Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стэнвикс форты – 1758 жылдың 26 тамызында британдық генерал Джон Стэнвикстің басшылығымен қазіргі Рим, Нью-Йорк қаласында құрылысы басталған, бірақ 1762 жылға дейін толыққанған колониялық бекініс. Бұл бастиондық форт француз және үнді соғысы кезінде Oneida Carry деп аталатын маңызды тасымал жолын қорғау үшін салынған. Қазіргі таңда осы орнында Ұлттық саябақтар қызметімен қайта құрылған Форт Стэнвикс ұлттық монументі орналасқан. Стэнвикс форты 1777 жылдың тамызында американдық әскерлердің сәтті қорғанысымен тарихи маңызын арттырды. Форт 1758 жылы британдықтар тарапынан Онтарио көлінен Гудзон өзеніне дейінгі су жолының стратегиялық тұсында салынған. Американдық күштер американдық революция кезінде фортты басып алып, қайта жарақтандырғаннан кейін, Канададан Онтарио көлі арқылы келген британдық армия оларды қоршауға алды. Британдық әскер қоршаудан бас тарды, бұл Саратога науқанында британдық армияның жеңіліске ұшырауына ықпал етті. Форт Стэнвикс 1768 жылғы Ұлыбритания мен үнді тайпалары арасындағы Форт Стэнвикс шартының, сондай-ақ 1784 жылғы тайпалар мен американдық үкімет арасындағы Форт Стэнвикс шартының өткізілген орны болды. Фортты қайта құрудан басқа, ұлттық монументке үш қысқа жол кіреді, олардың бірі Oneida Carry жолының бір бөлігін ұстанды. Маринус Виллет коллекцияларын басқару және білім беру орталығы монументтің 485 000 артефактісі мен құжатын сақтайды, Форт Стэнвикс және Мохок аймағы туралы көрмелер ұсынады және аймақтық туризм орталығы ретінде қызмет етеді.
Fort Stanwix was a colonial fort whose construction commenced on August 26, 1758, under the direction of British General John Stanwix, at the location of present day Rome, New York, but was not completed until about 1762. The bastion fort was built to guard a portage known as the Oneida Carry during the French and Indian War. Fort Stanwix National Monument, a reconstructed structure built by the National Park Service, now occupies the site. Fort Stanwix is historically significant because of its successful defense by American troops during an August 1777 siege. The fort had been built by the British in 1758 at a strategic site along the water route from Lake Ontario to the Hudson River. After American forces captured and rebuilt the fort during the American Revolutionary War, they were besieged by a British army that invaded from Canada via Lake Ontario, hoping to reach the Hudson River. The British force abandoned the siege, a consequence that helped lead to the defeat of a larger British army during the Saratoga campaign. Fort Stanwix was also the site of the 1768 Treaty of Fort Stanwix between Britain and Native American tribes, as well as of the 1784 Treaty of Fort Stanwix between the tribes and the American government. Besides the fort reconstruction itself, the national monument includes three short trails that encircle it, one of which follows a portion of the Oneida Carry. The Marinus Willett Collections Management and Education Center preserves the monument's 485,000 artifacts and documents, displays exhibits about Fort Stanwix and the Mohawk Valley, and serves as a regional tourism center.
Тарих
Стэнвикс форты 1758 жылы Атлант мұхитының жағалауына қарай Мохок және Гудзон өзендері арқылы оңтүстік-шығысқа, ал солтүстік-батысқа қарай Онтарио көліне, Вуд-Крик және Онеида көлі арқылы Освегоға дейінгі маңызды су жолындағы Oneida Carry портын күзету үшін салынды.
Fort Stanwix was constructed in 1758 to guard a portage, the Oneida Carry, between the main waterway southeastward to the Atlantic seacoast, down the Mohawk and Hudson rivers, and an important interior waterway northwestward to Lake Ontario, down Wood Creek and Oneida Lake to Oswego.
Форт-Стенвикс келісім-шарты (1768)
1768 жылы Стэнвикс форты Уильям Джонсон ұйымдастырған британдықтар мен ирокездер арасындағы маңызды келісімдер конференциясының өткен орны болды. Осы келісімге қол қойылған кезде форт тозығы жетіп, істен шыққан еді. Конференцияның мақсаты – 1763 жылғы жариянамада белгіленген, жергілікті американдықтардың жерлері мен ақтардың қоныстану аймақтары арасындағы шекараны қайтадан келісу болды. Британ үкіметі жаңа шекара сызығының шекарадағы кең таралған зорлық-зомбылықты тоқтатып, оның қымбатқа түсуіне және қиындықтарға соңғы нүкте қоятынына үміттенді. Жергілікті американдықтар болса, жаңа, тұрақты шекараның ақтардың отарлауын тоқтататынына сенді. Соңғы келісім 5 қарашада қол қойылып, бұрынғы жариянаманы батысқа қарай одан әрі кеңейтті. Ирокездер Кентуккиді ақтарға берді. Дегенмен, Кентукки жерлерін негізінен пайдаланған шауни, делауэр және чероки тайпалары келіссөздерге қатыспады. Форт-Стенвикс келісімі бейбітшілікті қамтамасыз етпеді, керісінше, келесі қақтығыстарға жол ашты. Станвикс форты 1768 жылы тасталып, уақыт өте келе қирады.
