері ғана ескерілді, ал жолақтың беріктігі немесе жүктеме жіктелу сандары (LCN) назарға алынбады. C-5 төменгі LCN-ға ие, бірақ АҚШ Әскери-әуе күштері екеуін де бірдей жүктеме жіктелу тобына жатқызады. Ұшу-қону жолағының өлшемдері мен жүктемелік қабілетін ескергенде, C-17-нің C-5-ке қарағандағы әлемдік ұшу-қону жолағы артықшылығы 6400-ден 911 әуежайға дейін төмендеді. Баяндамада сондай-ақ "қазіргі әскери доктрина шағын, қиын жағдайлардағы әуежайларды пайдалануды ескермейді" делінген, сондықтан C-17-нің қысқа жолмен қону мүмкіндігі ескерілмеді. 1995 жылдың қаңтарындағы GAO баяндамасы АҚШ Әскери-әуе күштері бастапқыда 210 C-17 ұшағын 41,8 миллиард долларға тапсырыс беруді жоспарлағанын, ал қазіргі 120 ұшақтың 1992 жылғы бағалау бойынша құны 39,5 миллиард долларды құрайтынын көрсетті. 1994 жылдың наурыз айында АҚШ Армиясы C-17 ұшақтарымен төмен биіктікте парашютпен жүк жеткізу жүйесіне мұқтаж емес екенін, ал C-130-ның мүмкіндіктері жеткілікті екенін шешті. YC-15 1997 жылдың наурыз айында C-17 бағдарламасы үшін қосымша ұшу сынақтарын жүргізу үшін қайта жөндеуге AMARC-ке жіберілді. 1995 жылдың қыркүйегіне қарай бұрынғы мәселелердің көпшілігі шешілгенін және C-17 барлық өнімділік және сенімділік талаптарына сай келгенін хабарлады. Алғашқы АҚШ эскадрильясы 1995 жылдың қаңтарында толыққандай жұмыс істейтін күйге келді.

A static test of the C 17 wing in October 1992 resulted in its failure at 128% of design limit load, below the 150% requirement. Both wings buckled rear to the front and failures occurred in stringers, spars, and ribs. Some $100 million was spent to redesign the wing structure; the wing failed at 145% during a second test in September 1993. A review of the test data, however, showed that the wing was not loaded correctly and did indeed meet the requirement. The C 17 received the "Globemaster III" name in early 1993. By accepting the 1993 terms, McDonnell Douglas incurred a loss of nearly US$1.5 billion on the program's development phase. Problems were found with the mission software, landing gear, and other areas. In May 1994, it was proposed to cut production to as few as 32 aircraft; these cuts were later rescinded. A July 1994 Government Accountability Office (GAO) report revealed that USAF and DoD studies from 1986 and 1991 stated the C 17 could use 6,400 more runways outside the U. S. than the C 5, but these studies had only considered runway dimensions, but not runway strength or load classification numbers (LCN). The C 5 has a lower LCN, but the USAF classifies both in the same broad load classification group. When considering runway dimensions and load ratings, the C 17's worldwide runway advantage over the C 5 shrank from 6,400 to 911 airfields. The report also stated "current military doctrine that does not reflect the use of small, austere airfields", thus the C 17's short field capability was not considered. A January 1995 GAO report stated that the USAF originally planned to order 210 C 17s at a cost of $41.8 billion, and that the 120 aircraft on order were to cost $39.5 billion based on a 1992 estimate. In March 1994, the U. S. Army decided it did not need the low altitude parachute extraction system delivery with the C 17 and that the C 130's capability was sufficient. The YC 15 was transferred to AMARC to be made flightworthy again for further flight tests for the C 17 program in March 1997. By September 1995, most of the prior issues were reportedly resolved and the C 17 was meeting all performance and reliability targets. The first USAF squadron was declared operational in January 1995.

Дизайн

C-17 Globemaster III – стратегиялық көлік ұшағы, ол соғыс аймағына жақын жерде жүк тасымалдауға қабілетті. АҚШ-тың механикаландырылған қару-жарағы мен жабдықтарының көлемі мен салмағы соңғы онжылдықта әуедегі қозғалыс қажеттіліктерінің артуынан, әсіресе үлкен немесе ауыр паллетке салынбаған үлкен жүк үшін өсті. Ұшақтың ұзындығы 53 метр (174 фут) және қанатының ұзындығы 52 метр (169 фут). Ұшақтың қанатының конфигурациясы анэдрлі, бұл ұшақтың тұрақтылығын қамтамасыз етеді. Ұшақтың тұрақтылығын оның Т-құйрығы жақсартады, бұл қысым орталығын масса орталығының үстіне жоғарылатады. Сонымен қатар, қанат қанаттан алыстағандықтан, соғыс сүйегі төмендейді. C-17 ұшағына төрт Pratt & Whitney F117 PW 100 турбовентиляторлы қозғалтқыштарымен жабдықталған, олар Boeing 757-де қолданылатын Pratt & Whitney PW2040 коммерциялық қозғалтқыштарына негізделген. Әрбір қозғалтқыш қозғалтқыштың номиналды күшін көрсетеді. Қозғалтқыштың кернеуін терістеуші қозғалтқыштың ауасын жоғары және алға бағыттап, ұшу-қону жолағының қалдықтарын жұту арқылы шеткі заттың зақымдану мүмкіндігін азайтады және ұшу-қону жолағының қалдықтарын жұту арқылы ұшу-қону жолағының зақымдану мүмкіндігін азайтады. Бағытты терістеушілерді ең жоғары жылдамдықпен төмен түсетін кезде қосымша соғу үшін бос уақытта кері ұшу кезінде де қолдануға болады. Екі C-17 ұшағымен жүргізілген вихрелік серфингті сынақтарда отынның 10% үнемделуі туралы хабарланды. Жүк тасымалдауға C-17 ұшағының үш адамнан тұратын экипажы қажет: ұшқыш, қос ұшқыш және жүк тасымалдаушы. Жүк қоймасының ұзындығы 27 метр (88 фут), ені 5 метр (18 фут), биіктігі 4 метр (12 фут). Жүк төсеу еденінде паллетке салынған жүктерге арналған роликтер бар, бірақ оны көліктер мен басқа да жылжымалы құрамға арналған тегіс еденді қамтамасыз ету үшін бұрауға болады. Жүк 69 тонналық M1 Abrams негізгі ұрыс танкісі, басқа да бронетранспорт құралдары, жүк көліктері мен тіркемелер, паллетке салынған жүк сияқты жылжымалы құрамға арналған үлкен артқы пандус арқылы тиеледі. C-17 ұшағының ең үлкен жүк көлемі белгіленбеген, ең үлкен ұшу салмағы белгіленбеген. C-17 ұшағының алғашқы 71 ұшақтағы және олардан кейінгі барлық ұшыратылған ұшақтардағы отын құюға жарамсыз қашықтығы шамамен 8534 метр (28000 фут). Боинг бұл ұшақтарды C-17 ER деп бейресми атады. C-17 ұшағының жылдамдығы шамамен белгіленбеген (Мах 0,74). Ол 102 десантшыны және олардың жабдықтарын түсіруге арналған. C-17 ұшағы 1067 метр (3500 фут) және 27 метр (90 фут) қашықтықтағы ұшып-қону жолақтарынан жұмыс істеуге арналған. C-17 ұшағы сондай-ақ, тас төселмеген, жақсартылмаған ұшу-қону жолақтарынан жұмыс істей алады (бірақ ұшаққа зақым келтіру ықтималдығы жоғары). Ол 22 рекордынан асып түсті. 1994 жылы C-17 ұшағына АҚШ авиациясының ең беделді сыйлығы – Collier Trophy берілді. Кособада және "Альянс күштері" операциясы туралы Конгресс баяндамасында "Ұлы жетістіктердің бірі – Әуе күштері C-17A-ның қызметі" деп атап өтті. Ол операциядағы стратегиялық әуе көпірінің жартысын ұшырды, тип операцияны жеңілдетіп, шағын әуеайлақтардан пайдалана алды; жылдам айналыс уақыты тиімді пайдалануға әкелді. 2006 жылы сегіз C-17 мартта Калифорниядағы March Joint Air Reserve Base-ке жеткізілді; Әуе күштерінің резервтік қолбасшылығы (AFRC) басқарады, 452-ші әуе мобильділігі қанатына тағайындалды және кейіннен AMC-нің 436-шы әуе көлігі қанатына және оның AFRC "қарымталас" бірлігіне, 512-ші әуе көлігі қанатына, Довер әуе күштерінің базасында, Делавэр, Локхид C-5 Galaxy-ді толықтырады. Миссисипи әуе ұлттық гвардиясының 172 әуе көпір тобы 2006 жылы сегіз C-17 ұшағының алғашқысын алды. 2011 жылы Нью-Йорк әуе ұлттық гвардиясының Стюарт әуе ұлттық гвардия базасындағы 105-ші әуе көлігі қанаты C-5-тен C-17-ге ауысты. C-17 әуе кемелері Ауғанстандағы "Тұрақты бостандық" операциясы мен Ирактағы "Ирақ бостандық" операциясы кезінде әскери заттарды жеткізіп берді, сондай-ақ 2010 жылғы Гаитидегі жер сілкінісі мен 2011 жылғы Синд су тасқыны салдарынан гуманитарлық көмек көрсетті, мыңдаған азық-түлік рационын, тонна медициналық және апаттық заттарды жеткізді. 2003 жылы 26 наурызда 15 АҚШ Әуе күштері C-17 ұшақтары 1989 жылы желтоқсанда Панамаға АҚШ бас салғаннан бері ең үлкен ұрыс әуе шабуылға қатысты: 173-ші әуе десанттық бригадасының 1000 десанттық әскерінің түнгі шабуылдары Ирактың Башур қаласында болды. Бұл әуеден түсірілген ұшақтардан кейін C-17 ұшақтары M1 Абрамс, M2 Брэдли, M113 және артиллерияны тасымалдайтын болды. АҚШ-тың C-17 ұшақтары одақтастарға әуе көпірінің қажеттіліктеріне көмектесті, мысалы 2003 жылы Ауғанстанға Канадалық көліктер және 2006 жылы Шығыс Тиморға Австралияның әскери күштері. 2006 жыл...

