Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Би фильмі (сондай-ақ, экрандық би) – фильмнің басты тақырыптарын ашу үшін би пайдаланылатын фильмдер. Бұл тақырыптар сюжетке немесе оқиғаға, саналы жағдайға, немесе тәжірибелік және формалдық мәселелерге байланысты болуы мүмкін. Мұндай фильмдерде хореография жасау көбінесе фильм немесе бейнежазбада ғана жүзеге асырылады. Ең жақсы жағдайда, би фильмі түсіру және монтаждау техникаларын сюжеттік желіде өзгеше бұрылыстар жасау, шындықтың көп қабаттарын және эмоционалдық немесе психологиялық тереңдікті құру үшін пайдаланады. Би фильмі – бастапқыда тікелей өнерлеу үшін жасалған би туындыларының кино түсірілімдегі интерпретациясы болып табылады. Түсірілім мақсатымен қолданылатын би туындыларын өзгерткенде, түрлі кино техникалары қолданылуы мүмкін. Бастапқы туындыға хореографиялық және/немесе көрсетуге қатысты жасалған өзгерістердің көлеміне байланысты, түсірілген нұсқа камераға арналған би ретінде қарастырылуы мүмкін. Дегенмен, би және фильм немесе бейнежазба саласындағы мамандар бұл анықтамалармен келіспейді.
A dance film (also known as screen dance) is a film in which dance is used to reveal the central themes of the film, whether these themes be connected to narrative or story, states of being, or more experimental and formal concerns. In such films, the creation of choreography typically exists only in film or video. At its best, dance films use filming and editing techniques to create twists in the plotline, multiple layers of reality, and emotional or psychological depth. Dance film is also known as the cinematic interpretation of existing dance works, originally created for live performance. When existing dance works are modified for the purposes of filming this can involve a wide variety of film techniques. Depending on the amount of choreographic and/or presentational adjustment an original work is subjected to, the filmed version may be considered as dance for camera. However, these definitions are not agreed upon by those working with dance and film or video.
Мысалдар
Ллойд Ньюсон құрған Ұлыбританияның DV8 Физикалық театры сахналық қойылымдарының кино нұсқаларымен кеңінен танымал. «Enter Achilles» (1995) фильмінің 1996 жылы қайта түсірілуі – камераға арналған би өнерінің маңызды үлгісі. Жақында жоғары бағаланған туындылардың қатарында «Тұрмыс құны» бар. Ричард Джеймс Аллен мен Карен Перлман басқарған Австралияның The Physical TV Company кино мен би мүмкіндіктерін күрделі үйлестіретін оригинальдық жұмыстар жасаумен мәшһүр. «Резеңке адам Нобель сыйлығын қабылдайды» (2001), «Бас имеспін» (2002) және «Бос уақыттағы джаз» (2003) сияқты би фильмдері – комедия, визуалды эффектілер, драма және анимацияны қамтитын осы тәсілдің мүмкіндіктерінің әртүрлі мысалдары. Крис Брандттың «Мачинима» туындысы: «Dance, Voldo, Dance» – «Soulcalibur» ойынындағы компьютерлік ойын кейіпкерлерін тірі, хореографиялық биді орындау үшін пайдаланады. Екі ойыншы бір уақытта ойын контроллерлерін қолданып, биді орындады. Бұл жұмыс экранда тікелей эфирде көрсетілді, кейіннен бейне туынды ретінде өңделіп, интернетте таратылды. Митчелл Роуздың «Deere John» шығармасы, оның «Modern Daydreams» сюитасының бөлігі, BodyVox көркемдік директорлары Джейми Хэмптон мен Эшли Роландпен бірлесіп жасалған, онда 22 тонналық John Deere Excavator-мен па-де-де биін орындайтын адам бейнеленген. Флора Космика (1977), Пола Вайс Альварес түсірген видео, Карилло Гил мұражайында өткен тоғызыншы Халықаралық ВидеоАрт кездесуінде көрсетілді. Британдық хореограф және кинорежиссер Лиз Аггисс, BBC «Камераға арналған би» студиясының тапсырысымен бірнеше би фильмдерін түсірді, олардың ішінде көптеген марапаттарға ие болған «Қозғалыс бақылауы» (2002) бар. 2012 жылы ARTE телеарнасында ол экрандық би және оның камераны бишінің денесіне қатысты кез келген нүктеге орналастыру мүмкіндігі туралы сұхбат берді. «Motion Control» фильмінде «Аггисс» есімсіз, жабық кеңістікте бекітілген күйде көрінеді, ал камера оның айналасында жүреді және айналады. Камера оның денесінің ортасына қарай қарқынды жылдамдықпен шабуылдайды, ал Аггисс оған өнерпаздың бар күшімен қарсы тұрады. Билли Коуи, 1982 жылдан 2003 жылға дейін Аггисспен бірлесіп жұмыс істеді, ол галереяларда инсталляция ретінде көрсетілген 3D би фильмдерінің алғашқы жасаушысы. Оның туындыларының қатарында «Тән ішінде», «Танго де Соледад», «Бес портрет» және «Женсихт» бар.
Britain's DV8 Physical Theatre, founded by Lloyd Newson, is well known for its film versions of staged works. The reworking of Enter Achilles (1995) for film in 1996 is a seminal example of Dance for camera. Recently acclaimed works include The Cost of Living. Australia's The Physical TV Company, directed by Richard James Allen and Karen Pearlman, is well known for creating original works that are a sophisticated meeting of the possibilities of cinema with those of dance. Dance films such as Rubberman Accepts The Nobel Prize (2001), No Surrender (2002), and Down Time Jaz (2003) are differing examples of the possibilities of this approach involving comedy, visual effects, drama, and animation. The Machinima work by Chris Brandt: 'Dance, Voldo, Dance' which uses computer game characters within the game Soulcalibur to act out a live, choreographed dance. Two players simultaneously performed the dance piece using game controllers. The work existed as a live performance on screen, and has since been edited and distributed on the internet as a video work. The Mitchell Rose's Deere John, part of his Modern Daydreams suite created with BodyVox artistic directors Jamey Hampton and Ashley Roland, that features a man doing a pas de deux with a 22 ton John Deere Excavator. Flor Cósmica (1977), Pola Weiss Álvarez's video, presented at the ninth International VideoArt Meeting at the Carrillo Gil Museum. The British choreographer and film maker Liz Aggiss has made several dance films, including the multi award winning Motion Control (2002), commissioned by BBC Dance for Camera. In 2012, on ARTE TV, she gave an interview in which she talked about screen dance and its ability to place the camera anywhere in relation to the dancer's body. Motion Control featured 'a glammed up Aggiss, fixed to the spot in nameless, enclosed space, and the camera diving and circling around here. The camera lunges at speed towards the centre of her body like a ravenous carnivorous plant, and Aggiss battles against it with all the wiles of a performer.' Billy Cowie, who collaborated with Aggiss from 1982 to 2003, is a pioneer of 3D Dance films, shown as installations in galleries. His works include In the Flesh, Tango de Soledad, Cinco Retratos and Jenseits.