In 1768, Fort Stanwix was the site of an important treaty conference between the British and the Iroquois, arranged by William Johnson. By the time of this treaty, the fort had become dilapidated and inactive. The purpose of the conference was to renegotiate the boundary line between Native American lands and white settlements set forth in the Proclamation of 1763. The British government hoped a new boundary line might bring an end to the rampant frontier violence, which had become costly and troublesome. Native Americans hoped a new, permanent line might hold back white colonial expansion. The final treaty was signed on November 5 and extended the earlier proclamation much further west. The Iroquois had effectively ceded Kentucky to the whites. However, the tribes who actually used the Kentucky lands, primarily Shawnee, Delaware, and Cherokee, had no role in the negotiations. Rather than secure peace, the Fort Stanwix treaty helped set the stage for the next round of hostilities. Fort Stanwix was abandoned in 1768 and allowed to go to ruin.
Форт-Шаулер және Орискани шайқасы
Фортты 1776 жылғы 12 шілдеде полковник Элиас Дейтон басқаратын отаршыл әскерлер қайта басып алды. Олар қайта құру жұмыстарын бастап, оны Форт Скайлер деп атады, бірақ көптеген адамдар оны Форт Стенвикс деп атауын жалғастырды. 1777 жылғы 3 мамырда полковник Питер Гансворт форттың басқаруын өз қолына алды. 1777 жылғы 3 тамызда фортты бригадалық генерал Барри Сент-Лежер басқаратын Корольдің 8-ші жаяу полкі, лоялистер және үндістер қоршап алды. Бұл американдық колонияларды бөлу мақсатымен жүргізілген үш бағытты науқанның бір бөлігі болды. Гансворт британдықтар ұсынған капитуляция шарттарын қабылдамады, соның салдарынан қоршау басталды. Жергілікті халық арасындағы әңгімелерге сәйкес, отаршыл әскерлер 1777 жылғы 3 тамызда форт үстінде ту көтергенде, АҚШ туы алғаш рет шайқаста қолданылған. Бірақ Форт-Шайлердегі ту он үш жолақты, Нью-Йорк штатының туының немесе Ұлы Одақ туының ерте нұсқасы болуы мүмкін. Орискани шайқасы генерал Николас Херкимер басқаратын американдық көмекші колонна торилер мен олардың үнді одақтастарының шабуылына ұшырағанда, форттан бірнеше шақырым қашықтықта болды. Шайқасқа көптеген қоршаушылар қатысып жатқанда, фортты қорғағандар жау лагеріне шабуыл жасап, жаудың мүлігін тонап, жойды. Дүркіреп, күші әлсіреген британдықтар генерал Бенедикт Арнольд басқаратын тағы бір көмекші колоннаның жақындап келе жатқаны туралы хабарды естіген соң шегінді. Британдық әскерлер Канада арқылы шегініп, Бургойннің Тикондерога фортындағы науқанына қосылды. Британдықтардың фортты басып алуға және Мохок аңғары арқылы өтуге тырысуы ауыр жеңіліс болды және Саратога шайқасында генерал Джон Бургойннің жеңілісіне себеп болды. 1779 жылғы сәуірде Континенталдық армия полковнигі Гуз Ван Шейк басқаратын Форт-Шайлерден Онондага тайпасына қарсы экспедиция басталды. Форт 1781 жылғы 13 мамырда толығымен өртеніп кетті және қайта салынбады. Ол тасталып, гарнизон Форт-Херкимерде орналасты.
The fort was reoccupied by Colonial troops under the command of Colonel Elias Dayton on July 12, 1776. They began reconstruction and renamed it Fort Schuyler, although many continued to call it Fort Stanwix. Colonel Peter Gansevoort took over command of the fort on May 3, 1777. On August 3, 1777, the fort was besieged by The King's 8th Regiment of Foot, Loyalists, and Native Americans, under the command of Brigadier General Barry St. Leger, as part of a three pronged campaign to divide the American colonies. Gansevoort refused the terms of surrender offered by the British, and the siege commenced. According to local folklore, when the Colonial troops raised the flag over the fort on August 3, 1777, it was the first time that the Flag of the United States was flown in battle. It is more likely that the flag flown at Fort Schuyler was one that consisted only of thirteen stripes, an early version of the Flag of New York, or the Grand Union Flag. The Battle of Oriskany was fought a few miles away when an American relief column, led by General Nicholas Herkimer, was ambushed by Tories and their Native American allies. While many of the besiegers were attending to that battle, the defenders of the fort sallied forth and attacked the enemy camp, looting and destroying enemy stores. Demoralized and reduced in strength, the British withdrew when they heard reports of the approach of yet another relief column, led by General Benedict Arnold. The British forces withdrew through Canada and joined Burgoyne's campaign at Fort Ticonderoga. The British failure to capture the fort and proceed down the Mohawk Valley was a severe setback and helped lead to the defeat of General John Burgoyne at the Battle of Saratoga. In April 1779, an expedition from Fort Schuyler against the Onondaga people was begun by the Continental Army led by Col. Goose Van Schaick. The fort burned to the ground on May 13, 1781, and was not rebuilt. It was abandoned and the garrison took up quarters at Fort Herkimer.