The C 17 Globemaster III is a strategic transport aircraft, able to airlift cargo close to a battle area. The size and weight of U. S. mechanized firepower and equipment have grown in recent decades from increased air mobility requirements, particularly for large or heavy non palletized outsize cargo. It has a length of 174 feet (53 m) and a wingspan of 169 feet (52 m), The aircraft features an anhedral wing configuration, providing pitch and roll stability to the aircraft. The aircraft's stability is furthered by its T tail design, raising the center of pressure even higher above the center of mass. Drag is also lowered, as the wings are far removed from the vortices generated by the two wings of the aircraft. The C 17 is powered by four Pratt & Whitney F117 PW 100 turbofan engines, which are based on the commercial Pratt & Whitney PW2040 used on the Boeing 757. Each engine is rated at of thrust. The engine's thrust reversers direct engine exhaust air upwards and forward, reducing the chances of foreign object damage by ingestion of runway debris, and providing enough reverse thrust to back up the aircraft while taxiing. The thrust reversers can also be used in flight at idle reverse for added drag in maximum rate descents. In vortex surfing tests performed by two C 17s, up to 10% fuel savings were reported. For cargo operations the C 17 requires a crew of three: pilot, copilot, and loadmaster. The cargo compartment is 88 feet (27 m) long by 18 feet (5 m) wide by 12 feet (4 m) high. The cargo floor has rollers for palletized cargo but it can be flipped to provide a flat floor suitable for vehicles and other rolling stock. Cargo is loaded through a large aft ramp that accommodates rolling stock, such as a 69 ton (63 metric ton) M1 Abrams main battle tank, other armored vehicles, trucks, and trailers, along with palletized cargo. Maximum payload of the C 17 is , and its maximum takeoff weight is With a payload of and an initial cruise altitude of 28000 feet (8534 m), the C 17 has an unrefueled range of about on the first 71 aircraft, and on all subsequent extended range models that include a sealed center wing bay as a fuel tank. Boeing informally calls these aircraft the C 17 ER. The C 17's cruise speed is about (Mach 0.74). It is designed to airdrop 102 paratroopers and their equipment. The C 17 is designed to operate from runways as short as 3500 feet (1067 m) and as narrow as 90 feet (27 m). The C 17 can also operate from unpaved, unimproved runways (although with a higher probability to damage the aircraft). It has broken 22 records for oversized payloads. The C 17 was awarded U. S. aviation's most prestigious award, the Collier Trophy, in 1994. A Congressional report on operations in Kosovo and Operation Allied Force noted "One of the great success stories was the performance of the Air Force's C 17A" It flew half of the strategic airlift missions in the operation, the type could use small airfields, easing operations; rapid turnaround times also led to efficient utilization. In 2006, eight C 17s were delivered to March Joint Air Reserve Base, California; controlled by the Air Force Reserve Command (AFRC), assigned to the 452nd Air Mobility Wing and subsequently assigned to AMC's 436th Airlift Wing and its AFRC "associate" unit, the 512th Airlift Wing, at Dover Air Force Base, Delaware, supplementing the Lockheed C 5 Galaxy. The Mississippi Air National Guard's 172 Airlift Group received their first of eight C 17s in 2006. In 2011, the New York Air National Guard's 105th Airlift Wing at Stewart Air National Guard Base transitioned from the C 5 to the C 17. C 17s delivered military supplies during Operation Enduring Freedom in Afghanistan and Operation Iraqi Freedom in Iraq as well as humanitarian aid in the aftermath of the 2010 Haiti earthquake, and the 2011 Sindh floods, delivering thousands of food rations, tons of medical and emergency supplies. On 26 March 2003, 15 USAF C 17s participated in the biggest combat airdrop since the United States invasion of Panama in December 1989: the night time airdrop of 1,000 paratroopers from the 173rd Airborne Brigade occurred over Bashur, Iraq. These airdrops were followed by C 17s ferrying M1 Abrams, M2 Bradleys, M113s and artillery. USAF C 17s have also assisted allies in their airlift needs, such as Canadian vehicles to Afghanistan in 2003 and Australian forces for the Australian led military deployment to East Timor in 2006. In 2006, USAF C 17s flew 15 Canadian Leopard C2 tanks from Kyrgyzstan into Kandahar in support of NATO's Afghanistan mission. In 2013, five USAF C 17s supported French operations in Mali, operating with other nations' C 17s (RAF, NATO and RCAF deployed a single C 17 each). Since 1999, C 17s have flown annually to Antarctica on Operation Deep Freeze in support of the US Antarctic Research Program, replacing the C 141s used in prior years. The initial flight was flown by the USAF 62nd Airlift Wing. The C 17s fly round trip between Christchurch Airport and McMurdo Station around October each year and take 5 hours to fly each way. In 2006, the C 17 flew its first Antarctic airdrop mission, delivering 70,000 pounds of supplies. Further air drops occurred during subsequent years. A C 17 accompanies the President of the United States on his visits to both domestic and foreign arrangements, consultations, and meetings. It is used to transport the Presidential Limousine, Marine One, and security detachments. On several occasions, a C 17 has been used to transport the President himself, temporarily gaining the Air Force One call sign while doing so. Debate arose over follow on C 17 orders, the USAF requested line shutdown while Congress called for further production. In FY2007, the USAF requested $1.6 billion (~$ in ) in response to "excessive combat use" on the C 17 fleet. In 2008, USAF General Arthur Lichte, Commander of Air Mobility Command, indicated before a House of Representatives subcommittee on air and land forces a need to extend production to another 15 aircraft to increase the total to 205, and that C 17 production may continue to satisfy airlift requirements. The USAF finally decided to cap its C 17 fleet at 223 aircraft; the final delivery was on 12 September 2013. In 2015, as part of a missile defense test at Wake Island, simulated medium range ballistic missiles were launched from C 17s against THAAD missile defense systems and the USS John Paul Jones (DDG 53). In early 2020, palletized munitions–"Combat Expendable Platforms"– were tested from C 17s and C 130Js with results the USAF considered positive. In 2021, the Air Force Research Laboratory further developed the concept into the Rapid Dragon system which transforms the C 17 into a lethal cruise missile arsenal ship capable of mass launching 45 JASSM ER with 500 kg warheads from a standoff distance of Future anticipated improvements includes support for JDAM ER, mine laying, drone dispersal as well as improved standoff range when full production of the JASSM XR delivers large inventories in 2024. On 15 August 2021, USAF C 17 02 1109 from the 62nd Airlift Wing and 446th Airlift Wing at Joint Base Lewis McChord departed Hamid Karzai International Airport in Kabul, Afghanistan, while crowds of people trying to escape the 2021 Taliban offensive ran alongside the aircraft. The C 17 lifted off with people holding on to the outside, and at least two died after falling from the aircraft. There were an unknown number possibly crushed and killed by the landing gear retracting, with human remains found in the landing gear stowage. Also that day, C 17 01 0186 from the 816th Expeditionary Airlift Squadron at Al Udeid Air Base transported 823 Afghan citizens from Hamid Karzai International Airport on a single flight, setting a new record for the type which was previously over 670 people during a 2013 typhoon evacuation from Tacloban, Philippines.

Корольдік әуе күштері

Boeing C 17 ұшағын көптеген еуропалық елдерге, соның ішінде Бельгия, Германия, Франция, Италия, Испания және Ұлыбританияға сатты. Корольдік әуе күштері (RAF) АҚШ әуе күштерімен өзара іс-қимыл және кейбір қару-жарақ пен мүмкіндіктер ортақтығын қамтамасыз ету мақсатын қойды. 1998 жылғы Стратегиялық қорғаныс шолуы стратегиялық жүк тасымалдаушы әуе кемесіне қажеттілік бар екенін анықтады. Қысқа мерзімді стратегиялық әуе көпір конкурсы сол жылдың қыркүйегінде басталды, бірақ 1999 жылдың тамызында тендер министрлердің кейбір ұсыныстардың тым қымбат екенін анықтауына байланысты тоқтатылды, оның ішінде Boeing / BAe C 17 ұсынысы және басқалары жарамсыз деп танылды. Жоба жалғасты, C 17 жеңімпаз деп есептелді. Бірінші C 17 2001 жылдың 17 мамырында Боингтің Лонг-Бич зауытында RAF-қа жеткізілді және No. 99 эскадрильясымен RAF Brize Norton әуежайына ұшырылды. RAF-тің төртінші C 17 ұшағы 2001 жылдың 24 тамызында жеткізілді. RAF ұшақтары Block 13 ұшақтарында орналасқан жаңа орталық қанаттық жанармай багімен жабдықталған алғашқылардың бірі болды. RAF қызметінде C 17 ресми атау мен белгілеу алған жоқ (мысалы, C 130J Hercules C4 немесе C5 деп аталды), бірақ оны жай ғана C 17 немесе "C 17A Globemaster" деп атайды. A400M үшін резервтік нұсқа болғанымен, Қорғаныс министрлігі (MoD) 2004 жылдың 21 шілдесінде төрт C 17 ұшағын жалға алу мерзімі аяқталғаннан кейін сатып алуға шешім қабылдағанын жариялады, бірақ A400M өндіріске жақындағандай көрінді. C 17 RAF-ке стратегиялық қабілеттерді ұсынады, олардан айырылуды қаламайды, мысалы, A400M-ге қарағанда жоғары жүк көтергіштігі. 2006 жылдың тамызында тағы бір C 17 тапсырыс берілді және ол 2008 жылдың 22 ақпанында жеткізілді. Төрт жалға алынған C 17 ұшағы 2008 жылдың соңында сатып алынуы тиіс еді. A400M ұшағының кешігуі мүмкін деген опасы болғандықтан, Қорғаныс министрлігі 2006 жылы 2009-2010 жылдары жеткізілетін тағы үш C 17 ұшағын сатып алуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. 2007 жылдың 3 желтоқсанында Қорғаныс министрлігі алтыншы C 17 үшін келісімшарт жасады, ол 2008 жылдың 11 маусымында алынды. 2009 жылдың 18 желтоқсанында Boeing RAF жетінші C 17 ұшағын тапсырыс бергенін растады, ол 2010 жылдың 16 қарашасында жеткізілді. Ұлыбритания 2012 жылдың ақпан айында сегізінші C 17 ұшағын сатып алғанын хабарлады. RAF 2013 жылдың қарашасында тоғызыншы C 17 ұшағын сатып алуға қызығушылық танытты. 2013 жылдың 13 қаңтарында Корольдік әуе күштері екі C 17 ұшағын француз әуе күштерінің Малидегі әрекеттері кезінде француз бронетранспортерлерін Мали астанасы Бамакоға тасымалдау үшін француз Эврюк әуе базасына жіберді. 2015 жылдың маусым айында RAF C 17 ұшағы 2015 жылғы Сус шабуылының төрт құрбанын Тунис елінен медициналық эвакуациялау үшін пайдаланылды. 2022 жылдың 13 қыркүйегінде C 17 ZZ177 патшайым Елизавета II-нің денесін Эдинбург әуежайынан Лондонның RAF Northolt әуежайына жеткізді. Ол Шотландияның Эдинбург қаласындағы Киелі Джайлз соборында сақтауға жатқан еді.