Форт-Стенвикс келісім-шарты (1784)
1784 жылы Форт-Стенвикс бекінісінде американдықтар мен үндістер арасында екінші шарт жасалды. 1812 жылғы соғыс кезінде парад алаңында блокхаус салынды. 1828 жылдан бастап бекіністері бұзыла бастады.
The second Treaty of Fort Stanwix was conducted at the fort between the Americans and the Native Americans in 1784. During the War of 1812 a blockhouse was built on the parade ground. Beginning in 1828 the fortifications were dismantled.
Ұлттық ескерткіш
Президент Франклин Д. Рузвельт 1935 жылғы 21 тамызда ұлттық ескерткіш құруға арналған заңға қол қойды; сол кезде ескерткіш үшін пайдаланылатын жерді Рим қаласының орталық бөлігіндегі кәсіпорындар мен тұрғын үйлер алып жатты. 1960 жылдары Рим қаласының басшылары, Римнің орталық бөлігін қайта жандандыруға көмектесетін қалалық жаңару бағдарламасының аясында, фортты қайта құруды қолдауға шақыру жұмыстарын жүргізді. Нью-Йорк штатының солтүстігінде саяси қолдау іздеген сенатор Роберт Ф. Кеннедидің (Д-Нью-Йорк) саяси қысымымен, Ұлттық саябақтар қызметі (Park Service) төңкеріс соғысы дәуіріндегі фортты қайта құруға көнбеді. Ұлттық саябақтар қызметі 1967 жылы Стэнвикс фортының жоспарын жасады, ал 1970 жылы NPS үш жылдық археологиялық зерттеуді бастады. Фортты қайта құру 1974 жылы басталды, ал жартылай аяқталған құрылым 1976 жылы АҚШ-тың екі жүз жылдық мерекесіне орай көпшілікке ашылды. Қазіргі қайта құрылым – үш жеке тұрғын ғимаратты қоршап тұрған, жер және ағашпен қапталған, нығайтылған бетон құрылыс – 1978 жылы аяқталды. 1976 жылдан 1990 жылдардың ортасына дейін ұлттық ескерткіш келушілерге ұлттық ескерткіштің маңыздылығын бірінші тұлғада баяндау арқылы түсіндірді, фортты қоршаудан кейінгі (1777–78) жағдайды көрсетіп, Америка төңкерісі кезеңіндегі өмірге назар аударды. Соңғы кезде үшінші тұлғада баяндау француз және үнді соғысы туралы, сондай-ақ форттың американдықтармен келісімдер жасау кезінде атқарған рөлі туралы келушілердің түсінігін кеңейтті. 2005 жылы жаңа келушілер орталығы салынды. Ескерткіш қазіргі уақытта жыл бойы ашық, оны Ұлттық саябақтар қызметі басқарады.
President Franklin D. Roosevelt signed enabling legislation that created the national monument on August 21, 1935; at that time, the land that would ultimately be used for the monument was occupied by the businesses and residences of downtown Rome. During the 1960s, Rome city leaders lobbied for a fort reconstruction as part of an urban renewal program to help revitalize downtown Rome. Under political pressure from Senator Robert F. Kennedy (D NY), who was seeking political support in upstate New York, the Park Service reluctantly agreed to build a reconstruction of the Revolutionary War era fort. The Park Service completed a master plan for Fort Stanwix in 1967, and in 1970, the NPS began a three year archaeological investigation. Reconstruction of the fort began in 1974, and the partially completed structure was opened to the public in time for the United States Bicentennial celebration in 1976. The current reconstruction—an earth and timber clad, reinforced concrete structure surrounding three freestanding buildings—was completed in 1978. From 1976 until the mid 1990s, the national monument explained the significance of the national monument to visitors using first person interpretation to portray the fort immediately after the siege (1777–78), emphasizing life during the American Revolution. More recently, third person interpretation has extended visitor understanding to the French and Indian War as well as the role played by the fort during the negotiation of a series of treaties with Native Americans. A new visitor center was added in 2005. The monument is currently open year around, operated by the National Park Service.