Boeing marketed the C 17 to many European nations including Belgium, Germany, France, Italy, Spain and the United Kingdom. The Royal Air Force (RAF) has established an aim of having interoperability and some weapons and capabilities commonality with the USAF. The 1998 Strategic Defence Review identified a requirement for a strategic airlifter. The Short Term Strategic Airlift competition commenced in September of that year, but the tender was canceled in August 1999 with some bids identified by ministers as too expensive, including the Boeing/BAe C 17 bid, and others unsuitable. The project continued, with the C 17 seen as the favorite. The first C 17 was delivered to the RAF at Boeing's Long Beach facility on 17 May 2001 and flown to RAF Brize Norton by a crew from No. 99 Squadron. The RAF's fourth C 17 was delivered on 24 August 2001. The RAF aircraft were some of the first to take advantage of the new center wing fuel tank found in Block 13 aircraft. In RAF service, the C 17 has not been given an official service name and designation (for example, C 130J referred to as Hercules C4 or C5), but is referred to simply as the C 17 or "C 17A Globemaster". Although it was to be a fallback for the A400M, the Ministry of Defence (MoD) announced on 21 July 2004 that they had elected to buy their four C 17s at the end of the lease, though the A400M appeared to be closer to production. The C 17 gives the RAF strategic capabilities that it would not wish to lose, for example a maximum payload of compared to the A400M's
Another C 17 was ordered in August 2006, and delivered on 22 February 2008. The four leased C 17s were to be purchased later in 2008. Due to fears that the A400M may suffer further delays, the MoD announced in 2006 that it planned to acquire three more C 17s, for a total of eight, with delivery in 2009–2010. On 3 December 2007, the MoD announced a contract for a sixth C 17, which was received on 11 June 2008. On 18 December 2009, Boeing confirmed that the RAF had ordered a seventh C 17, which was delivered on 16 November 2010. The UK announced the purchase of its eighth C 17 in February 2012. The RAF showed interest in buying a ninth C 17 in November 2013. On 13 January 2013, the RAF deployed two C 17s from RAF Brize Norton to the French Évreux Air Base, transporting French armored vehicles to the Malian capital of Bamako during the French intervention in Mali. In June 2015, an RAF C 17 was used to medically evacuate four victims of the 2015 Sousse attacks from Tunisia. On 13 September 2022, C 17 ZZ177 carried the body of Queen Elizabeth II from Edinburgh Airport to RAF Northolt in London. She had been lying in state at St Giles' Cathedral in Edinburgh, Scotland.

Австралияның Корольдік Әуе күштері

Австралия Корольдік Әуе Күштері (RAAF) 2005 жылы стратегиялық көлік ұшақтарын сатып алу мүмкіндігін зерттеуді бастады. 2005 жылдың соңында сол кездегі Қорғаныс министрі Роберт Хилл, мұндай ұшақтар серіктес елдер мен жеке әуе тасымалдау компанияларынан стратегиялық әуе көлігі ұшақтарының жеткілікті болмауына байланысты қарастырылып жатқанын мәлімдеді. C-17 ұшағы A400M-ге қарағанда басымдыққа ие болды, себебі ол "сенімді ұшақ" және өндірісте болды. RAAF-тың маңызды талаптарының бірі Армияның M1 Abrams танктерін әуемен тасымалдау қабілеті болды, ал екіншісі – дереу жеткізілім. Ресми түрде айтылмаса да, АҚШ Әуе Күштері (USAF) және Ұлыбритания Корольдік Әуе Күштері (RAF) ұшақтарымен үйлесімді болуы да тиімді деп есептелді. RAAF ұшақтары тікелей USAF өндірісінен тапсырыс берілді және бояу схемасы бойынша американдық C-17 ұшақтарынан ешқандай айырмасы жоқ, тек ұлттық белгілері ғана ерекшеленді, бұл бағдарламаға міндеттеме бергеннен кейін тоғыз ай ішінде жеткізілімді бастауға мүмкіндік берді. 2006 жылдың 2 наурызында Австралия үкіметі үш ұшақ сатып алу және 2006 жылы пайдалануға беру опциясы туралы хабарлады. Австралия сондай-ақ C-17 ұшақтарын қолдаудың жаһандық «виртуалды паркіне» қосылу үшін 80,7 млн АҚШ доллары көлемінде келісімшартқа қол қойды; RAAF C-17 ұшақтары USAF паркі сияқты жаңартулар алады. RAAF алғашқы C-17 ұшағын 2006 жылдың 28 қарашасында Калифорния штатының Лонг-Бич қаласындағы Boeing зауытында өткен салтанатты шарада қабылдады. Бірнеше күннен кейін ұшақ Гавайидегі Хиккам Әуе базасынан Канберрадағы Defence Establishment Fairbairn әуежайына ұшып, 2006 жылдың 4 желтоқсанында жетті. Ұшақ Fairbairn әуежайында өткен ресми шарада қабылданды. Екінші ұшақ RAAF-қа 2007 жылдың 11 мамырында, ал үшіншісі 2007 жылдың 18 желтоқсанында жеткізілді. Төртінші австралиялық C-17 ұшағы 2008 жылдың 19 қаңтарында жеткізілді. Австралиялық C-17 ұшақтарының барлығы No. 36 эскадрильясына қарасты және Квинсленд штатындағы Амберли Әуе базасында орналасқан. 2011 жылдың 18 сәуірінде Boeing Австралияның гуманитарлық және апаттан зардап шеккендерге көмек көрсету жөніндегі миссияларға сұраныстың өсуіне байланысты бесінші C-17 ұшағын сатып алу туралы АҚШ үкіметімен келісімге келгенін хабарлады. Ұшақ 2011 жылдың 14 қыркүйегінде RAAF-қа жеткізілді. 2011 жылдың 23 қыркүйегінде Австралияның Қорғаныс Материалдары министрі Джейсон Клэр үкіметтің алтыншы Globemaster ұшағының бағасы және жеткізілім кестесі туралы АҚШ-тан ақпарат сұрап отырғанын мәлімдеді. 2011 жылдың қарашасында Австралия АҚШ-тың Шетелдік Әскери Сату бағдарламасы арқылы алтыншы C-17 ұшағын тапсырыс берді, ол 2012 жылдың маусымында тапсырыс берілді және 2012 жылдың 1 қарашасында жеткізілді. 2014 жылдың тамызында Қорғаныс министрі Дэвид Джонстон қосымша бір немесе екі C-17 ұшағын сатып алу ниетін жариялады. 2014 жылдың 3 қазанында Джонстон үкіметтің екі C-17 ұшағын 770 млн долларға сатып алуға келісім білдіргенін хабарлады. АҚШ Конгресі Шетелдік Әскери Сату бағдарламасы бойынша сатуды мақұлдады. Премьер-министр Тони Эбботт 2015 жылдың сәуірінде екі қосымша ұшаққа тапсырыс берілетінін растады, олардың екеуі де 2015 жылдың 4 қарашасына дейін жеткізілді. 2015 жылға қарай барлығы алты C-17 ұшағы болды. Жалға алынған Руслан, Илюшин және АҚШ Әуе Күштерінің C-17 ұшақтары ауыр техниканы Ауғанстанға тасымалдау үшін де пайдаланылды. 2002 жылы Канада Әскерлерінің болашақ стратегиялық көлік ұшақтары жобасы баламаларды зерттеуді бастады, соның ішінде ұзақ мерзімді лизингтік келісімдерді де қарастырды. 2006 жылдың 5 шілдесінде Канада үкіметі Канада Әуе Командигіне (2011 жылдың тамызынан кейін Канада Корольдік Әуе Күштері) төрт көлік ұшағын сатып алу үшін Boeing компаниясымен келіссөздер жүргізу ниетін хабарлады. 2007 жылдың 1 ақпанында Канада төрт C-17 ұшағына келісімшарт жасады, жеткізілім 2007 жылдың тамызынан басталады. Австралия сияқты, Канада да жеткізілімді жеделдету үшін АҚШ Әуе Күштеріне арналған ұшақтардың корпустарын алды. Канаданың ресми атауы CC 177 Globemaster III. 2007 жылдың 23 шілдесінде алғашқы канадалық C-17 ұшағы алғашқы рейсін жасады. Ол 8 тамызда Канадаға тапсырылды және 12 тамызда Онтарио штатының Трентон қаласындағы 8-ші қанаттағы жаңа базасына келгенге дейін 11 тамызда Эбботтсфорд халықаралық авиашоуына қатысты. Оның алғашқы операциялық миссиясы сол айда Дин дауылынан кейін Ямайкаға апаттан зардап шеккендерге көмек жеткізу болды. Алғашқы төрт ұшақтың соңғысы 2008 жылдың сәуірінде жеткізілді. 2014 жылдың 19 желтоқсанында Канада тағы бір C-17 ұшағын сатып алуды жоспарлап отырғаны хабарланды. 2015 жылдың 30 наурызында Канаданың бесінші C-17 ұшағы Трентон базасына келді. Ұшақтар Трентон базасында орналасқан 429-шы көлік эскадрильясына қарасты. 2010 жылдың 14 сәуірінде Канаданың C-17 ұшағы әлемдегі ең солтүстік әуежайға, CFS Alert әуежайына алғаш рет қонды. Канадалық Globemaster ұшақтары Гаитидегі жер сілкінісінен кейін өткізілген Hestia операциясы, Mobile операциясының аясында әуе көлігі және Ауғанстандағы Канада миссиясын қолдауды қоса алғанда, әлем бойынша көптеген миссияларды қолдады. 2013 жылы Филиппинге соққан Хайян тайфунынан кейін Канаданың C-17 ұшақтары екі ел арасында әуе көпірін құрды, Канаданың DART құрамын жөнелтіп, гуманитарлық көмек пен жабдықтарды жеткізді. 2014 жылы олар Reassurance және Impact операцияларын қолдады.

The Royal Australian Air Force (RAAF) began investigating an acquisition of strategic transport aircraft in 2005. In late 2005, the then Minister for Defence Robert Hill stated that such aircraft were being considered due to the limited availability of strategic airlift aircraft from partner nations and air freight companies. The C 17 was considered to be favored over the A400M as it was a "proven aircraft" and in production. One major RAAF requirement was the ability to airlift the Army's M1 Abrams tanks; another requirement was immediate delivery. Though unstated, commonality with the USAF and the RAF was also considered advantageous. RAAF aircraft were ordered directly from the USAF production run and are identical to American C 17s even in paint scheme, the only difference being the national markings, allowing deliveries to commence within nine months of commitment to the program. On 2 March 2006, the Australian government announced the purchase of three aircraft and one option with an entry into service date of 2006. Australia also signed a US$80.7M contract to join the global 'virtual fleet' C 17 sustainment program; RAAF C 17s receive the same upgrades as the USAF's fleet. The RAAF took delivery of its first C 17 in a ceremony at Boeing's plant at Long Beach, California on 28 November 2006. Several days later the aircraft flew from Hickam Air Force Base, Hawaii to Defence Establishment Fairbairn, Canberra, arriving on 4 December 2006. The aircraft was formally accepted in a ceremony at Fairbairn shortly after arrival. The second aircraft was delivered to the RAAF on 11 May 2007 and the third was delivered on 18 December 2007. The fourth Australian C 17 was delivered on 19 January 2008. All the Australian C 17s are operated by No. 36 Squadron and are based at RAAF Base Amberley in Queensland. On 18 April 2011, Boeing announced that Australia had signed an agreement with the U. S. government to acquire a fifth C 17 due to an increased demand for humanitarian and disaster relief missions. The aircraft was delivered to the RAAF on 14 September 2011. On 23 September 2011, Australian Minister for Defence Materiel Jason Clare announced that the government was seeking information from the U. S. about the price and delivery schedule for a sixth Globemaster. In November 2011, Australia requested a sixth C 17 through the U. S. Foreign Military Sales program; it was ordered in June 2012, and was delivered on 1 November 2012. In August 2014, Defence Minister David Johnston announced the intention to purchase one or two additional C 17s. On 3 October 2014, Johnston announced the government's approval to buy two C 17s at a total cost of $770M The United States Congress approved the sale under the Foreign Military Sales program. Prime Minister Tony Abbott confirmed in April 2015 that two additional aircraft were to be ordered, with both delivered by 4 November 2015; these added to the six C 17s it had as of 2015. A combination of leased Ruslans, Ilyushins and USAF C 17s was also used to move heavy equipment to Afghanistan. In 2002, the Canadian Forces Future Strategic Airlifter Project began to study alternatives, including long term leasing arrangements. On 5 July 2006, the Canadian government issued a notice of intent to negotiate with Boeing to procure four airlifters for the Canadian Forces Air Command (Royal Canadian Air Force after August 2011). On 1 February 2007, Canada awarded a contract for four C 17s with delivery beginning in August 2007. Like Australia, Canada was granted airframes originally slated for the USAF to accelerate delivery. The official Canadian designation is CC 177 Globemaster III. On 23 July 2007, the first Canadian C 17 made its initial flight. It was turned over to Canada on 8 August, and participated at the Abbotsford International Airshow on 11 August prior to arriving at its new home base at 8 Wing, CFB Trenton, Ontario on 12 August. Its first operational mission was to deliver disaster relief to Jamaica following Hurricane Dean that month. The last of the initial four aircraft was delivered in April 2008. On 19 December 2014, it was reported that Canada intended to purchase one more C 17. On 30 March 2015, Canada's fifth C 17 arrived at CFB Trenton. The aircraft are assigned to 429 Transport Squadron based at CFB Trenton. On 14 April 2010, a Canadian C 17 landed for the first time at CFS Alert, the world's most northerly airport. Canadian Globemasters have been deployed in support of numerous missions worldwide, including Operation Hestia after the earthquake in Haiti, providing airlift as part of Operation Mobile and support to the Canadian mission in Afghanistan. After Typhoon Haiyan hit the Philippines in 2013, Canadian C 17s established an air bridge between the two nations, deploying Canada's DART and delivering humanitarian supplies and equipment. In 2014, they supported Operation Reassurance and Operation Impact.

Стратегиялық әуе көлігі қабілеттілігі бағдарламасы

2006 жылы Фарнборо әуе көрмесінде НАТО-ға мүше мемлекеттердің бірқатары Стратегиялық әуе көлігі қабілеті (SAC) шеңберінде бірнеше C-17 ұшақтарын бірлесіп сатып алу және пайдалану ниеті туралы хатқа қол қойды. Сатып алынған ұшақтардың саны екі C-17 болды, ал үшіншісін АҚШ ұсынды. 2009 жылдың 14 шілдесінде Boeing SAC бағдарламасы бойынша алғашқы C-17 ұшағын тапсырды. Екінші және үшінші C-17 ұшақтары 2009 жылдың қыркүйек және қазан айларында жеткізілді. SAC C-17 ұшақтары Венгриядағы Папа әуе базасында орналасқан. Ауыр әуе көлігі қанаты Венгрияда орналасқан, ол туды алып жүруші ел рөлін атқарады. Ұшақтар экипажы НАТО E-3 AWACS ұшақтарының экипаждарына ұқсас құрастырылған. C-17 ұшақ экипажында әртүрлі елдің өкілдері бар, бірақ әрбір миссия SAC-тің жылдық ұшу сағаттарын бөлу туралы келісіміне сәйкес жеке мүше мемлекетке бекітіледі. НАТО Әуе көлігін басқару бағдарламалық кеңсесі (NAMPO) Ауыр әуе көлігі қанатын басқару және қолдауды қамтамасыз етеді. NAMPO НАТО қолдау агенттігінің (NSPA) құрамындағы бөлімше болып табылады. 2014 жылдың қыркүйегінде Boeing SAC миссияларын қолдаған үш C-17 ұшағының соңғы бес жылда 94 пайызға жуық дайындық деңгейін көрсеткенін және 1000-нан астам миссияны сәтті орындағанын мәлімдеді.

Үндістанның Әуе күштері

2009 жылдың маусым айында Үндістанның Әуе күштері (IAF) бірнеше көлік ұшақтарын алмастыру үшін өте ауыр жүк көтеруге арналған көлік ұшағының талабына сәйкес C-17 ұшағын таңдады. Сатуға Конгресс 2010 жылдың маусым айында келісім берді. 2010 жылдың 23 маусымында IAF, C-17 ұшағын сынау үшін АҚШ-тың C-17 ұшағын Gaggal әуежайына сәтті қондырды. 2011 жылдың ақпан айында IAF және Boeing 10 C-17 ұшағын сатып алу туралы келісімге келді, сондай-ақ тағы алты ұшаққа опция қарастырылды; 4,1 миллиард АҚШ долларына бағаланған тапсырысты Үндістанның Қауіпсіздік жөніндегі кабинеті 2011 жылдың 6 маусымында мақұлдады. Жеткізілімдер 2013 жылдың маусым айында басталды және 2014 жылға дейін жалғасу жоспарланған. 2012 жылы IAF 2017–2022 жылдарға арналған бес жылдық жоспарында тағы алты C-17 ұшағын сатып алу жоспарларын бекітті. Бұл ұшақтар стратегиялық әуе көлігін қамтамасыз етеді, арнайы күштерді орналастыруға және Солтүстік Үндістандағы Гималай тауларындағы 13000 фут (3962 м) биіктіктегі әуе базаларынан Оңтүстік Үндістандағы Үнді мұхитындағы базаларға дейін әртүрлі жағдайларда жұмыс істеуге мүмкіндік береді. C-17 ұшақтары Hindon әуе күштері базасында орналасқан және No. 81 эскадрильясы IAF Skylords басқарады. Бірінші C-17 ұшағы 2013 жылдың қаңтарында сынақтар мен оқу үшін жеткізілді; ол 2013 жылдың 11 маусымында ресми түрде қабылданды. Екінші C-17 ұшағы 2013 жылдың 23 шілдесінде жеткізіліп, дереу пайдалануға берілді. IAF Әуе штабының бастығы Норман А.К. Браун ұшақты Боингтің Лонг-Бич зауытында қабылдап алғанда, оны «IAF-тың жаңғырту науқанының маңызды бөлігі» деп атады. 2013 жылдың 2 қыркүйегінде Skylords эскадрильясы үш C-17 ұшағымен IAF қызметіне ресми түрде кірді. Skylords эскадрильясы Үндістанның Лех және Тхоизе қалаларындағы биік таулы базаларға үнемі рейстер жасап тұрады. IAF алғаш рет C-17 ұшағын 2013 жылдың 1 шілдесінде Андаман аралдарындағы Порт-Блэрге жаяу әскер батальонының жабдықтарын тасымалдау үшін пайдаланды. 2013 жылдың тамызында Тәжікстанға, ал кейін Руандаға, Үндістанның бейбітшілікті сақтаушы күштеріне қолдау көрсету үшін ұшақтар жіберілді. Бір C-17 ұшағы Phailin дауілі кезінде көмек көліктерін жеткізу үшін пайдаланылды. 2014 жылдың шілдесінде алтыншы ұшақ жеткізілді. 2017 жылдың маусым айында АҚШ Мемлекеттік департаменті 366 миллион долларлық АҚШ-тың шетелдік әскери сату арқылы Үндістанға бір C-17 ұшағын сатуға келісім берді. Бұл ұшақ – соңғы шығарылған C-17 болды, ол IAF флотын 11 C-17 ұшағына дейін жеткізді. 2023 жылдың 7 ақпанында IAF C-17 ұшағы Түркия мен Сириядағы жер сілкінісінен зардап шеккендерге гуманитарлық көмек пакеттерін жеткізді, 2021 жылы Талибан Ауғанстанды басып алғаннан кейін Пәкістанның әуе кеңістігін айналып өтті. IAF C-17 ұшағы 2023 жылдың желтоқсанында сомалиялық қарақшылар ұрлаған Мальта туын көтерген бұрынғы MV Ruen жүк кемесін құтқару операциясында 8 MARCOS командалық жасағымен бірге екі резеңкеленген шапқыншылық кемесін дәл түсірді. Миссия 2024 жылдың 16 наурызында 10 сағаттық сапармен Үндістан жағалауынан 2600 шақырым қашықтықта орындалды. Кеме пираттық әрекеттерге база ретінде пайдаланылып келген. Үндістанның P8I Neptune теңіз патрульдік ұшағы, SeaGuardian дрондары, INS Kolkata эсминец және INS Subhadra патрульдік кемесі сияқты теңіз күштерімен бірлескен операцияда IAF C-17 ұшағы теңіз күштерінің MARCOS командаларын тасымалдады, олар ұрланған кемеге шабуыл жасап, 17 теңізшіні құтқарып, 35 қарақшыны қолға түсірді.

In June 2009, the Indian Air Force (IAF) selected the C 17 for its Very Heavy Lift Transport Aircraft requirement to replace several types of transport aircraft. the sale was approved by Congress in June 2010. On 23 June 2010, the IAF successfully test landed a USAF C 17 at the Gaggal Airport, India to complete the IAF's C 17 trials. In February 2011, the IAF and Boeing agreed terms for the order of 10 C 17s with an option for six more; the US$4.1 billion order was approved by the Indian Cabinet Committee on Security on 6 June 2011. Deliveries began in June 2013 and were to continue to 2014. In 2012, the IAF reportedly finalized plans to buy six more C 17s in its five year plan for 2017–2022. It provides strategic airlift, the ability to deploy special forces, and to operate in diverse terrain – from Himalayan air bases in North India at 13000 feet (3962 m) to Indian Ocean bases in South India. The C 17s are based at Hindon Air Force Station and are operated by No. 81 Squadron IAF Skylords. The first C 17 was delivered in January 2013 for testing and training; it was officially accepted on 11 June 2013. The second C 17 was delivered on 23 July 2013 and put into service immediately. IAF Chief of Air Staff Norman AK Browne called it "a major component in the IAF's modernization drive" while taking delivery of the aircraft at Boeing's Long Beach factory. On 2 September 2013, the Skylords squadron with three C 17s officially entered IAF service. The Skylords regularly fly missions within India, such as to high altitude bases at Leh and Thoise. The IAF first used the C 17 to transport an infantry battalion's equipment to Port Blair on Andaman Islands on 1 July 2013. Foreign deployments to date include Tajikistan in August 2013, and Rwanda to support Indian peacekeepers. One C 17 was used for transporting relief materials during Cyclone Phailin. The sixth aircraft was received in July 2014. In June 2017, the U. S. Department of State approved the potential sale of one C 17 to India under a proposed $366 million (~$ in ) U. S. Foreign Military Sale. This aircraft, the last C 17 produced, increased the IAF's fleet to 11 C 17s. On 7 February 2023, an IAF C 17 delivered humanitarian aid packages for earthquake victims in Turkey and Syria by taking a detour around Pakistan's airspace in the aftermath of 2021 Taliban takeover of Afghanistan. An IAF C 17 executed a precision airdrop of two Combat Rubberised Raiding Craft along with a platoon of 8 MARCOS commandos in an operation to rescue the ex MV Ruen, a Maltese flagged cargo ship hijacked by Somali pirates in December 2023. The mission was conducted on 16 March 2024 in a 10 hour round trip mission to an area 2600 km away from the Indian coast. The ship was being used as a mothership for piracy. In a joint operation carried out with the Indian Navy assets such as P 8I Neptune maritime patrol aircraft, SeaGuardian drones, destroyer INS Kolkata and patrol vessel INS Subhadra, the IAF C 17 airdropped Navy's MARCOS commandos, who boarded the hijacked ship, rescued 17 sailors and disarmed 35 pirates in the operation.

Қатар

Boeing 2009 жылдың 11 тамызында Катардың алғашқы C-17 ұшағын, ал 2009 жылдың 10 қыркүйегінде екіншісін Катар Әмірлігі Әуе күштеріне тапсырды. Катар үшінші C-17 ұшағын 2012 жылы, ал төртінші C-17 ұшағын 2012 жылдың 10 желтоқсанында алды. 2013 жылдың маусым айында The New York Times газеті Катардың C-17 ұшақтарын Түркия арқылы Ливиядан Сирия оппозициясына қару-жарақ жеткізу үшін пайдаланғаны туралы хабарлады. 2015 жылдың 15 маусымында Париж әуешолуында Катар қалған бес "ақ құйрықты" C-17 ұшағынан тағы төрт C-17 ұшағын тапсырыс беруге келісіп, Катардың C-17 ұшақ паркін екі есеге арттыратыны жарияланды. Бір Катар C-17 ұшағы мемлекеттік Qatar Airways компаниясына тиесілі азаматтық белгілерді таңбалайды, бірақ ұшақ Катар Әмірлігі Әуе күштеріне тиесілі және олар басқарады. Бұл кейбір әуежайлар әскери белгілері бар ұшақтарға жабық болғандықтан жасалған.

Біріккен Араб Әмірліктері

2009 жылдың ақпан айында Біріккен Араб Әмірліктерінің Әуе күштері төрт C-17 ұшағын сатып алуға келісім жасады. 2010 жылдың қаңтар айында алты C-17 ұшағына арналған келісімшартқа қол қойылды. 2011 жылдың мамырында бірінші C-17 жеткізілді, ал соңғысы 2012 жылдың маусым айында қабыл алынды.

Кувейт

Кувейт 2010 жылдың қыркүйегінде және 2013 жылдың сәуірінде АҚШ-тың Сыртқы әскери сату (FMS) бағдарламасы арқылы бір C-17 ұшағын, содан кейін тағы екіншісін сатып алуға өтініш білдірді. Ел екі C-17 ұшағына тапсырыс берді; алғашқысы 2014 жылдың 13 ақпанында жеткізілді.

Ұсынылған операторлар

2015 жылы Жаңа Зеландияның қорғаныс министрі Джерри Браунли Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштері үшін шамамен 600 миллион долларлық екі C-17 ұшағын ауыр жүк тасымалы үшін сатып алуды қарастырды. Бірақ, Жаңа Зеландия үкіметі соңында C-17 ұшағын сатып алудан бас тартты.

Нұсқалар

C 17A: Әскери жүк тасымалдағыштың бастапқы нұсқасы. C 17A "ER": Орталық қанатты танк қосылғандықтан, ұшу қашықтығы арттырылған C 17A-ның ресми емес атауы. 16-блок: Бұл бағдарламалық және аппараттық жаңарту, жақсартылған борттық инерттік газды өндіру жүйесіне (OBIGGS II), жаңа ауа райы радарына, жақсартылған тұрақтандыру тіреу жүйесіне және басқа да авиациялық құралдарға маңызды жақсартулар әкелді. 21-блок: ADS-B мүмкіндігін, IFF модификациясын, байланыс және навигациялық жаңартуларды, сондай-ақ ұшуды басқару жүйесін жақсартуды қамтиды. C 17B: Қос саңылаулы жапсырмалары, орталық фюзеляжда қосымша негізгі қону шассисі, қуаттырақ қозғалтқыштар және қысқа қону және ұшып көтерілу қашықтығы үшін басқа да жүйелермен жабдықталған тактикалық жүк тасымалдағыштың жобаланған нұсқасы. Boeing компаниясы 2007 жылы АҚШ әскеріне C 17B ұшағын Армияның болашақ күрес жүйелерінің (FCS) көліктері мен басқа да жабдықтарын тасымалдау үшін ұсынды. KC 17: C 17 негізіндегі ұсынылып отырған жанармай құюшы ұшақ нұсқасы. MD 17: Азаматтық резервтік әуе флотына қатысатын АҚШ авиакомпаниялары үшін ұсынылған нұсқа, кейін 1997 жылғы бірігуден кейін BC 17X деп қайта аталды.

Авариялар мен елеулі оқиғалар

1998 жылдың 10 қыркүйегінде АҚШ Әуе күштерінің C-17 ұшағы (AF Serial No.96 0006) Кит Кейконы Исландияның Вестманнайяр қаласына, 3800 фут (1158 м) ұзындығындағы ұшу-қону жолағына жеткізді, бірақ қону кезінде қондырғы істен шықты. Ешкім зардап шекпеді, бірақ қондырғы қатты зақымдалды. 2003 жылдың 10 желтоқсанында АҚШ Әуе күштерінің C-17 ұшағы (AF Serial No. 98 0057) Ирактың Бағдат қаласынан ұшып шыққаннан кейін жер-әуе зымыранына түсті. Бір қозғалтқыш істен шығып, ұшақ қауіпсіз қону жасады. Ол жөнделіп, қызметке қайта оралды. 2005 жылдың 6 тамызында АҚШ Әуе күштерінің C-17 ұшағы (AF Serial No. 01 0196) Ауғанстандағы Баграм әуе базасында қонуға тырысқанда ұшу-қону жолағынан шығып, алдыңғы және негізгі қондырғысын жойды. Екі айдан кейін ұшуға жарамды болғаннан соң, сынақ ұшқышы ұшақты Боингтің Лонг-Бич зауытына жеткізді, себебі уақытша жөндеулер өнімділікті шектеді. 2006 жылдың қазан айында жөндеуден кейін қайтадан пайдалануға берілді. 2009 жылдың 30 қаңтарында АҚШ Әуе күштерінің C-17 ұшағы (AF Serial No. 96 0002 – "Әуе күштерінің рухы") Баграм әуе базасында қонуға дайындалып жатқанда қондырғысын түсірмей қону жасады. Ұшақ Баграм әуе базасынан бірнеше тоқталымдармен Боингтің Лонг-Бич зауытына күрделі жөндеуге жіберілді. АҚШ Әуе күштерінің Апаттық тергеу комиссиясы экипажтың қону алдындағы тексеру тізімін орындамағаны және қондырғыны түсірмегеніне байланысты апаттың себебін анықтады. 2010 жылдың 28 шілдесінде АҚШ Әуе күштерінің C-17 ұшағы (AF Serial No. 00 0173 – "Алеуталардың рухы") Аляскадағы Эльмендорф әуе базасында 2010 жылғы Арктикалық Күннің күркіреуі әуе шоуына дайындалып жатқанда құлады, нәтижесінде борттағы төрт адам қаза тапты. Ұшақ теміржолдың жанына құлап, теміржол қозғалысын тоқтатты. Әскери тергеу ұшқыштың қателігі салдарынан ұшақ ауадан құлағанын көрсетті. Бұл C-17 ұшағының жалғыз өлімге әкелген апаты және ұшақтың толық жойылған жағдайы. 2012 жылдың 20 шілдесінде АҚШ-тың 305-ші әуе тасымалдау қанатының C-17 ұшағы Нью-Джерсидегі Макгуайр әуе базасынан Флорида штатының Тампа қаласындағы Макдилл әуе базасына ұшып бара жатып, қасында басқару мұнарасы жоқ шағын муниципалды Питер О. Найт әуежайына қателесіп қонды. Бортында сол кезде CENTCOM қолбасшысы болған генерал Джим Мэттис болды. Бірнеше сағаттан кейін Globemaster әуежайдың 3580 фут (1091 м) ұзындығындағы ұшу-қону жолағынан оқиғасыз ұшып, Макдилл әуе базасына қысқа сапар жасады. Қателік Еуропадан Оңтүстік-Батыс Азияға әскери жолаушыларды алғаннан кейін АҚШ-қа қайтып келу кезінде болды. АҚШ Әуе күштерінің жүргізген тергеуі оқиғаның себебін ұшқыштардың шаршауынан туған қателікке байланысты деп тапты, себебі екі әуежайдың да негізгі ұшу-қону жолақтары бірдей магниттік бағытқа ие және Тампа шығанағының жағалауында тек төрт миль қашықтықта орналасқан. 2021 жылдың 9 сәуірінде АҚШ Әуе күштерінің C-17 ұшағы (10 0223) Ұлыбританияның Милденхолл әуежайынан ұшып келгеннен кейін Чарльстон әуе базасына қонғаннан кейін шассиде өрт шықты. Өрт фюзеляжға тарады, бірақ сөндірілді.

On 10 September 1998, a USAF C 17 (AF Serial No.96 0006) delivered Keiko the whale to Vestmannaeyjar, Iceland, a 3800 feet (1158 m) runway, and suffered a landing gear failure during landing. There were no injuries, but the landing gear sustained major damage. On 10 December 2003, a USAF C 17 (AF Serial No. 98 0057) was hit by a surface to air missile after take off from Baghdad, Iraq. One engine was disabled and the aircraft returned for a safe landing. It was repaired and returned to service. On 6 August 2005, a USAF C 17 (AF Serial No. 01 0196) ran off the runway at Bagram Air Base in Afghanistan while attempting to land, destroying its nose and main landing gear. After two months making it flightworthy, a test pilot flew the aircraft to Boeing's Long Beach facility as the temporary repairs imposed performance limitations. In October 2006, it returned to service following repairs. On 30 January 2009, a USAF C 17 (AF Serial No. 96 0002 – "Spirit of the Air Force") made a gear up landing at Bagram Air Base. It was ferried from Bagram AB, making several stops along the way, to Boeing's Long Beach plant for extensive repairs. The USAF Aircraft Accident Investigation Board concluded the cause was the crew's failure to follow the pre landing checklist and lower the landing gear. On 28 July 2010, a USAF C 17 (AF Serial No. 00 0173 – "Spirit of the Aleutians") crashed at Elmendorf Air Force Base, Alaska, while practicing for the 2010 Arctic Thunder Air Show, killing all four aboard. It crashed near a railroad, disrupting rail operations. A military investigation found pilot error caused a stall. This is the C 17's only fatal crash and the only hull loss accident. On 20 July 2012, a USAF C 17 of the 305th Air Mobility Wing, flying from McGuire AFB, New Jersey, to MacDill Air Force Base in Tampa, Florida, mistakenly landed at nearby Peter O. Knight Airport, a small municipal field without a control tower, with Gen. Jim Mattis, then commander of CENTCOM on board. After a few hours, the Globemaster took off from the airport's 3580 feet (1091 m) runway without incident and made the short trip to MacDill AFB. The mistaken landing followed an extended duration flight from Europe to Southwest Asia to embark military passengers before returning to the U. S. The USAF investigation attributed the incident to fatigue leading to pilot error, as both airfields' main runways share the same magnetic heading and are only four miles apart along the shore of Tampa Bay. On 9 April 2021, USAF C 17 10 0223 suffered a fire in its undercarriage after landing at Charleston AFB following a flight from RAF Mildenhall, UK. The fire spread to the fuselage before it was extinguished.